เข้าสู่ระบบ“ก็มันร้อนหนิ” “ที่ร้อน ไม่ใช่เพราะอากาศใช่ไหม” เขายิ้มมุมปาก รู้ว่าเธอต้องการอะไรแค่ไม่กล้าเริ่มก่อนเท่านั้น ส่วนเขายังคงรักษาสัญญาได้ดีเขาจะไม่ทำอะไรเธอ ตราบใดที่เธอไม่พร้อม “หมายถึงอะไรคะ” “ป่าว นอนเถอะ” เขาสวมกอดเธอไว้แน่นก่อนจะหลับตาลง “พลึ๊บบบ” ร
“ความจริงคือ....ฉันแอบชอบเธอมาตั้งนานแล้ว หลงรักเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ขี้แย ร้องไห้ขี้มูกโป่งทุกวัน ก็อย่างว่า ฟังดูเหมือนตลก ใครจะไปคิดว่าหลงรักเด็กคนนี้ได้ที่สำคัญเธอยังเด็กมากๆ ได้เจออีกทีตอนอายุ 14 ที่ญี่ปุ่น ได้อยู่กับเธอในวันหิมะแรกด้วย โคตรมีความสุขเลย ตอนนั้นเธอกำลังโตเป็นสาวเห็นครั้งแรกแอบตกใจ
“ใช่ครับ ปราบพยศหงส์ได้สำเร็จแล้ว หงส์เป็นหงส์ที่สง่างาม ทั้งแข็งและแกร่งในเวลาเดียวกัน เธอมีความยุติธรรมตัดสินทุกอย่างบนความถูกต้อง ถ้าพ่อยังอยู่ต้องภูมิใจในตัวเธอมากๆ ” “ป๊าคะ ปราบไม่ได้พยศหงส์สำเร็จนะคะ หงส์ต่างหากที่พยศปราบ” “ปราบพยศหงส์ต่างหาก” “หงส์ พยศ ปรา
“คุณหมอคะ คนไข้ที่ถูกแทง เป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน หงส์รีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปถามไถ่อาการทันที เธอคาดหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่ทำให้สบายใจ “หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียเลือดไปเยอะ หมอช่วยเต็มที่แล้วไม่สามารถยื้อชีวิตได้จริงๆ” แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดหงส์ไม่อยากเชื่อ
“มาขอฉันทำไม ถ้าเขาอยากไปก็เชิญ” หงส์แสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจแต่ต้องรีบเก็บอาการ “ว่าไง จะไปอยู่กับฉันไหม” ชุนถาม ปราบคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเธอไม่ต้องการฉันแล้ว ก็ไม่รู้จะอยู่ทำไม” หงส์อ้าปากค้าง ทำตาโต ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเขา ไหนก่อนหน้าบอกว่าอยากอยู่กับเธอนักหนา ยอมกร
“คนใจร้าย” เขาต่อว่าเธอ ทั้งที่คำนั้นมันควรหลุดออกจากปากเธอไม่ใช่เขา “ใครกันแน่ที่ใจร้าย” หงส์กัดฟัน แววตามีความโกรธแค้น “ถ้าพี่ตายไป หงส์จะเสียใจไหม” เขาถาม “ไม่” พูดจบเธอสะบัดแขนเขาออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเดินจากไปไม่หันกลับมา ปราบได้แต่มองดูแผ่นหลังผู้หญิงที่เ
[ฉันไม่สบาย ซื้อยามาให้หน่อยยได้ไหม] เจียลี่ส่งข้อความไปหาผู้ชายที่ไร้ความรับผิดชอบ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งบนที่นอน ตอนนี้ดึกมากแล้วเธอได้แต่ภาวนาขอให้เขายังไม่หลับ เช่นเดียวกับเธอร่างหญิงสาวนอนพลิกตัวไปมาพยายามข่มตาให้หลับแต่ทำยังไงก็ไม่หลับ เธอจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ หวังให้เขาตอบกลับหรือโทรกลับมาหาแต
ก่อนจะมีอาการช็อกดวงตาเบิกกว้าง มือตะเกียกตะกายร้องขอความช่วยเหลือจากลูกเลี้ยง ปราบยืนดูหน้าตาเฉย เขาเย็นชามองด้วยความสมเพช สุดท้ายเขาเดินจากไปอีกคน แต่ไม่ลืมสะกิดบอกคนข้างนอกให้เข้ามาจัดการแทนเวลาล่วงเลยผ่านไปสี่ทุ่มกว่า หงส์หมกตัวอยู่แต่ในห้องเธอไม่ออกไปไหน เธอไม่รับรู้เรื่องภายนอก ไม่กินข้าวกินน
ไม่มีการสนทนาใดๆ เกิดขึ้นระหว่างทางกลับบ้าน ทันทีที่กลับถึงคฤหาสน์ หงส์เปิดประตูลงจากรถเธอไม่พูดไม่จากับใคร ก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของเจ้าพ่อ“ว่าไง” คนเป็นพ่อเห็นท่าทีของลูกสาว รู้สึกไม่สบายใจเธอยังมีสีหน้าบึ้งตึง“ป๊าไม่เคยบอกหงส์เรื่องซ่องนั่น ใช่ไหมคะ” หงส์ไม่แน่ใจว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเคยรู้เ
“แฮ๊กกก แฮ๊กกกก....” ร่างใหญ่เบียดเสียดเข้าไปจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยขอบคนร่างเล็ก หงส์เงยหน้าขึ้นไป เป็นจังหวะที่ปราบก้มหน้าลงพอดี นัยน์ตาของทั้งคู่ต่างจ้องประสาน ดวงตากลมโต นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ เฉกเช่นเธอที่กำลังหลงใหลนัยน์ตาสีควันบุหรี่ของเขาเจ้าหน้าที่ปั่นจักรยา




![หลอมละลายหัวใจ... สยบผู้ชายไร้รัก [Nc25+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


