Mag-log inShare
บทที่ 9
Pinakabagong kabanata
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 772
เขายื่นจดหมายฉบับนั้นให้เจี่ยนจือ “คำสั่งเสียสุดท้ายของคุณเวิน ตอนนี้ผมทำตามจนสำเร็จแล้วครับ”“ขอบคุณค่ะ” เจี่ยนจือรับจดหมายมา พลางก้มมองข้อความบนหน้าซองที่เขียนว่า “เฉพาะเจี่ยนจือ” จู่ ๆ เธอก็ไม่กล้าเปิดอ่านขึ้นมาเสียอย่างนั้นเจี่ยนหลานกุมมือของเธอไว้ “ถ้าไม่อยากเปิดตอนนี้ ก็ไม่ต้องเปิดหรอก”“หนูจะไม่เปิดมันเด็ดขาด！” ความขมขื่นที่อัดอั้นอยู่ในใจเจี่ยนจือพลันเอ่อท้นขึ้นมา“อืม งั้นก็ไม่ต้องเปิดหรอก” เจี่ยนหลานกระชับฝ่ามือที่กุมมือเธออยู่ ลังเลนิดหน่อยแต่สุดท้ายก็เอ่ยเสียงต่ำว่า “เขาป่วยเป็นโรคเดียวกับพ่อของเขา เพียงแต่ตรวจเจอเร็วกว่า เขาตรวจเจอโรคนี้ในวันที่ถูกรถชน ……”เจี่ยนหลานก้มสำรวจสีหน้าเธอ เมื่อเห็นว่าใบหน้าเธอไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ก็กระชับฝ่ามือให้แน่นขึ้นอีก “เขาเป็นคนขอร้องพี่ ไม่ให้บอกอะไรกับเรา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขาเสียขาไปหรือเรื่องที่เขาป่วย ก็ห้ามบอกเราทั้งนั้น เขาเก็บเรื่องนี้เป็นความลับและรักษาตัวมานานถึงสองปี แต่สุดท้ายก็ยังพ่ายแพ้ให้กับโรคร้าย เมื่อปีก่อนเขาน่าจะรู้ตัวแล้วว่าอาการของตัวเองกำลังทรุดลง ถึงได้ดึงดันจะมาไอร์แลนด์ให้ได้ หลังจากมาถึงได้ไม่นาน เขาก็หมด
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 771
“……ชีวิตของเขาผ่านช่วงรุ่งเรืองและตกต่ำมามากมาย เคยประสบความสำเร็จ เคยทำผิดพลาด เขาเฝ้าขอให้คนในครอบครัวให้อภัยมาตลอดชีวิต สุดท้ายโรคร้ายก็พรากเขาไปจากโลกนี้ ……ขอให้บนสวรรค์ไม่มีความเจ็บป่วย ขอให้ชาติหน้าไม่ทำผิดพลาดอีก……”ในหัวของเจี่ยนจือมีเสียงอื้ออึงดังไม่หยุด หูของเธอเริ่มอื้อจนไม่ได้ยินอะไร ทั้งที่คนบนเวทีกล่าวอะไรตั้งมากมาย แต่มีเพียงบางประโยคเท่านั้นที่เล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาทของเธอหลังจากกล่าวจบ ชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นแล้วเห็นเธอเข้าพอดี สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันทีก่อนที่ร่างสูงจะรีบสาวเท้าเข้ามาหาเธอ“จือจือ ” เขาคว้าลาดไหล่บางของเธอไว้ จ้องมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เรียวคิ้วเริ่มขมวดยุ่ง เมื่อมองข้ามไหล่ของผู้เป็นพี่ไป เจี่ยนจือพอเห็นผ่านม่านน้ำตาราง ๆ ว่าผู้คนในโบสถ์ทยอยลุกออกจากที่นั่ง แล้วเดินไปวางดอกไม้บนโลงศพ และหนึ่งในนั้นก็มีใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ด้วย นั่นคือเจ้าของโรงแรมในไอร์แลนด์ที่เธอเคยพบมาก่อน“จือจือ……” เขาพยายามจะดึงเธอเข้ามากอด เมื่อเห็นแววตาเลื่อนลอยของเธอเจี่ยนจือผลักเขาออกด้วยแรงประมาณหนึ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “พี่……บอกมาสิ ว่าคนที
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 770
