Share

บทที่ 9

Author: ปลาคาร์ปตัวน้อย
เวินถิงเยี่ยนกลับก้มศีรษะลง เป่าแผลให้เธอเบา ๆ "เดี๋ยวไปหาซื้อยามาทา จะได้ไม่เป็นแผลเป็น"

เจี่ยนจือ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter
Comments (1)
goodnovel comment avatar
Phenprapha Iamsithong
นางเอกอดทนนะ สู้ๆๆ อยากช่วยนะเนี่ย
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 576

    ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่นที่ชี้ไปยังอาหารในจานพร้อมบอกเธอว่า นี่คืออาหารที่เวินถิงเยี่ยนทำ เธอคงรู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังอวด แต่พอเป็นแอนนาทำแบบนี้ เธอกลับไม่รู้สึกแบบนั้นเลยจริง ๆ“ฝีมือทำอาหารของเวินก็ใช้ได้นะ” แอนนาเอ่ย “เขาทำเค้กอร่อยมาก”เจี่ยนจือยิ้มบาง “ฉันรู้ว่าเขาทำเค้กอร่อย ร้านบ้านคุกกี้ของเขาก็เปิดเพื่อเธอไม่ใช่เหรอ?”เจี่ยนจือสาบานได้ว่าตอนพูดประโยคนี้ เธอไม่ได้รู้สึกหึงหวงเลยสักนิด เพียงแค่รู้สึกทอดถอนใจและสะท้อนใจเท่านั้นคิดไม่ถึงว่าแอนนากลับเอ่ยว่า “เพื่อฉันเนี่ยนะ? ไม่หรอก ฉันไม่ชอบอะไรแบบนั้น”“งั้นเหรอ?” เจี่ยนจือชะงักไปเล็กน้อยแอนนายิ้มแล้วเอ่ยว่า “ฉันยังเคยหัวเราะเขาเลยว่าไร้เดียงสา”จู่ ๆ เจี่ยนจือก็นึกขึ้นได้ว่าวันนั้นตอนเวินถิงเยี่ยนเล่าให้เธอฟังว่าทำไมร้านเค้กถึงออกแบบเป็นรูปทรงบ้านคุกกี้โดยพูดเป็นภาษาจีนตอนนั้นแอนนาฟังไม่เข้าใจเหรอ?แอนนาที่อยู่อีกฝั่งยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เขามาแล้ว”เวินถิงเยี่ยนเหรอ?เพียงชั่วพริบตา เวินถิงเยี่ยนก็ปรากฏตัวในกล้อง เขายิ้มอยู่ทางนั้น “เจี่ยนจือกลับมาแล้วเหรอ? เดินทางราบรื่นดีไหม?”“ก็โอเคนะ” เจี่ยนจือมองเวินถิงเย

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 575

    เจี่ยนจือรู้ดีว่า ในใจของพี่ชายเธอกากบาทสีแดงชื่อเวินถิงเยี่ยนเอาไว้แล้วแต่เจี่ยนหลานก็ยังไม่ถึงขั้นพูดออกมาตรง ๆ ต่อหน้าน้องสาว เขาเพียงทำเหมือนไม่ได้ยิน แล้วเอ่ยว่า “กินข้าวได้แล้ว คุณยายกับแม่ฉันพูดถึงมื้อนี้มาหลายวัน เมนูก็แก้แล้วแก้อีก ทุกอย่างเลือกตามที่เธอชอบหมด”ยิ่งทำให้เขาที่เป็นลูกชายแท้ ๆ ดูเหมือนเก็บมาเลี้ยงเข้าไปใหญ่เจี่ยนจือยิ้มจนหุบไม่ลงตอนที่เพิ่งรู้จักพี่ชาย แม้พี่ชายจะดีกับเธอมาก ๆ แต่จริง ๆ แล้วเธอก็ยังแอบกลัวเขาอยู่บ้าง เพราะรัศมีรอบตัวเขาแข็งแกร่งเกินไป แต่เวลาอยู่บ้าน โดยเฉพาะตอนอยู่ต่อหน้าคุณป้า พี่ชายกลับขี้เล่นขึ้นมากจริง ๆทุกคนในครอบครัวกินอาหารมื้อใหญ่อันแสนอุดมสมบูรณ์ด้วยกันเมื่อวานยังเป็นเนื้อตุ๋นกับไส้กรอกอยู่เลย พอจู่ ๆ กลับมาเป็นอาหารจีนที่ประณีต ก็ให้อรรถรสไปอีกแบบหลังจากกินข้าวเสร็จ เจี่ยนจือนั่งคุยกับคนในครอบครัว เล่าเรื่องที่พบเจอในไอร์แลนด์อยู่พักใหญ่ แล้วยังเต้นรำพื้นเมืองที่เพิ่งเรียนมาให้พวกเขาดูด้วย ไม่ต้องพูดเลยว่าทุกคนในบ้านมีความสุขกันแค่ไหนหลังจากเจี่ยนจือกลับเข้าห้องของตัวเอง การเดินทางตลอดหนึ่งเดือนนี้ถึงถือว่าสิ้นสุดลงอย่า

