บทที่ 2 ทำงานวันแรก 1

การทำงานวันแรกของจิรัญญาไม่ง่ายนักอาจเป็นเพราะเธอยังใหม่สำหรับงานที่ต้องใช้ประสบการณ์มากพอควร ยังดีที่มีเพกาคอยให้คำแนะนำเรื่องต่างๆ ตอนนี้จิรัญญายังนึกโกรธตัวเองไม่หายที่ตกหลุมพรางของสิงห์ ต้องมาทนทำงานกับคนที่ค่อยก่อกวนอย่างเขา

            “จิ๊บจ๊ะ พี่วานช่วยเอาเอกสารไปให้คุณสิงห์ได้ไหม” เพกายื่นเอกสารปึกหนึ่งให้กับจิรัญญา ดูเหมือนสาวเจ้าจะไม่อยากรับเสียเท่าไร

            “ทำไมต้องเป็นจิ๊บด้วยค่ะ คนอื่นไม่ได้เหรอคะ”  หญิงสาวบ่ายเบี่ยงเพราะเธอไม่อยากเจอเจ้านายสุดแสบ

            “คือ...พี่ต้องรีบไปโรงพยาบาลด่วนน่ะจ๊ะ สามีป่วยต้องแอดมินโรงพยาบาล”เพกาบอกเหตุผลด้วยความสัตย์จริง

            “แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”

            “พี่ก็ยังไม่รู้เลยจิ๊บ คงต้องรอดูอาการอีกสักพัก แต่จิ๊บไม่ต้องห่วงพี่ลาคุณสิงห์เรียบร้อยแล้ว”

            “ค่ะพี่ เดี๋ยวจิ๊บจัดการให้เองค่ะ” จิรัญญาบอกไปอย่างนั้น เธอต้องเข้าไปเจอกับเจ้านายจอมกวนจริงๆใช่ไหมเนี่ย

            “พี่ต้องขอบใจมากนะ เดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ” เพกากล่าวลาพร้อมส่งยิ้มให้กับจิรัญญา

            ‘นี่เราต้องเอาเอกสารพวกนี้ไปให้นายนั้นเซ็นจริงๆเหรอเนี่ย’ จิรัญญาหยิบเอกสารทั้งหมดและเดินด้วยความเร่งรีบจนลืมมองผู้คน กระทั้งชนเขากับใครบางคนเข้า เอกสารกระจุยกระจายหญิงสาวรีบเก็บทันทีพร้อมกับกล่าวขอโทษคนที่เธอชนเขาโดยไม่ได้มองหน้าแม้แต่น้อย

            “ขอโทษค่ะ” จิรัญญาก้มลงเก็บเอกสารที่เกื้อนกลานตามพื้น ไม่รู้ว่าอันไหนเป็นอันไหนต้องเสียเวลามาเรียงใหม่อีกล่ะ

            “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมช่วยเก็บ”จิรัญญาเงยหน้ามองหาต้นเสียง เธอถึงกับอึ้งไปทันทีเมื่อเจอกับหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าคมสัน ผิวสีแทนไม่ได้ทำให้หมองเลยสักนิด แต่กลับเสริมเสน่ห์ให้เพิ่มมากขึ้น “คุณครับ! คุณครับ!”

            “ค่ะ”

            “คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ” เคลวิน เอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังเหม่อลอยกับอะไรสักอย่าง

            “คุณไม่ต้องช่วยฉันก็ได้ค่ะ ฉันเก็บเอง ฉันต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ” จิรัญญาก้มหน้าขอโทษชายหนุ่มที่กำลังช่วยเธอเก็บเอกสาร

            “ก็บอกแล้วไงครับว่าไม่เป็นไร” เคลวินจัดแจงเอกสาร พร้อมกับพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น

            “คุณทำงานที่นี่ด้วยเหรอคะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นคุณเลย” หลังจากสาวน้อยตรงหน้าพูดจบ เคลวินก็หัวเราะร่วนนี่เจ้าหล่อนเป็นพนักงานใหม่สิน่ะเนี่ยถึงไม่รู้จักเขา แต่ก็ใช้คำถามเหมือนทำงานมานานแล้วอย่างนั้นแหละ

