ตอนที่ 1 นัดหมายดูตัว

                                                                      ตอนที่ 1 นัดหมายดูตัว

                    ช่วงเวลาบ่ายแก่ของวันหนึ่ง แสงแดดที่ร้อนแรงจากยามเที่ยงค่อย ๆ หุบลง สระบัวที่โอบล้อมชานนั่งไม้ที่ยื่นออกมาจากตัวบ้านเสริมให้อากาศบริเวณรอบ ๆ ไม่ร้อนนัก ทั้งยังมีดอกบัวบ้างตูมบ้างบานแต่งแต้มในสระให้ผู้คนราว 3-4 คนที่นั่งเหมือนรออะไรกันอยู่บนชานไม้กลางเก่ากลางใหม่นี่ได้มองเพลิน ๆ จนเมื่อเวลาผ่านไปก็เหลือเพียงหญิงสาว 2 คน โดยเฉพาะหนึ่งในนั้นที่เล่นมือถือจนแบตเตอรี่เกือบหมดทำให้ต้องหันไปอ่านป้ายที่แปะตรงประตูทางเข้าบ้านที่เขียนไว้ว่าเป็นสำนักดูดวงพร้อมเบอร์ติดต่อ

               “คุณอัญธิกา เชิญครับ” ทันทีที่สิ้นเสียงเรียกคิวสุดท้ายของวันนี้จากชายวัยประมาณ 40 ปีที่ใส่ชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าธรรมดาแล้วนั้น หญิงสาวรูปร่างผอมสูงก็ได้ลุกขึ้น

               “เฮ้อ ถึงคิวสักที”

               “เดี๋ยวฉันรอข้างนอกนะ” เพื่อนที่มาด้วยว่าพลางสอดสายตามองดอกบัวแสนสวยในสระอย่างชอบใจ

               “ไม่ได้ เธอต้องมากับฉันสิ โรส” ว่าจบ หญิงสาวก็หันมาคว้าข้อมือของเพื่อนสาวที่สูงน้อยกว่า ทั้งยังตัวเล็กมาข้าง ๆ

               “ให้ฉันนั่งรออยู่ข้างนอกไม่ได้หรือ” เธอพยายามต่อรองเพราะไม่ค่อยอินกับเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนเพื่อนสาวจะไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด

               “ไหน ๆ ก็มาด้วยกันแล้ว ก็เข้าไปด้วยกันเถอะน่า” น้ำผึ้งว่าพลางกึ่งดึงกึ่งจูงเพื่อนสาวที่หน้าตาไม่สบอารมณ์เท่าไหร่อย่างเห็นได้ชัดมาด้วย ก่อนจะกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน “นี่เราสองคนอายุจะแตะเลข 3 กันแล้วนะ เลิกอายเรื่องแบบนี้ได้แล้วน่า เธอเองก็อยากรู้ไม่ใช่หรือ”

               “คือ...” ถึงตรงนี้โรสิตาเองก็พูดไม่ออก ถึงจะอยากรู้แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะพร้อมอยากรู้ในตอนนี้เสียหน่อย

               อีกอย่าง เพราะมัวแต่ทำงาน แถมแนวงานของเธอเป็นแนวที่ต้องใช้ความคิด และจะยิ่งออกมาดีเวลาที่ทำคนเดียวอีกด้วย ปัจจุบันหญิงสาวทำงานเป็นนักออกแบบที่ออกแบบทุกอย่างตั้งแต่โลโก้ ภาพโฆษณา งามเกมส์ การ์ตูนเพื่อประชาสัมพันธ์งานสำคัญต่าง ๆ อย่างบางโฆษณาบนบิลบอร์ดของรถโดยสารสาธารณะก็ด้วย

               และอย่างที่รู้ก็คือพวกทำงานศิลปะ โดยเฉพาะทำแบบบ้าคลั่งอย่างเธอ เวลาให้ตัวเองก็ยังไม่ค่อยจะมีเลย อย่าว่าแต่เวลาหาแฟน แค่หาเวลานอนก็เต็มกลืนแล้ว

               นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอยังคงถือครองคำว่าโสดอยู่เต็มตัว

               ส่วนเรื่องดวง โรสิตาเชื่อแค่ 50-50 แต่ก็ไม่ได้จะลบหลู่ เอาเป็นว่าถ้าเพื่อนสบายใจ เธอก็สบายใจไปด้วย

               “...ฉันกลัวว่าเธอจะเสียเงินเปล่ามากกว่านะ” เธออดที่จะเตือนเพื่อนด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

               “ที่นี่แม่นจริง ฉันดูรีวิวมาแล้ว แล้วอีกอย่างนะ ฉันเสียเงินค่าดูไปแล้ว เธอก็เข้าไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย นะ ๆ เผื่ออะไรที่ฉันจำไม่หมด เธอก็จะได้ช่วยจำไง” เพื่อนสาวยังคงยืนกรานเป็นแม่นมั่นจนเธอต้องยอมใจอ่อนตามเข้าไปด้วยในที่สุด

               เมื่อเข้าไปในตัวบ้าน ถึงข้างนอกจะยังเป็นบ้านไม้แบบโบราณ แต่ข้างในกลับตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ค่อนข้างทันสมัยผสมกับเฟอร์นิเจอร์รุ่นเก่าอย่างตั่งไม้และเครื่องใช้อื่น ๆ ได้อย่างลงตัวอย่างน่าประหลาดในความคิดของโรสิตา จนเมื่อเดินเข้าไปเรื่อย ๆ ผ่านหน้าบ้านมาไม่เท่าไหร่ น้าผู้ชายที่เรียกชื่อเพื่อนเธอเมื่อครู่ก็ไปหยุดยืนที่มุมมุมหนึ่งของห้อง ตรงหน้าคือหญิงสาววัยรุ่นอายุไม่น่าจะเกิน 25 ปี ชุดที่ใส่ก็เป็นชุดเดรสยาวสีน้ำเงินเข้ม ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าเผยให้เห็นลำคอระหง ข้างหลังของเธอคือหน้าต่างที่เปิดรับลมกว้างทั้ง 2 บาน บรรยากาศดูไม่เหมือนสำนักดูดวงเลย ดูเหมือนคาเฟ่อะไรแบบนี้มากกว่าด้วยซ้ำ

               “เชิญนั่งค่ะ” รอยยิ้มดุจดอกบัวแรกแย้มสดใสสะดุดใจโรสิตาไม่น้อย เธอค่อย ๆ นั่งลงตามเพื่อนสาวอย่างเงียบ ๆ

               ‘เด็ก ๆ แบบนี้น่ะหรือ จะดูแม่นแค่ไหนกันเชียว’

                    “คุณคงกำลังนึกอยู่สินะคะว่าฉันจะดูแม่นแค่ไหน”

               คำพูดที่หมอดูวัยรุ่นตรงหน้ากล่าวออกมาทำเอาโรสิตาสะดุ้งเล็กน้อยเพราะนี่กำลังตรงกับที่เธอคิดอยู่พอดี

               “ไม่เลยค่ะ แม่หมอ” อัญธิกาจีบปากจีบคอพูด “ความแม่นยำไม่เกี่ยวกับอายุสักนิดนึง”

               “ไม่ต้องงงหรอกนะคะว่าทำไมฉันถึงรู้ ไม่ใช่ว่าฉันมีพลังพิเศษอะไรหรอกค่ะ ฉันก็แค่เจอคนที่คิดแบบนี้มาเยอะน่ะค่ะ” เธอเอ่ยยิ้ม ๆ โดยในประโยคสุดท้ายดูเธอจะหันมามองที่โรสิตาเป็นพิเศษ

