10

แสงแดดอ่อนๆยาม เช้าสาดส่องลอดช่องผ่านผ้าม่านลายลูกไม้สีขาวเข้ามากระทบกับดวงหน้าหวาน ทำให้กานต์ธิดารู้สึกตัวตื่น แพขนตางอนงามเริ่มขยับขึ้นลงสองสามครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่หญิงสาวเห็นคือเพดานห้องสีขาว จึงรู้ทันทีว่า ไม่ใช่ห้องนอนของตนอย่างแน่นอน

“ที่นี่ที่ไหนกัน” วินาทีต่อมากานต์ธิดาตกใจแทบช็อก เมื่อรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรมาพาดลำตัว พยามขยับตัวแล้วขยับไม่ได้ จึงก้มลงไปมองสิ่งนั้นทันที

“คุณภาคี” คำถามต่อมาเกิดขึ้นในใจ คือเธอมาอยู่ที่นี่กับเขาได้อย่างไรกัน และพยายามยกแขนแกร่งออกจากหน้าท้องแบนราบแต่ไม่สำเร็จ พยายามอยู่หลายครั้งจนเหนื่อย จึงเปลี่ยนใจทิ้งตัวลงนอนตามเดิม น่าจะง่ายกว่างัดแขนเขาออกจากตัว

ภาคีพลิกตัวมาทางหญิงสาว พร้อมใบหน้าอันหล่อเหลาซบลงที่อกอิ่มเข้าอย่างจัง กานต์ธิดาถึงกับแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน แถมเขายังเบียดตัวมาแนบชิดกับเธอมากขึ้นประหนึ่งว่านั่นเป็นหมอนข้าง จนกระทั่งเสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นและดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ภาคีจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียงมารับสาย ทั้งที่ยังไม่ลืมตา

“ครับ” เขากรอกเสียงตามสายสั้นๆ เพราะยังไม่เต็มตื่นดี

“เกิดอะไรขึ้นคุณจารุณี” ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ฟังเหตุผลจากปลายสาย โดยไม่สนใจท่าทีของคนที่นอนกกกอดมาตลอดคืน จากนั้นภาคีก็ลุกเดินออกไปคุยงานที่ระเบียงห้องนอน กานต์ธิดาก็ได้มองตามด้วยความงุนงง ไม่ถึงสิบนาทีชายหนุ่มกลับเข้ามาพร้อมใบหน้าที่เคร่งเครียด

“เอ่อ...คือว่า”

“มีอะไร อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ น่ารำคาญจริง”

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”

หญิงสาวกลั้นใจถามกล้าๆ กลัวๆ เมื่อเห็นท่าทางดุดันของอีกฝ่าย

“เมื่อวานเธอเป็นลม ฉันไม่รู้ว่าบ้านเธออยู่ไหน ก็เลยพามาที่นี่”

“พามาที่นี่” กานต์ธิดาทวนคำเสียงดังลั่น “งั้นนี่ก็บ้านของท่านสิคะ”

หญิงสาวจ้องหน้าเจ้าของบ้านคาดคั้น ต้องการคำตอบที่กระจ่าง หรือเรียกง่ายๆ ว่าเธออยากรู้ว่านี่คือเรื่องจริงไม่ใช่แค่ฝันไป

“ใช่ บ้านฉัน จะตกใจอะไรนักหนา แล้วต่อไปเรียกฉันว่าคุณภาคีก็พอ” ชายหนุ่มตอบพลางทำหน้าหงุดหงิดใส่ หญิงสาวถึงกับหน้าเจื่อนๆ

“ค่ะ” กานต์ธิดาขานรับเสียงอ่อย ไม่อยากขัดคนอารมณ์ไม่ดี เกรงว่าจะเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาอีก

“เข้าใจแล้วก็ลุกขึ้นมาเตรียมชุดทำงานให้ฉันได้แล้ว” เขาสั่งเสร็จก็เดินเข้าห้องน้ำไป หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยใจกับท่าทีและคำพูดของเขาสุดจะทน เธออยากถามเขาเหลือเกินว่าไปทำอะไรให้เขาขัดเคืองใจนักหนา ไม่ว่าเธอจะทำหรือพูดอะไร ก็ดูจะขวางหูขวางตาเขาไปซะหมด

เมื่อบ่นเสร็จ กานต์ธิดาจึงรีบลุกไปเตรียมชุดทำงานตามสั่ง ก่อนที่ภาคีจะออกมา ถ้าขืนยังมัวชักช้าก็คงไม่พ้นต้องโดนตำหนิอีก หญิงสาวไล่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสุดหรูของชายหนุ่มทีละตัวพร้อมพึมพำถามตัวเองเบาๆ

“จะเลือกตัวไหนดีนะ ถึงจะได้ถูกใจเขา” สุดท้ายก็ตัดสินใจเลือกสีฟ้า ที่เป็นสีโปรดของเธอ ก่อนจะเลือกสูทตัวนอกให้เขาเป็นรายการต่อไป เลือกสูทสีเข้มให้คิดว่าน่าจะเข้ากันดี

