3

ฮูหยินซูยิ้มเลือดเย็น เมื่อคุณหนูผู้นี้กล้าเอาตระกูลเสิ่นที่มีบุญคุณต่อแผ่นดิน ต่อฝ่าบาทมาอ้าง แม้อยากจะสวนกลับ ‘คุณชายผู้สูงศักดิ์อย่างลูกชายข้าย่อมไม่รับขยะในมือเจ้า จะเสียเวลาไปเพื่ออะไร’ แต่มิได้พูดออกมา คงอยากจะเห็นนางถูกดูหมิ่นให้สาแก่ใจ รอดูเรื่องสนุกย่อมบันเทิงใจกว่า

“ข้าเคยบอกเจ้าตั้งกี่ครั้ง ข้าไม่ชอบเจ้า ไม่อยากรับของจากเจ้า คุณหนูเสิ่น เก็บขนมของเจ้ากลับเรือนไปเถิด คราวหน้าคราวหลังก็อย่าทำมาอีก”

ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีครามหยุดตรงหน้านาง เงยขึ้นสบนัยน์ตาคู่คมที่เย็นยะเยือกดั่งเหมันต์

บุตรชายคนโตนั้นรูปโฉมงามอยู่หลายส่วน ทั้งจมูกเชิดรั้นเข้ากับคิ้วเข้มหนา ใบหน้าดุดันเช่นบุรุษในสนามรบ ชาติก่อนนางเคยชอบเขามาก ไม่ว่าใครจะพูดเช่นไร นางก็ไม่สนใจ

ผู้คนตราหน้านางเป็นฮูหยินไร้ค่า สามีทอดทิ้ง ไร้ทายาทสืบสกุล นางก็ก้มหน้ารับ คอยดูแลรับใช้ตระกูลซูเป็นอย่างดี นางนำเงินส่วนตัวและสินเดิมยกให้บรรดาพี่น้องของเขาใช้ปรนเปรอตนเอง ซื้อข้าวของราคาแพงไม่เว้นวัน จนสินเดิมของนางร่อยหรอ นางถูกเหยียบย่ำทรมาน ไม่ต่างจากสุนัขสักตัวในจวน นางถูกหญิงสาวที่สามีพากลับมาด้วยวางยาใส่ร้ายว่าลอบคบชู้กับน้องชายเขา นางมีจุดจบไม่ต่างจากมารดาของคุณชายน้อยเลย

ความรู้สึกเคียดแค้นเอ่อล้นขึ้นมาในอก หรูซีแทบอาเจียนเพราะความสะอิดสะเอียน! แต่นางไม่ปล่อยโอกาสหลุดมือ คุกเข่าลงกับพื้น แสร้งบีบน้ำตา “ข้าผิดไปแล้ว... พี่จื่อหาว อย่าโกรธข้าเลย อย่างไรเสียตระกูลเราก็เคยปรองดอง... ถึงขั้นมอบสัญญาหมั้นหมายระหว่างบุตรหลาน... ท่านยายข้าเป็นห่วงท่านมาหลายวัน ไม่รู้บาดเจ็บมากน้อยอย่างไร กำชับข้าให้นำขนมมาส่งตระกูลซู...”

“เลิกอ้างฮูหยินผู้เฒ่าเสียที นางสติเลอะเลือนไปแล้ว ท่านปู่ข้าตายไปเป็นสิบปี นางก็ยังจำมิได้ ไยต้องรื้อฟื้นเรื่องเก่า”

“ข้าไม่พูดแล้วเจ้าค่ะ ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ฮึก... ถ้าพี่จื่อหาวไม่ชอบขนมหวาน ข้าจะนำอย่างอื่นมา จะเป็นอาหารหรือของมีค่าย่อมได้ทั้งนั้น... ข้าสัญญาว่าจะทำตัวดี ๆ”

“เจ้าไม่กลัวตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน แต่คุณชายใหญ่ตระกูลซูจะชื่อเสียงแปดเปื้อนเพราะเด็กกำพร้าเช่นเจ้าไม่ได้ นางแพศยา เลิกยั่วยวนลูกชายข้าเสียที!” ฮูหยินซูไม่เตือน คว้าแส้จากมือบ่าวมาฟาดใส่คุณหนู ไม่เกรงกลัวผู้ใด หากมีปัญหาในภายหลัง นางก็จะบอกว่าเป็นอุบัติเหตุ

“อาหรู!”

