บทนำ

แรงขยับโยกที่รุนแรงราวกับพายุลูกใหญ่ที่โหมกระหน่ำส่งผลให้ร่างบอบบางของเด็กสาวที่เพิ่งจะอายุครบยี่สิบไม่ได้เพียงไม่กี่วันสั่นไหวท่ามกลางเสียงครางกระเส่าที่ไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นของใคร สิ่งเดียวที่รู้คือจุดหมายปลายทางของสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ขณะนี้นั้น คือความสุขสมที่ ‘เขา’ จะไม่มีวันลืม...

“อ่าส์! แน่นชิบ! อ้าขาหน่อย!” เสียงเข้มกระซิบบอกก่อนจะเพิ่มแรงขยับโยกเมื่อเริ่มรู้สึกว่าคนใต้ร่างใกล้จะถึงฝั่งฝันเต็มที ในขณะที่เขายังไม่อยากสุขสมง่ายๆ ในตอนนี้ ไม่นานร่างเล็กก็กระตุกเกร็งไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นแข่งกับสายฝนด้านนอก

เขาปล่อยให้หล่อนชิงตัดหน้าไปก่อนได้ไม่นานก็กระตุกเกร็งตามไปติดๆ พร้อมกับปลดปล่อยสายธารให้ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายที่ได้พิสูจน์ด้วยตัวเองเมื่อครู่นี้    ว่ามันทั้งสดและสะอาดมากเพียงใด

ซ้ำยังไร้ซึ่งการป้องกันอย่างที่ควรเป็น

            มันเป็นเช้าที่เรียกว่าวันโลกาวินาศก็ไม่ผิด เมื่อจู่ๆ ‘เขา’ ต้องตื่นมาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในกระท่อมท้ายไร่โดยที่ข้างกายมีร่างบอบบางของหลานสาวคนงานในไร่    นอนสะอื้นอยู่ข้างๆ   กาย

            “ม่านไหม!” เขาจดจำหล่อนได้ทันทีที่เห็น แน่นอนคำว่าตกใจยังน้อยไปด้วยซ้ำ   กับสิ่งที่เริ่มจะเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ตรงหน้าในตอนนี้

“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!”

            คำถามที่ดังขึ้นมาพร้อมกับภาพความทรงจำล่าสุดที่พอจะนึกออก เขาจำได้แต่เพียงว่าเมื่อคืนเขารวบรวมความกล้าไปขอ ปวีณ์นุช คนรักสาวที่คบหาดูใจกันมานานถึงสี่ปีแต่งงาน แต่กลับถูกอีกฝ่ายปฏิเสธพร้อมกับให้เหตุผลว่าเธอยังไม่พร้อม เพราะยังมีความฝัน ยังอยากใช้ชีวิตอิสระต่อไปอีกหน่อย สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เขาใช้เหล้าเพื่อแก้ปัญหา จากนั้นก็จำไม่ได้แล้วว่าทำไมเรื่องมันถึงได้มาจบลงบนเตียงในกระท่อมหลังนี้ได้ และคนที่น่าจะไขข้อสงสัยในเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นให้เขาได้รู้     เห็นทีคงจะมีแค่คนข้างกายเท่านั้น

            “เมื่อคืนระหว่างทางกลับบ้านไหมเห็นรถของคุณเดชเสียหลักตกลงไปอยู่ที่คูน้ำข้างทางเข้าไร่ ไหมก็เลยจอดช่วยค่ะ แต่เพราะฝนตกหนักไหมก็เลยพาคุณมาพักที่บ้านก่อน” จากนั้นเขาก็เริ่มจู่โจมเธอด้วยจูบ ซ้ำยังเรียกหาแต่คนรักออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่าเธอจะพยายามดิ้นรนขัดขืนเท่าไหร่ แต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ ก็ไม่อาจเทียบกับคนที่ตัวโตกว่า  แถมยังมีพละกำลังมากกว่าอย่างเขาได้

            คำอธิบายนั้นค่อยๆ เรียกความทรงจำที่ขาดหายให้กลับเข้าที่เข้าทางอีกครั้ง มันทำให้คนพลาดท่าต้องยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองแรงๆ    เพื่อระบายอารมณ์หงุดหงิดที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

            “แล้วนี่ป้าเธอไปไหน!”

            “ปะ...ป้าไปงานบุญค่ะ พรุ่งนี้ถึงกลับ” ทุกอย่างมันเข้าทางไปหมด แม้จะรู้ว่าหล่อนคงไม่คิดสั้นทำเรื่องแบบนี้เพื่อจับเขา แต่ก็อดระแวงขึ้นมาไม่ได้ และหากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูแม่ของเขาล่ะก็ ชีวิตเขามีหวังคงต้องจบสิ้น เพราะท่านเกลียดคนไม่มีความรับผิดชอบเข้าเส้น ท่านคงไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ สุดท้ายแล้วเขาอาจต้องแต่งงานกับเด็กนี่ ซึ่งเขายอมให้เรื่องบ้าๆ แบบนั้นเกิดขึ้นกับชีวิตของตัวเองไม่ได้

            เหตุผลข้อแรกคือเขาไม่ได้รักเธอ

            และอีกเหตุผลที่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด...นั่นคือเขามีคนรักอยู่แล้ว และเขาก็รักเธอมากด้วย

            “เธอต้องการเท่าไหร่” คำถามที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นเรียกเอาสายตาของคนที่กำลังชอกช้ำกับความสาวที่เสียไปให้เงยขึ้นในทันที แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร เขาก็เลือกที่จะพูดต่อ ไม่แคร์ว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง

            “ฉันคงรับผิดชอบเธอได้แค่นี้ เธอเองก็น่าจะรู้ว่าเมื่อคืนฉันเมา เพราะฉะนั้นเพื่อเป็นการแก้ปัญหา ฉันยินดีจ่ายเท่าที่เธอต้องการ ขอแค่อย่างเดียว อย่าให้ใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเด็ดขาด!” ทุกคำชัดเจนว่าเขาไม่ต้องการรับผิดชอบด้วยวิธีการอื่นใดนอกเหนือจากนี้ หากแต่เธอเองถึงแม้จะยากไร้  แต่ก็ไม่คิดขายความสาวเพื่อแลกเงิน

            “มะ...ไหมไม่อยากได้ค่ะ คุณเดชไม่ต้องห่วงนะคะ จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ ไหมจะไม่บอกใครค่ะ” จะเอาอะไรกับคนที่ไม่แม้แต่จะชายตามองกัน   ซึ่งสำหรับเขาเธอคงเป็นได้แค่มดปลวกที่น่ารำคาญคนหน่งเท่านั้น

            “เธอแน่ใจนะว่าจะไม่มาสร้างความวุ่นวายให้ฉันทีหลัง เพราะว่าหลังจากที่ฉันก้าวขาออกไปจากที่นี่ นั่นจะเท่ากับว่าเรื่องเมื่อคืนมันจะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน” เมื่ออีกคนตอบกลับมาด้วยการพยักหน้า เขาจะทำอะไรได้นอกจากลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าแล้วรีบพาตัวเองกลับออกมาอย่างรวดเร็วด้วยกลัวว่าจะมีใครบังเอิญมาเห็นแล้วเรื่องที่ทำท่าว่าจะจบลงง่ายๆ จะไม่เป็นไปตามนั้น