ตอนที่ 2 ห้องหมายเลข 9

                                                                    ตอนที่ 2 ห้องหมายเลข 9

                    “เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าน้องหมอคนนี้แม่นมาก”  เสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนสาวเอ่ยขึ้น ใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบานเป็นจานเชิงหลังจากได้รับฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นจากโรสิตา

               “ก็แค่ไปคุยกันเท่านั้นเอง เธอล่ะก็ หมกมุ่นเกินไปแล้ว” มือบางหยิบเสื้อบนราวที่แขวนเรียงรายมาตัวหนึ่ง เป็นชุดกระโปรงสีชมพูหวานน่ารัก ค่อนข้างถูกใจเธอไม่น้อยมาดู ก่อนจะแขวนคืนแล้วดูตัวอื่น ๆ ในขณะที่อัญธิกาก็เอ่ยไปเรื่อย ๆ

               “ไม่แน่หรอก”

               “ก็ไม่แน่ไง ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นเนื้อคู่หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้”

               “โธ่ โรส เธอนี่ไม่โรแมนติคเอาซะเลย”

               หลังจากดูอะไรด้วยกันเพลิน ๆ ทั้งสองสาวก็ได้ของมากันอย่างคนละหน่อย โรสิตาเองก็เน้นดูพวกของสำหรับเตรียมการนัดดูตัว โดยมีเพื่อนสาวอย่างอัญธิกาคอยช่วยดูด้วย โดยหลังจากเลือกเสร็จ ทั้งสองสาวก็ตัดสินใจเดินออกจากตลาดเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่หน้าห้าง เพื่อไปหาอะไรกินกันในห้าง

               “แล้วคู่หมายเธอเนี่ย หล่อป่ะ” อัญธิกาว่าไปพลางขำกิกเพราะเขินที่พูดอะไรแบบนั้นออกไป “แล้วทำงานอะไร”

               เมื่อได้ยินเพื่อนถามแบบนั้น โรสิตาถึงนึกอะไรขึ้นมาได้

               “จริงด้วย ฉันลืมดูรูปเขาไปสนิทเลย ส่วนงานนี่...” ดวงหน้าหวานเรียวพยายามนึก “เห็นแม่ว่าทำในโรงแรม แต่ฉันจำชื่อไม่ได้แล้ว ไม่แน่ใจว่าแม่พูดถูกด้วยเปล่า เป็นชื่อภาษาต่างชาติน่ะ”

               “เอ้า เธอนี่ คงยุ่งแต่กับงานตามเคย”

               “เดี๋ยววันเสาร์ก็เจอกันแล้วคงได้รู้นั่นแหละ”

               “เผื่อไม่หล่อ เราจะได้หาทางเลี่ยงไง”

               ทันทีที่จรดก้าวสุดท้ายขึ้นมาจากขั้นบันได โรสิตาก็ได้เอ่ยตอบต่อไป

               “จะหล่อหรือไม่ ไม่สำคัญเท่าจิตใจดี อยู่ด้วยแล้วสบายใจหรอกนะ ผึ้ง” โรสิตาตอบไปตามความรู้สึก ด้วยว่าเห็นประสบการณ์จากเพื่อนรอบตัวบางคนที่แต่งงานไปแล้ว ตอนแรก ๆ ก็ดีใจที่ได้สละโสดดีอยู่หรอก แถมใคร ๆ ก็อิจฉา ดีใจที่ได้สละโสด แต่ไม่นานก็ต้องเลิกราด้วยเหตุนานาประการ โดยส่วนใหญ่ที่เจอคือธาตุแท้ของอีกฝ่ายที่ออกลายหลังจากอยู่กินไปได้สักพัก ทั้งเจ้าชู้เอย ทั้งนิสัยใจคอที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงหลังจากแต่งกันเอย แม้กระทั่งเรื่องเงินก็ด้วย

                “แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันโอเคคือเขามีการมีงานทำ  ไม่ใช่พวกหลักลอยไม่ได้เรื่อง”

