MasukShare
บทที่ 303
Bab terbaru
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 700
อาคารเรียนเงียบมาก ตอนนี้นักเรียนกลับเข้าห้องกันเกือบหมดแล้ว ทั้งสองคนกลัวว่าจะเข้าเรียนสาย จังหวะที่เตรียมจะวิ่งไปห้องเรียน ก็บังเอิญได้ยินเสียงคนพูดคุยกันที่ชั้นหนึ่งแถมเสียงนั้นยังคุ้นหูเป็นพิเศษฝีเท้าที่กำลังจะวิ่งขึ้นอาคารหยุดชะงักลงพร้อมกัน และไม่นานเสียงของลั่วอวี่เฉิงก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน พูดให้ถูกก็คือเสียงร้องไห้ของเธอต่างหากลั่วอวี่เฉิงร้องไห้อย่างหนักจนแทบพูดไม่เป็นประโยค “การ……การแข่ง……การแข่งครั้งนี้……สำคัญมาก……ไม่สิ……ต้องบอกว่า……ทุก……ทุกการแข่งสำคัญกับฉันทั้งหมดเลย……ถ้าแม่ฉันไม่รู้ว่าฉันมีสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันก็ ……ก็ยังโอเค……แต่ตอนนี้แม่รู้แล้ว……แต่ฉัน……กลับไปแข่งต่อไม่ได้ ฉัน……ฉันต้องจบไม่สวยแน่……เพราะงั้น……ฉันต้องเข้าร่วมให้ได้……ฉันจะทำทุกอย่าง……ไม่ว่าวิธีไหน……ก็ต้องเข้าร่วมให้ได้……เพราะงั้น……ฉันถึง……ถึงได้……กลัวจริง ๆ ว่าเจี่ยนจือจะเอาชนะฉัน……”“เธอรู้ว่าเจี่ยนจือพูดภาษาอังกฤษเก่ง？” เสียงนี้คือเสียงเย็นชาฉบับเวินถิงเยี่ยน“ฉัน……ฉันเดาเอา……เธอยืนกรานจะสมัครขนาดนั้น แถมที่บ้าน……ยังมีญาติ……อยู่ต่างประเทศอีก ก็น่าจะ……น่าจะดีแหละ……ไม่แน่ว่า สุนทรพจน์ของเธออาจเป็น
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 699
เรื่องทั้งหมดที่ลั่วอวี่เฉิงทำผิด ในสายตาของเวินถิงเยี่ยนกลับถูกต้องเสมอ และเจี่ยนจือก็ต้องเป็นฝ่ายเข้าไปขอโทษลั่วอวี่เฉิงอยู่ตลอดส่วนครั้งนี้ เขาก็มาที่นี่เพื่อทวงความยุติธรรมให้ลั่วอวี่เฉิงใช่ไหม？หรือจะมาบังคับให้เจี่ยนจือขอโทษลั่วอวี่เฉิงอีก？เจี่ยนจือรอว่าเขาจะพูดอะไรต่อสีหน้าของเวินถิงเยี่ยนที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉายแววจนปัญญาออกมา “เจี่ยนจือ ทำไมเธอถึงชอบคิดว่าฉันเป็นศัตรูอยู่เรื่อยเลย？”เจี่ยนจือไม่ได้ตอบอะไร แต่เสียงในหัวคือ： หรือจะบอกว่าเมื่อก่อนนายไม่ใช่แบบนี้ล่ะ？เมื่อเห็นว่าหร่านเฉินกับอาเฟิงกำลังเดินกลับมาที่โต๊ะ เวินถิงเยี่ยนจึงพูดเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน “ยัยเจ้าเล่ห์” จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ“พวกเธอคุยอะไรกันน่ะ？”หร่านเฉินถามขึ้นทันทีที่นั่งลงข้างเจี่ยนจือ สีหน้าดูมีชีวิตชีวา “คงไม่ได้กำลังย้อนนึกถึงสุนทรพจน์สุดเจ๋งของเจี่ยนจือเมื่อกี้ ว่าเอาชนะนายมาได้ยังไงหรอกนะ？”สีหน้าของหร่านเฉินตอนนี้ดูได้ใจสุด ๆ ราวกับคนที่เพิ่งคว้าชัยชนะมา ท่าทีของเธอทำเอาเวินถิงเยี่ยนถึงกับยกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อย“ใช่” แววตาของเวินถิงเยี่ยนฉายประกายบางอย่าง “ฉันกำลังขอให้เจี่ยนจือ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 698