               หญิงสาวในชุดแมกซี่เดรสสีเหลืองอ่อนสลับขาวจึงได้แต่นั่งเงียบ ๆ หงิม ๆ พยายามไม่คิดอะไรเพิ่มเติมเพราะกลัวจะโดนทักอะไรอีก

               ‘หรือว่าจะของจริงนะ ไม่สิ บังเอิญมากกว่า’

                    เด็กสาวสับไพ่ไปมา จนกระทั่งทำนายทายทักไปตามขั้นตอน ส่วนอัญธิกาที่ปกติจะพูดเยอะก็ต้องมาตั้งใจฟัง มีเพียงไม่กี่คำที่เธอพูดออกมา

               “ใช่เลยค่ะ” หรือไม่ก็

               “รู้ได้ไงคะเนี่ย”

               จนกระทั่งมาถึงในสิ่งที่อยากรู้ที่สุดอย่างเรื่องความรัก ผลปรากฏว่าคู่ของเพื่อนเธอนั้นมีแต่อยู่แสนไกลและต้องใช้เวลากว่าจะมาเจอกัน ครั้งนี้อาจต้องรอไปก่อน

               “นี่อายุพี่จะเหยียบเลข 3 แล้วนะคะ แล้วแบบนี้ต้องทำยังไงถึงจะได้เจอเร็ว ๆ ล่ะคะนี่”

               “ของแบบนี้อย่าไปเร่งมันจะดีกว่านะคะ” แม่หมอวัยรุ่นว่าพลางกวาดไพ่บนโต๊ะก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้าชวนฝัน ทั้งยังดูเกินวัยไปพอสมควร “เมื่อถึงเวลา วาสนาจะพามาพบกันเอง”

               คำตบดังกล่าวทำเอาอัญธิกาอดที่จะชักสีหน้าด้วยความเซ็งไม่ได้

               เมื่อถามคำถามอื่น ๆ จนเสร็จก็ถึงเวลากลับ แต่ในขณะที่กำลังจะเดินไปนั้นเอง แม่หมอก็ได้ทักขึ้นมาเสียก่อน

               “แล้วพี่อีกคนไม่สนใจจะดูด้วยหรือคะ”

               “อ๋อ พอดีพี่ไม่ได้จองไว้น่ะจ้ะ”

               “คิวพี่เขาเป็นคิวสุดท้ายของวันนี้ แล้วหลังจากนี้หนูจะปิดคิวอีกหลายวันเลย พี่สนใจจะดูไหมคะ หนูไม่คิดค่าครูก็ได้ค่ะ”

               โรสิตานึกลังเลขึ้นมา แต่เมื่ออัญธิกาเร่งเร้าเข้า เธอจึงจำต้องดูด้วยที่สุด

               เขาดูให้ฟรีนะ โรส ไม่ลองสักหน่อยล่ะ เพื่อนเธอว่างี้จะให้เธอตอบอย่างไร

               ขั้นตอนก็เหมือนกับที่เธอเห็นของอัญธิกา และเธอก็อดที่จะทึ่งไม่น้อยที่เด็กสาวทำนายออกมาได้ค่อนข้างตรงหลายอย่างเลยทีเดียว

               “ฉันแค่อ่านตามไพ่น่ะค่ะ ไม่ได้แม่นมากหรอกนะคะ”

               นั่นไง หล่อนอ่านใจเธอเป็นคำรบสองแล้ว

               “ส่วนเรื่องความรัก” ดวงตากลมโตจ้องไพ่ที่เธอเลือกไป 3 ใบตรงหน้า สักพักก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “คุณพี่จะได้เจอเนื้อคู่ในเร็ว ๆ นี้แบบไม่ทันตั้งตัวเลยล่ะค่ะ ดูแล้วไม่น่าจะเกินสัปดาห์นี้แน่”

               แต่ดูท่า จะมาตกม้าตายเรื่องความรักนี่ล่ะ

               “แต่อาจจะเจออุปสรรคสักหน่อย แต่ถ้าผ่านมันไปได้ ก็จะได้ครองคู่กันไปยาว ๆ จนแก่จนเฒ่าเลยค่ะ”