                ดูแล้วน่าจะเป็นคนใช้ได้คนหนึ่งเลยล่ะ

               “อืม อันนี้ก็จริงของเธออ่ะนะ” เพราะที่ผ่านมา ประสบการณ์ชีวิตคู่จากคนรอบตัวก็สอนพวกเธอมาพอหอมปากหอมคอ ทำให้มุมมองเรื่องพวกนี้ต่างจากตอนยังเป็นสาวรุ่นพอสมควร

                ทั้งคู่ยังชวนดูของ คุยอะไรกันไปเรื่อยเปื่อย จนก่อนจะกลับก็มาหยุดยืนอยู่หน้าร้านไอศกรีมร้านโปรดของทั้งคู่ที่ชอบกินกันมาตั้งแต่เรียนแล้ว โรสิตามองโปสเตอร์แสดงโปรโมชันเป็นไอศกรีมวนิลาท็อปด้วยวิปครีมของโปรดของตัวเองตาวาว

               “ร้อน ๆ แบบนี้ ไปซื้อไอศกรีมกินกันดีกว่า”

               “เอาสิ มีโปรลดราคาด้วย ดีจัง” อัญธิกาเห็นดีเห็นงาม

               ลับหลังทั้งคู่ไปได้เพียงไม่กี่วินาที ร่างสูงใหญ่ของศิวดลในชุดเสื้อยืดสีน้ำตาลเข้มก็เดินผ่านหลังทั้งคู่พ้นไปแบบพอดิบพอดี ขายาวทั้งสองข้างก้าวขึ้นบันได้เลื่อนเพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านไวน์เจ้าประจำ

              เมื่อไปถึงร้านไวน์เล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่เป็นห้องขนาด 1 คูหา ในร้านจัดเป็นชั้นวางแบบไม้ โดยแบ่งชั้นเอาไว้เพื่อวางไวน์ประเภทต่าง ๆ จากหลากหลายยี่ห้อ ไฟภายในร้านออกเหลืองนวล เมื่อกระทบกับลายไม้จึงให้บรรยากาศที่ดูอบอุ่น ตรงกลางร้านมีโต๊ะกลางอยู่ 2 ตัวขนาดกลางที่วางไวน์ขายดีเอาไว้ตั้งโชว์อีกด้วย

             ในร้านตอนนี้มีลูกค้าอยู่ 2 คน รวมถึงพนักงานชายคนหนึ่งกำลังบรรยายรายละเอียดของไวน์ให้ลูกค้าฟัง เขากวาดสายตาไปทั่วร้านเพื่อหาใครคนหนึ่งจนเมื่อมองไปที่มุมหนึ่งของร้านก็ได้เจอคนที่เขาอยากเจอกำลังเดินถือขวดไวน์ออกมาขวดหนึ่ง

            “อ้าว พี่เหนือ แป๊บหนึ่งนะ พี่”

           “ไม่เป็นไร ฉันรอได้” เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด เขาจึงมีเวลาทั้งวัน แต่ถึงจะหยุด เขาก็ต้องทำงานไปด้วยเหมือนกัน

             ชายหนุ่มยืนรอ ดูอะไรในมือถือไปพลาง ๆ จนกระทั่งพนักงานหนุ่มคนดังกล่าวเดินออกมาเรียกเขา

            “มาทำ Wine List หรือครับ” ส่วนพนักงานคนนี้ก็เป็นรุ่นน้องคนรู้จักในสายงานเดียวกันกับเขาจึงทำให้ค่อนข้างสนิทสนมกัน

            “ก็เหมือนเดิมแหละ อีกอย่าง ฉันอยากได้ไวน์ยี่ห้ออื่นไปนำเสนอลูกค้าบ้าง นายพอจะแนะนำอะไรให้ฉันได้บ้างล่ะ”

            “จะดูเป็นไวน์แดงหรือไวน์ขาวก่อนดีล่ะพี่”

            ศิวดลยืนนึก อาหารขึ้นชื่อของที่โรงแรมนั้นหลัก ๆ คืออาหารประเภทเนื้อ รองลงมาก็พวกอาหารทะเล อาหารไทยแบบฟิวชัน