คุณชายอวิ๋นพุ่งเข้ากอดนางจากข้างหลัง แส้หนังฟาดเข้าบนแผ่นหลังเหวอะหวะ ร่างที่เกือบจะล้มลงทิ้งน้ำหนักบนหลังนาง ฮูหยินซูหัวเราะหยัน

“ฮึ... เกือบลืมเจ้าไปเสียสนิท ลูกชาย”

“ท่านแม่รอง... อย่าตีอาหรู... หากท่านอยากระบายโทสะ ก็มาลงที่ข้า”

นัยน์ตาของคุณหนูเสิ่นเอ่อคลอ นางเอี้ยวมองบุรุษที่โอบกอดนาง...

นางอดไม่ได้ที่จะพิจารณาใบหน้างามสง่า แม้ซีดขาวอย่างคนบาดเจ็บกลับน่ามองไปทุกส่วน คิ้วเรียวยาวดั่งคันศรเข้ากับดวงตาสว่างใส เขาทั้งหล่อเหลาและงดงาม นิยามว่ารูปงามดั่งเทพเซียนก็คงไม่เกินจริง

“มัวยืนทำอะไร จับพวกมันแยกออกมาสิ!”

“ใครกล้า!” อวิ๋นซีมีท่าทีก้าวร้าวจนทหารในจวนก้าวถอยออกไป เขาก้มลงบอกคนตัวเล็กในอ้อมแขนด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เจ้ารีบกลับไป... เร็วเข้า วางตะกร้าขนมไว้ กลับจวนแม่ทัพไป...”

“เจ้าทั้งสองช่างรักกันดีเสียจริง ด้วยฐานะก็ดูเหมาะสม ข้าน่าจะทูลขอพระราชทานสมรสให้... ดีหรือไม่? น้องอวิ๋น”

‘เอาสิไอ้สารเลว ถึงพระราชทานสมรสนี้ข้าอยากจะทูลขอด้วยตัวเอง!’

นางสบถในใจ โดยไม่เปิดเผยความรู้สึกผ่านทางสีหน้าแม้แต่น้อย

จำได้ว่าช่วงนี้จื่อหาวเพิ่งกลับมาจากชายแดนพร้อมแม่ทัพใหญ่ จะได้รับพระราชทานตำแหน่งในเร็ววัน เขาฝีมือเก่งฉกาจ มิได้เกาะชายกระโปรงนางเพื่อเลื่อนตำแหน่ง เป็นเรื่องน่าชื่นชมเพียงอย่างเดียว อย่างอื่นก็ไม่มีดีสักข้อ ไม่เหมาะควรเป็นสามี

ตอนนี้สีหน้าของแต่ละฝ่ายดูเกรี้ยวกราดเหมือนจะฆ่ากัน ยกเว้นคุณหนูเสิ่น นางยกมือป้องปาก ท่าทางสงสัยระคนตกใจ

“พี่อวิ๋น... ไยท่านถูกตีหนักขนาดนี้... เอ๊ะ สาวใช้ที่ฮูหยินซูรับมาใหม่เป็นคนทำโถพระราชทานแตกมิใช่หรือ?”

“เจ้าเอาอะไรมาพูด!”

“ข้ามิได้พูดจาเหลวไหลนะเจ้าคะ ก่อนหน้านี้ข้าถือขนมมากับซิ่วอิง ลู่ซวน บ่าวรับใช้ในจวนนำทางข้าไปเรือนรับรอง เห็นอยู่ว่ามีงานเลี้ยง ข้าพบสาวใช้หน้าตาสะสวย น่าจะชื่อ...” นางเงียบไป กระตุกยิ้มมุมปาก “ซินอี๋ ใช่หรือไม่? นางผู้นั้นจงใจชนโต๊ะจนทำให้โถพระราชทานแตก”