ตอนที่ 11 เทพขี้วีน

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้ลินาสะดุ้งอีกครั้ง

"ถ้าเจ้าไปเปิดประตูนั่น ข้าจะเผาคนที่มาเคาะทันที" ปาวกะนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงเก้าอี้ด้วยท่าทางสง่างามราวกับเทพบุตรมาจุติ

"ลินาๆ อยู่ไหมวะ" เสียงของอาร์มที่ตะโกนเรียกเธออยู่หน้าห้องทำให้หญิงสาวต้องขานรับในทันที

"อยู่ค่ะ พี่อาร์มมีอะไรหรือเปล่าคะ" ลินาตะโกนออกไป

"พี่ซื้อข้าวมาฝาก เห็นซื้อแต่บะหมี่กิน จะประหยัดไปถึงไหนวะ" หญิงสาวจึงหันไปมองหน้าของปาวกะที่เชิดขึ้น แต่ยังจ้องมองเธออย่างเขม็งราวกับจะฆ่าเธอให้ตายด้วยสายตาคู่นั้นซะให้ได้

"ทำไมจะเปิดประตูไม่ได้ล่ะคะ ก็พี่อาร์มคนรู้จักหนูเอง" เธอยืนพูดกับปาวกะที่ใส่ชุดสีดำทั้งชุด แต่พอเขาได้ฟังที่เธอพูดก็ทำให้มีไฟลุกโชนขึ้นจากดวงตาของเขาทันที

"พี่อาร์ม…ไม่เป็นไรค่ะ หนูกินแล้วขอบคุณมากนะคะ" หญิงสาวตะโกนออกไปอีกเพื่อหวังให้คนที่อยู่หน้าประตูเดินกลับที่พักของตนเองไป

"เฮ้ย อะไรวะ ซื้อมาฝากนะเนี่ย" พี่อาร์มนี่ก็พูดเพราะสุดๆ เลย ร่างบางจึงหันไปมองหน้าของปาวกะอีกครั้ง แต่เขากลับนั่งกระดิกเท้าแล้วผิวปากอย่างสบายใจด้วยท่าทางยียวนกวนประสาทแบบที่เธอไม่เคยคิดเลยว่าเทพจะทำเธอหัวร้อนได้ถึงเพียงนี้

"พี่อาร์มเอาแขวนไว้ตรงลูกบิดได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูออกไปเอาค่ะ"

"เฮ้ยทำไรอยู่ มีอะไรหรือเปล่าถึงออกมาไม่ได้" อิตาบ้าบอกให้กลับไปก็กลับไปสิคงอยากถูกเผาตายสินะ แล้วก็ตะโกนเสียงดังทำอย่างกับพวกมาทวงหนี้อย่างนั้นแหละ

 

แล้วจู่ๆ ปาวกะก็ลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาที่ประตู

"หนูอาบน้ำอยู่พี่ กลับไปเลยค่ะ" เมื่อลินาไล่ให้ชายหนุ่มวินมอเตอร์ไซค์ไปก็รีบคว้าแขนของชายหนุ่มที่อยู่ในห้องทันที เพราะกลัวว่าเขาจะเผาคนที่ตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างนอกให้ไหม้ตายเสียก่อน

"ทำไมตัวของคุณถึงไม่ร้อนเหมือนครั้งที่แล้วคะ" หญิงสาวมองมือของตัวเอง แล้วไปจับที่แขนของปาวกะอีกครั้ง ทำให้ร่างใหญ่ตรงหน้าขมวดคิ้วอย่างสงสัย

"อ๋อ เพราะคุณคลายความร้อนสินะคะ อากาศในห้องมันถึงร้อนไปหมด เพราะเป็นแบบนี้ตัวคุณก็เลยไม่ร้อนแล้ว" หญิงสาวเดินไปมาพร้อมทั้งเอานิ้วชี้จิ้มที่ขมับของตัวเองอย่างครุ่นคิด