           “ฉันขอดูพวกไวน์แดงหน่อยสิ ทั้งแบบโลกใหม่* โลกเก่า** นายเสนอมาได้เลย”

           รุ่นน้องหนุ่มจึงได้นำเสนอยี่ห้อ ตกลงเจรจากันเรียบร้อย ศิวดลก็ได้ขอตัวกลับ

          “วันหยุดทั้งทีก็ยังมาทำงาน จะรีบหาเงินไปแต่งเมียหรือครับ พี่เหนือ” รุ่นน้องหนุ่มอดที่จะเอ่ยแซวไม่ได้ตามประสาคนขี้เล่น

           แต่ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อชายหนุ่มรุ่นเยาว์สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่างที่แผ่ออกมาจากสายตาของรุ่นพี่หนุ่มที่จับจ้องมายังตนเขม็งจนต้องเย้ากลับไปเสียงอ่อย

          “โธ่ พี่ ผมแซวเล่นเองน่า”

          “อย่ามาพูดเรื่องหาเมียแบบนี้ ฉันไม่ชอบ” ถ้าจะพูดให้ถูกจริง ๆ เหตุผลที่เขาขยันหาเงินให้ได้เยอะ ๆ ก็เพื่ออยากหลบหนีไปอยู่ที่อื่นสักพักต่างหาก ยิ่งต่างประเทศได้ยิ่งดี

           แต่ก็ได้แค่คิดเท่านั้นแหละ ทำได้ที่ไหนกัน แถมยังต้องมาได้ยินคำพูดไม่สบอารมณ์แบบนี้อีก

          ในคืนเดียวกันนั้นเอง ศิวดลก็ได้ตัดสินใจเดินทางไปยังคลับหรูในโรงแรมกลางใจเมืองเพื่อไปนั่งดื่ม ฟังเพลงผ่อนคลายความเครียดเรื่องดูตัวที่เก็บไว้มาหลายวัน ถึงจะได้ระบายกับรณภพไปแล้วก็เถอะ แต่ก็ได้แค่ระบาย ใช่ว่าเรื่องจะหายไปเสียเมื่อไหร่กัน

         ในขณะที่แก้วทรงสูงที่บรรจุไวน์แดงจะจรดถึงปากนั้นเอง เสียงหวานแหลมก็ได้ดังเข้ามากระทบหูของเขาเข้าเสียก่อน โดยเมื่อหันไปมอง ก็เห็นว่ามาจากโต๊ะด้านหลังไม่ไกลจากเขานี่เอง

        “เฮียขา หนูอยากไปเที่ยวทะเลจังเลย เฮียต้องพาหนูไปน้า”

         เขาแอบสังเกตเห็นท่าทางฝ่ายชายที่ดูจะอึดอัดไม่น้อย

        “แหม หนูก็รู้ว่าวันหยุด เฮียต้องอยู่กับที่บ้าน...”

        “ไม่รู้ล่ะ ถ้าเฮียไม่พาหนูไป หนูจะบุกไปหาเฮียถึงที่บ้านเลย”

        “ได้ไงเล่า”

         ศิวดลถอนหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ จรดไวน์ขึ้นดื่ม

        ‘คงจะเป็นกิ๊กล่ะสินะ ถึงได้เป็นแบบนั้น อีกอย่างจากการแต่งตัว รวมถึงมานั่งคลับระดับนี้ได้ เป็นไปไม่ได้หรอกว่าหมอนี่จะไม่มีเงิน โชคดีนะเนี่ยที่เราไม่ได้สร้างพันธะอะไรกับใครให้ต้องปวดหัวแบบนี้’

         เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ คิดอะไรเพลิน ๆ ไปเรื่อยเปื่อย

         ‘จริงสินะ สาว ๆ คงจะชอบไปเที่ยวทะเล นี่ถ้าได้ควงสาวสวย ๆ นุ่งบิกินีเซ็กซี่ ๆ สักคนไปเดินควงริมทะเลก็คงจะดีไม่น้อย’