               เมื่อออกมาจากสำนักดูดวง อัญธิกาก็ดูจะงอแงไม่น้อย

               “ทำไมดวงฉันไม่เหมือนดวงเธอบ้างนะ”

               “นี่ ผึ้ง ดวงก็คือดวง ทุกอย่างอยู่ที่เรามากกว่า” โรสิตาเองถึงจะเป็นพวกทำงานที่เน้นต้องใช้อารมณ์เป็นหลัก แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะอยู่บนหลักของความเป็นจริงด้วย

               แต่ก็นะคนตั้งใจมาดูกลับนานกว่าจะเจอ แต่คนไม่ได้ตั้งใจ กลับจะได้เจอเนื้อคู่ในเร็ว ๆ นี้ มันก็ฟังดูน่าน้อยใจอยู่หรอก

               ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน โรสิตาก็สังเกตเห็นคุณวิไลหรือแม่ของเธอที่กำลังสาละวนอยู่กับการจัดต้นไม้หลากรูปแบบเหมือนเช่นทุกวัน ส่วนพ่อเองก็ไม่อยู่บ้าน คงจะยุ่งกับการสอนที่มหาวิทยาลัยอีกตามเคย โรสิตาทักผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินเปิดประตูเข้าไปในบ้าน ล้างหน้าล้างตา รินน้ำจากเหยือกดื่มอย่างกระหายจนไม่ได้ฟังเสียงงับประตูหน้าบ้านที่ปิดตามมา

               ราวกับรอจังหวะอยู่อย่างไรอย่างงั้น เมื่อร่างอวบตามวัยของผู้อาวุโสเดินเข้ามาในบ้าน ยืนมองบุตรีดื่มน้ำจนเสร็จ ก่อนจะเดินเข้ามาหาใกล้ ๆ

               “อุ๊ย แม่ โรสตกใจหมดเลย แล้วนั่นทำไมทำหน้าตาจริงจังอย่างงั้นล่ะคะ” ดีที่เธอดื่มน้ำจนหมดแล้ว มิฉะนั้นคงได้สำลักบ้างเป็นแน่

               “แม่มีเรื่องจะคุยกับลูกนิดนึงน่ะจ้ะ”

               “ค่ะ”

               คุณพรทิพย์สูดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มเอ่ยอย่างช้า ๆ

               “ลูกจำเดือนที่แล้วที่พ่อกับแม่ไปงานเลี้ยงรุ่นได้ไหมจ๊ะ”

               “ค่ะ จำได้ค่ะ”

               “พ่อกับแม่ได้มีโอกาสเจอเพื่อนเก่าก็เลยคุยกันไปคุยกันมา ก็รู้ว่าฝ่ายโน้นเขามีลูกชาย ทั้งยังโสดด้วยนะ พวกเราก็เลยอยากนัดให้ลูกได้คุยกับลูกชายเพื่อนแม่น่ะจ้ะ”

               หญิงสาวเองถึงกับนิ่งไปด้วยความอึ้ง นี่เธอเพิ่งจะโดนหมอดูวัยรุ่นทักไปหมาด ๆ ไม่ถึงชั่วโมงนี้เองนะ อะไรจะบังเอิญขนาดนี้

               “แล้วเมื่อไหร่คะ”

               “เสาร์หน้าจ้ะ อันนี้ไม่ใช่การบังคับนะจ๊ะ แค่ลองคุย ๆ กันก่อน ไม่ชอบก็ไม่เป็นไร แต่ก็น้า ลูกสาวแม่ออกจะน่ารักเหมือนตุ๊กตา หนุ่มคนไหนไม่ชอบก็บ้าแล้ว”