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 574

    หลายวันที่อยู่ไอร์แลนด์ทำให้เธอพลาดคริสต์มาสที่ลอนดอนไป แต่ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงวันหยุด เธอจึงสามารถกลับไปฉลองปีใหม่กับคนในครอบครัวได้เพราะงั้น ที่เธอมาที่นี่ก็เพื่อตั้งใจจะเก็บของนิดหน่อยแล้วกลับบ้านหลังจากเตรียมของขวัญสำหรับคนในครอบครัวเรียบร้อย เธอก็เรียกอัลเลนให้กลับบ้านไปด้วยกันบนรถ เธอยื่นของขวัญสามชิ้นให้อัลเลน “สวัสดีปีใหม่นะ ของพวกนายคนละชิ้น ฝากนายเอาไปให้พวกเขาด้วย”“เอ่อ...” อัลเลนรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย“ไม่เป็นไร ช่วงนี้พวกนายก็เหนื่อยมามากแล้ว” เจี่ยนจือวางของขวัญไว้บนเบาะข้างคนขับ“ขอบคุณครับคุณหนู” อัลเลนเอ่ยเจี่ยนจือยิ้ม “ไม่เป็นไร”หลังจากอัลเลนไปส่งเจี่ยนจือถึงบ้านคุณอาแล้วก็กลับไป พอเจี่ยนจือเข้าบ้าน คุณย่าก็เดินเข้ามามองสำรวจเธอทันที จากนั้นก็พูดซ้ำ ๆ ว่า “ผอมมาก ผอมสุด ๆ”ในสายตาของผู้สูงอายุ สรุปแล้วต้องอ้วนขนาดไหนกัน พวกเขาถึงจะไม่พูดว่าคำว่าผอม?เจี่ยนจือได้แต่จนใจ เธอกอดแขนคุณย่าพลางออดอ้อน “ทริปนี้หนูเอาแต่กินเนื้อ น้ำหนักขึ้นตั้งห้ากิโล ถ้าอ้วนกว่านี้อีก หนูจะเต้นไม่ไหวแล้วนะ”คุณย่าบีบแก้มเธอเบา ๆ พลางมองค้อน “ไม่เห็นจะดูอ้วนขึ้นตรงไหน”คุณป้าก็

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 573

    “งั้นฉันไปก่อนนะ ขอให้พวกเธอเที่ยวกันให้สนุก” เวินถิงเยี่ยนยังคงมีรอยยิ้มเต็มใบหน้าอยู่ตลอดตี๋โยวรู้สึกไม่ค่อยพอใจ “หัวหน้าทีมเจี่ยน เขาดูเหมือนจะยิ้มมีความสุขมากเลยนะ”เจี่ยนจือหันกลับไปมอง ท่ามกลางแสงไฟของตลาดเทศกาล เขาก็หันกลับมาพอดี แล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้เธอเธอเพิ่งจะสังเกตจริง ๆ ว่าช่วงนี้เขายิ้มบ่อยมากอันที่จริง เวลาที่เขายิ้มก็ดูดีมากเลยทีเดียวสมัยมัธยมปลายที่เธอชอบเขา บุคลิกเย็นชาและห่างเหินรอบตัวเขาก็ดึงดูดคนอยู่แล้ว แต่เวลาเขาเผลอยิ้มขึ้นมาบ้าง ก็เหมือนแสงแดดในฤดูหนาว ถึงแม้จะยังคงเย็นใส แต่กลับเจิดจ้าจนละสายตาไม่ได้เพียงแต่ว่าตลอดห้าปีที่เธอแต่งงานกับเขา เขาแทบไม่เคยยิ้มเลยบางที เธอคงไม่ใช่คนที่ทำให้เขายิ้มได้ละมั้งจริง ๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อพวกเขากลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันไปแล้ว เขาจะได้พบคนที่ทำให้เขายิ้มได้สดใสขนาดนี้ ก็ถือว่า...โคตรจะดวงดีเลยนะ!ผู้ชายเฮงซวยนี่มักจะโชคดีเป็นบ้า!สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมจริง ๆ!เวินถิงเยี่ยนเจอเป็ดปักกิ่งม้วน ก็เอ่ยกับแอนนาอย่างตื่นเต้น “ลองไหม? เธอบอกว่าไม่เคยไปกินเป็ดปักกิ่งที่เมืองจีนไม่ใช่เหรอ? ฉันจะลองดูว่ารสชาติเหม