          และในตอนนั้นเอง ใบหน้าคมก็หยุดคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะค่อย ๆ เผยรอยยิ้มที่มุมปาก ดวงตาวาววับเจ้าเล่ห์ แผนการบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว แน่ล่ะ เขาจะไม่ยอมให้พ่อแม่มาบังคับในสิ่งที่เขาไม่อยากทำเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องเป็นใจของเขาที่อยากทำเองเท่านั้น

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

         ช่วงเย็นวันศุกร์ ก่อนวันนัดหมายดูตัวเพียง 1 วัน พ่อกับแม่ของโรสิตารวมถึงพ่อแม่ของคู่หมายเธอก็ได้ออกเดินทางไปที่โรงแรมกันก่อนแล้วในช่วงบ่าย เมื่อคืนแม่ดูจะตื่นเต้นมากที่ได้ไปเที่ยวเพราะตั้งแต่เออร์ลี่ออกมาด้วยปัญหาสุขภาพ แม่จึงทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ติดบ้านเสียเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่พ่อเธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย แถมวันนี้ก็ไม่มีสอนด้วยพอดีก็เหมาะเจาะเลย ทั้งคู่ใช้เวลาไปเที่ยวกันสนุก ๆ ตามประสา

        เมื่อเห็นโรงแรมเป้าหมาย โรสิตาจึงได้ตบไฟเลี้ยวเข้าไปในโรงแรม ในใจนึกตื่นเต้นไม่น้อย

       “พรุ่งนี้แล้วสินะ” เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่ต้องมาก็ทำเอาเธอเขินไม่น้อย

        หลังจากจอดรถเรียบร้อย หญิงสาวจึงได้ลงมาหยิบของที่หลังรถที่มีไม่มากนักนอกจากเสื้อผ้าเอาไว้ผลัดเปลี่ยนเผื่อเล่นน้ำทะเลกับของใช้ส่วนตัวนิดหน่อย มือนวลหยิบกระเป๋าสะพายผ้าลายพิกเซลแต้มสีเขียวเหลืองพาสเทลที่น้องรหัสทำมาให้ใบใหญ่ออกมา โดยในกระเป๋าก็มีกระเป๋าห้อยชมพูน่ารัก ๆ เอาไว้สะพายให้เข้าชุดกับเสื้อที่เตรียมมาด้วย

        เมื่อเดินเข้าไปในโรงแรม หญิงสาวก็อดที่จะมองตามประสาคนที่ชอบดูและชื่นชมพวกงานศิลปะไม่ได้ สไตล์การออกแบบที่เห็นคือแนวเอิร์ธโทน เน้นสีเป็นแนวธรรมชาติดูสบายตา แสงจากโคมไฟแชนเดอเลียตรงกลางล็อบบี้ขับให้พื้นไม้โดยรอบดูอบอุ่นขึ้นมาชวนให้น่าอยู่

       ‘เดี๋ยวไว้ถ่ายเป็นแบบไปใช้กับไอเดียของลูกค้าน่าจะดี’

        โรสิตากระชับกระเป๋าผ้าเข้ามา ก่อนจะสอดส่ายตามองอะไรเพลิน ๆ จนกระทั่งมาถึงเคาน์เตอร์ของฟร้อนท์ในที่สุด

        “ห้อง 9 ที่จองไว้ค่ะ” ว่าจบ พนักงานก็ได้ขอบัตรประชาชนของเธอมาดู ก่อนจะหันไปหยิบกุญแจจากด้านหลังและนำมายื่นให้เธอ “นี่ค่ะ กุญแจห้องพักของคุณลูกค้า”

         หลังจากได้รับกุญแจห้องมาแล้วนั้นเอง หญิงสาวก็ยังตัดสินใจไม่ขึ้นห้องในทันที แต่ใช้เวลาถ่ายบรรยากาศต่าง ๆ ในบริเวณโรงแรม รวมถึงเฟอร์นิเจอร์ที่มีรูปทรงแปลกตาไปอวดเพื่อนสาวอีกด้วย อัญธิกาส่งข้อความมาหาเป็นแนวชื่นชมความสวยของโรงแรม รวมถึง