เธอมีสำเนียงแบบคนที่ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมานานเช่นเดียวกับเมิ่งเฉิงซ่ง แถมยังมีสำเนียงลอนดอนแบบเดียวกันอีกด้วย เพียงแค่เอ่ยปากพูด ความคล่องแคล่วนั้นก็ทำให้เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วทันทีเขารู้ว่าที่บ้านเจี่ยนจือมีญาติที่ใช้ชีวิตอยู่ที่อังกฤษมานาน แต่ภายในระยะเวลาเพียงปีเดียว ทักษะการพูดภาษาอังกฤษของเจี่ยนจือจะยอดเยี่ยมได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ？《 หากวันหนึ่งฉันเสียขาคู่นี้ไป》เจี่ยนจือไม่ได้พูดเรื่องสมมติ เธอกำลังเล่าเรื่องราวของตัวเองดังนั้น สุนทรพจน์ของเธอจึงไม่มีประโยคสวยหรูหรือถ้อยคำโอ่อ่า ไม่มีการเรียกร้องความสงสาร และไม่มีการตะโกนคำขวัญปลุกใจ มีเพียงถ้อยคำธรรมดา ๆ ที่ค่อย ๆ เล่าเรื่อง “การสูญเสียขาข้างหนึ่ง” ออกมาให้ผู้ชมได้ฟัง อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่ามีถ้อยคำไหนที่ตราตรึงอยู่ในใจของผู้ชม เพียงรู้ว่าตอนนี้ทั่วทั้งห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงของเจี่ยนจือที่ดังก้องอยู่เท่านั้น เมื่อฟังไปได้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาของผู้ชมหลายคนก็เริ่มเอ่อคลอด้วยน้ำตา แต่ในช่วงสุดท้ายของการกล่าวสุนทรพจน์ พลังแห่งความฮึกเหิม ความไม่ย่อท้อ และความไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ก็ปลุกให้เลือดในกายของผู้ชมทุกคนเดือดพล่าน เสียงปร
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 697
แต่พอลองคิดดูอีกที พ่อกับแม่ของเขาต่างก็ทำธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ การที่เขาจะเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ต้องใช้ภาษาอังกฤษอยู่บ่อย ๆ ก็เป็นเรื่องปกติและด้วยเหตุนี้จึงไม่มีอะไรให้ต้องลุ้นเลย เมิ่งเฉิงซ่งทุบตารางสถิติเดิมแซงขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่ง ส่วนเวินถิงเยี่ยนอยู่ที่สอง และลั่วอวี่เฉิงอยู่ที่สามหากมีผู้เข้าแข่งขันสองคนที่ได้สิทธิ์เป็นตัวแทนไปแข่งต่อ ลั่วอวี่เฉิงก็หมดโอกาสแล้วเมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของลั่วอวี่เฉิง เจี่ยนจือก็รู้สึกสะใจอยู่ไม่น้อย แถมยังรู้สึกโล่งใจขึ้นมาด้วย เพราะในที่สุดก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีกแล้วผู้เข้าแข่งขันคนต่อ ๆ มาไม่มีใครทำลายสถิติเดิมลงได้ จนกระทั่งถึงคิวของเจี่ยนจือตอนที่เจี่ยนจือขึ้นไปเตรียมตัวก็ต้องเจอกับสายตาท้าทายของลั่วอวี่เฉิงอีกครั้ง เจี่ยนจือเพียงยกยิ้มส่งให้เธอแล้วกระซิบเสียงเบาว่า “ ขโมยหัวข้อฉันไป ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกมั้ง？”ลั่วอวี่เฉิงหน้าเปลี่ยนทันที แววตาเต็มไปด้วยความแค้น แต่ไม่นานก็เหยียดยิ้มออกมาอีกครั้ง “ ช้ของที่เหลือจากฉันไปก็ไม่มีประโยชน์ ฉันยอมรับผลที่แพ้ให้เมิ่งเฉิงซ่งได้ ส่วนเธออย่าหวังเลยว่าจะเอาชนะฉันได้”“งั้นก็……รอ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 696
