ตอนที่ 4 ข้าชื่ออคิราห์

ร้านสะดวกซื้อในหมู่บ้าน

"กินกาแฟดีกว่า" ลินายืนเลือกระหว่างนมกับกาแฟที่เรียงกันอยู่ในตู้เย็นขนาดใหญ่แต่เธอยังไม่ทันได้หยิบอะไรก็ต้องตกใจ เพราะว่าเธอเห็นคนหน้าเหมือนกับปาวกะมากกำลังมาเดินเลือกซื้อนมใส่รถเข็นไปประมาณเกือบสิบขวดใหญ่ได้

หญิงสาวต้องรีบหลบเข้าไปอีกฝั่งตรงชั้นวางขนมขบเคี้ยว ในขณะที่ผู้ชายร่างสูงที่เธอหลบอยู่นั้นกำลังเดินเข็นรถเข็นมา

'เขาต้องชดใช้ เธอรู้ไหม เขามาอยู่บนโลกมนุษย์นี้แล้ว' จู่ๆ ลินาก็นึกคำพูดของผีผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา งั้นก็แสดงว่าพลังของเขาอาจจะหมดไปด้วยถึงได้มาเดินซื้อนมกินแบบนี้ แต่เธอก็หลบหน้าได้ไม่เท่าไหร่เขาก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของหญิงสาว

"ปาวกะ" ลินาอุทานเรียกชื่อของเขาอยู่ในลำคอ

"เจ้า!" นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนแกมเขียวเพ่งมองมายังลินา ทำให้เธอเกิดรู้สึกประหม่าทันที หญิงสาวยืนสบตากับเขาและนี่ครั้งแรกที่รู้สึกว่าเธอสบตากับเขานานกว่าทุกครั้ง ดวงตาของเขามันไม่ได้เป็นสีแดงเหมือนครั้งก่อนๆ และที่สำคัญดวงตาของเขา…สวยจัง

ปาวกะเปลี่ยนทรงผมใหม่หรือบางทีมันอาจจะเป็นทรงเดิมที่ไม่ได้ถูกเซทขึ้น เหมือนครั้งที่แล้วที่เจอกัน ผมหน้าม้าที่ถูกปล่อยลงมาปกคิ้วมันสะท้อนกับไฟบนเพดานของร้านสะดวกซื้อ ทำให้เห็นความเงางามของเส้นผมนั้นอย่างน่าหลงใหล

"ข้าชื่อ อคิราห์" เขาตอบเสียงราบเรียบ

"อ๋อ…สงสัยฉันทักคนผิดค่ะ ขอโทษนะคะ" ลินาโค้งคำนับให้เขา จะเป็นไปได้ไงหน้าเหมือนกันอย่างกับแกะขนาดนี้หญิงสาวยืนเกาหัวอย่างงงๆ

"เจ้าเลิกขอพรพร่ำเพ้อได้แล้ว มันน่ารำคาญ" น้ำเสียงใหญ่โทนต่ำพูดขึ้น ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสูงที่ต่างกันเกือบสามสิบเซนติเมตร

"คะ" ลินายังไม่ทันได้พูดอะไรตอบ เขาก็เดินเข็นรถออกไปจ่ายเงิน เธอมองตามหลังผู้ชายร่างสูงใหญ่นั้นไป และเขาใส่ชุดสีดำทั้งชุดอย่างกับพวกมาเฟียเหมือนที่พ่อของเธอพูดไว้ไม่มีผิด

…..และเขาเหมือนปาวกะมาก

ครืดๆ ครืดๆ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของลินาสั่นเพราะมีสายเข้า

'ว่าไงเรย์' หญิงสาวเอ่ยถาม

'ลินา รีบมาบ้านเลยนะพ่อไม่สบาย อยู่ๆ ก็ล้มไปพวกเรากำลังพาพ่อไปหาหมอ' เสียงปลายสายคือเรย์ที่กำลังร้อนใจพูด

'พ่อ..พ่อล้มเหรอ' ลินาไม่รอให้น้องชายของตัวเองตอบอีกครั้ง กลับรีบวิ่งไปสตาร์ทรถยนต์ที่จอดไว้ข้างร้านสะดวกซื้อ ใช่บ้านของเธอมีรถยนต์คันเดียว หญิงสาวร่างบางขับรถไปด้วยใจวิตกกังวลกับอาการป่วยของพ่อเธอเป็นอย่างมาก ระยะทางเพียงแค่หนึ่งกิโลเมตรทำไมมันถึงไกลขนาดนี้