               ‘แต่หนูโสดมาตั้งเกือบ 30 ปีเลยนะคะ แม่’ เธอคิดอย่างไม่มั่นใจนัก

               สุดท้าย โรสิตาพยักหน้ารับรู้อย่างว่าง่าย เธอเองก็ไม่ได้นึกขัดข้องอะไรอยู่แล้วกับเรื่องนี้ ความฝันของผู้หญิงคนหนึ่งอย่างเธอ นอกจากการงานในตอนนี้ที่มั่นคงแล้ว ลึก ๆ ก็อยากจะมีความรักกับเขาบ้างแล้วเหมือนกัน ถึงจะยังไม่มั่นใจว่าครั้งนี้จะใช่เลยไหม แต่ถ้าไม่ลองเราก็ไม่รู้ ดีไม่ดีนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นก็ได้

               “แล้วแม่มีรูปเขาไหมคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา หน้าแดง ๆ

               “อยู่ในไลน์แม่น่ะ ลูก เดี๋ยวนะ” วิไลมองมือที่เปื้อนดินของตน “ตายจริง มือแม่เปื้อน เดี๋ยวแม่ไปล้างมือแป๊บนะจ๊ะ” แต่ทว่าลับหลังได้ไม่นาน เสียงร้องดังจากเจ้าของบ้านสาวก็ดังขึ้น เมื่อเห็นเหล่าบรรดาแมวมายุ่งกับต้นไม้แสนรักของเธอจนต้องส่งเสียงไล่ดังลั่น

               ส่วนมือถือของโรสิตาก็ได้ดังขึ้น เมื่อเปิดดูจึงพบว่าเป็นข้อความของลูกค้าในงานฟรีแลนซ์ที่เธอรับไว้ติดต่อมาให้แก้งานนั่นเอง โดยหลังจากนั้น ใจของเธอก็มุ่งไปที่งานจนทำให้ลืมเรื่องดูรูปของคู่หมายตัวเองเสียสนิท

               ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

               หลังจากอาบน้ำเสร็จ ศิวดลก็เช็ดตัวพลางผิวปากอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่นุ่งผ้าเช็ดตัวหมิ่นเหม่ ผมดกดำนั่นเปียกเล็กน้อย จนในตอนนั้นเอง เสียงมือถือก็ได้ดังขึ้น ร่างสูงใหญ่เดินไปที่เตียงคิงไซซ์กลางห้อง ก่อนจะคว้ามือถือขึ้นมา

               “แม่มีอะไร ทำไมโทรมาดึก ๆ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจเพราะปกติพ่อกับแม่เขาจะเข้านอนเร็ว แต่นี่ก็ปาไปสี่ทุ่มครึ่งแล้ว มือหนาเลื่อนปุ่มรับสายก่อนจะกรอกเสียงตามไป “ครับ แม่”

               “เหนือ สบายดีนะ ลูก”

               “ครับ”

               ในทีแรก แม่ก็ชวนเขาคุยอะไรต่อมิอะไรเป็นแนวสารทุกข์สุกดิบทั่วไปจนเขารู้สึกเหมือนว่าแม่กำลังปกปิดอะไรบางอย่าง

               “ตกลงแล้ว ที่แม่โทรมาหาผมนี่ มีอะไรหรือเปล่าครับ”

               “เสาร์ที่จะถึงนี้ว่างไหม ลูก”

               “ผมต้องเข้างานครับ” ว่าแล้วว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ ชายหนุ่มหย่อนก้นลงบนเตียงก่อนจะตั้งใจฟัง

               “ลูกลาสักวันหนึ่งสิลูก พอดีว่าเมื่อเดือนก่อน พ่อกับแม่ไปเจอเพื่อนที่งานคืนสู่เหย้า คุยกันไปมาเลยรู้ว่าเพื่อนเขามีลูกสาว หน้าตาน่ารักแถมยังโสดด้วยนะ มานึก ๆ ดู ลูกแม่เองก็โสด พวกเราเลยตกลงที่จะนัดลูกสองคนให้เจอกันน่ะจ้ะ” ปลายสายกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง

               “แต่ผมต้องแจ้งที่ทำงานล่วงหน้านะครับ แม่มาบอกผมก่อนไม่กี่วันด้วยเหตุผลแบบนี้ ผมคงโดนตำหนิแน่” เขาเริ่มไม่ชอบใจขึ้นมาตงิด ๆ จึงอ้างเหตุผลเรื่องงานที่สมเหตุสมผลที่สุดออกไป

                “แม่รู้จ้ะ แม่รู้ แต่พ่อกับแม่นัดเขาไว้แล้ว เป็นผู้ใหญ่จะเสียคำพูดไม่ได้นี่จ๊ะ อีกอย่าง นี่แม่ก็โทรบอกลูกล่วงหน้าแล้วด้วย ลูกก็อ้างเหตุผลเร่งด่วนอื่นสิ อย่างเช่นพ่อกับแม่ป่วยกะทันหันอะไรแบบนี้”

                “นี่ขนาดจะให้ผมแช่งพ่อแม่ตัวเองเลยหรือครับนี่” ศิวดลถึงกับตกใจ “คงไม่ได้จริง ๆ ครับ ผมไม่สะดวก”

                “เอ๊ะ นี่ เหนือ แค่ไปคุยกันเอง” ปลายสายเริ่มจะไม่พอใจขึ้นมากรุ่น ๆ แต่ก็รีบปรับเสียงให้ปกติได้โดยไว “นะลูก ทำเพื่อพ่อกับแม่สักครั้ง”

                “แต่ว่า...” ในขณะที่กำลังจะพูดอะไรต่อ ปลายสายก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

                 “หรือว่าลูกไม่รักแม่แล้ว ขอแค่นี้ถึงทำให้ไม่ได้ ใช่สิ ลูกไม่ใช่พ่อแม่คนคงไม่เข้าใจหัวอกหรอก...”

                 ชายหนุ่มได้แต่อ้าปากค้าง เถียงไม่ทันจนเขาต้องตัดสินใจตัดบทก่อนที่ผู้เป็นแม่จะร่ายดราม่ายาวไปมากกว่านี้โดยการจำใจต้องตกลง

                 “ต้องแบบนี้สิจ๊ะ ลูกรัก งั้นแม่ไม่กวนแล้ว ฝันดีนะจ๊ะ”

                  ทันทีที่ปลายสายตัดไป ชายเจ้าของห้องก็ถึงกับกุมขมับ นั่งนิ่งค้างไปพักใหญ่ ในขณะที่ฝั่งผู้เป็นแม่ยิ้มกริ่มก่อนจะวางมือถือลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงปรายตามองไปที่เตียงซึ่งสามีกำลังมองอยู่อย่างชอบใจ

                 “สมกับที่เคยอยู่ชมรมละครตอนม.ปลายจริง ๆ นะ แม่นี่ เอาซะบทที่พ่อร่างตอนบ่ายจืดสนิทไปเลย”

                 “เอาจริง ๆ นะพ่อ แม่ก็ไม่อยากใช้ แต่บางครั้งถ้าจำเป็น เราก็ต้องงัดออกมาบ้าง นี่ยังน้อยกว่าเมื่อก่อนนะ นี่ถ้าย้อนไปตอนม. ปลาย ตาเหนือต้องรีบรับปากแม่แทบจะทันทีแน่”

                 “นี่ก็เก่งแล้ว แม่”

                 “เฮ้อ เอาตรง ๆ ฉันก็ยอมรับว่าลูกมันเก่ง เสียก็แต่ชอบทำอะไรอิสระจนตามใจตัวมากไปหน่อย นี่ถ้าไม่ดึง ๆ ไว้ก็คงไปไหนต่อไหนแน่ ดีแล้วที่จะมีใครสักคนมาดูแลถ้าพวกเราต้องแก่เฒ่าไปแล้ววันหนึ่งไม่ได้อยู่ดูแลเขา”

