บทที่ 2 ทำงานวันแรก 3

“นายคงไม่”

            “หุบปาก แล้วเดินตามฉันมาดีๆถ้าไม่อยากให้ฉัน...” สิงห์มองเรือนร่างของหญิงสาวบวกกับสายตาหื่นกระหาย จนเธออดใจสั่นไม่ได้ ได้แต่เดินตามเขาเข้าห้องทำงานโดยไม่ปริปากสักคำ

            สิงห์ยิ้มเมื่อแม่ตัวดียอมทำตามเขาอย่างว่าง่าย ทีแบบนี้ต้องให้บังคับริอ่านที่จะมาเล่นกับคนอย่างเขา ต้องได้รับบทลงโทษซะบ้าง

            “โอ้ย! เจ็บนะ” พอถึงห้องสิงห์ก็ผลักร่างบางลงบนโซฟาอย่างไม่ผ่อนแรง

            “ไม่ต้องมาสำออยเลย ยัยจิ๊บ” จิรัญญาเม้มริมฝีบางแน่นเมื่อชายหนุ่มรู้ทัน ความจริงก็ไม่ได้เจ็บเท่าไรแต่แสร้งทำเป็นเจ็บ เผื่อเขาจะยอมให้ปล่อยเธอไปดีๆ “คิดว่าจะรอดเหรอ หึ...หึ”

            “นายคิดจะทำอะไร”ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อชายหนุ่มตรงหน้ากำลังจะปลดเข็มคลัดตามด้วยเสื้อสูท จิรัญญาหลับตาแน่น จนชายหนุ่มอดขำกับท่าทีของเธอไม่ได้ เธอคงกำลังคิดว่าเขาจะทำเรื่องอย่างว่าในห้องทำงานของตัวเอง

            จิรัญญาลืมตามองสิงห์เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะ เธอหลงกลหนุ่มเจ้าเล่ห์อย่างสิงห์ไปแล้ว ชายหนุ่มแค่ถอดเสื้อสูทเท่านั้นเอง

            “หึ...ยัยจิ๊บคิดว่าฉันจะทำอะไรเธองั้นเหรอ อย่างเธอไม่มีทางจะได้แอ้มขาอ่อนฉันหรอก” ตอนนี้สิงห์กำลังสนุกที่ได้แกล้งหญิงสาวตรงหน้า

            จิรัญญาอ้าปากค้างกับคำพูดของสิงห์ ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครพูดเหมือนเธอจะทำมิดีมิร้าย คนที่จะเป็นคนพูดแบบนั้นมันควรเป็นเธอมากกว่า ไม่ใช่เขา

            “กรี๊ด นายมันเหลือทนจริงๆ” ไม่พูดเปล่า กำปั้นน้อยๆทุบลงที่อกของสิงห์อย่างสุดกำลัง ชายหนุ่มกลับมีท่าทีไม่ระคายเลยสักนิดแถมยังหัวเราะเธอด้วยซ้ำ

            “หยุดได้แล้ว ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลยนะวันนี้ เธอทำฉันแสบมากรู้มั้ย” สิงห์รวบข้อมือบางที่กำลังทำร้ายร่างกายของเขาไว้เหนือศีรษะ

            “ไม่นะ นายจะไม่ทำแบบนั้นใช่ไหม” จิรัญญาถึงกลับสายหน้าเมื่อเห็นชายหนุ่มชูปากกาขึ้นมา หญิงพยายามดิ้นอย่างสุดกำลัง แต่กลับสู้แรงของร่างแกร่งไม่ได้ซึ่งตอนนี้เธอก็เสียเปรียบเขามากอยู่แล้วที่มีร่างของเขาค่อมอยู่ด้ายบน มือทั้งสองก็ถูกรวบด้วยมือของคนตัวโตกว่า จิรัญญาได้แต่หลับตารอรับการลงโทษจากเขา

            สิงห์รู้สึกสนุกกับการละเลงงานศิลปะลงบนใบหน้าสวย แก้มจิ้มลิ้มสีแดงถูกแต่งแต้มด้วยปากกาเมจิกสีสวย สิงห์เพ่งพินิจใกล้ๆสิงห์ถึงกับตกตลึงใบหน้าเธอช่างเปลี่ยนไปจากเมื่อเขาเคยเห็นตอนเด็กมาก ตอนเด็กว่าน่ารักน่าแกล้งแล้วตอนนี้ยิ่งเพิ่มความสาวความสวยขึ้นไปอีก  ชายหนุ่มอดที่จะก้มไปจุมพิตแก้มแดงอ่อนๆ แต่ทว่าดวงตากลมคู่นั้นลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน สิงห์ถึงกับหยุดชะงักแทบไม่ทัน

            เกือบไปแล้วไหมล่ะ คิดครวญครางในใจ แต่ต้องวางมาดข่มคนตัวเล็กให้กลัวคราวหน้าคราวหลังจะเลิกสร้างความวุ่นวายให้เขาสักที

