LOGINShare
บทที่ 14
Latest chapter
ปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย บทที่ 23
หลังเสียงจอแจดังอยู่พักหนึ่ง เสียงถามหยั่งเชิงอย่างระมัดระวังของเฉิงจิ่นฉือก็ดังขึ้นมา “เธอปล่อยวางเขาได้จริง ๆ แล้วเหรอ?”ทันทีที่ประโยคนั้นดังขึ้น ลู่จิ่งหวายที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยก็เกร็งไปทั้งร่างและกลั้นหายใจทันที ราวกับกลัวว่าจะพลาดฟังไปแม้แต่คำเดียวไม่นาน เสียงของเฉิงเวยอี้ที่หนักแน่นและเด็ดขาดก็ดังเข้าหูลู่จิ่งหวาย “ใช่”คำว่า “ใช่” นั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ ทำให้เลือดทั้งร่างของลู่จิ่งหวายเย็นเฉียบในพริบตา เขากำผ้าปูที่นอนไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว จนนิ้วซีดขาว ร่างกายเหมือนถูกตรึงอยู่บนเตียงผู้ป่วย ขยับไม่ได้แม้แต่น้อยสมองของเขาว่างเปล่า ความคิดทั้งหมดถูกดึงหายไปในพริบตา ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงในชั่วขณะนั้นเสียงอื้ออึงในหูที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เขาแทบไม่ได้ยินคำพูดต่อจากนั้นของเฉิงเวยอี้อย่างชัดเจนที่จริงจะฟังต่อหรือไม่ก็ไม่ต่างกัน เพราะคำเพียงคำเดียวนั้นได้บอกคำตอบของเธอแก่เขาแล้วเธอปล่อยวางเขาได้จริง ๆ แล้วนั่นยังหมายความว่าเธอไม่ได้รักเขาอีกต่อไป และจะไม่มีวันหันกลับมาหาเขาอีกความรักลึกซึ้งที่ลู่จิ่งหวายมอบให้ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ ล้วนเป็นเพียงการคิดไปเองฝ่
ปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย บทที่ 22
จนกระทั่งนิทรรศการปิดลง ลู่จิ่งหวายก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยกับเฉิงเวยอี้สักคำเดียวขณะที่เขากำลังจะตามเฉิงเวยอี้ออกไป โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นกะทันหันเมื่อเห็นคำว่า “พ่อ” บนหน้าจอโทรศัพท์ สุดท้ายลู่จิ่งหวายก็เลือกกดรับสายสองพ่อลูกไม่มีใครเอ่ยปากก่อน เพียงเงียบฟังเสียงลมหายใจของกันและกันเท่านั้นในที่สุดพ่อลู่ที่อยู่ปลายสายก็เป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน “เวลาใกล้หมดแล้ว แกยังไม่ยอมกลับมาอีกเหรอ?”ความสัมพันธ์ระหว่างลู่จิ่งหวายกับพ่อลู่แท้จริงแล้วก็ไม่ได้สนิทกันนัก อีกทั้งตอนเด็กพ่อก็มีเวลาอยู่กับเขาน้อยมาก สองพ่อลูกจึงแทบไม่มีเรื่องอะไรคุยกันเลยยิ่งพ่อลู่เป็นคนเข้มงวด และไม่ค่อยยอมเป็นฝ่ายสื่อสารกับลูกชายก่อนช่องว่างระหว่างสองพ่อลูกจึงยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ พอได้ยินพ่อลู่เป็นฝ่ายถามเขาก่อน ลู่จิ่งหวายจึงรู้สึกไม่ค่อยชินนักเขาเงียบไปพักใหญ่ก่อนตอบว่า “ผมจะกลับไป แต่ผมอยากหาคำตอบของตัวเองให้เจอก่อน”เขาเพียงอยากรู้ว่าเฉิงเวยอี้ยังรักเขาอยู่หรือไม่ และยังยินดีจะให้โอกาสเขาอีกไหมเมื่อได้ยินเช่นนั้น พ่อลู่ที่อยู่ปลายสายก็ถอนหายใจออกมาเป็นครั้งแรก “แกคิดว่ายังไงล่ะ?”คำตอบนั้นแม้แต่คนนอกอย่า
ปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย บทที่ 21
ยามเย็น ดอกไม้ไฟทั่วทั้งเมืองเริ่มเบ่งบานกลางท้องฟ้า แสงหลากสีส่องสว่างไปทั่วครึ่งฟ้าบนระเบียงบ้านตระกูลเฉิง เฉิงเวยอี้ถูกแขกห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง ราวกับดวงดาวรายล้อมดวงจันทร์ลู่จิ่งหวายที่อยู่ในรถไกลออกไป มองเห็นเพียงรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอได้เลือนรางเท่านั้นรอยยิ้มนั้นยังคงมีพลังดึงดูดใจเหมือนเดิม จนทำให้เขายิ้มตามไปด้วย“สุขสันต์วันเกิดนะ” อาอี้ของฉันเมื่อดอกไม้ไฟชุดสุดท้ายจางหายไป แขกก็ทยอยแยกย้ายกันกลับรถหรูคันแล้วคันเล่าขับออกไปไกลลับตาตระกูลเฉิงที่กลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง เหลือเพียงคนรับใช้บางส่วนกำลังเก็บกวาดห้องโถงอยู่แต่รถของลู่จิ่งหวายยังคงจอดอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหนจนกระทั่งไฟดวงสุดท้ายของบ้านตระกูลเฉิงถูกปิดลง ลู่จิ่งหวายจึงสั่งให้ผู้ช่วยออกรถแต่ในตอนนั้นเอง กระจกรถข้างตัวลู่จิ่งหวายก็ถูกเคาะเบา ๆ จากด้านนอกคนที่มาคือพ่อบ้านของตระกูลเฉิงเมื่อเห็นลู่จิ่งหวายกดกระจกลงแล้วมองมาทางตน พ่อบ้านตระกูลเฉิงก็ยื่นของขวัญที่เขาส่งไปเมื่อเช้ามาตรงหน้าเขาทั้งสองไม่พูดอะไรสักคำ เพียงมองหน้ากันเงียบ ๆ เช่นนั้นสุดท้ายลู่จิ่งหวายเป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อน เขายื่นมือไปรับของขวั
ปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย บทที่ 20
พอเฉิงเวยอี้รู้เรื่อง จะบอกว่าไม่ผิดหวังก็คงไม่จริง แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มแล้วบอกเขาว่าไม่เป็นไรด้วยความรู้สึกผิด เขารีบกอดเธอไว้แล้วปลอบเบา ๆ ว่า วันเกิดครั้งหน้าเขาจะทำเส้นที่ดีกว่านี้ให้เธออีกเส้นหนึ่งต่อมาเขาทำสร้อย “หัวใจแห่งรักแท้” เส้นนี้สำเร็จ แต่เจ้าของของมันไม่อยู่ข้างกายเขาแล้วลู่จิ่งหวายสูดหายใจลึก ยกมือเคาะกระจกรถ ไม่นานกระจกก็เลื่อนลง ชายหน้าตาแปลกหน้าคนหนึ่งรีบชะโงกหน้าออกมาอย่างประจบประแจง“คุณลู่”ลู่จิ่งหวายยื่นของขวัญในมือให้อีกฝ่าย พร้อมยิ้มกล่าวขอบคุณ “รบกวนด้วยครับ”วันนี้งานเลี้ยงของตระกูลเฉิงเชิญแขกมามากมาย พอดีในนั้นมีคนที่ลู่จิ่งหวายรู้จักและยังไม่ได้ตัดขาดความสัมพันธ์ เขาจึงฝากอีกฝ่ายช่วยนำของขวัญของเขาเข้าไปให้อีกฝ่ายโบกมือ พลางบอกว่าไม่รบกวนเลยอยู่หลายครั้ง ก่อนอุ้มของขวัญของลู่จิ่งหวายเดินไปทางบ้านตระกูลเฉิงวันนี้บ้านตระกูลเฉิงมีแขกมามาก การตรวจสอบจึงไม่เข้มงวดนัก เพียงยืนยันว่าของขวัญไม่มีอันตรายใด ๆ ก็ปล่อยให้เข้าไปได้ลู่จิ่งหวายที่อยู่ไกลออกไปถอนหายใจโล่งอก ก่อนเอนพิงพนักเบาะและหลับตาพักสายตาภายในห้องโถงตระกูลเฉิง งานเลี้ยงดำเนินมาถึงช่วงคร
ปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย บทที่ 19