"คลายความร้อนงั้นเหรอ เจ้าหาว่าข้าคลายความร้อนคำศัพท์ของเจ้าใช้ระวังหน่อย" เขายืนกอดอกพูด

"เพราะคุณเป็นสารไม่ใช่เหรอ สามารถหายตัวได้ หนูยังงงว่าคุณคืออะไรกันแน่ ผีก็ไม่ใช่ คนก็ไม่ใช่"

"ข้าไม่ใช่ผี ข้าเป็นเทพเจ้าดูไม่ออกเหรอ ข้าหล่อขนาดนี้" เขาเสยผมขึ้นและทำหน้าเก๊กหล่อ ให้ตายเถอะคิ้วนั่นถูกยกสูงขึ้นกวนชะมัด

"คุณทำหน้าอย่างกับพวกตัวโกงในละคร หล่อตรงไหน" หญิงสาวพูดปดเพื่อให้เขามั่นใจในตัวเองให้น้อยลงหน่อย แล้วจึงเปิดประตูออกไปเอาข้าวที่อาร์มวินมอเตอร์ไซค์เอามาแขวนไว้หน้าห้องในทันที

"ข้าซื้อมาฝากเจ้าแล้ว วางอยู่ตรงนั้น" ปาวกะชี้ไปที่โต๊ะข้างโทรทัศน์ในห้อง

"ไม่ หนูจะกินข้าวของพี่อาร์ม" หญิงสาวหยิบถุงข้าวที่แขวนไว้อยู่เข้ามาข้างในห้อง

"เจ้าต้องกินข้าวของข้า ลินา" ปาวกะตะเบ็งเสียงดังลั่น เทพอะไรขี้วีนอารมณ์ร้ายอย่างกับช้างตกมัน

"ถ้าคุณใช้ก้อนหิน หรือใบไม้เสกข้าวหนูก็แย่สิ" หญิงสาวยืนกอดข้าวกล่องของอาร์มไว้จนแน่นทำอย่างกับว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะพรากข้าวกล่องของเธอไปอย่างนั้น

"เจ้านี่บ้าจริงๆ ข้ามีเงินซื้อข้าวกินทำไมจะต้องเสกของพวกนั้นให้กินด้วยมันเปลืองแรงข้าที่ต้องทำแบบนั้น" เขาโยนถุงข้าวมาให้หญิงสาว ทำให้เธอต้องรีบรับโดยอัตโนมัติทันที

"หนูจะกินทั้งสองกล่องนี่แหละ"

พรึบ!

"กรี๊ดด" ไฟลุกไหม้ข้าวกล่องของอาร์มไม่เหลือซาก เธอเงยหน้ามองคนที่บอกว่าตัวเองเป็นเทพด้วยความโมโห

"ข้าไม่อยากให้เจ้ากินของมัน มีอะไรไหม"

"หนูก็ไม่อยากให้คุณอยู่ในห้องของหนูเหมือนกัน" ลินาดันตัวเขาออกไปทางประตูอย่างยากลำบากเพราะเขาแทบจะไม่ขยับเขยื้อนอะไรเลยด้วยซ้ำตัวหนักชะมัด

"แต่ข้าจะอยู่ที่นี่ เจ้าจะทำไม" เขาเบี่ยงตัวเองไปอีกทาง ทำให้หญิงสาวที่ดันตัวของเขาไว้เซถลาล้มลงไปกองกับพื้นแต่เขากลับเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของเธออย่างไม่ไยดี

"งั้นคุณอยู่ไปนะคะ หนูจะไปนอนห้องพี่อาร์ม…ค่ะ" ลินาพูดกระแทกเสียงใส่เขา ไม่รู้ไปเกลียดอะไรพ่อหนุ่มวินคนนั้นนักหนาแค่ข้าวกล่องยังต้องเผาทิ้ง เขาอุตส่าห์มีน้ำใจซื้อมาให้ไม่รู้เป็นเทพประสาอะไรไม่มีความเมตตาแบบนี้ต้องเรียกว่าเทพใจดำ