        ‘บอกฉันด้วยนะว่าเขาหล่อเปล่า อยากรู้’

       “ได้สิจ๊ะ คุณน้ำผึ้งเพื่อนรัก” กลีบปากสีชมพูหวานขมุบขมิบก่อนจะพิมพ์ข้อความตามปากตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี

        จนกระทั่งในตอนนั้นเอง พ่อของเธอก็โทรมาพอดี

        “ค่ะ คุณพ่อ ถึงสักพักแล้วค่ะ”

         จนวางสายจากพ่อได้ไม่นาน ก็มีสายจากในไลน์โทรมาอีก โดยคราวนี้เป็นลูกค้าจากงานฟรีแลนซ์ที่เธอต้องแจ้งให้ทราบว่าตอนนี้เธอยังไม่สะดวกเพราะติดธุระ

         “หวา แอบเสียดายเหมือนกันแฮะ”

         ในห้องพักห้องหนึ่งของโรงแรมนั้นเอง ศิวดลที่ตอนนี้ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำของโรงแรมกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายบุผ้าสีแดงเลือดหมูพร้อมกับคุยโทรศัพท์กับใครบางคน

        “ผมรออยู่นะ”

         ก่อนจะขึ้นห้องพัก โรสิตาก็ได้แชททิ้งท้ายกับเพื่อนสาวอีกเล็กน้อย

        ‘เดี๋ยวไว้คราวหน้ามาเที่ยวด้วยกันนะ ผึ้ง อ้อ เดี๋ยวถ้าเข้าห้องพักแล้ว ฉันจะถ่ายรูปให้เธอดูด้วย’

         หญิงสาวเดินเข้าลิฟต์อย่างอารมณ์ดี โดยในระหว่างนั้นก็อดที่จะครุ่นคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าตัวเองไม่ได้มาเที่ยวทะเลแบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ น่าจะรับน้องตอนปี 1 จนได้มารู้จักกับน้ำผึ้งล่ะมั้ง

         จนเมื่อมาถึงชั้นที่ต้องการ หญิงสาวก็ได้ดูหมายเลขบนกุญแจกับห้องพักอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ จากนั้นจึงไขเข้าไป ในใจแอบตื่นเต้นไม่น้อย

        ‘ข้างในห้องพักจะสวยแค่ไหนกันน้า’

        ในตอนนั้นเอง หญิงสาวก็ได้หย่อนมือถือที่เธอตัดสินใจปิดเครื่องไปเพราะแบตเตอรี่ใกล้หมด เนื่องจากไม่ได้ชาร์จมา ประกอบกับถ่ายรูปเพลินไปหน่อยทำให้แบตเตอรี่หมดไวจนส่งเสียงเตือน

         ทันทีที่เปิดประตูเข้ามานั้นเอง หญิงสาวก็สัมผัสได้ถึงแอร์เย็นฉ่ำ เธอเองก็แปลกใจไม่น้อยที่แอร์เปิดอยู่ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเข้ามา หรือว่านี่จะเป็นบริการจากทางโรงแรมกันนะ อีกอย่างไฟก็เปิด บรรยากาศรอบ ๆ เหมือนกับกำลังมีคนอยู่อยู่เลย หรือว่านี่เธอจะเข้าห้องผิด

         ‘จะเป็นไปได้ไง กุญแจก็ไขเข้ามาได้พอดีนี่นา’ เมื่อคิดแบบนั้น หญิงสาวก็สะบัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านนี้ออกไปประกอบกับความที่อยากจะถ่ายรูปอวดเพื่อน และอีกอย่าง เธอเองก็ไม่ได้มาพักโรงแรมแบบนี้นานแล้วด้วย บางอย่างอาจมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปแล้วก็ได้

        โรสิตาตัดสินใจวางกระเป๋าตรงชั้นวางว่าง ๆ ที่ข้างล่างเป็นตู้เย็นมินิบาร์ของทางโรงแรม แต่ในจังหวะนั้นเอง สายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่วางอยู่ไม่ไกลจากชั้นวางที่เธอวางกระเป๋า ภายในชั้นไม้เปิดโล่งมีรองเท้าคู่สีดำหุ้มส้นเหมือนรองเท้าผู้ชายวางอยู่