ทันทีที่จัดการกับชุดทำงานของภาคีเสร็จเรียบร้อย ประจวบเหมาะกับที่ชายหนุ่มเปิดประตูห้องน้ำออกมา ซึ่งมีเพียงผ้าขนหนูพันช่วงล่างออกมาอย่างหมิ่นเหม่ เท่านั้นกานต์ธิดาจึงรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ด้วยความเขินอาย เธอไม่คิดมาก่อน ว่าจะเจอเขาในสภาพที่ล่อแหลมเช่นนี้ ภาคีพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก กับท่าทีเสแสร้งแกล้งทำของคนตรงหน้า ยายนี่คงคิดว่าเขาเหมือนผู้ชายหน้าโง่คนอื่นล่ะสิ ไม่มีวันที่เขาจะหลงกลผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนี้แน่นอน

“อย่าทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลยกานต์ธิดา ทั้งที่ก็ผ่านมาจนนับไม่ถ้วนแล้ว” หญิงสาวรู้สึกเหมือนถูกคนพูดตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ

“ผ่านมานับไม่ถ้วน คุณหมายความว่ายังไง” หญิงสาวพยายามใจเย็นถาม เธอไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาพูดสักนิดเดียว และต้องการความกระจ่างเดี๋ยวนี้

“ตีหน้าซื่อได้เนียนเชียวนะ จะอายอะไรนัก กับอีกแค่ผู้ชายนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว ผู้ชายที่แก้ผ้าทั้งตัว ก็เห็นมาหมดแล้วไม่ใช่หรือไง”

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณพูดสักนิดคุณภาคี”

“เธอไม่ต้องมาแก้ตัว ก็เห็นๆ อยู่ยังจะมาเถียงอีก”

“แต่ว่า...” หญิงสาวพูดไม่ทันจบประโยค ก็ถูกอีกฝ่ายส่วนกลับขึ้นมา

“ฉันไม่มีเวลา จะมายืนโง่ๆ ให้เธอหลอกเหมือนผู้ชายอื่นหรอกนะ ไม่ต้องมาตีหน้าซื่ออธิบาย ฉันไม่อยากฟัง”

ภาคีไม่อยากได้ยินคำแก้ตัวปัญญาอ่อนของผู้หญิงอัปรีย์คนนี้อีก เขาจึงรีบเดินไปหยิบชุดทำงานมาสวมใส่ เพียงเท่านั้นกานต์ธิดาถึงกับทรุดตัวนั่งลงที่ปลายเตียงด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง แต่คนหน้าดุกลับไม่สนใจที่จะมองด้วยซ้ำ

“ฉันจะรีบเข้าบริษัท เธออยู่ที่นี่ไปก่อน ห้ามออกไปไหนเข้าใจไหม”

ชายหนุ่มสั่งงาน ในระหว่างที่กำลังผูกเนกไทให้ตัวเองที่หน้ากระจก

“ทำไมต้องให้ธิดาอยู่ที่นี่ด้วยคะ”

“เธอไม่มีสิทธิ์ถาม แค่ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ เย็นนี้ค่อยมาคุยกันอีกที ว่าหน้าที่เลขาฯส่วนตัว ต้องทำอะไรบ้าง”

“แต่คุณจะให้ฉันอยู่ในชุดนี้ รอคุณทั้งวันไม่ได้นะคะ” กานต์ธิดาก้มลงมองตัวเอง จะให้อยู่ในสภาพนี้ต่อ เธอไม่เอาด้วยแน่

“เดี๋ยวจะให้คนหาชุดใหม่มาให้” ชายหนุ่มกล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง หญิงสาวจึงถือวิสาสะเดินสำรวจภายในห้องนอนจนถี่ถ้วน แล้วดวงตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับรูปที่ตั้งไว้ข้างโคมไฟบนโต๊ะหัวเตียงจนได้ เธอกำลังเอื้อมมือไปหยิบ แต่เสียงเคาะประตูกลับดังขัดขึ้นเสียก่อน 

“สมใจเอาชุดใหม่มาให้คุณผู้หญิงเปลี่ยนค่ะ” สมใจอธิบายแล้วพิจารณาคุณผู้หญิงที่นายพามา ขนาดว่าเพิ่งตื่นนอน ยังสวยอยู่เลย เหมือนที่เขาว่ากันว่าผู้หญิงจะสวยหรือไม่สวย ต้องดูหลังตื่นนอน คงจะจริงอย่างที่เขาพูดกัน

“อย่าเรียกธิดาว่าคุณผู้หญิงเลยค่ะ พี่สมใจเรียกธิดาเฉยๆ ก็ได้”

“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวนายดุสมใจค่ะ” จะให้เธอเรียกผู้หญิงของนายอย่างสนิทสนมได้อย่าไรกัน นายจะได้ตะคอกจนหัวหดนะสิ หมู่นี้ยิ่งดุขึ้นทุกวันอยู่ด้วย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ธิดาเป็นแค่ลูกจ้างเหมือนพี่สมใจนั่นแหละค่ะ”

“ลูกจ้างหรือคะ” สมใจมองกานต์ธิดาด้วยความแปลกใจ

“ใช่ค่ะ ธิดาเป็นเลขาฯส่วนตัวของคุณภาคี”

“อ้อ...แล้วคุณธิดาหิวหรือยังคะ เดี๋ยวสมใจจะลงไปทำอะไรให้ทาน”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่สมใจ เดี๋ยวธิดาอาบน้ำเสร็จ ธิดาจะลงไปทำเองค่ะ”

หญิงสาวปฏิเสธความหวังดีของสมใจเพราะเกรงใจ

“คุณธิดาไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวสมใจจะลงไปทำงานบ้านต่อแล้วค่ะ” สมใจบอกเพียงเท่านั้น ก็ปล่อยให้กานต์ธิดาจัดการกับตัวเอง