5

“พี่อวิ๋น... เจ็บมากไหม?”

“แผลเท่านี้ไม่เท่าไรเลย... ขอบคุณเจ้าที่มา... อาหรู ข้าดีใจนะ”

“ใช่เวลามาดีใจไหมเล่า?”

อวิ๋นซีจ้องนางราวกับว่าเป็นโลกทั้งใบ เขาไม่อยากให้นางเป็นห่วง แต่ก็ยังรู้สึกเสียดาย มารดารองน่าจะตีเขาให้สลบไปเลย คงน่าสงสารมากแน่...

ป๋ออวี้รีบวิ่งเข้ามาหาคุณชายน้อย คุณหนูเสิ่นปรามด้วยสายตาดุคม

“อย่าแตกตื่น หน้าต่างมีหู ประตูมีตา” นางพูดเร็ว ๆ หลังแบกคุณชายมาถึงประตู หันมองซ้ายขวา สาวใช้ตระกูลเสิ่นวิ่งกลับมาคนหนึ่ง  “ลู่ซวน เจ้ากลับจวนเงียบ ๆ เอาอาหารมาส่งให้ข้า เรียกโสเภณีผู้นั้นมานอนในห้องด้วย อีกสามวันเจ้าค่อยมาพบข้า ช่วงนี้ข้าไม่มีนัดหมายอะไร หากญาติคนไหนมา เจ้าบอกไปว่าข้ามีรอบเดือน ไม่สะดวกต้อนรับแขก”

หรูซีหยิบเงินสองก้อนจากเอวส่งให้สาวใช้ไปจัดการธุระ ในสายตางุนงงของคุณชายและป๋ออวี

ถึงพวกเขาจะสนิทสนมกับนางมานับสิบปี กลับไม่รู้เรื่องโสเภณีคนนั้น

อวิ๋นซีคิดอยู่ไม่นาน พอนั่งลงบนเตียง สูดลมเข้าปากอย่างเจ็บแสบ เขาคาดเดาได้เรื่องเดียว เป็นวิธีที่นางจะหายตัวไปจากจวนได้โดยไม่มีคนสงสัย

“เจ้าจ้างโสเภณีมาปลอมเป็นตัวเองหรือ?”

“เมื่อไม่นานมานี้เอง บังเอิญข้าพบแม่นางเซียวตอนไปนั่งเล่นในโรงเตี๊ยม นางหน้าตาคล้ายข้า เพียงแต่งหน้าให้นางหน่อย เอาผ้าปิดปากแสร้งทำเป็นป่วย หากมิใช่คนสนิทในจวนไม่มีใครรู้ ขอโทษที่ไม่ได้บอกท่าน...”

ในรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ อวิ๋นซีแทบไม่เชื่อสายตาตน บางมุมของนางมิใช่อาหรูที่เขารู้จัก...

หรูซีหยิบของใช้คล่องแคล่วว่องไว นำผ้าชุบน้ำในตะกร้า เมื่อป๋ออวี้วางมันลงบนโต๊ะไม้เก่าข้างเตียง นางนั่งลงข้างชายร่างกำยำ สั่งให้เขานอนคว่ำหน้า

ดวงตาล้ำลึกของคุณชายน้อยสบมองนาง ตั้งใจทำแผลบนแผ่นหลัง ประหนึ่งนางเป็นหยกอันล้ำค่า

ใครจะว่านางเป็นปีศาจแล้วอย่างไรเล่า...

-----------

บุตรชายคนเล็กไม่ถูกมารดารองเฆี่ยนตีมานานแล้ว ถึงเขาจะเป็นลูกชังอย่างไรจวนนี้ก็มีกฎระเบียบ

การที่คุณหนูตระกูลเสิ่นมาพบเห็นเหตุการณ์เข้า เกรงว่านางจะหาโอกาสไปฟ้องรองเสนาบดีซูเมื่อเขาเดินทางกลับต้าฉี เรื่องโถพระราชทานแตกเพราะฝีมือสาวใช้คนใหม่คงถูกเปิดโปงแน่ คุณชายจื่อหาวถึงได้จะลงมือกับนาง

อย่าว่าแต่ไปฟ้องเจ้าของจวนเลย คราวก่อนนางตั้งคำถามในงานชิมชาของฮองเฮา ไยคุณชายน้อยไม่มีเสื้อผ้าราคาแพงสวมใส่เหมือนบุตรคนอื่น จวนใต้เท้าซูจื่อโม่มีบุตรหกคน บุตรชายหญิงของฮูหยินใหญ่ซูหว่านอิงสองคน สองพี่น้องมีเรือนไม้กว้างขวางรายล้อมด้วยสวนดอกไม้ เครื่องเรือนหรูหราทำจากทองคำก็มี ทรัพย์สินเหล่านั้นมิใช่ฮ่องเต้พระราชทาน มิใช่จากรองเสนาบดีซูหรือสินเดิมสกุลหลิน

