ตอนที่ 9 (สัญญาสำคัญ)

เมื่อวีนัสเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยก็รีบขับรถกลับมาที่บ้านหลังใหญ่ของคนเป็นนายป้ายแดงของเธอ ดนัยที่รอร่างบางอยู่แล้วจึงเริ่มอธิบายทุกอย่างที่เธอต้องรู้ วีนัสเป็นคนหัวไว เธอรับฟังด้วยความตั้งใจและเข้าใจว่านายจ้างของเธอต้องการอะไร

“ห้องนอนของหนูนัสอยู่ชั้นบน ติดกับห้องคุณแป้ง เวลาเข้างานจะเป็นกะ เมื่ออยู่บ้านหนูนัสต้องทำงานเช้าถึงเย็นหรือจนกว่าคุณแป้งจะพอใจ แล้วอเล็กซ์จะอยู่เฝ้าหน้าห้องคุณแป้งตอนกลางคืนสลับกับบอดีการ์ดคนอื่น ๆ เป็นกะ ๆ ไป แต่ถ้าต้องเดินทางหนูนัสอาจต้องเข้าไปเฝ้าในส่วนของห้องนั่งเล่นเพราะคุณปลื้มทำธุรกิจหลายอย่างหนึ่งในนั้นคือค้าเพชร บางทีงานประมูลจบคนที่แพ้ไปทำตัวเป็นไก่ชวนตีก็มีเยอะเลยต้องกันไว้ก่อน”

วีนัสนั่งฟังข้อมูลที่เธอเพิ่งได้รับมาและพยักหน้าเข้าใจ

“วันนี้คุณปลื้มให้หนูนัสจัดการเคลียของตัวเองให้เรียบร้อยก่อน แล้วเดี๋ยวเย็น ๆ ลุงจะพาไปแนะนำให้คุณแป้งเธอรู้จัก คุณแป้งเธอน่าจะดีใจอย่างน้อยมีผู้หญิงอีกคนเพิ่มเข้ามา เพราะส่วนมากรอบ ๆ ตัวก็จะมีแต่ผู้ชาย นี่คือเพจเจอร์ โทรศัพท์มือถือ แล้วก็วิทยุสื่อสารที่คุณปลื้มจะติดต่อกับหนูได้โดยตรงแล้วก็คุณแป้งด้วย เผื่อมีอะไรฉุกเฉินนะ”

“ค่ะคุณลุง งั้นรบกวนด้วยนะคะ”

ทั้งสองคนเดินขึ้นมายังชั้นบนของตึก ระหว่างทางมีบอดีการ์ดหลายคนยืนทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ จนดนัยมาหยุดอยู่ที่ห้องห้องหนึ่ง

“ถึงแล้ว ห้องของหนูนัส ส่วนถัดไปเป็นห้องของคุณแป้ง ยังไงตอนนี้จัดข้าวของให้เรียบร้อยนะ แล้วเย็น ๆ น่าจะได้เจอคุณแป้ง ตอนนี้เธอออกไปทำธุระข้างนอก บ่ายแก่ ๆ น่าจะกลับเข้ามา ส่วนเรื่องอาหารการกิน เราทานข้าวกันตอนประมาณหกโมงสำหรับคนที่ไม่มีเวร มีห้องอาหารของพนักงานอยู่ตรงส่วนที่พักของหนุ่ม ๆ ข้างล่าง เดี๋ยวลุงจะส่งแผนที่ให้ เออ หนูนัสเป็นเพื่อนกับอเล็กซ์ใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะคุณลุง เป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้วค่ะ”

“งั้นก็ดีจะได้ไม่รู้สึกเหงา แต่มีอะไรก็บอกลุงได้เลย ในห้องนอนของหนูนัสจะมีแม่บ้านทำความสะอาดให้ทุกวันนะ มีตู้เย็นเล็ก ของที่อยู่ในนั้นจัดการทานได้เลย ถ้าเหงาก็ลงไปทานกับหนุ่ม ๆ ได้”

“เอ่อลุงดนัยคะ คือหนูรบกวนถามหน่อย หนูรู้สึกว่าที่หนูได้เนี่ยมันค่อนข้างที่จะเยอะมากเลยน่ะค่ะ แล้วพวกหนุ่ม ๆ ได้รับการดูแลแบบนี้ไหมคะ?”