            “นี่แค่สั่งสอนเล็กๆน้อยๆนะ ถ้าเธอยังไม่เชื่อฟังคำสั่งของฉันอีกล่ะก็...โดนหนักกว่านี้แน่” หญิงสาวย่นจมูกใส่นายหนุ่มที่ชอบสั่งอยู่เรื่อย

            “เข้าใจแล้วน่า”หญิงสาวตอบไปแบบนั้น แต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

            “อ้อ อีกเรื่องต่อไปนี้เธอต้องมาเป็นเลขาของฉัน และต้องเรียกฉันว่าบอส”

            “หะ อะไรนะนายจะให้ฉันไปเป็นเลขาของนายเหรอ นายพูดบ้าอะไร ก็นายมีพี่เพกาเป็นเลขาอยู่แล้วนี่” จิรัญญายกเหตุผลต่างๆมาเป็นข้ออ้างที่จะทำไม่ให้เธอได้ใกล้ชิดกับเขาไปมากกว่านี้

            “ตอนนี้คุณเพกาต้องดูแลสามีของเธอที่นอนป่วยอยู่โรงพยาบาล ไหนจะลูกอีกสองคนที่กำลังน่ารักอีก เธอจะไม่ให้เขามีเวลาดูแลครอบครัวหรือไง และเธอก็ต้องเริ่มงานการเป็นเลขาของฉันตั้งแต่วันพรุ่งนี้ คุณเพกาจะมาสอนให้เธอช่วงบ่ายหลังจากกลับมาจากโรงพยาบาล เธอต้องเรียนรู้งานจากเพกาให้มากที่สุดและพร้อมสำหรับการเป็นเลขาของฉัน อีกอย่างที่เธอต้องปฏิบัติ หยุดเรียกฉันว่า นายอย่างโน้นนายอย่างนี้เสียที เรียกฉันว่า บอส หรือ คุณสิงห์  ถ้าจะฟังให้รื่นหูกว่านั้น แทนตัวเองด้วยชื่อก็ยิ่งดี เพราะฉันอายุมากกว่าเธอ สามารถเป็นพี่ชายของเธอได้อีกคน เข้าใจตามนี้นะ”

            “นี่นายให้ฉันเตรียมตัวแค่วันเดียว และวันนี้ฉันก็พึ่งมาทำงานเป็นวันแรก และอีกอย่างคนในบริษัทจะไม่ว่าเอาเหรอ” จิรัญญาพยายามพูดให้ชายหนุ่มตรงหน้าได้ให้เข้าใจว่าเธอคงไม่เหมาะกับงานเป็นเลขา แต่เหมาะทำงานแผนกเดิมมากกว่า

            “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ให้เรียกฉันว่า นาย ...” จิรัญญาขมวดคิ้วเมื่อสิงห์สั่งแบบนั้นอีกครั้งก็คนมันเคยเรียกแบบนั้นตั้งแต่ยังเด็ก สิงห์เห็นสีหน้าไม่พอใจของจิรัญญาก็ยิ่งชอบใจเข้าไปอีก “ที่เธออ้างเหตุผลต่างๆมาเนี่ย เพราะว่าเธอกลัว”

            “กลัวอะไร ไม่ได้กลัวเสียหน่อย” หญิงสาวโต้กลับทันที เมื่อได้รับอิสระ

            “ก็กลัวว่าจะหวั่นไหวกับเสน่ห์อันเหลือล้นของฉันน่ะสิ” ไม่พูดเปล่าร่างแกร่งโน้มตัวเข้าใกล้ จนหญิงสาวอดที่จะหวั่นไหวตามคำพูดของเขาไม่ได้

            “เปล๊า... ไม่ได้หวั่นไหวเลย” จิรัญญาตอบเสียงสูงจนคนตัวโตกว่า อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับความน่ารักของเจ้าหล่อน

            “งั้น ก็ตามนั้นนะ” สิงห์สรุป

            ไม่รอให้ยืดเยื้อกว่านี้หญิงสาวรีบวิ่งออกจากห้อง ตอนนี้แก้มเธอคงแดงเหมือนลูกตำลึกสุกแล้วแม้หญิงสาวออกจากห้องแล้วชายหนุ่มยังไม่หยุดยิ้มให้กับความใสซื่อของยัยจิ๊บที่ไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลยสักนิด เมื่อก่อนแทบจะไม่พูดเลยด้วยซ้ำแต่พอมาวันนี้เจ้าหล่อนช่างพูดช่างคุย  สิงห์ส่ายหน้าให้กับความคิดของตัวเองหนุ่มเจ้าเสน่ห์อย่างเขาจะต้องหลงเสน่ห์ยัยเด็กข้างบ้านแบบนั้นไม่มีทาง