เพราะแม่ของลั่วอวี่เฉิงย้ายมาทำงานที่โรงพยาบาลในเขตนี้ ลั่วอวี่เฉิงก็เลยต้องย้ายมาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ไม่รู้ว่าการที่เจี่ยนจือคนเดิมไม่ข้องเกี่ยวกับเวินถิงเยี่ยนมาตลอดหนึ่งปี เป็นเพราะเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า……ถ้าใช่ เจี่ยนจือก็เข้าใจความรู้สึกของเจี่ยนจือคนเดิมดี เพราะเธอเองก็เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน หลังผ่านความผิดหวังมาครั้งแล้วครั้งเล่า การเดินออกมาคือทางเลือกที่ดีที่สุดในวันแข่งขัน เจี่ยนจือกับเมิ่งเฉิงซ่งเป็นตัวแทนจากสายศิลป์ทดลองห้องสอง ทั้งสองคนมาจับฉลากหมายเลขผู้เข้าแข่งขันเจี่ยนจือจับได้เป็นคนสุดท้ายส่วนลั่วอวี่เฉิงเป็นคนที่สาม“เป็นยังไงบ้าง？ พร้อมหรือเปล่า？” เมิ่งเฉิงซ่งนั่งลงข้าง ๆ เธอ เขาจับได้หมายเลขเจ็ดเธอพยักหน้าเบา ๆ พลางอมยิ้มและในตอนนี้ เวินถิงเยี่ยนที่จับได้หมายเลขสองกำลังเริ่มกล่าวสุนทรพจน์แล้วเวินถิงเยี่ยนในวัยเยาว์พูดภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว จังหวะและโทนน้ำเสียงน่าฟัง ลีลาการพูดให้กลิ่นอายของนักเรียน เขาถ่ายทอดมันออกมาได้อย่างดีเยี่ยมถึงแม้เขาจะเป็นคนเย็นชา แต่ทักษะการพูดของเขากลับมีพลังในการโน้มน้าวสูงมาก ทำให้ผู้ฟังรู้สึกเลือดร้อน
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 695
แทบไม่มีใครคิดว่าเจี่ยนจือจะชนะได้หลังจากหร่านเฉินรู้ว่าเธอลงแข่งด้วยก็หอบหนังสืออ้างอิงภาษาอังกฤษกองโตมาหาเธอ แถมยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “จือจือ การแข่งของเธอก็เหมือนการแข่งของฉัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเราสองคนจะเอาชนะลั่วอวี่เฉิงไม่ได้！”หร่านเฉินไม่แม้แต่จะเก็บซ่อนความเกลียดที่ตัวเองมีต่อลั่วอวี่เฉิงเลยที่หร่านเฉินมาที่นี่ก็เพื่อช่วยเธอเขียนบทสุนทรพจน์เจี่ยนจือหัวเราะออกมาเพราะหร่านเฉิน คนในระดับชั้นมีตั้งมากมายรวมถึงคณะครูด้วย แต่คนที่เชื่อว่าเธอจะเอาชนะลั่วอวี่เฉิงในการแข่งขันสุนทรพจน์ได้ มีแค่หร่านเฉินคนเดียวอ้อ ใช่ ยังมีเมิ่งเฉิงซ่งอีกคนเธอถามหร่านเฉิน “เธอเชื่อมั่นในตัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ？อะไรทำให้เธอมั่นใจขนาดนั้น？”หร่านเฉินกะพริบตาปริบ ๆ “ก็เพราะเธอสวยไง”เจี่ยนจือ：……จากนั้นหร่านเฉินก็โผเข้ากอดเธอ “จือจือ ฉันล้อเล่นนะ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรฉันก็จะอยู่ข้างเธอเสมอ ต้องซัพพอร์ตเธออยู่แล้วสิ！ซัพพอร์ตแบบไม่มีเงื่อนไข！เอาล่ะ ตอนนี้เรามาเขียนร่างสุนทรพจน์กัน！”“ไม่ต้องหรอก ฉันเขียนเสร็จหมดแล้ว” เจี่ยนจือว่าพลางตบไหล่หร่านเฉินเบา ๆ “งั้นฉันช่วยฝึกให้ไหม？” หร่านเฉินตั้งใจ
Anda juga akan menyukai
CLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI110.5K Dibacaพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย129.9K Dibacaชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.1K Dibacaเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.7K Dibacaคุณหมอไร้รัก
Wabibi98 Dibacaแก้วตาราชสีห์
SHASHA124 Dibacaกว่าจะรู้ว่ารัก
ระรินรัก27 Dibacaอย่าเกลียดหนู
ผัดบวบ69 Dibaca