ร่างบางเอ่ยถามร่างสูงที่อายุมากกว่าเธอออกไปเพราะความสงสัย ไหนจะเงินเดือนที่มากมาย ไหนจะตั๋วเครื่องบิน ไหนจะห้องส่วนตัว คือมันดีมากจนน่าสงสัย

“หนุ่ม ๆ อยู่ห้องละสองคน มีห้องนั่งเล่น ห้องครัว ตู้เย็นขนาดใหญ่และมีแม่บ้านดูแลตลอด 24 ชั่วโมงจ้ะหนูวีนัส คุณปลื้มท่านดูแลลูกน้องทุกคนของท่านอย่างดี เพราะพวกเค้าทำงานที่เสี่ยงอันตราย”

อ่าาา นั่นสินะยัยวีนัส แกนี่ดูท่าจะคิดเล็กคิดน้อยเกินไปจริง ๆ

“โอเคค่ะ งั้นหนูก็สบายใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวนะคะ ขอบคุณลุงดนัยมากนะคะ ที่อุตส่าห์มาดูแลหนู ไม่งั้นน่าจะสับสนไม่น้อยว่าไปทางไหนยังไงบ้างค่ะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ลุงยินดี หนูวีนัสน่าจะอายุไล่ ๆ กันกับลูกสาวลุง”

เมื่อสองคนพูดคุยกันเสร็จ วีนัสก็ขอตัวเข้าไปจัดเก็บของที่ตัวเองขนมาจากบ้าน ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทาง เธอจึงเริ่มเดินสำรวจห้องนอนใหม่ของตัวเอง

“เป็นแค่พนักงานตัวเล็ก ๆ ห้องพักต้องใหญ่เหมือนเพนต์เฮาส์แบบนี้เลยเหรอเนี่ย”

ของตกแต่งทุกชิ้น พร้อมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างเหมือนกับว่าเธอมาพักเป็นแขก ไม่ใช่ลูกจ้างอย่างไรก็ไม่รู้

ห้องน้ำขนาดใหญ่ที่มีอ่างอาบน้ำกลางห้องปูด้วยหินอ่อนราคาแพง มีครีมอาบน้ำสีหวานแหววและผ้าเช็ดตัวขนนุ่มเตรียมพร้อมเหมือนโรงแรมห้าดาว

“โอ๊ย อย่าติดสบายนะนังวีนัส เกิดว่าเค้าไม่ต่อสัญญาก็จะมานั่งเสียดาย เอาวะ เอาเป็นว่าลองกันสักตั้ง”

ร่างบางจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองแล้วคลุมด้วยชุดคลุมอาบน้ำผ้าซาตินอย่างดี เผยให้เห็นผิวกายที่เนียนนุ่มน่าสัมผัส เพระเจ้าของร่างบางนั้นดูแลตัวเองอย่างดีมาตลอด นิ้วเรียวพยายามที่จะเปิดเพลงฟังจากเครื่องเสียงที่มีอยู่ในห้องน้ำ แต่ทำอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้เครื่องเสียงขนาดใหญ่ราคาแพงนั้นทำงานได้ วีนัสจึงส่งเสียงรำคาญจากปากบางและเดินไปเปิดน้ำในอ่างอาบน้ำแทน

“ชิ เดี๋ยวแกจะได้เจอฉันดูซิว่าเปิดเพลงฟังมันจะยากเย็นแค่ไหนเชียว”

เมื่ออ่างอาบน้ำถูกเปิดจนเต็ม กายอรชรทำท่าจะหย่อนตัวลงไปแช่น้ำ แต่ก่อนที่ร่างบางจะได้ก้าวขาลงไปในอ่างอาบน้ำ ประตูห้องของเธอก็ถูกเคาะขึ้นจากบุคคลนิรนาม

“เอ ใครกัน หรือว่าจะเป็นลุงดนัย”

วีนัสสาวเท้าออกจากห้องน้ำหรู สวมชุดคลุมให้รับกุมแล้วรีบเปิดประตูห้องเนื่องจากกลัวว่าจะมีอะไรสำคัญ

“คุณ...”

“ลุงดนัยไม่ได้เอาเอกสารให้เธอเซ็น ฉันต้องการให้เธอเซ็นสัญญาทดลองงานสามเดือนตอนนี้เลย อ่านก่อนแล้วค่อยเซ็น”

“นี่คุณ ไหนบอกว่าฉันจะไม่ต้องเจอคุณถ้าไม่จำเป็นไง?

วีนัสถามร่างสูงด้วยน้ำเสียงที่เอาเรื่อง

“สัญญาการว่าจ้างงานไม่สำคัญว่างั้น?”

เออจริงนะ วีนัสสะดุดกับคำพูดข้อนี้ของคนตัวสูง

“งั้นฉันขอทำธุระส่วนตัวสักครู่ค่ะ แล้วจะไปตามหาคุณหรือไม่ก็ทิ้งเอกสารไว้ให้ดิฉันจะอ่านรายละเอียดแล้วเซ็นมันพร้อมส่งคืน”

“ฉันอยากให้เธออ่านมันเลยตอนนี้ แล้วก็เซ็นซะ”

พูดจบปลื้มก็สาวเท้าหนาถือวิสาสะสอดตัวเองเข้าไปในห้องหรูของอีกคนโดยที่เธอไม่ทันจะห้ามหรือตอบรับด้วยซ้ำ

ตุบ!

