MasukShare
บทที่ 70
Tanggal publikasi:
2025-06-26 11:12:51
Bab terbaru
ปราบพยศหงส์ บทที่ 74
“ก็มันร้อนหนิ” “ที่ร้อน ไม่ใช่เพราะอากาศใช่ไหม” เขายิ้มมุมปาก รู้ว่าเธอต้องการอะไรแค่ไม่กล้าเริ่มก่อนเท่านั้น ส่วนเขายังคงรักษาสัญญาได้ดีเขาจะไม่ทำอะไรเธอ ตราบใดที่เธอไม่พร้อม “หมายถึงอะไรคะ” “ป่าว นอนเถอะ” เขาสวมกอดเธอไว้แน่นก่อนจะหลับตาลง “พลึ๊บบบ” ร
ปราบพยศหงส์ บทที่ 73
“ความจริงคือ....ฉันแอบชอบเธอมาตั้งนานแล้ว หลงรักเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ขี้แย ร้องไห้ขี้มูกโป่งทุกวัน ก็อย่างว่า ฟังดูเหมือนตลก ใครจะไปคิดว่าหลงรักเด็กคนนี้ได้ที่สำคัญเธอยังเด็กมากๆ ได้เจออีกทีตอนอายุ 14 ที่ญี่ปุ่น ได้อยู่กับเธอในวันหิมะแรกด้วย โคตรมีความสุขเลย ตอนนั้นเธอกำลังโตเป็นสาวเห็นครั้งแรกแอบตกใจ
ปราบพยศหงส์ บทที่ 72
“ใช่ครับ ปราบพยศหงส์ได้สำเร็จแล้ว หงส์เป็นหงส์ที่สง่างาม ทั้งแข็งและแกร่งในเวลาเดียวกัน เธอมีความยุติธรรมตัดสินทุกอย่างบนความถูกต้อง ถ้าพ่อยังอยู่ต้องภูมิใจในตัวเธอมากๆ ” “ป๊าคะ ปราบไม่ได้พยศหงส์สำเร็จนะคะ หงส์ต่างหากที่พยศปราบ” “ปราบพยศหงส์ต่างหาก” “หงส์ พยศ ปรา
ปราบพยศหงส์ บทที่ 71
“คุณหมอคะ คนไข้ที่ถูกแทง เป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน หงส์รีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปถามไถ่อาการทันที เธอคาดหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่ทำให้สบายใจ “หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียเลือดไปเยอะ หมอช่วยเต็มที่แล้วไม่สามารถยื้อชีวิตได้จริงๆ” แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดหงส์ไม่อยากเชื่อ
ปราบพยศหงส์ บทที่ 70
“มาขอฉันทำไม ถ้าเขาอยากไปก็เชิญ” หงส์แสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจแต่ต้องรีบเก็บอาการ “ว่าไง จะไปอยู่กับฉันไหม” ชุนถาม ปราบคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเธอไม่ต้องการฉันแล้ว ก็ไม่รู้จะอยู่ทำไม” หงส์อ้าปากค้าง ทำตาโต ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเขา ไหนก่อนหน้าบอกว่าอยากอยู่กับเธอนักหนา ยอมกร
ปราบพยศหงส์ บทที่ 69
“คนใจร้าย” เขาต่อว่าเธอ ทั้งที่คำนั้นมันควรหลุดออกจากปากเธอไม่ใช่เขา “ใครกันแน่ที่ใจร้าย” หงส์กัดฟัน แววตามีความโกรธแค้น “ถ้าพี่ตายไป หงส์จะเสียใจไหม” เขาถาม “ไม่” พูดจบเธอสะบัดแขนเขาออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเดินจากไปไม่หันกลับมา ปราบได้แต่มองดูแผ่นหลังผู้หญิงที่เ
ปราบพยศหงส์ บทที่ 62
ปราบผลักคนตัวเล็กให้นอนลงไปบนเบาะ ก่อนจะเข้ามาทับร่าง หงส์ดิ้นสู้สุดชีวิตแต่สู้แรงผู้ชายไม่ได้ เธอโดนรวบสองมือขึ้นไปตรึงบนศีรษะ คนข้างบนทาบทับริมฝีปากหนักหน่วง เขาจู่โจมแบบกระแทกกระทั้นไม่ปรานี ริมฝีปากบางโดนบดขยี้สีแดงระเรื่อ เขาตะโบมจูบแรงขึ้นจนฟันกระทบริมฝีปากบางได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ “
ปราบพยศหงส์ บทที่ 61
[คืนนี้ขอนอนด้วยนะ] ชุน[คนบ้า] เจียลี่พิมพ์ไปยิ้มไป ในหัวเขาคงมีแค่เรื่องเดียว แต่จะอะไรก็ช่างต้องขอบคุณเขา ชุน เขาอาสามารับมาส่งทุกครั้งที่เธอกลับบ้านดึก แถมยังกำชับไว้อีกว่าห้ามกลับบ้านดึกๆ คนเดียว อาทิตย์หน้าเธอคงไม่กลับดึกอีกแล้ว คงเป็นวันสุดท้ายเพราะเธอเคลียร์งานค้างทั้งหมดจบ ในที่สุดก็ได้พักก
ปราบพยศหงส์ บทที่ 60
“ทำไม เป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นหรอ” ปราบไม่ตอบคำถาม นั่นทำให้เธอได้คำตอบ “โอเคร หมดหน้าที่ของคุณแล้ว จะไปไหนก็ไป ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก” ปราบหันมองผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ นับเป็นอีกครั้งที่เธอขับไล่เขาให้ออกไปจากชีวิต “หมายความว่าที่ผ่านมา มันไม่มีความหมายต่อเธอเลยใช่ไหม” คน
ปราบพยศหงส์ บทที่ 59
“เข้าใจผิดหรอ จับได้คาหนังคาเขาขนาดนี้ ยังมีหน้ามาแก้ตัวอีก” น้ำเสียงสั่นเครือของคนที่พยายามเก็บอาการ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงพุ่งเข้าไปตบตี อาละวาดบ้านแตก แต่ตอนนี้ เธอไม่ใช่หงส์คนเดิมอีกต่อไป ความเย็นชาของเธอ ไม่มีใครหยั่งรู้เบื้องลึก“ส่วนเธอ” หงส์หันไปหาเจียลี่“หน้าด้านเกินไปไหม ของขาดรึไงถึงได้อ่อยข
Anda juga akan menyukai
