Share

บทที่ 467

Penulis: ปลาคาร์ปตัวน้อย
“ถ้าคุณยังห้ามปากตัวเองไม่ได้ ระวังจะไม่มีคนเก็บศพให้!” ร่างสูงคำรามเสียงต่ำ

โรเบิร์ตเลิกคิ้วยียวน
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 564

    ในที่สุดผู้คนก็เริ่มทยอยเข้ามาในร้าน ความมืดของราตรีค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาเรื่อย ๆ บาร์แห่งนี้จึงเข้าสู่ช่วงเวลาที่มีเสน่ห์ที่สุดของวันวงดนตรีเริ่มขึ้นมาบรรเลงบนพื้นที่โล่งเล็ก ๆ ตรงกลางบาร์ ทันทีที่หีบเพลงบรรเลงโน้ตแสนสนุกสนาน กีตาร์และเชลโลก็เข้ามารับต่ออย่างรวดเร็ว และเพลงที่บรรเลงเป็นเพลงแรกคือเพลงเต้นรำแบบชาวไอริชเจี่ยนจือไม่เคยเต้นแบบนั้นมาก่อน ตอนแรกเธอจึงทำได้แค่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปบรรยากาศภายในบาร์ก็เริ่มร้อนแรงจนแทบลุกเป็นไฟเมื่อดนตรีสำหรับเต้นสเต็ปแดนซ์ดังขึ้น เจี่ยนจือก็อดใจไม่ไหวลากตี๋โยวออกมาเต้นด้วยกันทันทีจะเต้นเป็นหรือไม่เป็นก็ช่างเถอะ แค่เต้นตามคนอื่นเขาไปก็พอแล้วนี่เมื่อกราฟความสนุกค่อย ๆ พุ่งสูงขึ้น บรรยากาศภายในร้านก็ยิ่งคึกคักจนร้านแทบจะระเบิดไม่ว่าจะรู้จักกันมาก่อนหรือไม่ ทุกคนต่างหัวเราะและส่งเสียงอย่างสนุกสนาน พากันเบียดเข้าไปจับมือคล้องแขนกันตรงพื้นที่เล็ก ๆ กลางบาร์ ก่อนออกสเต็ปเต้นไปด้วยกันอย่างไม่ค่อยเป็นจังหวะ แต่เต็มไปด้วยความสนุกสุดเหวี่ยงชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศทั้งร้านก็เต็มไปด้วยความสุขที่แสนเรียบง่ายและไร้ซึ่งการแบ่งแยกเจ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 563

    เจี่ยนจือพาคณะนาฏศิลป์มาแลกเปลี่ยนกับนักศึกษาเอกศิลปะของมหาวิทยาลัยแห่งนี้อยู่หลายวัน หลังจากแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมเสร็จ เจี่ยนจือก็เดินทางไปที่หมู่บ้านบนเกาะกับอาจารย์ที่ปรึกษา เพื่อศึกษาการเต้นรำพื้นเมืองของไอร์แลนด์ช่วงหลายวันมานี้ก็มีรอบแสดงเหมือนกัน แต่เวินถิงเยี่ยนก็ไม่ได้แวะเวียนเข้ามาเลยเขาคงจะเดินทางต่อแล้วสินะ?ไม่รู้ว่าจุดหมายต่อไปของเมิ่งเฉิงซ่งคือที่ไหน และเขาตามรอยไปถึงไหนแล้วหลังจากการแลกเปลี่ยนจบลง เนื่องจากสมาชิกที่เรียนปริญญาตรียังต้องกลับไปเรียนต่อ ดังนั้นคนที่ตามเจี่ยนจือไปที่หมู่บ้านจึงมีเพียงตี๋โยว รวมถึงนักศึกษาและเพื่อน ๆ ที่อาจารย์พามาด้วยสถานที่ที่พวกเธอกำลังจะไปนั้นตั้งอยู่ท่ามกลางขุนเขาและรายล้อมด้วยทะเล ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในหมู่คนทั่วไป อย่างน้อยที่ผ่านมาเจี่ยนจือก็ยังไม่เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับที่นี่มาก่อน จึงอดรู้สึกหวั่น ๆ ในใจไม่ได้ตอนที่เธอขึ้นเกาะเป็นช่วงพระอาทิตย์กำลังตกพอดี ทั้งหมู่บ้านอาบไล้ไปด้วยแสงสีส้มอุ่น ๆ บ้านเรือนที่มีผนังเป็นหินแกรนิตสีชมพูทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังเดินเข้าสู่โลกแห่งเทพนิยายหมู่บ้านแห่งนี้มีทางเข้าออกเพียงทางเดี