ข้อความโดยละเอียดคือ：เมิ่งเฉิงซ่ง หากนายได้อ่านข้อความนี้ ก็อย่าแปลกใจไปเลยแล้วก็ไม่ต้องถามด้วยว่าเพราะอะไรเพราะฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันจักรวาลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต มีเรื่องราวมากมายเหลือคณานับที่มนุษย์ไม่อาจหาคำตอบได้ฉันโชคดีที่ได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับนาย มีนายเป็นเหมือนพี่น้องต่างสายเลือด ฉันโชคดีที่ได้เดินตามรอยนาย เดินทางไปในทุกที่ที่นายไป ดีใจที่ตัวฉันได้กลายเป็นนายอีกคน และได้ตัดสินใจแทนนาย ขอให้ชีวิตที่เหลือของนายราบรื่นและสงบสุข ขอให้นายมีความสุขตลอดไปเจี่ยนจือลอยอยู่เหนือข้อความเหล่านั้น จากมุมมองของเธอตอนนี้ เธอมองเห็นขนตาของเมิ่งเฉิงซ่งค่อย ๆ ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา“หง่าง——หง่าง——หง่าง——” ไม่รู้ว่าเสียงระฆังดังมาจากทางไหน มันดังจนหัวใจเธอสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด ท่ามกลางสติอันเลือนราง เธอคล้ายได้ยินเสียงสวดมนต์ดังขึ้นข้างหู ขมับของเธอเริ่มปวดตุบ เมื่อสติของเธอดับวูบลง เหมือนเธอจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังมาจากห้วงความทรงจำอันไกลโพ้น：ถ้าหากชาติหน้ามีจริง หวังจริง ๆ ว่าจะช่วยทำให้ความปรารถนาทุกอย่างของเขาเป็นจริง“ติ๊ง——” ไม่รู้ว่าเสียงกริ่งที่ไหนช่วยดึงเจี่ยนจือออกมาจากห้
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 769
ฤดูหนาวที่ไอร์แลนด์ หิมะสีขาวโปรยปรายมาเหมือนภาพในความทรงจำหลังจากเจี่ยนจือและสมาชิกในคณะนาฏศิลป์เข้าพักที่โรงแรมเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็เริ่มทุ่มเทให้กับการซ้อมและซักซ้อมคิวการแสดงทันที แม้วันนั้นจะเหน็ดเหนื่อยกันจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง แต่ในคณะก็มีสมาชิกหลายคนที่เพิ่งมาไอร์แลนด์เป็นครั้งแรก จึงพากันคะยั้นคะยอชวนคนอื่น ๆ ออกไปเดินตลาดกลางคืนแม้เจี่ยนจือจะเหนื่อยมาก แต่สุดท้ายเธอก็ยังยอมไปเป็นเพื่อนพวกเขาเดินเล่นและเดินหาของอร่อยกินไปตลอดทั้งทาง จนกระทั่งเธอสะดุดตากับแผงลอยขายเครื่องปั้นดินเผาตอนนี้ที่บ้านในลอนดอนของเธอก็มีไหขนาดใหญ่ตั้งอยู่สองใบเธอยืนกอดไหขนาดใหญ่ใบหนึ่งอยู่หน้าร้านแผงลอย ในสภาพเหม่อลอยอยู่พักใหญ่จนหญิงสาวเจ้าของร้านแผงลอยเข้ามาชวนเธอคุยอย่างกระตือรือร้น ถามไถ่ว่าเธอชอบไหใบนี้มากเลยใช่ไหม สามารถคิดราคาพิเศษให้เธอได้ ตอนนั้นเธอถึงได้สติกลับมา ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้ววางไหลงประจวบเหมาะกับที่พวกพี่น้องในคณะเดินมาตามพอดี เธอจึงเดินตามทุกคนออกไปด้วยกันก่อนเข้านอนคืนนั้น จู่ ๆ ภาพในหัวของเธอก็มีแต่เวินถิงเยี่ยนที่ยืนยิ้มให้เธออยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัว จากนั้นเธอก็เข้า
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 768
