LOGIN“ก็มันร้อนหนิ” “ที่ร้อน ไม่ใช่เพราะอากาศใช่ไหม” เขายิ้มมุมปาก รู้ว่าเธอต้องการอะไรแค่ไม่กล้าเริ่มก่อนเท่านั้น ส่วนเขายังคงรักษาสัญญาได้ดีเขาจะไม่ทำอะไรเธอ ตราบใดที่เธอไม่พร้อม “หมายถึงอะไรคะ” “ป่าว นอนเถอะ” เขาสวมกอดเธอไว้แน่นก่อนจะหลับตาลง “พลึ๊บบบ” ร
“ความจริงคือ....ฉันแอบชอบเธอมาตั้งนานแล้ว หลงรักเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ขี้แย ร้องไห้ขี้มูกโป่งทุกวัน ก็อย่างว่า ฟังดูเหมือนตลก ใครจะไปคิดว่าหลงรักเด็กคนนี้ได้ที่สำคัญเธอยังเด็กมากๆ ได้เจออีกทีตอนอายุ 14 ที่ญี่ปุ่น ได้อยู่กับเธอในวันหิมะแรกด้วย โคตรมีความสุขเลย ตอนนั้นเธอกำลังโตเป็นสาวเห็นครั้งแรกแอบตกใจ
“ใช่ครับ ปราบพยศหงส์ได้สำเร็จแล้ว หงส์เป็นหงส์ที่สง่างาม ทั้งแข็งและแกร่งในเวลาเดียวกัน เธอมีความยุติธรรมตัดสินทุกอย่างบนความถูกต้อง ถ้าพ่อยังอยู่ต้องภูมิใจในตัวเธอมากๆ ” “ป๊าคะ ปราบไม่ได้พยศหงส์สำเร็จนะคะ หงส์ต่างหากที่พยศปราบ” “ปราบพยศหงส์ต่างหาก” “หงส์ พยศ ปรา
“คุณหมอคะ คนไข้ที่ถูกแทง เป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน หงส์รีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปถามไถ่อาการทันที เธอคาดหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่ทำให้สบายใจ “หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียเลือดไปเยอะ หมอช่วยเต็มที่แล้วไม่สามารถยื้อชีวิตได้จริงๆ” แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดหงส์ไม่อยากเชื่อ
“มาขอฉันทำไม ถ้าเขาอยากไปก็เชิญ” หงส์แสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจแต่ต้องรีบเก็บอาการ “ว่าไง จะไปอยู่กับฉันไหม” ชุนถาม ปราบคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเธอไม่ต้องการฉันแล้ว ก็ไม่รู้จะอยู่ทำไม” หงส์อ้าปากค้าง ทำตาโต ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเขา ไหนก่อนหน้าบอกว่าอยากอยู่กับเธอนักหนา ยอมกร
“คนใจร้าย” เขาต่อว่าเธอ ทั้งที่คำนั้นมันควรหลุดออกจากปากเธอไม่ใช่เขา “ใครกันแน่ที่ใจร้าย” หงส์กัดฟัน แววตามีความโกรธแค้น “ถ้าพี่ตายไป หงส์จะเสียใจไหม” เขาถาม “ไม่” พูดจบเธอสะบัดแขนเขาออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเดินจากไปไม่หันกลับมา ปราบได้แต่มองดูแผ่นหลังผู้หญิงที่เ
“พี่ช่วยเอง” ห้อง vip ของผับ จัดเตรียมไว้อย่างดีต้อนรับลูกค้าที่ต้องการนอนค้างคืน ฝักบัวในห้องน้ำเปิดออก น้ำไหลลงมาเป็นสาย ไอความร้อนจากเครื่องทำน้ำอุ่นแผ่กระจายจนกระจกในห้องน้ำเป็นฝ้า ร่างหญิงสาวยืนอยู่ใต้ฝักบัวเปียกโชกไปทั้งตัว เธอถูกปลดเสื้อผ้าออกทุกชิ้นไม่ต่างจากเขา ปราบไม่อยากทำ แต่
แก้วเหล้าในมือเรียวถูกยกเข้าปากดื่มจนหมดก่อนจะวางไว้ที่เดิมบนเคาน์เตอร์บาร์ เสียงเพลงดังคลอๆ ท่ามกลางแสงไฟดิสโก้ นัยน์ของเธอมีน้ำเอ่อล้น มันถูกหล่อเลี้ยงไว้อย่างนั้นไม่ปล่อยให้ไหลออกมา “ดูสิ นั่นใคร” “เฮ๊ยยย ตาฝาดรึป่าววะ” นิสาและพายที่กำลังจะกลับแล้วเดินผ่านมาทางนี้พอดี ถึง
“จำทุกอย่างได้ก็ดีแล้ว แต่เธอคงไม่ได้ลืมเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาใช่ไหม หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างเรา” ปราบแค่อยากถามเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ลืมความสัมพันธ์ของเราใช่ไหม มันลึกซึ้งมากแค่ไหน เขาจ้องนัยน์ตาแข็งกร้าวมันอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “จำได้สิ ใครจะลืมลง” คนฟังรู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่
{ฟรื้บบบ!} ร่างเล็กตกลงมาจากสะพานสูง ดิ่งลงเบื้องล่างลำธารลึก สองมือตะเกียกตะกายก่อนจะหมดแรง ร่างนั้นค่อยๆ จมลงข้างล่างอย่างช้างๆ {ต้ามมม!!!} เสียงกระโดดน้ำ คนมาช่วยแหวกว่ายดำดิ่งลงไปลึกอย่างชำนาญ มองซ้ายขวากวาดสายตาหาคนตัวเล็ก เด็กน้อยลืมตาขึ้นมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย รา







