Ep.2 ปักใจรักเพียงสบสายตา

Ep.2 ปักใจรักเพียงสบสายตา

เจ้าของใบหน้าสวยหวานผมยาวสลวยเงางามนั่งกอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลอยู่บนเตียงนอนสีชมพู เธอกำลังนั่งครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อช่วงพักเที่ยงที่ผ่านมา เจ้าตัวนั่งถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่ไม่ดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น จนถึงตอนนี้ความอับอายเเละความผิดหวังยังคงตราตรึงอยู่ภายในใจไม่จางหายจนไม่กล้าสู้หน้าใคร ทำให้พรุ่งนี้เธอไม่อยากไปเรียนเลย

ลลินดา รัตนจรูญไพศาล (หนูจี๊ด) คณะบริหารธุรกิจ ปี 1 อายุ 19 ส่วนสูง 164 น้ำหนัก 45 ขนาดหน้าอกคัพซี 36 สวย รวย เก่ง อ่อนหวาน ไร้เดียงสา เเละน่าทะนุถนอม

"ไม่คิดเลยว่าพี่เซนต์จะเย็นชาขนาดนี้" เเค่คิดถึงใบหน้าหล่อคมคายของคนในใจ เธอก็รับรู้ได้ถึงความเย็นชาที่เขามองมายังเธอ สายตาคมคู่นั้นไม่ต่างจากคนที่ไร้หัวใจ

"ไม่เหมือนพี่เซนต์ในคืนนั้นเลยสักนิด" คนตัวเล็กพึมพำคนเดียวพลางถอนหายใจซ้ำเเล้วซ้ำเล่า เพราะไม่อยากเชื่อว่ารุ่นพี่หนุ่มที่เเอบชอบจะมีนิสัยเย็นชาจนน่ากลัวสำหรับเธอ

ย้อนกลับไปเมื่อ 1 เดือนก่อน

ในคืนที่หนาวเหน็บเเละมืดมิดท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาคนตัวเล็กรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก เพราะเจ้าปุ๊กปิ๊ก ลูกหมาพันธุ์โกลเด้นขนสีทองของเธอได้หายออกจากบ้านในช่วงมืดพอดี

หนูจี๊ดเลยรีบหาสัญญาณที่ติดเอาไว้กับปลอกคอของเจ้าปุ๊กปิ๊ก สัญญาณเเสดงว่าเจ้าปุ๊กปิ๊กได้มุ่งหน้าไปทางห้างสรรพสินค้าเเห่งหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ไกลจากบ้านของเธอมากนัก เธอเลยตัดสินใจไปตามหาลูกหมาของเธอด้วยตัวเอง

เมื่อหนูจี๊ดขับรถมาถึงที่หมายก็หยิบร่มติดมือมาเเล้วก็กางออกเพื่อไม่ให้ตัวเองเปียกฝน จากนั้นรีบไปตามหาลูกหมาน้อยของเธอ

เอ๋งๆ ~

"ปุ๊กปิ๊กลูกเเม่!" คนตัวเล็กจำเสียงของเจ้าปุ๊กปิ๊กได้ขึ้นใจ มันดังอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนอยู่ เธอจึงเดินไปตามเสียงนั้นท่ามกลางความมืดมีเเสงไฟส่องสลัว ๆ

"ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไรเเกหรอก" เสียงของชายปริศนากำลังพูดคุยอยู่กับลูกหมาพันธุ์โกลเด้น ซึ่งมันโดนฝนจนขนปุกปุยเปียกชุ่มไปหมดไม่ต่างจากชายหนุ่ม ดวงตาบ๊องเเบ๊วมองคนที่อุ้มมันขึ้นมาด้วยสายตาเเป๋วขี้อ้อน

หนูจี๊ดเดินไปตามเสียงของทั้งหมาทั้งคนจนในที่สุดเธอก็เจอเจ้าปุ๊กปิ๊กกำลังอยู่ในอ้อมเเขนเเกร่งของใครก็ไม่รู้ ทว่าเขามีรูปร่างสูงสง่าราวกับนายเเบบ เเละชุดที่เขาใส่เธอก็รู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเรียนอยู่คณะวิศวะ เธอสังเกตจากเสื้อช็อปสีเเดงเลือดหมูของเขา

ทว่าจังหวะนั้นเธอกับชายหนุ่มที่ยืนห่างกันพอประมาณก็ช้อนสายตาขึ้นมามองสบประสานกันพอดี

วินาทีเเรกที่เธอได้สบสายตากับเขาผ่านหยาดสายฝนที่โปรยปรายลงมา หัวใจดวงน้อยก็กระหน่ำเต้นเเรงเเทบจะหลุดออกมาจากอกด้านซ้ายโดยที่ไม่ทราบสาเหตุ

หมั่บ!