บุตรของอนุเจียอี คุณหนูสี่ลู่หลิงสวมอาภรณ์สง่างามผ้าแพรต่วนราคาแพง เครื่องประดับเทียบเท่าองค์หญิง บุตรของอนุเสี่ยวถิง สองแฝดชายหญิงก็ไม่น้อยหน้า มีร้านค้าถึงสิบร้านในเมืองที่บิดายกให้ ร้านส่วนใหญ่เป็นสินเดิมของฮูหยินมู่ซินเหยียน บุตรสาวพ่อค้าอันดับหนึ่งในเมืองหนาน

หลังตระกูลซูแจ้งทางการว่าฮูหยินหายตัวไปอย่างลึกลับ ไม่รู้ว่าเป็นชู้กับองครักษ์หนุ่มหรือไม่จึงหนีตามกันไป บุตรนอกสายเลือดก็ยึดทุกสิ่งไปเสียหมด บุตรชายแท้  ๆ มิได้ใช้เงินของมารดา ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

ในรอยยิ้มใสซื่อ หยาดน้ำตาที่สั่งให้ไหลออกมาได้ทุกเมื่อ คำพูดก็ร้ายกาจถึงเพียงนั้น คนในจวนใครเล่าจะชอบนาง คงมีแค่คุณชายน้อยกับป๋ออวี้

“คุณชายน้อยขอรับ เมื่อคืนนี้คุณหนูเสิ่นเช็ดตัวให้ท่านทั้งคืน สาวใช้นางนำยาที่จวนแม่ทัพมา ได้ยินว่าเป็นยาจากในวังหลวง ฮ่องเต้ทรงมอบให้ท่านลุงของนางมาสองกระปุก ข้าไปนำอาหารจากซิ่วอิงมา วันนี้มีผัดผัก ไก่ดำตุ๋น ข้าวอบหม้อดิน มีเป็ด โจ๊ก...”

ป๋ออวี้ชื่นชมคุณหนูที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงไม่ขาดปาก เห็นคุณชายน้อยหน้าระรื่น ลูบแก้มนางผู้เป็นดั่งดวงใจ ขณะจัดวางอาหารบนโต๊ะใกล้กับเตียงนอน

ตั้งแต่มารดาจากไป เรือนคุณชายน้อยมีแค่ผัดผักกับข้าวสวย จะมีเนื้อสัตว์หรือปลานาน ๆ ครั้ง บ่าวชายเพียงคนเดียวต้องไปขอร้องแม่ครัว ติดสินบนนาง ถึงจะได้กินเนื้อสักมื้อ

แน่ล่ะว่าองรักษ์ป๋ออวี้ในคราบบ่าวทนหิวไม่ไหว โชคดีที่คุณหนูเสิ่นนำอาหารอย่างดีมาให้คุณชายน้อยโดยที่คนในจวนไม่พบเห็นนางแม้เงา ส่วนมื้ออื่น ๆ นั้นเขาไปเอาอาหารที่นางสั่งให้คนในโรงครัวจวนแม่ทัพจัดเตรียมเอาไว้

เวลากินก็ต้องแอบกินไม่ให้ใครรู้ คุณชายน้อยตอนนี้ไม่มีสมบัติติดตัว พวกอนุดูหมิ่นรังแก ย่อมไม่อยากให้คุณหนูเข้ามาพัวพัน แต่คุณหนูก็ดื้อรั้นไม่กลัวความเดือดร้อน นางยื่นมือช่วยเหลือคุณชายน้อยมาโดยตลอด

“ฮื่อ... พี่อวิ๋น...” หรูซีขยับตัว บีบกุมมือเย็นเฉียบแน่น บุรุษร่างกำยำที่นอนคว่ำ หน้าตาซีดขาว ใต้ผ้าพันแผลยังมีเลือดซึม หันไปพูดกับบ่าวชายที่นั่งลงเอาตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก

“เจ้าก็เห็นนาง... เอาขนมมาให้พี่จื่อหาว เมื่อวานข้าโดนตีแทบตาย นางเดินผ่านข้าไป ไม่มองข้าเลย”

“โธ่คุณชายน้อย! คุณหนูเสิ่นทำตามแผนการของนางอย่างแนบเนียน ไม่ให้คนในจวนสงสัย ท่านควรชื่นชมนางนะขอรับ มิใช่มาทำน้อยใจเช่นนี้ ท่านจะไปสนใจอะไรกับขนม ข้าว่าเป็นคำสั่งยายแก่สติเลอะเลือน ลืมว่าสหายตายไปในสนามรบตั้งนานแล้ว จะมาบังคับหลานสาวทำไมก็ไม่รู้”

“ว่าท่านยายนางได้อย่างไรเล่า เดี๋ยวนางก็โกรธเอา...” คุณชายน้อยเสียงแหบแห้ง เขารู้สึกว่าบาดแผลดีขึ้นมาก เพราะได้ยาดีจากคุณหนู