                “อ้าว ๆ ทำไมจะร้องล่ะนั่น เมื่อกี้ยังอารมณ์ดี ๆ อยู่” ผู้เป็นสามีแซว ก่อนจะหยิบทิชชูให้ภรรยา “อย่าเพิ่งคิดอะไรไปไกลมากเลย พักผ่อนก่อนนะ แม่”

                 ในเวลางานของศิวดล เขายังคงทำงานได้ดีเหมือนปกติ แต่เมื่อมาอยู่ด้านหลัง ใบหน้าเคร่งขรึมแต่ก็มีเสน่ห์ชวนน่ามองนั้นก็หายวับ เปลี่ยนเป็นบูดบึ้งราวกับสับสวิทซ์มาหลายวันแล้ว แค่นึกถึงเรื่องที่ต้องทำตามคำขอของแม่ ก็พาลเอาอารมณ์ของเขาเดือดปุด ๆ นี่โชคดีที่ได้งานมาเบี่ยงเบนเรื่องนี้ออกไปได้บ้าง ประกอบกับประสบการณ์ในการทำงานตรงนี้มานาน ทำให้เขาพอที่จะเก็บอาการคิดมากนี้ได้สนิท

                 จนเมื่อถึงเวลาเลิกงานในวันหนึ่ง ศิวดลจ้องล็อกเกอร์เก็บของตรงหน้าอย่างเหม่อลอย รู้สึกเหนื่อยล้ากว่าทุกวัน

                  ‘นี่ก็ใกล้วันเข้ามาทุกทีแล้ว จะเอายังไงดีนะ’

                  “นายโอเคเปล่าเนี่ย” รณภพเดินเข้ามาสมทบศิวดลที่ยืนกอดอก ทอดถอนหายใจอยู่ตรงหน้าล็อกเกอร์ ใบหน้าหล่อคมคายในยามนี้มีแววเคร่งเครียด

                   ศิวดลหลับตา ถอนหายใจแรงอีกครั้งหนึ่ง จนเมื่อมองไปรอบ ๆ ก็ไม่มีใครยืนอยู่ จึงตัดสินใจเผยความอึดอัดนี้ให้เพื่อนได้รับรู้

                   “พ่อกับแม่เพิ่งบอกอะไรบางอย่างกับฉันเมื่อคืนก่อน เป็นเรื่องที่แย่ที่สุดเท่าที่ฉันคิดว่าโลกนี้จะมีได้เลยล่ะ”

                    ยิ่งเมื่อได้เห็นท่าทางสุดเหี่ยวเฉาเหมือนพืชขาดน้ำของชายตรงหน้า ก็ยิ่งยังความสงสัยให้รณภพเพิ่มขึ้นไปอีก จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแกมห่วง

                   “เฮ้ย เดี๋ยว มันเกิดอะไรขึ้น มีอะไรให้ช่วยเปล่า”

                    “ขอบใจนะ ภพ ที่เป็นห่วง แต่นายช่วยอะไรฉันไม่ได้หรอก”

                    “มันเรื่องอะไรกันแน่” เชฟหนุ่มมองกลับไปอย่างฉงน

                     ใบหน้าสิ้นหวังของศิวดลมองกลับมา น้ำเสียงที่เอ่ยต่อมาเคร่งเครียดกว่าเก่า

                     "จู่ ๆ พ่อกับแม่ก็โทรหาฉัน บอกว่านัดดูตัวฉันกับลูกสาวเพื่อนตัวเองน่ะ”

                     “นี่หมายความว่า...” แต่ยังพูดไม่ทันจบ ศิวดลกลับแทรกขึ้นมาเสียก่อน

                      “ก็หมายความว่าฉันอาจโดนคลุมถุงชนยังไงล่ะ”

                      เมื่อรณภพได้ฟังเช่นนั้นก็ตกใจ

                      “สมัยนี้แล้วยังมีคลุมถุงชนกันอีกหรือวะ”

