4

“จะ... เจ้าเห็น... เป็นไปไม่ได้ เจ้ารู้ชื่อนางได้ยังไง”

“ข้าได้ยินชัดเจน ‘ไม่ใช่ซินอี๋เจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย คุณชายน้อยเป็นคนทำโถแตก’ แต่ท่านเลือกที่จะเชื่อสาวใช้มากกว่าคุณชาย ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นได้ พี่อวิ๋นรับราชการมาตั้งสามปี ใกล้จะสอบเลื่อนตำแหน่งแล้ว ท่านลงมือทำร้ายขุนนางอย่างโหดเหี้ยม ไม่กลัวความผิดหรือ?”

“เป็นเรื่องในตระกูลซู ไม่เกี่ยวกับเจ้า คุณหนูเสิ่น หากมารดาลงโทษบุตรชายไม่ได้ วันนี้เขากล้าหมิ่นราชวงศ์ วันหน้าเข้าคุกหลวง เสื่อมเสียชื่อเสียงตระกูลซู เจ้าก็มิได้มีส่วนรับผิดชอบกับตระกูลซู”

“เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ข้าจะไปทูลฮองเฮา ขอพระองค์เสด็จมาพิสูจน์ความจริง หากพี่อวิ๋นไม่ผิด ควรลงโทษผู้ที่ตีเขาคืนสองเท่า ก็เป็นหกสิบที...”

ป๋ออวี้ลอบหัวเราะกับแผนแยบยลของคุณหนูเสิ่นอยู่ไกล ๆ ขนาดฮูหยินซูผู้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจยังหน้าเสีย… มือสั่น โยนแส้ทิ้งแล้วโวยวายบ่าวว่าทำอะไรไม่คิด นางไม่ได้บอกให้ตีถึงสามสิบที แค่สั่งสอนให้หลาบจำก็พอ

ฮูหยินซูโล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง เมื่อไม่ได้ลงมือกับคุณหนูตระกูลเสิ่น ถึงนางจะกำพร้าบิดามารดา มีข่าวลือว่านางเส้นสายใหญ่โตในราชสำนัก ฮ่องเต้ทรงเกรงพระทัย แต่นั่นมิใช่กับบุตรชาย เขาไม่เกรงกลัวสตรีตัวเล็ก ๆ

“เป็นแค่สตรี ไยอวดดีเช่นนี้ ที่นี่จวนเสนาบดี ไม่ใช่จวนแม่ทัพตระกูลเสิ่น เจ้ากล้าต่อปากต่อคำกับท่านแม่ข้า เท่ากับดูหมิ่นข้า ตบปากนาง!”

ซูจื่อหาวสั่งบ่าวสตรีตบสั่งสอน ถือว่าเขาใจดีมากแล้ว สาวใช้ร่างผอมบางพุ่งเข้าไป

คุณชายอวิ๋นคว้าหมับ! แม้ด้วยแรงไม่มากแต่ก็หักข้อมือสตรีตัวเล็ก ๆ ได้ เขาผลักสาวใช้ทั้งซ้ายและขวาจนล้มหน้าคะมำ โซเซกลับมาใช้ร่างกำยำเป็นเกราะกำบังคุณหนูเสิ่น

“อวิ๋นซี ข้าจะลงโทษผู้ไม่ควรเข้ามาเกี่ยวข้องกับจวนเรา คุณหนูผู้นี้ไร้มารยาทสตรี จะมาเดินเข้าออกจวนเราเช่นนี้ยิ่งไม่ถูกต้อง เจ้าออกไปเสีย โทษเฆี่ยนตีของท่านแม่ก็ให้หยุดเท่านี้”

“ฝันไปเถอะ จะทำร้ายอาหรู ต้องข้ามศพข้าไปก่อน ใครกล้าตบนางก็ลองดู ข้าสาบานว่าจะหั่นมือมารดาพวกเจ้า บุตรของเจ้าจะไร้มือเท้าตอนที่พวกเจ้านอนหลับไม่ทันรู้ตัว”

พี่อวิ๋นของนาง เหตุใดแสนดีถึงเพียงนี้…

หยาดน้ำตาใต้ดวงตาคู่สวยมิได้เสแสร้ง หรูซีชำเลืองมองจมูกโด่งเป็นสันคม ริมฝีปากซีดสั่นบางกระจับราวริมฝีปากของอิสตรี นี่แหละสามีในชาตินี้!

