6

ใจจริงแล้วเขาไม่อยากจะเสียเลขาฯเก่งๆ อย่างกานต์ธิดาไปเลย ไม่รู้คนใหม่จะทำหน้าที่ได้ดีอย่างเธอหรือเปล่า แต่ในเมื่อประธานบริษัทขอมา และหญิงสาวก็เต็มใจที่จะรับตำแหน่งนี้

“ค่ะ ธิดาจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด ไม่ให้เดือดร้อนมาถึงพี่ชัยอย่างแน่นอนค่ะ ธิดารับรอง” เมื่อลูกน้องสาวคนสวยยืนยันขันแข็งแบบนี้ เขาก็ไม่มีอะไรจะคัดค้านอีก

“เริ่มงานวันจันทร์นี้นะ ท่านประธานกำชับว่าอย่าสาย เพราะท่านไม่ชอบคนไม่ตรงต่อเวลา อย่าทำให้พี่เสียชื่อล่ะ พี่น่ะชมเราไว้เยอะเชียวละ”

“พี่ชัยก็ทราบว่าธิดาไม่เคยมาทำงานสาย ธิดาไม่ทำให้พี่ชัยผิดหวังแน่นอนค่ะ” กานต์ธิดารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ถึงกับนับเวลา เร่งอยากให้ถึงวันจันทร์โดยเร็ว

“ถ้าธิดาทำได้อย่างที่พูด พี่ก็เบาใจ ถ้าไม่เข้าใจเรื่องงานก็ถามคุณจารุณี หรือไม่ก็โทร. มาถามพี่ก็ได้ พี่ยินดีช่วยเหลือ”

“ธิดาขอบคุณพี่ชัยมากนะคะ” กานต์ธิดายกมือขึ้นไหว้ผู้จัดการแผนกด้วยความซาบซึ้ง ในความมีน้ำใจ และความเอื้ออาทร ที่มีให้เธอเสมอมา เขาเปรียบเสมือนพี่ชายอีกคนหนึ่งของเธอ

“ไม่เป็นไรธิดา ธิดาก็เหมือนน้องสาวพี่คนหนึ่ง มีอะไรช่วยเหลือกันได้ ก็ช่วยเหลือกันไป พี่มีเรื่องบอกธิดาแค่นี้แหละ กลับไปทำงานที่ค้างไว้เถอะ”

“ค่ะ ธิดาขอตัวนะคะ” หลังเดินออกจากห้องทำงานผู้จัดการหนุ่มแล้ว       กานต์ธิดารีบต่อสายโทร. ไปเล่าเรื่องยินดีให้เพื่อนรักอย่างแก้วตาฟัง ก่อนที่ความตื่นเต้นดีใจ มันจะทะลักออกมาจากอก เพราะกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ ก่อนที่จะกลับมานั่งทำงานต่อ ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขตลอดเวลา และคิดเพ้อฝันอย่างคนเจียมตัว

‘ถึงแม้เขาไม่รัก ขอให้มีโอกาสได้ใกล้ชิด แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับคนที่แอบรักเขาข้างเดียว’

ในที่สุดวันที่กานต์ธิดาตั้งหน้ารอรอคอยก็เดินทางมาถึง หญิงสาวขับรถออกจากคอนโดฯ หรูตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะกลัวจะเข้ามารายงานตัวสาย อาจจะถูกประธานหนุ่มตำหนิเอาได้ เธอขับรถเข้ามาจอดยังที่ลานจอดรถสำหรับพนักงาน ก่อนเวลาเข้างานเกือบครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็เดินเข้าไปในตึก ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ทำให้หนุ่มๆ ในบริษัท อดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังมองตามไปเป็นแถว กับความน่ารักสดใสของหญิงสาว แต่คงไม่ใช่คนที่มีความแค้นอยู่ในใจที่มองดูอยู่ห่างๆ อย่างภาคี อัครภาคแน่นอน เพราะแค่เห็นปลายผมเธอ เขาก็สะอิดสะเอียนจนแทบจะอวกอยู่แล้ว

“สวัสดีค่ะท่านประธาน มาแต่เช้าเลยนะคะ” จารุณีกล่าวทักทายเจ้านายหนุ่ม ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

