LOGIN“ก็มันร้อนหนิ” “ที่ร้อน ไม่ใช่เพราะอากาศใช่ไหม” เขายิ้มมุมปาก รู้ว่าเธอต้องการอะไรแค่ไม่กล้าเริ่มก่อนเท่านั้น ส่วนเขายังคงรักษาสัญญาได้ดีเขาจะไม่ทำอะไรเธอ ตราบใดที่เธอไม่พร้อม “หมายถึงอะไรคะ” “ป่าว นอนเถอะ” เขาสวมกอดเธอไว้แน่นก่อนจะหลับตาลง “พลึ๊บบบ” ร
“ความจริงคือ....ฉันแอบชอบเธอมาตั้งนานแล้ว หลงรักเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ขี้แย ร้องไห้ขี้มูกโป่งทุกวัน ก็อย่างว่า ฟังดูเหมือนตลก ใครจะไปคิดว่าหลงรักเด็กคนนี้ได้ที่สำคัญเธอยังเด็กมากๆ ได้เจออีกทีตอนอายุ 14 ที่ญี่ปุ่น ได้อยู่กับเธอในวันหิมะแรกด้วย โคตรมีความสุขเลย ตอนนั้นเธอกำลังโตเป็นสาวเห็นครั้งแรกแอบตกใจ
“ใช่ครับ ปราบพยศหงส์ได้สำเร็จแล้ว หงส์เป็นหงส์ที่สง่างาม ทั้งแข็งและแกร่งในเวลาเดียวกัน เธอมีความยุติธรรมตัดสินทุกอย่างบนความถูกต้อง ถ้าพ่อยังอยู่ต้องภูมิใจในตัวเธอมากๆ ” “ป๊าคะ ปราบไม่ได้พยศหงส์สำเร็จนะคะ หงส์ต่างหากที่พยศปราบ” “ปราบพยศหงส์ต่างหาก” “หงส์ พยศ ปรา
“คุณหมอคะ คนไข้ที่ถูกแทง เป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน หงส์รีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปถามไถ่อาการทันที เธอคาดหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่ทำให้สบายใจ “หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียเลือดไปเยอะ หมอช่วยเต็มที่แล้วไม่สามารถยื้อชีวิตได้จริงๆ” แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดหงส์ไม่อยากเชื่อ
“มาขอฉันทำไม ถ้าเขาอยากไปก็เชิญ” หงส์แสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจแต่ต้องรีบเก็บอาการ “ว่าไง จะไปอยู่กับฉันไหม” ชุนถาม ปราบคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเธอไม่ต้องการฉันแล้ว ก็ไม่รู้จะอยู่ทำไม” หงส์อ้าปากค้าง ทำตาโต ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเขา ไหนก่อนหน้าบอกว่าอยากอยู่กับเธอนักหนา ยอมกร
“คนใจร้าย” เขาต่อว่าเธอ ทั้งที่คำนั้นมันควรหลุดออกจากปากเธอไม่ใช่เขา “ใครกันแน่ที่ใจร้าย” หงส์กัดฟัน แววตามีความโกรธแค้น “ถ้าพี่ตายไป หงส์จะเสียใจไหม” เขาถาม “ไม่” พูดจบเธอสะบัดแขนเขาออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเดินจากไปไม่หันกลับมา ปราบได้แต่มองดูแผ่นหลังผู้หญิงที่เ
ร่างเล็กนอนตะแคงหันไปทางซ้ายทีขวาที คว่ำหน้าก็แล้ว นอนหงายก็แล้วไม่อาจข่มตาหลับได้ ดูเหมือนเธอกำลังกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูกเหตุการณ์เมื่อกี้ทำให้หงส์รู้สึกใจเต้นแรงจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ยังดีที่เขาไม่ทำอะไรเกินเลยเหมือนคำขู่ แต่เธอก็เผลอตัวเผลอใจให้เขาชั่วขณะซึ่งมันไม่ควรเกิดขึ้น“ก๊อกๆๆๆ” ในระหว
และแล้วภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ทางเดินแคบๆ แสงไฟสลัวๆ ปราบโน้มตัวลงมาจูบเธอ สองมือเธอพยายามผลักเขาออกแต่ไม่เป็นผล รสชาติจูบในวันนั้นตราตรึงใจมันมีความจัดจ้าน ดุเดือดและเร่าร้อน ก่อนที่เธอจะถูกกัดริมฝีปากจนเลือดไหล หงส์ส่ายหน้าไปมาสองมือกุมขมับเธอพยายามสลัดภาพนั้นออกจากหัวแต่มันกลับชัดเจนมากขึ้น“โอ๊ย
“ไม่มีหลังอื่นที่ดีกว่านี้หรอคะ”“เหลือแค่หลังนี้ หลังสุดท้ายแล้วครับ” หงส์ยืนมองบ้านพักติดทะเลหลังเก่าๆ เธอคิดว่าเป็นบ้านร้างด้วยซ้ำสภาพแย่มากเป็นบ้านปูนสองชั้นผนังบ้านหลุดล่อนไปตามกาลเวลา“สรุปเอาไหมครับ” เจ้าของบ้านถาม หงส์คิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจ“เอาค่ะ”“ไม่เอาครับ” ปราบที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดแทรก
“รับเถอะค่ะ แฟนโทรมาเดี๋ยวเขาก็งอนอีกหรอก” ปราบกดปิดหน้าจอก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเหมือนเดิม“แฟนใคร” หงส์ขมวดคิ้ว หรือว่าเธอเข้าใจผิด“อ่าว...ก็แฟนพี่ไง อาจารย์เจียลี่”“ยังไม่ใช่แฟน” เธอไม่อยากเชื่อว่าเขาจะกล้าพูดคำนี้ออกมา“เอ้า แล้วไอ้ที่ไปฟัน! เขามาล่ะ ได้ยินชัดแจ๋วเลยนะ คงไม่ได้หมายถึงเอา