            “ไม่แปลกหรอกครับ ผมมาหาเพื่อนผมนะครับ แล้วก็ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมเคลวิน” หนุ่มร่างใหญ่เอ่ยแนะนำตัวเสร็จสรรพ

            “ฉัน จิรัญญาค่ะหรือเรียกฉันจิ๊บก็ได้นะคะ” หญิงสาวเอ่ยแนะนำตัวเองเช่นกันเพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท แต่เธอก็ไม่มีเวลามาก เมื่อเหลียวนาฬิกาที่ข้อมือกับพบว่านี่ก็ใกล้เวลาที่เจ้านายสุดแสบต้องออกไปประชุมแล้ว ต้องรีบเอาเอกสารไปให้ก่อน “ขอโทษนะคะ ดิฉันต้องขอตัวก่อน”

            หลังจากนั้นจิรัญญาเดินดุ่ม ๆ ตรงไปที่ลิฟต์  โดยไม่สังเกตเลยว่าชายหนุ่มนามว่า เคลวิน ที่ตัวเองสนทนาด้วยเมื่อครู่กับยืนมองอากัปกิริยาของเธออยู่

            เคลวินยังยืนมองทั้งยิ้มแกมหัวเราะกับท่าทางของสาวเจ้า แม้ว่าเธอจะเดินจากไปนานแล้วแต่เขายังเก็บอาการไว้ไม่ไหว จนพนักงานหลายคนมองเขาด้วยความสงสัยแล้วแน่ๆเลย

            ก๊อก! ก๊อก!

            จิรัญญาเคาะประตูเพื่อรักษามารยาท ทว่ากับไม่มีวี่แววของการบอกให้เธอเข้าไปเลยไม่แต่น้อย จิรัญญาลองเคาะอีกครั้งก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองจากคนในห้อง หรือว่าไม่มีใครอยู่ จิรัญญาคิดได้ดังนั้นก็ตัดสินใจเปิดระตูเข้าไปโดยที่ยังไม่ได้รับคำอนุญาต

            พอเข้ามาในห้องหญิงสาวกับพบว่าชายหนุ่มกำลังฟุบหลับบนโต๊ะทำงาน ช่างเหมือนเทพบุตรเสียจริง อาจเป็นเพราะไม่มีดวงตาคมกริบกับใบหน้ายียวนนั้น  เห็นแบบนี้แล้วจิรัญญารีบวางเอกสารไว้บนโต๊ะก่อนที่เขาจะตื่นมาเสียก่อน ทันใดนั้นดวงตากลมสวยก็เหลือบไปเห็นปากกาเมจิกสีสวยในกระป๋องใส่ดินสอที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ พลันความคิดที่จะแกล้งชายหนุ่มหลั่งไหลมาอย่างไม่เหลือเชื่อ ถึงเวลาเอาคืนของเธอบ้างล่ะ

            จิรัญญาหยิบปากกา บรรจงวาดลวดลายงานศิลปะบนใบหน้าสิงห์อย่างตั้งอกตั้งใจโดยที่เจ้าตัวก็ไม่กระดุกกระดิกแต่อย่างใด ทำให้จิรัญญาสักเริ่มสนุกแล้ว จากที่ความตั้งใจบรรจงแต่งแค่ดวงตาเท่านั้น ต้องการที่จะแต่งมากกว่านั้น เอาให้เหมือนกับสิงโตเลยดีกว่าอย่างที่เขาชอบทำ  ถ้าเขาตื่นมาแล้วคงจะเจ็บใจไม่น้อยถ้ารู้ว่าเธอคือคนทำ

            ในที่สุดงานศิลปะบนหน้าก็เสร็จอย่างสมบูรณ์แบบ จิรัญญาไม่วายถ่ายรูปเก็บไว้ประจานชายหนุ่ม ใครบอกให้หาเรื่องของเธอดีนัก โดนซะบ้างก็ดี จิรัญญาเดินออกจากห้องพร้อมฮัมเพลงเบาๆอย่างอารมณ์ดีและรีบกลับไปทำงานของตนให้เรียบร้อย