วิธีการเป็นผู้รอดชีวิตจาก 13 กฎเหล็กของอควาเรียมต้องห้าม

วิธีการเป็นผู้รอดชีวิตจาก 13 กฎเหล็กของอควาเรียมต้องห้าม

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-07-31
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
51Bab
1.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

บัตรเชิญสีดำพาพวกเขาเข้าสู่อควาเรียมที่ไม่มีในแผนที่ 13 กฎห้ามละเมิด…แต่เมื่อทำตาม พวกเขากลับเริ่มหายไปทีละคน

Lihat lebih banyak

Bab 1

Prologue บทนำ [Re-write]

ซ่าาา~!!

ค่ำคืนนั้น สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ท้องฟ้ามืดมิดไร้ดวงดาว ถูกบดบังด้วยม่านเมฆหนาทึบ เสมือนกำลังโอบอุ้มความลับดำมืดบางอย่างไว้ ณ ใจกลางเมืองที่เคยเต็มไปด้วยแสงสีและชีวิตชีวา บัดนี้กลับมีเพียงแสงไฟสลัวจากป้ายไฟนีออนเก่าๆ ของอาคารร้างขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมถนน

อควาเรียมไตรตัน

เสียงกระซิบอื้ออึงของลมที่พัดโหมกระหน่ำดูคล้ายกับเสียงร่ำไห้ของวิญญาณที่ถูกจองจำอยู่ภายใน ขณะที่ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่โดยรอบ มีเพียงหยดน้ำฝนที่สาดซัดกระทบกระจกตู้ปลาขนาดยักษ์ที่แตกร้าว เผยให้เห็นเงามืดทะมึนของบางสิ่งบางอย่างที่เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าอยู่เบื้องหลัง กลิ่นอับชื้นของน้ำเค็มและสนิมเหล็กปะปนกับกลิ่นสาบของความตาย คล้ายจะเตือนให้ผู้ที่บังเอิญเดินผ่านได้รู้ว่า ที่แห่งนี้ไม่ใช่เพียงแค่ซากอดีตที่ถูกทิ้งร้าง หากแต่เป็นสุสานที่เต็มไปด้วยเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัว

ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง อควาเรียมแห่งนี้เป็นเหมือน ‘กล่องดำ’ ที่เก็บงำความจริงอันน่าขนลุกไว้เบื้องหลังข่าวลือเรื่องการทดลองผิดจรรยาบรรณ และการหายตัวไปอย่างลึกลับของผู้คนในอดีต เสียงกระซิบเหล่านั้นไม่ใช่เพียงแค่เรื่องเล่าปรัมปรา แต่คือคำเตือนจากสิ่งที่ไม่มีใครมองเห็น และกำลังรอคอย ‘ผู้ถูกเลือก’ ให้ก้าวเข้าสู่กับดักที่ไม่มีวันหนีรอด

ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงคำรามของพายุ บัตรเชิญสีดำสนิทใบหนึ่งถูกวางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ภายในห้องที่ถูกทิ้งร้างของอควาเรียม ตัวอักษรสีเงินที่ส่องประกายเรืองรองเขียนไว้ว่า ‘งานพิเศษสำหรับบุคคลที่ถูกเลือก’ พร้อมคำมั่นสัญญาถึง ‘ของรางวัลล้ำค่า’ มันเป็นบัตรเชิญปริศนาที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของใครบางคนไปตลอดกาล

ลมพัดหวีดหวิวเข้ามาจากหน้าต่างที่แตกหัก ทำให้บัตรเชิญใบนั้นปลิวพลิกไปมา เผยให้เห็นด้านหลังที่สลักคำเตือนเอาไว้

‘จงระวัง... ทุกย่างก้าวคือกฎเกณฑ์’