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 562

    “ฉันทำอะไร?ฉันโดนเธอรังแกแต่นายกลับถามคำถามนี้กับฉันเนี่ยนะ? ทำไมไม่ถามบ้างล่ะว่าเธอทำอะไรไว้?” หลินจื่อเวยยิ่งพูดยิ่งโมโหเจี่ยงซื่อฝานแค่นหัวเราะ “หลินจื่อเวย!แฟนฉันทำไมฉันจะไม่รู้?คนอย่างเจี่ยนจือจะไปแกล้งอะไรเธอได้?ถ้าเธอไม่ไปหาเรื่องก่อน เจี่ยนจือจะเริ่มก่อนได้ยังไง?ทำไมเธอไม่พูดไปล่ะว่าตัวเองเป็นควีนเอลิซาเบธกลับชาติมาเกิด?”“นาย......เออ ดี!เจี่ยงซื่อฝาน!นายยังกล้าพูดเต็มปากเต็มคำว่าเธอเป็นแฟนนายนะ!ไอ้ผู้ชายชั่ว นายคิดจะเหยียบเรือสองแคมเหรอ?” หลินจื่อเวยโมโหจนแทบระเบิด“ขอโทษนะ แต่ฉันเหยียบเรือสองแคมตอนไหนไม่ทราบ?”“นาย......” หลินจื่อเวยกัดฟันพูดด้วยความขุ่นเคือง “ครอบครัวพวกเรากำลังคุยเรื่องแต่งงานกันอยู่ไม่ใช่หรือไง?”“ฉันรับปากเหรอว่าจะยอมคุย?ถามฉันหรือยัง?”“เจี่ยงซื่อฝาน!” หลินจื่อเวยตวาดใส่เขา “ฉันสู้ยัยผู้หญิงที่เคยแต่งงานมาแล้วไม่ได้ตรงไหน!?”“เงียบซะ!” เจี่ยงซื่อฝานเริ่มจะคุกรุ่นขึ้นมา “ฉันขอเตือนนะว่าเธอควรจะรู้จักขอบเขตบ้าง!ถ้าเธอกล้าทำอะไรเจี่ยนจือ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”“เจี่ยงซื่อฝาน!ฉันกำลังแก้แค้นแทนนายนะ!กำลังกอบกู้ศักดิ์ศรีให้นาย นายยังจะมาว่าฉันอีกเหร

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 561

    “หัวหน้าเจี่ยน!พวกเรามาแล้วค่ะ!”บรรดาสาว ๆ กอดเจี่ยนจือแน่นพลางกระโดดโลดเต้น จนเจี่ยนจือแทบจะหงายหลังล้มเจี่ยนจือกอดตอบพวกเธอ จนอดหัวเราะออกมาไม่ได้เธอเคยเสียท่าให้แผนแบบนี้มารอบหนึ่งแล้ว คิดเหรอว่าเธอจะยอมเสียท่าอีกเป็นครั้งที่สอง?วิธีที่หลินจื่อเวยใช้ตอนนี้มันก็วิธีเดียวกับที่เจี่ยงซื่อฝานเคยใช้ไม่ใช่หรือไง?ตอนแรกเจี่ยงซื่อฝานก็เลี้ยงข้าวฟางฝู จากนั้นก็ให้ของขวัญเธอ แล้วสุดท้ายก็หลอกล่อเธอให้ก่อเรื่องวุ่นวายด้วยกันหลินจื่อเวยนี่สมกับที่เติบโตมาพร้อมกับเขาจริง ๆ ขนาดวิธีที่ใช้ยังเหมือนกันเลยอีกอย่างตอนแรกเธอเข้ากับสมาชิกคนอื่นในคณะไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่จู่ ๆ เธอก็มาทำดีด้วย แบบนี้มันไม่น่าสงสัยเกินไปหน่อยเหรอ?เพราะแบบนั้น เจี่ยนจือเตรียมแผนรับมือไว้ตั้งแต่แรกแล้วสาว ๆ พวกนี้ก็เข้ามาคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวตั้งแต่แรกแล้วว่า: หัวหน้าเจี่ยนคะ พวกเราจะรอดูว่าเธอคิดจะทำอะไรและด้วยเหตุนี้ จึงเกิดเหตุการณ์ในตอนนี้ขึ้นส่วนหลินจื่อเวยที่คิดว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเธอ หลังจากเธอยืนนิ่งงันไปพักหนึ่ง ก็เริ่มรู้สึกเสียหน้าจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเธอมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น ถึงข