"เจ้าคงไม่อยากโดนข้าเผาจริงๆ ใช่ไหมลินา" เขาแว็บหายตัวมายืนพูดอยู่ข้างหน้าของหญิงสาว เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มเพราะความสูงของเขาที่สูงมากกว่าเธอยี่สิบกว่าเซนติเมตร โดยที่หญิงสาวสูงเพียง หนึ่งร้อยหกสิบสองเซนติเมตรเท่านั้น

"ได้ ค่ะ เผาเลยค่ะหนูน่ะไม่กลัวคุณหรอกนะ" ร่างบางยืนเขย่งพร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้ๆ เขา เธอทั้งผลักหน้าอกของเขาให้ถอยหลังอย่างหาเรื่อง เขาจับข้อมือสองข้างของเธอเอาไว้ แล้วบีบจนหญิงสาวรู้สึกเจ็บนิดๆ

"อยากจูบกับข้าอีกไหม" เขาทำหน้าเจ้าเล่ห์แถมยังยิ้มกวนๆ อีก แววตาสีน้ำตาลอ่อนแกมเขียวที่จ้องมองมาจนทำให้ใจของหญิงสาวสั่นไหว ลักยิ้มที่แก้มข้างซ้ายของเขา เธอเพิ่งสังเกตเห็นมันดูน่ารักกว่าของอินคาซะอีก ฟันขาวที่เรียงสวย และริมฝีปากสีชมพูนั่น สมกับที่เขาเป็นเทพจริงๆ พ่อเทพบุตร

"คุณไม่ควรพูดแบบนี้ มันไม่ดี โดยเฉพาะผู้ชายที่พูดกับผู้หญิงด้วยแล้วไม่ควรอย่างยิ่งมันหยาบคายมาก"

"อือ…ข้าชอบที่เจ้าจูบข้าแบบครั้งนั้น ข้าเลยพูดออกมา" คำพูดของเขาทำให้ลินาหน้าแดงจึงรีบก้มหน้าหลบตาของเขาทันที

"ข้าเลยอยากให้เจ้าจูบข้าแค่คนเดียว เจ้าไม่มีสิทธิ์ไปจูบคนอื่น หรือแม้แต่ร่างกายของเจ้า เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ไปให้คนอื่นด้วยเหมือนกัน" เป็นเทพบ้าอะไรหมกมุ่นแต่เรื่องจูบเรื่องเพศ หญิงสาวสลัดมือของเขาออกแล้วเดินกลับไปที่ห้องนอน ไม่ต้องกงต้องกินแล้วข้าวลินาเอ๊ย นี่เขาพยายามขอเธอมีเซ็กซ์หรอกเหรอ เทพบ้า

"ไม่ต้องตามหนูมาไปให้ไกลๆ หนูเลย" หญิงสาวยืนกำหมัดใส่คนร่างใหญ่

"นี่ข้าพูดอะไรผิดไป" เขาทำหน้างง

"ถ้าคุณเข้ามาในห้องนอนของหนู เราเห็นดีกันแน่ๆ หนูพูดจริงๆ นะ" ลินาปิดประตูใส่หน้าของปาวกะดังปัง คืนนี้ไม่ต้องอาบน้ำหรอก เกิดเขามาแอบดูเธออาบน้ำจะทำยังไงล่ะ เป็นเทพโรคจิตหรือเปล่าไม่รู้ บรึ๊ย แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

"ข้าแค่บอกสิ่งที่ข้าต้องการ ข้าพูดอะไรผิดเหมือนกับที่เจ้าขอพรบอกสิ่งที่ต้องการกับข้ามันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนไม่ใช่เหรอ หรือข้าพูดผิดไป"