ตอนแรกเขาถอดเสื้อยืดที่อยู่บนตัวออก จากนั้นก็เข็มขัดหนัง กางเกง แม้แต่กางเกงชั้นในเขาก็ไม่คิดจะเข้าไปถอดในห้องน้ำดี ๆ หรือไง？“เวินถิงเยี่ยน！” เธออดหวีดร้องไม่ได้และแน่นอนว่าเวินถิงเยี่ยนไม่ได้ยินเสียงของเธอ ยังคงถอดเสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่างกำยำออก ……เจี่ยนจือพยายามใช้แรงเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ในที่สุดก็หนีจากภาพตรงหน้าได้สักทีเมื่อได้ยินเสียงสายน้ำกระทบพื้น เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันกลับมาสำรวจห้องของเวินถิงเยี่ยนอีกครั้งเวินถิงเยี่ยนเก็บของทั้งหมดเสร็จแล้ว ดูเหมือนเขาพร้อมที่จะเดินทางไปเมืองหลวงได้ทุกเมื่อเลยบนโต๊ะเขียนหนังสือของเขามีของกองหนึ่งวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ เธอลอยเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะดูว่าเขาวางแผนอะไรเอาไว้บ้าง แต่กลับพบว่ากระดาษร่างที่เธอเคยเขียนวางอยู่ด้านบนสุดของกอง“เวินถิงเยี่ยน อย่าลืมที่นายรับปากฉันไว้นะ ห้ามไปเล่นกับอาเหวิน อาซิน และลั่วอวี่เฉิง ห้ามเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับพวกเขา ห้ามเป็นเพื่อนกับพวกเขาด้วย”กระดาษแผ่นนั้นมีทั้งข้อความที่เธอซึ่งเป็นแค่ร่างเงาโปร่งใสเขียนทิ้งไว้ และยังมีวิธีแก้โจทย์ที่เขาเขียนไว้ด้วย นี่เขายังเก็บมันไว้อีกเหรอ ผ่านไป
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 767
เจี่ยนจือลอยไปมาระหว่างพวกเขาพลางขบคิดไปด้วย ดูเหมือนว่ามิตรภาพระหว่างพวกเขาจะยังเหมือนเดิม ไม่อย่างนั้นคงไม่นั่งกินข้าวด้วยกันอย่างสนิทสนมแบบนี้อาเฟิงยังคงทำใจไม่ได้ เดี๋ยวกอดคนนี้ที เดี๋ยวกอดคนนั้นที ร้องไห้แล้วร้องไห้อีก จนพลอยทำให้ทุกคนรู้สึกเศร้าตามไปด้วย สุดท้ายหร่านเฉินกับเจี่ยนจือก็ร้องไห้ออกมาเช่นกันเมิ่งเฉิงซ่งเห็นว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่มีวันจบ จึงค่อย ๆ ปลอบทุกคนทีละคน ก่อนจะเสนอให้พอแค่นี้ แล้วส่งทุกคนกลับบ้านเวลาล่วงเลยสู่วันใหม่ พวกเขาจึงลงมาชั้นล่างเพื่อเรียกรถกลับเจี่ยนจือมีบอดี้การ์ดมารับกลับ จึงมีที่นั่งเหลือสำหรับสี่คน“พวกนายขึ้นรถไปเถอะ ฉันยังมีธุระต่อ” เวินถิงเยี่ยนเสนอ“อาเยี่ยน นายขึ้นรถไปเถอะ ฉันเรียกรถกลับเองก็ได้” เมิ่งเฉิงซ่งหันไปบอกเขา หลังจากส่งตัวป่วนทั้งสามที่ยังสะอึกสะอื้นขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว“ไม่ต้องหรอก จริง ๆ นะ” เวินถิงเยี่ยนเร่งเขา “นายขึ้นรถไปเลย ฉันยังต้องกลับไปเก็บร้านอีก”เมิ่งเฉิงซ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “พรุ่งนี้จะทำเรื่องแล้วเหรอ？”“อืม” เวินถิงเยี่ยนว่าต่อ “รีบเคลียร์ให้เสร็จ จะได้เตรียมพาคุณย่าไปที่เมืองหลวง”เมิ่งเฉิงซ่
Maaari mong magustuhan
ยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.9K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย72.9K viewsเพื่อนพ่อหนูขอจีบ
กาสะลอง175.7K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.5K viewsเสน่หาแฟนเก่า
อิแย้ม289 viewsดีลลับกับนายวิศวะเพลย์บอย | คอปเปอร์xมิเกล
พิชา - Phicha129 viewsหลงกลรักเจ้าสัวปรัชกรณ์
ดาญา-DAYAH / JINDAYA35 viewsสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์145 views