--------------------------------------------

#วิธีการเป็นผู้รอดชีวิตจาก13กฎเหล็กของอควาเรียมต้องห้าม  

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
51 Bab
Prologue บทนำ [Re-write]
ซ่าาา~!!ค่ำคืนนั้น สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ท้องฟ้ามืดมิดไร้ดวงดาว ถูกบดบังด้วยม่านเมฆหนาทึบ เสมือนกำลังโอบอุ้มความลับดำมืดบางอย่างไว้ ณ ใจกลางเมืองที่เคยเต็มไปด้วยแสงสีและชีวิตชีวา บัดนี้กลับมีเพียงแสงไฟสลัวจากป้ายไฟนีออนเก่าๆ ของอาคารร้างขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมถนนอควาเรียมไตรตัน เสียงกระซิบอื้ออึงของลมที่พัดโหมกระหน่ำดูคล้ายกับเสียงร่ำไห้ของวิญญาณที่ถูกจองจำอยู่ภายใน ขณะที่ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่โดยรอบ มีเพียงหยดน้ำฝนที่สาดซัดกระทบกระจกตู้ปลาขนาดยักษ์ที่แตกร้าว เผยให้เห็นเงามืดทะมึนของบางสิ่งบางอย่างที่เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าอยู่เบื้องหลัง กลิ่นอับชื้นของน้ำเค็มและสนิมเหล็กปะปนกับกลิ่นสาบของความตาย คล้ายจะเตือนให้ผู้ที่บังเอิญเดินผ่านได้รู้ว่า ที่แห่งนี้ไม่ใช่เพียงแค่ซากอดีตที่ถูกทิ้งร้าง หากแต่เป็นสุสานที่เต็มไปด้วยเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง อควาเรียมแห่งนี้เป็นเหมือน ‘กล่องดำ’ ที่เก็บงำความจริงอันน่าขนลุกไว้เบื้องหลังข่าวลือเรื่องการทดลองผิดจรรยาบรรณ และการหายตัวไปอย่างลึกลับของผู้คนในอดีต เสียงกระซิบเหล่านั้นไม่ใช่เพียงแ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1 บัตรเชิญปริศนา
กริ๊งงงง~! เสียงนาฬิกาปลุกดังสนั่นในห้องเช่าเล็กๆ ใจกลางกรุงเทพฯ กวิน พลิกตัวควานหาสมาร์ตโฟนใต้หมอน ดวงตาที่ยังคงปรือปรอยกวาดมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยกองหนังสือเกี่ยวกับตำนานพื้นบ้าน สารคดีสิ่งลี้ลับ และแผนที่โบราณ“เช้าอีกแล้วเหรอเนี่ย” เขาบ่นงึมงำกับตัวเอง พลางยันกายลุกขึ้นจากเตียง ผ้าห่มกองอยู่ปลายเตียงเหมือนเขาวงกตที่ยังไม่ถูกไขวันนี้ไม่ใช่แค่วันธรรมดาสำหรับนักศึกษาโบราณคดีปี 3 อย่างกวิน บนโต๊ะข้างเตียง มีซองจดหมายสีดำสนิทวางอยู่ ใบหน้าซองปรากฏลวดลายคลื่นน้ำที่ซับซ้อนและเรืองรองราวกับแสงจากใต้ทะเลลึก มันเป็นบัตรเชิญปริศนาที่เขาได้รับเมื่อสองวันก่อน ‘งานพิเศษสำหรับบุคคลที่ถูกเลือก’ พร้อมคำมั่นสัญญาถึง ‘ของรางวัลล้ำค่า’ ข้อความเหล่านี้ไม่ได้ดึงดูดใจกวินเท่ากับสถานที่จัดงานที่ระบุไว้ชัดเจนบนบัตรเชิญอควาเรียมไตรตันอควาเรียมร้างแห่งนั้นคือตำนานเมืองที่กวินหมกมุ่นมาตั้งแต่เด็ก ข่าวลือเรื่องผู้คนหายตัวไปอย่างลึกลับ เสียงกระซิบจากสิ่งที่ไม่มีใครมองเห็น และเรื่องเล่าเกี่ยวกับการทดลองอันมืดมิดที่เกิดขึ้นในอดีต ทุกอย่างล้วนกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นในตัวเขาอย่างถึงที่สุดกวินเดินไปหยิบเส
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 การสำรวจอควาเรียม
เสียงก้องกังวานของเสียงสังเคราะห์ที่ประกาศกฎ 13 ข้อ ค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่หนักอึ้งกว่าเดิม บรรยากาศภายใน อควาเรียมไตรตันแปรเปลี่ยนจากความลึกลับน่าค้นหา เป็นความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ แสงไฟสลัวจากตู้ปลาขนาดยักษ์เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ให้ความสว่างในโถงทางเดินอันกว้างใหญ่ เผยให้เห็นใบหน้าของผู้คนที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและสับสน“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!” เจมส์โพล่งขึ้นมาเป็นคนแรก น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและหงุดหงิด เขากวาดตามองไปรอบๆ ราวกับจะหาต้นตอของเสียงนั้น “ใครเล่นตลกอะไรแบบนี้วะ? เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เขาก้าวไปที่ประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทและพยายามดันมันสุดแรง แต่ประตูนั้นแน่นหนาราวกับผนังคอนกรีต เขาหันไปมองเจ้าหน้าที่ที่นำพวกเขามาด้วยแววตาตำหนิ “คุณ! นี่มันอะไรกัน? เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”เจ้าหน้าที่ชายผู้นั้นยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับหุ่นยนต์ดวงตาของเขาว่างเปล่า แสงจากตู้ปลาสะท้อนในแววตานั้นดูมืดมิดและไร้ชีวิต “กฎ... คือสิ่งเดียวที่นำทางท่าน” เจ้าหน้าที่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่เปลี่ยนแปลง น้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 กฎข้อที่ 1 ห้ามแตะกระจกของตู้ปลา
เสียงกรีดร้องของพลอยยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน รอยไหม้รูปทรงแปลกประหลาดบนฝ่ามือของเธอเป็นหลักฐานที่ชัดเจนว่ากฎ 13 ข้อที่ถูกประกาศไปนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และการละเมิดมันนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง บรรยากาศภายในอควาเรียมไตรตันยิ่งทวีความหนาวเหน็บและความตึงเครียดขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว“พลอย! เธอโอเคไหม!” กวินรีบประคองพลอยที่ทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดใบหน้าของพลอยซีดเผือด น้ำตาคลอเบ้า “มันร้อนมากกวิน... มันเหมือนมีอะไรบางอย่างฝังลงไปในมือฉันเลย” เธอบอกด้วยเสียงสั่นเครือแพรวารีบเข้ามาดูอาการของพลอยทันที เธอตรวจดูรอยไหม้ที่เหมือนรอยตราประทับนั้นด้วยความตกใจ “มันไม่ใช่แค่รอยไหม้ธรรมดา มันดูเหมือน... มีชีวิต” แพรวาพึมพำเจมส์ที่เคยแสดงท่าทีไม่เชื่อและหงุดหงิดเมื่อครู่ บัดนี้ยืนนิ่งเป็นอัมพาต ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองมือของพลอยเขาเป็นคนแรกที่ละเมิดกฎข้อนี้โดยที่ไม่มีใครรู้ และสิ่งที่เกิดขึ้นกับพลอยก็เป็นเหมือนภาพสะท้อนที่ชัดเจนของผลลัพธ์ที่เขาได้รับ เขานึกย้อนไปถึงภาพหลอนที่เห็นตัวเองจมน้ำในตู้ปลา และเสียงกระซิบที่เริ่มหลอกหลอนเขาตั้งแต่นั้นมา แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบเอาไว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 กฎข้อที่ 2 ห้ามให้อาหารปลานอกเหนือจากที่จัดเตรียมไว้
ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้งหลังจากเจมส์หมดสติไป ร่างกายของเขานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นผิวหินอ่อนที่เย็นเฉียบ ผิวหนังซีดเผือดจนแทบเป็นสีขาว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความขี้เล่นบัดนี้ปิดสนิทไร้แวว และมีลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แสงสีส้มและชมพูจากตู้ปะการังสะท้อนบนใบหน้าของเขา ทำให้ร่องรอยของเส้นเลือดฝอยที่ปูดโปนดูน่ากลัวยิ่งขึ้น“เขา... จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” พลอยถามเสียงสั่น ใบหน้าของเธอยังคงซีดเผือดจากความเจ็บปวดจากรอยไหม้บนฝ่ามือ แต่ความเป็นห่วงเพื่อนสมนุษย์ด้วยกันมีมากกว่า “เขาจะกลายเป็นเหมือน... เหมือนปลาพวกนั้นใช่ไหม?” เธอชี้ไปที่ปลาที่มีดวงตาสีแดงฉานในตู้ปะการังแพรวาคุกเข่าลงข้างเจมส์ เธอเอามือแตะชีพจรที่ข้อมือของเขาเบาๆ “เขายังมีชีวิตอยู่” เธอกล่าวเสียงเครือ “แต่ฉันไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับเขา” แพรวารู้สึกถึงความสิ้นหวังที่เริ่มกัดกินหัวใจ เธอไม่เคยคิดว่าการค้นหาความจริงเกี่ยวกับอดีตของพ่อจะนำพาเธอมาสู่สถานการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ “เราต้องหาทางช่วยเขา”กวินมองไปที่เจมส์ด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี เขาคือผู้นำของกลุ่มนี้ และนี่คือผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นกับเพื่อนของเขา “เราต้องพาเขาไ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 กฎข้อที่ 3 ห้ามพูดชื่อสัตว์น้ำที่เห็นในตู้เสียงดัง