แม่เฉิงคุยโทรศัพท์พลางเดินห่างออกไป ส่วนในห้อง เฉิงเวยอี้ยกมือปิดปาก ไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมาเธอรู้ว่าพ่อแม่รักเธอมาก แม้ตอนอยู่ในร้านทั้งคู่จะไม่ได้พูดอะไร แต่หลังจากนั้นพวกเขาจะต้องหาทางทวงความยุติธรรมให้เธอแน่นอนหลังจากนั้น ทุกคนต่างไม่พูดถึงเรื่องนี้กันโดยปริยายหลังเที่ยวที่ซูเฉิงกับพ่อแม่จนเต็มอิ่มแล้ว เฉิงเวยอี้จึงขึ้นเครื่องบินกลับไห่เฉิงและในวันถัดจากที่เฉิงเวยอี้กลับมา ก็เป็นวันเกิดอายุยี่สิบหกปีของเธอพอดีในฐานะลูกสาวคนโปรดของตระกูลเฉิงที่ได้รับความรักและการตามใจมาตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่ถึงวันเกิดของเฉิงเวยอี้ ทั้งเมืองจะจุดดอกไม้ไฟฉลองให้เธอวันเกิดปีนี้ของเฉิงเวยอี้ ตระกูลเฉิงจัดงานอย่างยิ่งใหญ่เป็นพิเศษวันจัดงานเลี้ยง เหล่าคนดังจากทุกวงการต่างมาร่วมแสดงความยินดีรถหรูที่ขับมาร่วมงานจอดต่อแถวยาวจากหน้าวิลล่าตระกูลเฉิงออกไปไกลหลายลี้ผู้คนที่เดินกันขวักไขว่พูดคุยหัวเราะพลางเดินเข้าสู่ห้องโถงพนักงานต้อนรับยืนรออยู่หน้าประตูเป็นแถวยาว ทุกครั้งที่มีแขกเข้ามา ก็จะมีพนักงานรีบเข้าไปนำทางไปยังที่นั่งของตนทันทีส่วนในห้องของเฉิงเวยอี้บนชั้นบน เธอในชุดราตรีกำลังถูกช
ปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย บทที่ 18
อาจเป็นเพราะสังเกตเห็นว่าเฉิงเวยอี้อารมณ์ไม่ค่อยดี เฉิงจิ่นฉือจึงตัดสินใจส่งเธอกับพ่อแม่ไปพักผ่อนที่บ้านเกิดของแม่เฉิงทันทีเดิมทีเขาอยากส่งภรรยาไปด้วย แต่เพราะภรรยารู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านส่วนเฉิงจิ่นฉือเองก็อยู่ดูแลภรรยาที่บ้าน และคอยขัดขวางไม่ให้ลู่จิ่งหวายเข้าไปหาเฉิงเวยอี้ด้วยเพราะผู้ช่วยได้รับข่าวล่าช้า ลู่จิ่งหวายจึงยังคงไปดักรอเฉิงเวยอี้ตามสถานที่ต่าง ๆ เหมือนเช่นเคยครั้งแรก เขายืนตากลมหนาวอยู่ที่ลานกว้างทั้งคืน ไม่เพียงไม่ได้รอพบเฉิงเวยอี้ที่ควรจะมาดูดอกไม้ไฟ แต่ยังทำให้ตัวเองเปียกฝนไปทั้งร่างไม่ผิดจากที่คาด ลู่จิ่งหวายล้มป่วย แต่ครั้งนี้ข้างกายเขาไม่มีผู้หญิงคนนั้นที่เคยคอยดูแลอย่างใส่ใจ และเช็ดตัวลดไข้ให้เขาตลอดทั้งคืนอีกแล้วครั้งที่สอง เขาไปตามหาเธอในบาร์ที่เมื่อก่อนเคยเกลียดที่สุด แม้บาร์แห่งนั้นจะเป็นบาร์เงียบ ๆ แต่ทุกคนที่เข้าไปต้องดื่มเหล้าแรงสามแก้วก่อนลู่จิ่งหวายดื่มเหล้าไม่ได้ ตั้งแต่ครั้งที่เขาดื่มแทนหร่วนชิงชิงจนเลือดออกในกระเพาะ ภายในวิลล่าตระกูลลู่ก็ไม่มีเหล้าให้เห็นแม้แต่หยดเดียวครั้งนี้ ลู่จิ่งหวายก็ยังดื่มรวดเดียวจนหมดอย่า
You May Also Like
ถูกทอดทิ้งครั้งที่ 99
มอร์ลิน7.7K viewsหน้าหนาวไร้ไออุ่น
หานชวน5.6K viewsแผลในใจจากครอบครัว
โคลนผนึกใจ8.6K viewsรอยรักพัดผ่าน
จั้วจั้ว15.0K viewsเมื่อฉันเสียความทรงจำไป สามพี่น้องก็บ้าคลั่ง
ไป๋ซาง3.3K viewsล่องลอยดั่งฝัน
หมาล่าหม้อไฟ1.3K viewsเก็บรักไว้ในความฝัน
เหมิงเหมิง390 viewsสุดทางรักครั้งที่ 99
หนุ่มใส เฟ่ยหยางหยาง2.5K views