                       “มี ไม่มี เสาร์นี้ฉันต้องลางานไปโรงแรมที่เขานัดเจอกันที่ชะอำ แถมขัดแม่ก็ไม่ได้ด้วย”

                       “แบบว่าเจอกันปุ๊บ แต่งปั๊บ อย่างงี้หรือ”

                       “ก็ไม่ได้บอกว่าจะแต่งหรอก” ศิวดลยืนนึกก่อนจะว่าต่อ “เห็นว่าให้ลองคุย ๆ กัน”

                        “ปัดโธ่ ก็แค่คุยกัน ไม่ใช่ให้แต่งกันเลยเสียเมื่อไหร่ล่ะ เพื่อน” เพื่อนสนิทหนุ่มหลุดขำพรืด ทั้งยังรู้ดีว่าพ่อเสือหนุ่มเจ้าสำราญคนนี้คงจะนึกขัดอกขัดใจ หัวเสียไม่น้อยที่ต้องโดนเหมือนจะจับแต่งงานแบบนี้ ดูเอาเถอะ เสือหนุ่มเจ้าสำราญที่มีอิสระไปไหนมาไหนตามใจตัวเอง จนวันหนึ่งต้องมาถูกตีกรอบไม่ให้มาไหนไปไหนได้ดั่งใจเหมือนเก่าอย่างการแต่งงานที่อาจจะเกิดขึ้นหรือไม่ก็ได้

                        ไม่แปลกใจเลยที่พ่อเจ้าประคุณเพื่อนของเขาจะยืนหน้าบูดเป็นตูดลิงแบบนี้

                        ส่วนศิวดลเองถึงจะได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่นัก ยิ่งเมื่อนึกถึงน้ำเสียงของแม่ตนเมื่อหลายวันก่อนด้วยแล้ว

                       “ขอให้เป็นอย่างที่นายว่าจริง ๆ เถอะ ฉันกลัวอย่างเดียวแหละว่าพ่อกับแม่จะจับฉันแต่งงานกับเขาจริง ๆ”

                       "เอ่อนี่ ว่าแต่นายน่ะเคยเห็นหน้าเธอหรือยังล่ะ”

                       “แม่ฉันส่งมาให้ในไลน์แล้วล่ะ แต่ฉันไม่ได้เปิดดู”

                       “ไม่ลองเปิดดูเล่า หรือกลัวสวยแล้วตัวเองเปลี่ยนใจใช่ไหมล่ะ”

                       “ไม่มีวัน” เรือนหน้าคมสันตอบทันควัน “ฉันจะเพิกเฉยเรื่องนี้ให้มากที่สุด พ่อกับแม่จะได้รู้ว่าฉันไม่ สนับสนุนวิธีการโบราณคร่ำครึแบบนี้ อีกอย่างนะ ถ้าสวยจริง ป่านนี้ขายออกไปนานแล้ว จะอยู่โสดมาถึงตอนนี้ได้ไง”

                       “นายก็ด่วนตัดสินเกินไปเปล่า เอางี้ ถ้านายไม่อยากดู งั้นฉันขอดูหน่อยสิ” เขาว่าพลางยื่นมือจะขอไปรับมือถือจากคู่สนทนาตรงหน้า

                        แต่เพราะสัญญาณอินเทอร์เน็ตในลานจอดรถนั้นค่อนข้างอับสัญญาณทำให้รูปที่จะขึ้นมาเบลออยู่แบบนั้นเป็นนาน รณภพจึงต้องคืนมือถือเขาไปอย่างเสียดาย

                        “อดดูรูปสาวเลยแฮะ” ว่าไปมือก็ปิดปากที่หาวไป “เดี๋ยวไว้พรุ่งนี้เจอกันนะ เพื่อน”

                          ในขณะที่ขับรถไป สิ่งที่อยู่ในใจเขาตอนนี้มีอยู่เรื่องเดียวก็คือ จะทำอย่างไรให้การดูตัวครั้งนี้ล่มดี

---------------------------------------------------------------------------------------------------------