หญิงสาวลอบยิ้มแล้วจึงก้มมองพื้น คุณชายจื่อเอามือไพล่หลัง สั่งสอนน้องชายต่างมารดาด้วยท่าทีเย็นชา

“ดูรอยยิ้มชั่วร้ายของนางปีศาจให้ดี ๆ น้องอวิ๋น นางถือตะกร้าขนมมา ทำหน้าตาใสซื่อ เพื่อให้คนตกหลุมพราง ทั้งหมดล้วนเป็นแผนการของนาง เจ้าใจอ่อนกับนาง เท่ากับเป็นบุรุษโง่เขลา”

“ข้ายินดีเป็นคนโง่... เพื่ออาหรู ข้าเป็นได้ทุกสิ่ง... ใครจะว่าข้าเป็นหมูเป็นสุนัข ข้าก็ไม่สน...”

น้องชายผู้นี้ช่างโง่เขลานัก!

สายตาสองคู่ปะทะกันอย่างเชือดเฉือน ฮูหยินซูยิ่งไม่พอใจ มองสองร่างบนพื้นขาวโพลนด้วยแววตาอาฆาต

หญิงสาวร้องไห้คร่ำครวญ แสร้งทำตัวอ่อนแอ นางจับมือเย็นเฉียบของพี่อวิ๋น มืออีกข้างเตรียมจะควักอาวุธที่ซุกซ่อนไว้ใต้กระโปรง โชคดีที่สาวใช้วิ่งเข้ามาขัดจังหวะ

“ประทานโทษเจ้าค่ะคุณชาย คุณหนูห้าไปก่อเรื่องอีกแล้ว คุณหนูเรียกหาท่าน นางถูกสั่งโบยอยู่ในวังหลวง...”

“อะไรนะ!”

จื่อหาวตกใจ เมื่อสาวใช้ละล่ำละลักพูดว่าน้องสาวแท้ ๆ ของเขาไปล่วงเกินไทเฮา ตบหน้าสนมและขันทีคนโปรดของฮ่องเต้ น้องสาวต่างมารดาอีกคนวางยาปลุกกำหนัดองค์ชายในงานชมบุปผา สั่งปิดหอนายโลม เรียกบุรุษนับสิบมาปรนเปรอ หลังหย่าขาดสามีไม่ถึงเดือน น้องชายน้องสาวฝาแฝดต่างมารดาทรมานทาสในจวน เสียชีวิตไปสามคนแล้ว ตอนนี้กำลังนำร่างไปฝัง

“ไปเร็วลูกชาย”

ฮูหยินซูหันไปสั่งบ่าวให้แยกย้าย คุณหนูเสิ่นคว้าชายอาภรณ์สีครามเหนือรองเท้าบูต คุณชายจื่อผงะถอยจากนาง คิ้วตากระตุก

“คุณหนูเสิ่นมีอะไรอีก?”

“ได้โปรดรับขนมข้าเถิด พี่จื่อหาว... ข้าตั้งใจทำมา... ตามคำขอท่านยาย...”

“ข้าบอกว่าไม่เอา แต่ถ้าเจ้าอยากจะมอบขนมให้ข้าด้วยใจจริงละก็ ในจวนนี้มีสุนัขที่ชอบกินของหวาน ทางนั้น...” ปลายนิ้วชี้ไปด้านหน้าจวน สุนัขขนหงอกนั่งแลบลิ้นอยู่สองตัว มันเห่าเสียงดัง เขากดสายลงต่ำมองนาง “นี่ก็มืดค่ำแล้ว เป็นสตรีมิควรจะอยู่เรือนหรือ? ส่งแขก...”

“ข้ากลับเองได้”

“ไม่ต้องส่งนาง!” ฮูหยินซูตะคอกดัง ผลักตะกร้าขนมหล่นพื้นกระจัดกระจาย ขนมกุ้ยฮวาจมหล่นในกองเหมันต์ขาวโพลน ทุกคนรีบเดินตามคุณชายใหญ่ไป บ่าวรับใช้ก็พากันเข้าจวน

หรูซียันเข่าลุกขึ้นพยุงชายร่างกำยำที่มีน้ำหนักตัวพอสมควร เขาก้มมองแก้มแดงระเรื่อ ลอบยิ้มด้วยใจปีติยินดี ไม่รู้ทำไมนางถึงได้มีเรี่ยวแรงแบกชายรูปร่างสูงใหญ่ เจ็ดฉื่อเก้าซุ่น  มิใช่คุณหนูอ่อนแอขี้แยคนเมื่อครู่นี้

อวิ๋นซีมุมานะปั้นหุ่นเพื่อเอาใจคุณหนูเสิ่นมาตั้งแต่อายุสิบสาม ใครก็รู้ว่าเขาชอบนางมาก