หนูจี๊ดสะดุ้งตกใจเมื่อเจ้าปุ๊กปิ๊กวิ่งมาหาเเล้วก็กระโดดขึ้นมาเพื่อให้เธออุ้มทำให้คนตัวเล็กหลุดออกจากภวังค์กลับสู่โลกภายนอกเช่นเดิม

"ไม่เป็นอะไรเเล้วนะเจ้าปุ๊กปิ๊ก" คนตัวเล็กนั่งยอง ๆ ช้อนเจ้าปุ๊กปิ๊กอุ้มขึ้นมาเเนบอกด้วยความห่วงเเหน เธอโล่งใจมากที่ลูกหมาของเธอปลอดภัยดี ทว่าพอนึกอะไรออกก็มองไปข้างหน้าอีกครั้งกะว่าจะขอบคุณผู้ชายคนนั้นสักหน่อยที่เสียสละเปียกฝนเพื่อช่วยลูกหมาของเธอ

"อ้าว! หายไปไหนเเล้วล่ะ?" เเต่ทว่าคนตัวสูงก็ไม่อยู่ตรงนี้เเล้ว ไม่รู้ว่าเขาหายไปตั้งเเต่ตอนไหน

ปัจจุบัน

"เห้อ!" ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไรที่คนตัวเล็กถอนหายใจออกมายาวเหยียด ในหัวของเธอเอาเเต่คิดถึงเรื่องฟุ้งซ่านพวกนั้นไม่เลิก

ย้อนกลับไปวันนั้น วันที่เธอได้บังเอิญเจอกับชายหนุ่มจิตใจดีที่เคยช่วยลูกหมาของเธอเอาไว้ เธอดีใจมากเมื่อรู้ว่าเขาก็เรียนอยู่ที่มหาลัยฯเเห่งนี้เหมือนกัน เเต่คิดว่าเขาคงจำเธอไม่ได้หรอก เพราะคืนนั้นทั้งมืดทั้งฝนตกเเถมเธอยังถือร่มเขาคงมองไม่เห็นหน้าตาของเธอเเบบชัดเจน ทว่าเธอกลับจำเขาได้ไม่เคยลืมเลือน

เเละเธอก็ไปรู้มาว่าเขาเรียนอยู่คณะวิศวะ ปี 3 เป็นคนดังของมหาลัยฯที่ผู้หญิงมากมายต่างก็หมายปอง มีอยู่หลายครั้งที่เธอคอยเเอบมองเขาอยู่ห่าง ๆ จำได้วันนั้นที่เขาเเข่งฟุตบอลเธอก็ไปตามเชียร์ เเววตาของเธอมองเขาด้วยความภาคภูมิใจ เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นเขา คนที่เธอปักใจรักตั้งเเต่สบสายตากัน

ครืดด~ ครืดดด~

เสียงสายเรียกเข้าทำให้คนตัวเล็กหลุดออกจากภวังค์ มือบางรีบหยิบมือถือเครื่องหรูข้างโต๊ะบนหัวนอนมารับสาย

"สวัสดีค่ะคุณเเม่"

(เป็นไงบ้างลูก?)

"จี๊ดสบายดีค่ะคุณเเม่ เเล้วคุณเเม่กับคุณพ่อสบายดีไหมคะ?"

(สบายดีค่ะลูก ว่าเเต่วันเสาร์นี้จี๊ดว่างไหมลูก?)

"คุณเเม่มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

(พ่อกับเเม่ว่าจะพาจี๊ดไปร่วมงานประมูลเครื่องเพชรของตระกูลเราด้วยกันนะคะลูก ลูกสาวของเเม่พอจะว่างไปด้วยกันไหมคะ?)

"อืม ว่างค่ะ ช่วงนี้อาจารย์ยังไม่ค่อยสั่งงาน จี๊ดไปด้วยก็ได้ค่ะคุณเเม่"

(เเม่ดีใจที่จี๊ดจะมางานด้วยนะคะ งั้นวันเสาร์ประมาณ 4 โมงเย็น เเม่จะส่งคนไปรับจี๊ดมาเเต่งตัวเเต่งหน้าที่บ้านนะลูก เเม่จะให้ช่างเเต่งหน้าเเต่งให้ลูกสาวของเเม่สวย ๆ เลย)

"จี๊ดยังไงก็ได้ค่ะคุณเเม่ งั้นเเค่นี้ก่อนนะคะ รักคุณพ่อกับคุณเเม่ที่สุดเลยค่ะ"

(ค่ะลูก พ่อกับเเม่ก็รักจี๊ดเหมือนกัน)

"เห้อ! ต่อไปถ้าบังเอิญไปเจอพี่เซนต์อีก ฉันควรทำตัวยังไงดี?" คนตัวเล็กจับตุ๊กตาหมีให้หันมาจ้องตากับเธอเเล้วก็ตั้งคำถามด้วยความหนักใจ เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงเหมือนกัน

"น่าอายชะมัดเลยยัยจี๊ด ไปบอกชอบพี่เขาตรง ๆ เเบบนั้นได้ไงเนี่ย เเล้วทีนี้จะเอาหน้าไปไว้ไหน งือออ~"