โดยเวลาปกติเจ้านายเธอ จะเข้าบริษัทไม่เกินเที่ยงของทุกวัน วันนี้คงมีเรื่องสำคัญมาก เจ้านายหนุ่มถึงเข้าบริษัทตั้งแต่เช้าแบบนี้

“สวัสดีตอนเช้าคุณจารุณี เอกสารกับโต๊ะทำงานตัวใหม่เรียบร้อยดีใช่ไหม”

“ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะ เชิญท่านเข้าไปตรวจดูได้เลยค่ะ”

ประธานหนุ่มพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปรอเหยื่อสาวในห้องทำงานอย่างใจเย็น จากนั้นไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น

             “เชิญ” แค่ได้ยินเสียงเขา กานต์ธิดาก็ตื่นเต้น จนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง แล้วก้าวเดินเข้าไปในห้องทำงานช้าๆ เป็นกิริยาสุภาพที่สุด แต่กลับขัดใจคนนั่งรอเสียอย่างนั้น

 “ฉันเชิญเธอตั้งนานแล้ว มัวทำอะไรอยู่ ถึงได้เข้ามาช้านัก” คนมาดเข้มเล่นงานหญิงสาวทันทีที่เผชิญหน้ากัน จนเธอสะอึกกับการทักทายครั้งแรกของหนุ่มในฝัน มันเป็นอะไรที่ไม่น่าประทับใจเอาเสียเลย จากนั้นเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที ก็ถูกเล่นงานเป็นรอบที่สอง “แล้วจะยืนบื้อ มองหน้าฉันอีกนานไหม นั่งลงสิ”

แต่นั่นกานต์ธิดาถึงกับงุนงงกับกิริยาและน้ำเสียงอันแข็งกระด้างนั้นเหลือเกิน เขาทำราวกับว่าโกรธเธอมาสักร้อยชาติอย่างนั้นแหละ

“เธอเห็นนั่นไหมกานต์ธิดา” เมื่อเห็นเหยื่อสาวนั่งเรียบร้อยแล้ว ภาคีก็ชี้นิ้วไปยังที่โต๊ะงานอีกตัวหนึ่ง จนอีกฝ่ายต้องหันไปมองตามที่เขาชี้นำ เห็นแฟ้มเอกสารกองโต แล้วพยักหน้ารับรู้ แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าเขาสื่อถึงอะไร

“ฉันให้เธอตอบ ไม่ใช่ให้พยักหน้า เธอมันไร้มารยาทจริงๆ เลยกานต์ธิดา เรื่องแค่นี้ก็ต้องให้บอก” ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยสายตำหนิ ซ้ำร้ายยังพูดดูถูกดูแคลน ไม่คิดที่จะไว้หน้าอีกด้วย

“เห็นค่ะ” หญิงสาวสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนที่จะกลั้นใจตอบออกมา

“เธอต้องอ่านเอกสารกองนั้นให้หมดภายในวันนี้ และสรุปผลมาให้ฉันก่อนกลับบ้าน ฉันหวังว่าเธอคงมีศักยภาพพอที่จะทำงานง่ายๆ แค่นี้ได้นะ”

เขารีบกดดันด้วยคำพูดกระทบกระเทียบ ทำให้หัวใจของกานต์ธิดากระตุกไหว ราวกับถูกเขาเอามือมาบีบหัวใจแล้วคลายออก มันเจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูก

“งานแค่นี้ดิฉันทำได้ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับราวมั่นใจ ทำให้ภาคีรู้สึกหมั่นไส้ ในท่าทีของเธอเหลือเกิน

“เข้าใจก็ไปที่โต๊ะทำงานเธอสิ นั่งเสนอหน้าอยู่ได้” และคำพูดของเขาทำให้หญิงสาวสะอึกอีกครั้ง และเป็นอีกครั้งที่เจ็บปวดใจยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่เธอจะลุกเดินไปที่โต๊ะทำงาน ซึ่งมีเอกสารวางซ้อนกันจนท่วมหัว ไม่รู้ว่าวันนี้จะอ่านจบหรือเปล่า

หญิงสาวเผลอตัวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ลืมไปว่าเขานั่งอยู่ในห้องนี้ด้วย