ปลื้มหย่อนตัวลงบนโซฟาหนากลางห้อง แล้วตบมือบนโซฟาอีกตัวถัดจากตัวที่เขานั่งเป็นการส่งสัญญาณให้คนตัวเล็กรู้ว่าเดินมานั่งได้แล้ว

วีนัสกระชับชุดคลุมอาบน้ำที่ดูไม่สุภาพสักเท่าไรให้ปกปิดเรือนร่างของเธอให้มิดชิดขึ้นพร้อมสาวเท้าเข้าไปหย่อนตัวลงนั่งถัดจากร่างสูง

“ที่พักทุกอย่างสะดวกสบายดีไหม?”

“ทุกอย่างสะดวกสบายค่ะคุณปลื้ม ขอบคุณค่ะ รอสักครู่นะคะ ขอดิฉันอ่านสัญญาสักครู่”

เมื่อร่างบางพูดจบ ปลื้มก็ทิ้งตัวพิงกับโซฟาหรูพร้อมไขว่ห้างในท่าสบาย ๆ

วีนัสอดที่จะก่นด่าในใจกับการกระทำของคนเอาแต่ใจตรงหน้าไม่ได้ แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ จึงรีบเปิดหน้าสัญญาแล้วไล่สายตาคู่สวยอ่านแผ่นกระดาษที่ค่อนข้างสำคัญตรงหน้า

เมื่ออ่านไปสักพัก มีข้อหนึ่งที่วีนัสไม่เข้าใจจึงเปิดปากบางถามร่างสูง แต่แทนที่ปลื้มจะส่งเสียงตอบกลับ เขากลับขยับร่างหนาเพื่อหวังที่จะเข้าประชิดร่างบางของวีนัส แต่ก่อนที่จะถึงตัวเหมือนวีนัสจะเตรียมพร้อมตลอดเวลาเธอตั้งท่ารับอยู่ก่อนแล้ว แต่ด้วยความเร็วของอีกฝ่ายทำให้เธอไม่มีเวลามากนัก

ปึก!

สภาพตอนนี้คือวีนัสเสียหลักเล็กน้อยลงไปกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟา ปลื้มที่มือทั้งสองข้างวางแนบอยู่บนโซฟาและใช้เข่าดันตัวเองไม่ให้เสียหลักเช่นกัน เพราะหมายใจว่าจะแกล้งคนตัวเล็กอีกสักหน่อยก็ต้องก้มหน้าตัวเองลงดูที่หน้าอกแกร่งซึ่งมีฝ่าเท้าเล็กทาบกันไว้ไม่ให้เขาเข้าถึงตัวเธอ

สีหน้าของปลื้มตอนนี้ควบคุมความขำขันที่มีต่อคนตัวเล็กแทบจะไม่อยู่ เพราะเธอน่าจะรู้ทันว่าเขากำลังจะแกล้งเธออีก สภาพของทั้งคู่จึงจบลงด้วยท่าทางที่ค่อนข้างสุ่มเสี่ยงอยู่ไม่น้อย

วีนัสซึ่งไม่มีอะไรปกปิดนอกจากชุดคลุมที่ทั้งบางและสั้น อยู่ในสภาพที่หละหลวมไม่มีชั้นในปกปิด อีกทั้งขาเรียวของเธอยังยกขึ้นสูงเพื่อกันร่างหนาเข้าถึงตัวด้วยความลืมตัว จนลืมไปว่าตอนนี้สภาพของเธอแย่กว่าที่เธอคิดเอาไว้ก่อนหน้า

ปลื้มกดสายตามองเรียวขาสวยของอีกฝ่ายที่ทำหน้าตาดุดัน ใช้แรงน้อยนิดยันหน้าอกแกร่งของเขาไว้เป็นการเตือนว่าอย่าเข้ามาใกล้กว่านี้

เขาไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด กลับกันสายตาที่มองลึกเข้าไปจนถึงต้นขาขาวเนียนแสนล่อแหลม มันทำให้คนที่กะว่าจะแค่แกล้งคนตรงหน้าเกิดมีอารมณ์ที่ไม่สมควรเกิดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ปลื้มอาศัยที่ตัวเองเหนือกว่าจับขาเรียวของวีนัสให้หลุดออกจากหน้าอกแกร่ง พร้อมทั้งส่งนิ้วเท้าเรียวสวยนุ่มนิ่มที่ทาเล็บสีแดงน่าค้นหาเข้าโพรงปากชื้นของตัวเอง จากนั้นจึงดูดเลียนิ้วเท้าของคนตัวเล็กด้วยลิ้นร้อนและสายตาที่ทำให้ทุกอย่างละลาย

“อะ!”