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 572

    หลังจากเจี่ยนจือเต้นที่บ้านหลังนี้เสร็จ ก็ออกเดินทางไปบ้านถัดไปพร้อมกับตี๋โยวและเด็ก ๆ ส่วนเวินถิงเยี่ยนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวิดีโออีกครั้งตี๋โยวถามด้วยความสงสัย “หัวหน้าทีมเจี่ยน ทำไมฉันรู้สึกว่าคุณชายขนมปังคนนั้นดูสนิทกับเธอมากกว่าอีกนะ?”คุณชายขนมปัง...“เขาเป็นอดีตสามีฉัน” เจี่ยนจือตอบอย่างตรงไปตรงมา“หา?” หลังจากตกใจ ตี๋โยวก็เข้าสู่ความสับสนทันที “งั้นก่อนหน้านี้ฉันยังไปคุยกับเขาอีก? ฉันควรอยู่ฝ่ายไหนดีเนี่ย หัวหน้าmu,เจี่ยน? ฉันควรเกลียดเขาหรือเกลียดเขาดี?”เจี่ยนจือถูกตี๋โยวทำเอาหัวเราะ “ไม่เป็นไรหรอก เป็นอดีตไปแล้ว จะยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว”“ไม่ได้ ต่อไปฉันจะไม่สนใจเขาแล้ว” ตี๋โยวยังมีความรู้สึกเป็นพวกเดียวกันอยู่เต็มเปี่ยม “หัวหน้าทีมเจี่ยนของพวกเราดีขนาดนี้ยังหย่ากันได้ งั้นเขาต้องไม่ใช่คนดีแน่”เจี่ยนจือส่ายหน้ายิ้ม “พอแล้ว ถึงตาพวกเราเต้นแล้ว!”เสียงดนตรีและเสียงร้องของเด็ก ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงเพลงอันสนุกสนาน แค่สองเท้าก็ขยับแทบไม่ทันแล้ว ใครจะยังจำเรื่องบุญคุณความแค้นพวกนั้นได้อีก?มันปลิวหายไปกับสายลมนานแล้วช่วงบ่าย เจี่ยนจือจึงไปเดินตลาดคริส

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 571

    ระยะเวลาที่เจี่ยนจือติดตามอาจารย์ที่ปรึกษาทำวิจัยภาคสนามคือหนึ่งเดือนในสัปดาห์สุดท้าย พวกเขาเผื่อเวลาไว้สองวันที่ดับลินอาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่ามีเทศกาลดั้งเดิมอยู่เทศกาลหนึ่ง จะได้สัมผัสบรรยากาศที่แตกต่างออกไปครั้งนี้ก็ยังพักโฮมสเตย์เหมือนเดิม เจ้าของโฮมสเตย์เป็นเพื่อนเก่าของอาจารย์ที่ปรึกษา ทุกครั้งที่อาจารย์มาทางนี้ก็มักจะพักที่นี่ วันที่พวกเขาเพิ่งมาถึงไอร์แลนด์วันแรกก็พักที่นี่เช่นกันเจ้าของบ้านบอกว่าในวันเทศกาล เด็ก ๆ จะแต่งหน้าแล้วเดินไปตามบ้านทีละหลังเพื่อเต้นรำพอเจี่ยนจือได้ฟังก็รู้สึกว่าน่าสนุกมากอาจารย์ที่ปรึกษายิ้มแล้วบอกว่า งั้นให้เจี่ยนจือกับตี๋โยวเข้าร่วมด้วยกันเลย“พวกเราไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ” เจี่ยนจือพูดอย่างเขิน ๆเจ้าของบ้านกับอาจารย์ที่ปรึกษาต่างหัวเราะแล้วเอ่ยว่า “ในสายตาพวกเรา พวกเธอก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี”เจี่ยนจือกับตี๋โยวต่างหัวเราะออกมาดังลั่น“เงินที่ได้จากการเต้นระดมทุนทั้งหมดจะเอาไปทำการกุศล” อาจารย์ที่ปรึกษาพูดเสริมอีกถ้าอย่างนั้นก็...ไปกันเลย!ดังนั้น ในวันเทศกาล เจี่ยนจือกับตี๋โยวจึงแต่งตัวกันเต็มที่ ตามเด็ก ๆ ในท้องถิ่นไปเรียนท่าเต้น เรียนไปเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status