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 560

    เจี่ยนจือมองตรงไปที่เธอด้วยท่าทีใจเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ เธอกวาดสายตามองนักแสดงทุกคนที่ยืนขนาบข้างอยู่ข้างหลินจื่อเวย “แล้วถ้าฉันไม่ตกลงล่ะ?”หลินจื่อเวยกระตุกยิ้มเย้ยหยัน “งั้นพวกเราก็คงไม่มาแล้วล่ะค่ะ พี่ฟ้องพวกเราเลยสิ! อย่างมากก็ได้แค่เรียกร้องค่าเสียหาย”“พวกเธอเคยคิดบ้างหรือเปล่าว่าถ้าไม่ทำตามสัญญา ไม่มีความรับผิดชอบ ไม่เคารพต่อเวทีและอาชีพนักเต้น จะยังมีคณะนาฏศิลป์อื่นรับพวกเธออีกเหรอ?” จู่ ๆ เจี่ยนจือก็นึกถึงเจี่ยงซื่อฝานขึ้นมา ท่าทีของหลินจื่อเวยช่างเหมือนเจี่ยงซื่อฝานไม่มีผิด มีเงินก็เอาแต่ใจ ใช้เงินแก้ปัญหา อยากไปก็ไป อยากมาก็มาได้ฟังดังนั้นหลินจื่อเวยก็หัวเราะออกมาจริง ๆ “หัวหน้าเจี่ยนคะ นี่พี่ใสซื่อเกินไปหรือเปล่า คนแบบไหนกันที่ต้องมานั่งลำบากรอให้คณะเลือกตัวเองน่ะ? พวกเรามีเงินขนาดนี้จะก่อตั้งคณะขึ้นมาเองไม่ได้หรือไงคะ? คนที่มาเข้าคณะของฉัน ฉันจะจ่ายค่าจ้างให้มากกว่าเดิมห้าเท่าสิบเท่าเลย! อย่างพวกพี่ ๆ น้อง ๆ ที่ตามฉันไปวันนี้ ก็จะเป็นสมาชิกบุกเบิกของคณะ ฉันไม่มีทางเอาเปรียบพวกเธอแน่นอน!”“น่าเสียดายนะ” ในที่สุดเจี่ยนจือก็ถอนหายใจออกมา “ที่เธอไม่ได้รักการเต้นจริง ๆ ”

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 559

    อันที่จริง พวกอัลเลนก็อยู่ใกล้ ๆ นี้เองนับตั้งแต่ที่เธอถูกทำร้ายเมื่อครั้งก่อน ภารกิจของพวกอัลเลนก็เปลี่ยนเป็น:ห้ามปล่อยให้เจี่ยนจือคลาดสายตาไปเด็ดขาดขอแค่เจี่ยนจือตะโกนเรียก อัลเลนก็จะเข้าถึงตัวเธอทันที แต่ว่าหลินจื่อเวยไม่ใช่คนร้าย เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วอีกอย่างเธอก็เป็นสมาชิกในคณะเต้นด้วยหลังจากยืนประจันหน้ากันอยู่หลายวินาที ในที่สุดหลินจื่อเวยก็ยอมปล่อยมือเจี่ยนจือปิดประตูลงทันที วินาทีที่เธอปิดประตู เจี่ยนจือก็ได้ยินเสียงเจี่ยงอวี๋ฝานกำลังโวยวายอยู่ด้านนอก “หลินจื่อเวย!นี่เธอมาหาเรื่องพี่สาวทำไม?”“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอต้องคอยช่วยคนที่ทำร้ายพี่ชายเธอจนมีสภาพแบบนั้นด้วย?”“เธอจะไปเข้าใจอะไร?เรื่องพี่ชายฉันจะโทษพี่สาวได้ยังไง?แล้วอีกอย่างพี่สาวก็ดีกับฉันมาก ……”เสียงพูดคุยของพวกเขาค่อย ๆ ห่างออกไปเจี่ยนจือลอบถอนหายใจเบา ๆ เจี่ยงอวี๋ฝานเป็นเพื่อนบ้านเธอมาปีหนึ่งแล้ว พวกเธอใช้ชีวิตใกล้ชิดกันแทบทุกวัน จนผูกพันกันไม่ต่างจากคนในครอบครัวเธอมองเจี่ยงอวี๋ฝานเป็นคนในครอบครัวคนหนึ่ง เด็กสาวคนนี้เพิ่งมาเรียนต่างประเทศเป็นครั้งแรก ต้องมีบางครั้งที่เธอปรับตัวกับสภาพแว

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status