บทที่ 2 ทำงานวันแรก 2

           ในห้วงความฝันของสิงห์นั้น เขากำลังต่อสู้กับแม่มดตัวร้ายที่พยายามคืบคลานมาทำร้ายร่างกาย แต่สิงห์พยายามที่จะสู้เติมที่ ทว่าเขาก็สะดุดล้มทำให้พลาดท่าให้กับแม่มดตัวร้าย แม่มดที่กำลังย่างสามขุมมาหาเขาพร้อมกับดาบที่กำลังใช้ประหัตประหารเขา

            โอกาสสุดท้ายของสิงห์อย่างน้อยเขาตายเขาต้องรู้ให้ได้ว่าใครฆ่าเขา สิงห์อาศัยจังหวะนี้ลุกขึ้นเปิดผ้าหลุมของแม่มดตนนั้น สิงห์ตกใจอย่างมากเมื่อพบว่าเป็นใคร ยัยจิ๊บ ยัยแม่มด ดาบเล่มนั้นก็พุ่งทะยานมาที่ร่างกายของสิงห์โดยพลัน

            สิงห์สะดุ้งตื่นจากความฝัน รู้สึกโล่งใจอย่างมากเมื่อพบว่ามันไม่ใช่ความจริง จิรัญญายังตามไปก่อกวนเขาแม้กระทั่งในฝัน เขาคงคิดมากไปกอปรช่วงนี้เขาแทบไม่ได้พักผ่อนจนทำให้ฝันเป็นตุเป็นตะ คิดดูอีกยัยตัวแสบถึงขนาดเข้ามาหลอกหลอนในฝันของเขาเชียวเหรอ

            สิงห์หันมองนาฬิกาตอนนี้ก็บ่ายสามแล้ว ใกล้เวลาประชุมคณะกรรมการบริษัทเหลืออีกสามสิบสำหรับการเตรียมตัวแต่ก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับเขา ยังไงก็ทำตัวให้น่าเชื่อถือเข้าไว้ อย่างน้อยเขาก็เป็นถึงประธานบริษัทต้องรักษาชื่อเสียงที่คุณปู่สร้างเอาไว้

            ร่างแกร่งก้าวขายาวออกจากห้อง เมื่ออกมานอกห้องเขาที่ไม่เอ๊ะใจเลยว่าพนักงานบริษัททั้งชายหญิงหัวเราะเขาคิกคัก จนเขาอดสงสัยไม่ได้แต่เมื่อกวาดสายตาไปมองกับพากันหลบหน้าเขา ทว่าสายตาคมกริบเหลียวมองกระจกติดผนังหน้าของเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากพวกงานแสดงละครสัตว์  มิน่าล่ะพนักงานหลายคนที่พากันหัวเราะเยาะเขากันอย่างสนุก ได้ยินไปถึงไหนอายไปทางนั้น

            ใครนะกล้าดียังไงมาทำกับเขาแบบนี้  ทุกคนล้วนแต่เกรงกลัวเขาทั้งนั้น มาคิดดูแล้วคนที่กล้าเล่นพิเรนทร์แบบนี้กล้าท้าทายเขาก็มีคนเดียวในบริษัท  สิงห์คิดได้ดังนั้นก็รีบเข้าห้องไปล้างหน้าล้างตาเสียก่อนอันดับแรก หน้าหล่อๆอย่างเขาต้องมาเป็นตัวตลกให้คนทั้งบริษัทหัวเราะ มันน่าอายชะมัด

            “คุณสิงห์ ได้เวลาประชุมแล้วครับ” เสียงของสุชาติรองประธานบริษัทเรียกเจ้านายจากนอกห้องน้ำเมื่อเห็นสิงห์เข้าไปนานแล้ว และนี่มันก็ถึงเวลาแล้ว