"ลินาๆ มีรถพยาบาลมารับพ่อของเธอไปแล้ว แม่กับน้องชายเธอก็ไปด้วยนะ" หญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้างบ้านของลินาตะโกนเข้ามาในบ้าน หลังจากที่เห็นหญิงสาวลงจากรถยนต์มา

"ป้าอิง พ่อเป็นยังไงบ้างคะ พ่อรู้สึกตัวไหมคะ" หญิงสาวรีบวิ่งไปยืนเกาะตรงขอบรั้วเพราะบ้านของทั้งสองรั้วติดกัน

"พ่อของเธอไม่รู้สึกตัวเลย รถพยาบาลมารับไปแล้ว" หญิงสาวพยักหน้าแล้ววิ่งกลับไปที่รถยนต์ทันที

"ลินา อย่าลืมล็อกบ้านดีๆ นะ" ป้าอิงตะโกนมาอีกครั้ง ป้าอิงคือป้าข้างบ้านที่โสดและมีอายุห้าสิบห้าปีแล้ว แกขึ้นชื่อรู้เรื่องของคนในหมู่บ้านดีที่สุด ถึงแม้บางครั้งลินาเองจะรู้สึกรำคาญแกอยู่นิดๆ ที่ชอบอยากรู้อยากเห็นเรื่องคนอื่นไปซะหมด แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลย

"ค่ะป้าอิง ขอบคุณนะคะ"

 

ที่โรงพยาบาล

"แม่คะ พ่อเป็นยังไงบ้างคะ" ลินาถามแม่ที่กำลังนั่งก้มหน้าร้องไห้สะอื้น

"พ่อไม่รู้สึกตัวเลย หมอกำลังช่วยอยู่ ฮือๆ" หญิงสาวสวมกอดแม่ที่กำลังร้องไห้และเรย์ก็มายืนโอบกอดทั้งพี่สาวและแม่ของเขาอีกที หญิงสาวเห็นว่าดวงตาของน้องชายแดงมาก เหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา แล้วทีนี้เราจะทำยังไงกันดี

หมอบอกว่าพ่อของเธอป่วยเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้ายและจะอยู่ได้อีกไม่นาน ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอด้วย พ่อไม่เคยมีอาการอะไรแบบนั้นเลยหรือหมออาจจะตรวจผิด พ่อต้องทนเจ็บปวดมากแค่ไหนกับโรคร้ายนั่น ลินาคิดพร้อมกับปล่อยน้ำตาให้ไหลรินกับความเสียใจ เธอนอนคว่ำหน้าลง ร้องไห้กับหมอนแบบกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ เพราะเธอกลัวว่าเรย์น้องชายของตัวเองจะได้ยินแล้วทำให้เขาใจไม่ดีไปด้วย เพราะทั้งสองคนพี่น้องกลับมาที่บ้านเพื่อเก็บของและกำลังจะออกไปเฝ้าพ่ออีกครั้ง

"ได้โปรดเถอะ ช่วยคุ้มครองพ่อของหนูให้ปลอดภัย ช่วยให้พ่อหายป่วยจากโรคร้ายนั้นได้ไหม ช่วยพ่อของหนูเถอะนะ" หญิงสาวนอนพูดแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างกับคนหมดหวัง ใช่เธอหมดหวังแล้วจริงๆ เธอยังทำใจไม่ได้ทุกอย่างมันเร็วเกินไป

พอลินากับน้องชายมาถึงที่โรงพยาบาล แม่ของทั้งสองก็วิ่งหน้าตื่นมา บอกว่าพ่อฟื้นแล้ว และอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดทำให้พวกเขาทั้งสามกอดกันร้องไห้ด้วยความดีใจอีกครั้ง

 

ที่บ้านเกิดของลินา

กรุ๊งกริ๊งๆ

ลินาที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำถึงกับขนลุก เมื่อเสียงกังสดาลกระดิ่งลมที่แขวนตรงประตูดังขึ้นเหมือนมีใครมาโดนมันทำให้เกิดเสียงนั้น หรือจะเป็นเรย์ที่ลืมของเลยกลับมาเอางั้นเหรอ