        ‘นี่รองเท้าใครน่ะ หรือใครมาลืมรองเท้าไว้กันนะ’

         หญิงสาวลุกขึ้นมองอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ จนในตอนนั้นเองก็ได้มีเสียงเสียงหนึ่งทักขึ้นมาจากทางด้านหลัง

        “กว่าจะมาได้ ให้ผมรออยู่นานเลยนะครับ”

        เสียงดังกล่าวเป็นเสียงผู้ชาย โรสิตารีบหันไปมองอย่างรวดเร็ว ภาวนาให้คิดว่าตนนั้นหูฝาด แต่เมื่อหันไปมองก็เห็นเป็นผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งในสภาพนุ่งชุดคลุมอาบน้ำสีขาวกำลังยืนจังก้ามองเธอเขม็ง ดวงตาหวานกวาดสายตามองชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างงง ๆ ก่อนที่ไม่นานจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจ

        “นี่คุณเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง”

         ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่แผนกต้อนรับของทางโรงแรม พนักงานชายที่มีตำแหน่งเป็นผู้จัดการก็ได้เดินมาที่บริเวณฟร้อนท์ ก่อนจะตรวจตราดูบริเวณที่แขวนกุญแจก่อนจะสะดุดใจอะไรบางอย่าง

       “กุญแจสำรองของห้องนี้ไปไหน”

       พนักงานสาวที่นั่งอยู่ถึงกับตาตื่นลืมง่วงด้วยความตกใจ ก่อนจะหันมาเห็นหมายเลขห้องเลข 9 ที่ควรมีกุญแจดอกเล็ก ๆ ซึ่งเป็นดอกสำรองแขวนอยู่ดันหายไป

       “ก็ว่าสิ ทำไมมีดอกเดียว สงสัยหนูน่าจะให้ลูกค้าไปผิดดอกแน่เลยค่ะ” พนักงานสาวว่าเสียงลนลาน ก่อนจะดูเอกสารเป็นหมายเลขห้องพักที่พ่อแม่เธอจองไว้ให้ ที่รู้ได้เร็วเพราะวันนี้มีแค่ครอบครัว 2 ครอบครัวเท่านั้นที่จองห้องพักหลายห้องแบบนี้ “โอ๊ย ตายแล้ว ห้องหมายเลข 6 ต่างหาก หนูเผลอไปหยิบห้องหมายเลข 9 ให้”

       “งั้นรีบติดต่อลูกค้าโดยด่วนเลยนะ” ผู้จัดการหนุ่มเตือนด้วยความกังวล

       “ค่ะ ๆ”

       แต่ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่ก็โทรไม่ติดสักที

       “ตายล่ะ ๆ ตายหยังเขียดแน่ ถ้าอย่างงั้น เราก็ต้องไปตามถึงห้อง”

       แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็ได้ปรากฏตัวขึ้น

       “ลูกค้ามาอีก เดี๋ยวรับลูกค้าก่อนก็แล้วกัน”

---------------------------------------------------------------------------

*ไวน์โลกใหม่ คือไวน์ที่ผลิตในประเทศนอกทวีปยุโรป หรือเพิ่งผลิตไวน์มาได้ไม่เกิน 500 ปีหรือเกินเล็กน้อย อาทิเช่น สหรัฐอเมริกา แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ชิลี อาร์เจนตินา แอฟริกาใต้ อิสราเอล ญี่ปุ่น จีน อินเดีย และไทย เป็นต้น

** ไวน์โลกเก่า คือไวน์ที่ผลิตในประเทศในทวีปยุโรป ซึ่งเป็นเเหล่งกำเนิดของไวน์ ไม่ว่าจะเป็น อิตาลี, สเปน, เยอรมัน, โปรตุเกส, ออสเตรีย, กรีซ, ฮังการี เเละที่ขาดไปไม่ได้เลยก็คือเจ้าเเม่เเห่งการทำไวน์อย่างประเทศฝรั่งเศส