            ไม่ต้องรอให้เรียกซ้ำอีกครั้ง สิงห์เดินออกมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมเป็นที่เกรงกลัวต่อลูกน้องอย่างสุชาติเป็นอย่างมาก สุชาติแทบขำไม่ออกเมื่อเห็นว่าสิงห์กำลังกลบเกลื้อนความหน้าอายเมื่อครู่นี้ สุชาติเคยทำงานตั้งแต่สมัยคุณตา และเห็นสิงห์ตั้งแต่ยังเด็กรู้ดีว่านิสัยของเจ้านายตนเป็นอย่างไร คนอย่างสิงห์รักสงบ  ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร อาจเป็นบุคลิกที่คุณตาหลอหลอมตั้งแต่ยังเด็กเพื่อมาสืบทอดธุรกิจเพราะว่าคุณสร้อยแก้วแม่ของสิงห์ตัดสินใจใช้ชีวิตแบบบ้านๆกับคุณนพหนุ่มบ้านนอก ทำให้ชาร์ลผู้เป็นพ่อพยายามห้ามปรามลูกสาวอย่างไรก็ห้ามให้พวกเขารักกันไม่ได้  เพราะทั้งคู่พิสูจน์ให้ชาร์ลได้เห็นถึงความรักที่ยิ่งใหญ่ มีแต่สิงห์คนเดียวเท่านั้นที่เป็นทายาทมาสืบทอดธุรกิจพันล้าน

            “ไปได้แล้ว มั่วแต่คิดอะไรอยู่” เสียงของเจ้านายปลุกให้สุชาติตื่นจากภวังค์นึกคิด และรีบตามเจ้านายไปด้วยความรวดเร็ว ถึงจะเป็นถึงรองประธานบริษัทแต่สุชาติก็เคารพปฏิบัติต่อเจ้านายอย่างซื่อสัตย์ ไม่เคยลืมพระคุณของชาร์ลที่เห็นคุณค่าเด็กวัดอย่างเขา

            “ครับๆ” สุชาติเร่งฝีเท้าให้ทันสิงห์ก่อนที่เจ้านายจะพาลโมโหเขาด้วยอีกคน

            หลังจากประชุมเสร็จ สิงห์ก็รีบเดินไปที่แผนกการตลาด หวังว่ายัยแม่มดตัวร้ายจะไม่รีบกลับนะ ตอนนี้ก็พึ่งห้าโมงเย็น ในห้องประชุมแทบไม่มีสมาธิจดจ่อกับงานจนสุชาติต้องสะกิดเขาหลายครั้ง เพราะในหัวสมองกำลังแต่จะจัดการกับจิรัญญายังไง พอประชุมเสร็จไม่ยอมปล่อยให้เวลาเสียเปล่าวันนี้เขาต้องจัดการยัยตัวแสบให้รู้สำนึกว่าเขาเป็นใคร  ทำไมถึงกล้าลองดีกับเขา

            ในที่สุดโชคก็เขาข้างเขาจนได้ จิรัญญายังไม่กลับบ้านเธอกำลังจัดการกับงานตรงหน้า ก็แหงล่ะวันแรกก็ต้องศึกษางานมากกว่าพนักงานคนอื่นเป็นธรรมดา สิงห์ก้าวย่างตรงไปหาจิรัญญา

            ปึ้ง! เสียงตบโต๊ะทำงานดังขึ้น จิรัญญาเงยหามองคนที่ทำเช่นนี้ ก็ไม่ใช้ใครที่ไหน เจ้านายจอมวายร้ายนั่นเอง

            “นี่ นายวันนี้ฉันไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับนายนะ ฉันมีงานที่ต้องทำ” จิรัญญาหาเหตุผลมาอ้าง เขาต้องรู้แล้วแน่ๆว่าเธอเป็นคนแกล้งเขา

            “ไม่ต้องมาทำเป็นไขสือเลย เธอทำให้ฉันเป็นตัวตลกให้คนทั้งบริษัทหัวเราะ”

            “ฉันทำอะไร?”จิรัญญาแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ซึ่งการกระทำนั่นทำให้สิงห์โมโหไม่น้อยที่เดียว

            “มานี่เลย ยัยตัวดีเธอแสบนักใช่ไหม เดี๋ยวได้เห็นดีกัน”ร่างแกร่งกระชากร่างของจิรัญญากึ่งเดินกึ่งวิ่ง จิรัญญาทั้งหยิก ตุบ ตี ต่างๆนานาก็ไม่มีทีท่าว่าสิงห์จะยอมปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระ

            “คุณจะพาฉันไปไหนเนี่ย ปล่อยนะไม่อายคนอื่นบ้างหรือไง”ตอนนี้พนักงานบริษัทส่วนใหญ่กลับหมดแล้ว เหลือแต่จิรัญญาเท่านั้นแหละที่นั่งทำงานอยู่คนเดียว

            “นี่! แม่คุณไม่มีใครเหลือในบริษัทแล้ว มีแต่ฉันกับเธอ จะทำอะไรดีน่าชายหญิงอยู่กันสองต่อสองแบบนี้”

            “นายคงไม่”