"เรย์…เรย์เหรอ" หญิงสาวตะโกนออกไป เพราะถ้าเป็นพ่อกับแม่ของเธอคงสูงไม่ถึงที่หัวจะชนกังสดาลนั้นหรอก ก็มีแต่…เรย์ ที่สูงพอที่หัวจะชนทำให้เกิดเสียงอยู่บ้างนิดหน่อย แต่เมื่อกี้เสียงมันดังแรงมาก เมื่อเธอเรียกชื่อน้องชายของเธอก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา ทำให้ลินารีบคว้าผ้าขนหนูสีขาวมานุ่งกระโจมอกและรีบเปิดประตูออกไปดูในทันที

"ไม่เห็นมีใครเลย อาจจะเป็นลมที่พัดเข้ามาก็ได้" เธอพูดปลอบใจตัวเองไปอย่างนั้น ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าหน้าต่างไม่ได้เปิด แถมประตูก็ยังถูกปิดสนิทอีก

"สองทุ่ม" เธอหันไปดูนาฬิกาที่แขวนตรงฝาผนัง ยังไม่ดึกมากพอที่ผีจะมาหลอกคนได้เธอคิดแบบนั้นจึงเดินเข้าไปอาบน้ำต่อ แต่ก็สังเกตเหมือนว่ามีสิ่งมีชีวิตสีขาวนวลที่นอนหายใจจนท้องกระเพื่อมอยู่บนเตียงของเธอ

"แมวเหรอ" หญิงสาวจับแมวอุ้มขึ้นมาแต่มันยังคงนอนหลับปุ๋ยตัวอ่อนปวกเปียกเพราะหลับสนิท

"พี่น่ะ ตกใจหมดแต่เข้ามาได้ไงเนี่ย คงง่วงมากล่ะสิ" เธอเอาใบหน้าถูกับจมูกสีชมพูของมันอย่างเอ็นดู ขนสีขาวที่ดูสะอาดสะอ้าน แถมยังมีกลิ่นหอมจากน้ำยาปรับผ้านุ่มอีกไม่รู้ว่าแมวของใครหลุดมา แต่ทำไม มันถึงเหมือนแมวที่เธอเจอเมื่อวันก่อนตอนอยู่ในห้องของปาวกะกันล่ะ

"ทำไม หนูน่ารักขนาดนี้เนี่ย จุ๊บ" ลินาจุ๊บไปที่ปากสีชมพูของมันเบาๆ

พึ่บ! ไฟดับ แล้วจู่ๆ ร่างของเธอที่นุ่งผ้าขนหนูสีขาวกระโจมอกอยู่ ก็ถูกร่างกายที่ใหญ่โตกดทับเอาไว้

"ขโมยยย ชะ..ช่วยด้วย" ร่างบางตะโกนจนสุดเสียงแต่ก็มีมือหนาๆ มาปิดปากไว้ซะก่อน ทำให้เธอดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดใหญ่โตนั้นอย่างไม่มีทางที่จะหลุดออกมาได้

"เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกขอพรพร่ำเพรื่อ ข้ารำคาญ" เสียงทุ้มใหญ่น่าเกรงขามนั้นพูดอยู่ข้างใบหูของเธอในระยะลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่รดต้นคอของหญิงสาวจนเธอถึงกับห่อไหล่

"ปาวกะ" ร่างบางพูดขึ้น

"อคิราห์ ข้า…อคิราห์" เสียงทุ้มใหญ่พูดย้ำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ปล่อยก่อน" ร่างบางดันตัวเองออกจากอ้อมแขนที่แข็งแรงของเขาจนสุดกำลัง แล้วจู่ๆ ไฟก็ติดขึ้นมาทำให้เธอเห็นผู้ชายที่ใส่ชุดสีดำที่นอนอยู่บนเตียงได้ถนัดตาแต่เขายังคงนอนหลับตาอยู่

"คุณไม่ควรมาอยู่ที่ห้องนี้ ไม่ว่าคุณจะเป็นปาวกะหรืออคิราห์" หญิงสาวรีบเอามือปิดป้องหน้าอกตัวเองเมื่อเขาลืมตาขึ้นมามองเธอ

ผมหน้าม้าที่ปิดจนถึงคิ้วของเขาพลิ้วไหว เธอคิดว่าเพียงแค่เธอยกผมนั้นขึ้นก็จะรู้ทันทีว่าเขาเป็นปาวกะจริงอย่างที่เธอคิดไว้หรือไม่ หญิงสาวนึกถึงคิ้วที่ยกสูงเหมือนคนตกใจตลอดเวลา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาที่เจอกันครั้งแรกนั้น มันทำให้หญิงสาวไม่สามารถลืมไปได้เลย