หลังจากที่พากันหนีออกมาจากอุโมงค์ใต้สมุทรที่เต็มไปด้วยปลาคลั่งได้สำเร็จ ทุกคนก็มาหยุดพักที่ทางเดินกว้างขวางแห่งหนึ่ง แม้จะพ้นจากอันตรายเฉพาะหน้า แต่บรรยากาศความหวาดกลัวยังคงปกคลุมอยู่หนาแน่น แสงไฟในทางเดินดูสว่างกว่าโซนก่อนหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นทางแยกหลายทางที่ทอดยาวไปในความมืดที่รออยู่เบื้องหน้าเจมส์ที่เหน็ดเหนื่อยจากการพยายามวิ่งหนี ทิ้งตัวลงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เขาดูเหมือนหลับสนิทไปเลย ทุกคนก็มีอาการไม่ต่างกัน หอบหายใจเหนื่อย สีหน้าอ่อนแรง เม็ดเหงื่อผุดขึ้นทั่วร่างกาย พลอยหย่อนตัวลงนั่งคุดคู้อยู่ข้างๆ ใบหน้าของเธอยังคงซีดเผือด ส่วนรอยไหม้รูปตราประทับบนฝ่ามือของเธอก็ยังคงแดงก่ำ และดูเหมือนจะเด่นชัดขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แพรวาใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆ เช็ดคราบเลือดปนเมือกสีแดงบางๆ ที่ซึมออกมาจากรอยไหม้นั้นทันทีที่เธอสังเกตเห็น“เมือกสีแดงนี่มันอะไรกัน”“ฉันก็ไม่รู้ มันไม่ใช่เลือดด้วยซ้ำ” พลอยเสริม“เป็นแบบนี้มานานหรือยัง”“ฉันไม่แน่ใจ แต่มันมักจะเป็นแบบนี้ เวลาที่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น”“น่ากลัวชะมัด” แพรวาพูดพลางรู้สึกขนลุกไปทั่วร่างกาย“แต่... ฉันก็แค่ให้ขนมปังกับปลาที่กำลังหิวแค่นั้นเอง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 กฎข้อที่ 5 ห้ามมองเข้าไปในตู้ที่ไม่มีปลา
หลังจากที่บูมหายตัวไปต่อหน้าต่อตาทุกคน ความเงียบที่น่าขนลุกกลับเข้าปกคลุมอีกครั้งหลัง มีเพียงเสียงของสายน้ำไหลและเสียงลมหายใจของคนที่ยังมีชีวิตเหลืออยู่ เสียงหัวเราะเย้ยหยันของอควาเรียมยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน ราวกับจะตอกย้ำถึงความสิ้นหวังที่ไม่มีที่สิ้นสุด กลุ่มคนที่เหลือยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ดูไร้ซึ่งอนาคต แต่ละคนต่างจ้องมองไปยังจุดที่บูมเคยยืนอยู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว การหายไปอย่างสมบูรณ์ของเขาทำให้ทุกคนตระหนักว่ากฎเหล่านั้นไม่ได้เพียงแค่ทำร้ายร่างกายหรือจิตใจ แต่สามารถลบเลือนตัวตนของพวกเขาออกไปจากโลกนี้ได้อย่างแท้จริง“มันน่ากลัวจัง” พลอยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาของเธอแดงก่ำจากน้ำตาที่คลอหน่วย มือข้างที่มีรอยตราประทับเรืองแสงเล็กน้อยยังคงสั่นเทาไม่หยุด บัดนี้มันเริ่มมีอาการเจ็บขึ้นมาเล็กน้อยแพรวาโอบร่างของพลอยไว้ พยายามช่วยปลอบใจคนข้างๆ เธอเองก็รู้สึกชาไปทั้งตัว ความกลัวที่เคยสัมผัสมานั้นไม่อาจเทียบได้กับความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นจากการหายตัวไปของบูม “มันเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้แล้ว”กวินรู้สึกถึงความโกรธที่พุ่งพล่านในอก เขาเตะกำแพงอควาเรียมอย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 กฎข้อที่ 4 ห้ามเดินกลับไปทางเดิมที่เดินผ่านมาแล้ว
ความเงียบที่น่าขนลุกกลับเข้าปกคลุมโซนสัตว์น้ำลึกอีกครั้ง หลังจากการเปลี่ยนแปลงของมิกิ ทุกคนยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง จ้องมองร่างที่นอนหมดสติของเธอด้วยความรู้สึกหวาดกลัวและสิ้นหวัง แสงสลัวจากตู้ปลาที่ดูบิดเบี้ยวราวกับภาพหลอนส่องกระทบใบหน้าของพวกเขา เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่เข้าใจถึงชะตากรรมที่กำลังเผชิญอยู่“มิกิ... เธอไม่ได้ยินเราแล้วจริงๆ เหรอ” พลอยถามเสียงแผ่ว ใบหน้าของเธอยังคงซีดเผือด และรอยตราประทับบนมือก็ยังคงแดงก่ำและมีประกายเรืองรองเล็กน้อยแพรวาส่ายหน้าช้าๆ “ฉันไม่รู้เหมือนกัน... ฉันไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน” เธอรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มบานปลายเกินกว่าที่ใครจะรับมือไหวกวินก้มลงมองมิกิ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาคิดเอาเองว่าน่าจะต้องปกป้องทุกคนให้ได้มากกว่านี้ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเผชิญหน้าอยู่กับอะไร “ฉันจะพาทุกคนออกไปให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม”“แต่เราจะออกจากที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อทุกทางถูกล็อกไว้หมดแล้ว” ต้นกล่าวขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “และกฎพวกนี้... มันเหมือนมีชีวิต” เขามองไปที่สมุดบันทึกในมือ พยายามจ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 กฎข้อที่ 6 ห้ามถ่ายภาพหรือวิดีโอใดๆ ภายในอควาเรียม
การเปลี่ยนแปลงที่น่าสะพรึงกลัวของฟ้าที่เริ่มพูดถึงอีกตัวตนหนึ่ง และไม่ยอมรับความเป็นตัวเอง ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความหวาดกลัวที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น แสงสลัวจากตู้ปลาในทางเดินยังคงส่องกระทบใบหน้าของพวกเขา เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง ความหวาดกลัวต่อกฎของอควาเรียมไตรตันนั้นเพิ่มพูนขึ้นทุกขณะ ทุกวินาที ทุกลมหายใจ เพราะมันไม่ได้เพียงแค่พรากชีวิต แต่เปลี่ยนแปลงพวกเขาให้กลายเป็นบางสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปกวินประคองร่างของฟ้าที่ยังคงหมดสติอยู่ เขาพยายามเรียกชื่อเธออีกครั้ง แต่ฟ้าไม่ตอบสนอง มีเพียงดวงตาที่ล่องลอยและเต็มไปด้วยความลึกลับราวกับมีบางสิ่งครอบงำอยู่ “ฟ้า...เธอต้องกลับมานะ” กวินพึมพำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาอดเป็นห่วงบูมที่หายตัวไปไม่ได้ แม้ว่าจะมีหลายครั้งที่ไม่ค่อยชอบท่าทีของอีกฝ่าย แต่ในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน เขาก็ไม่อยากให้บูมต้องมาเจอกับโชคชะตาอันโหดร้ายแบบนี้ ไหนจะเจมส์ที่ตอนนี้อยู่ในสภาพว่างเปล่า และมิกิที่สูญเสียการได้ยินไปแล้ว “ฉันอยากพาทุกคนออกไปจากที่นี่”พลอยนั่งคุดคู้อยู่ข้างๆ ร่างของฟ้า ใบหน้าของเธอยังคงซีดเผือด ส่วนรอยตราประทับบนฝ่าม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 การรวมตัวและแผนเอาชีวิตรอด
อควาเรียมไตรตันกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง เสียงน้ำไหลเอื่อยดังก้องไปทั่วบริเวณ ผสานกับเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาของพลอย เสียงพึมพำไม่เป็นภาษาของต้นที่กำลังคลุ้มคลั่ง หมอกก็นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ดวงตาเบิกกว้างแต่ล่องลอยอยู่ในวังวนของอดีต เจมส์หมดสติและซีดเซียว ส่วนมิกิก็อยู่ในสภาพเงียบงัน ไร้การตอบสนองต่อสิ่งใดๆการเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้นกับเพื่อนๆ ทำให้กลุ่มคนที่เหลือรอดตกอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงสลัวจากตู้ปลาที่ดูบิดเบี้ยวในทางเดินสะท้อนภาพความจริงอันโหดร้ายของสถานการณ์ที่พวกเขาเผชิญอยู่กวินมองไปที่เพื่อนๆ ทีละคน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเจ็บปวด เขานึกถึงบูมที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย และเพื่อนๆ ที่กำลังถูกอควาเรียมแห่งนี้กลืนกินไปทีละคน “เราต้องหยุดมัน!” กวินพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นปนความโกรธแค้น เขาตระหนักแล้วว่าการรออยู่เฉยๆ มีแต่จะทำให้พวกเขาต้องเผชิญชะตากรรมเดียวกันแพรวากอดปลอบพลอยที่ตัวสั่นไม่หยุด เธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน ความกลัวกำลังกัดกินจิตใจของเธออย่างช้าๆ แต่ในขณะเดียวกัน ความมุ่งมั่นที่จะหาทา
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status