EP. 04｜ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (2/2)

ฉันเลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทของตัวเอง "เดี๋ยวนะ! แกสนใจภัทรเหรอ?"

"ก็ไม่ได้สนใจขนาดนั้น" พิมยักไหล่ แต่ฉันสังเกตได้เลยว่าแก้มเธอแดงนิด ๆ

"หืมมมม~" ฉันลากเสียงแซว "สนใจหรือเปล่าเนี่ย?"

"บ้าเหรอ! ไปนอนได้แล้วไป!" พิมรีบคว้าหมอนปาใส่ฉัน ฉันหัวเราะขำ ๆ ก่อนจะโยนหมอนกลับไป

แต่ถึงจะหัวเราะ ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า...

ทำไมฉันต้องมาเจอธีร์ทุกเรื่องเลยวะ!? -*-

“เฮ้ออออออ...” ฉันลากเสียงยาวจนพิมเหลือบตามอง

“ถอนหายใจอะไรขนาดนั้น?”

“ก็งานกลุ่มไงพิม! ฉันยังทำใจไม่ได้เลยที่ต้องทำงานกับไอ้ธีร์!” ฉันบ่นพลางนอนแผ่หราไปบนเตียง “มันจะต้องกวนประสาทฉันแน่ ๆ!”

“เอาน่า ๆ” พิมหัวเราะขำ “อย่างน้อยก็มีภัทรอยู่ด้วยไง เขาน่าจะช่วยกันธีร์ได้บ้าง”

ฉันกลอกตา “แกนี่ดูจะเชื่อมือภัทรจังเลยนะ”

“ก็ภัทรดูเป็นคนมีเหตุผลนี่” พิมไหวไหล่เบา ๆ ก่อนจะหยิบชีทเรียนขึ้นมาพลิกอ่าน

ฉันถอนหายใจอีกครั้ง แล้วตัดสินใจหยิบสมุดจดของตัวเองขึ้นมา พยายามโฟกัสกับการวางแผนสำหรับสารคดีวันพรุ่งนี้

“งั้น...เราต้องเตรียมอะไรไปบ้างนะ” ฉันพึมพำกับตัวเอง

พิมวางชีทเรียนลง ก่อนจะขยับเข้ามานั่งข้าง ๆ “อืม...ฉันว่าอย่างแรกที่ต้องมีคือกล้องกับขาตั้งกล้อง”

ฉันพยักหน้าแล้วจดลงในสมุด “ใช่ แล้วก็อาจจะต้องมีไมโครโฟนแยก เผื่อเสียงในไซต์งานจะดังเกินไป”

“แล้วเรื่องบทล่ะ?”

ฉันเม้มปากแน่น จริง ๆ บทมันต้องมีโครงก่อนจะเริ่มถ่าย แต่เพราะมันเป็นสารคดีที่ต้องสัมภาษณ์ทีมวิศวะด้วย เลยต้องปรับเปลี่ยนบางอย่างหน้างาน

“เราควรลิสต์คำถามสำหรับสัมภาษณ์ภัทรกับธีร์ด้วย” ฉันพูดขึ้น “พรุ่งนี้เราต้องให้พวกนั้นอธิบายเรื่องโครงการก่อสร้างที่เราจะถ่าย”

พิมพยักหน้า “แล้วเราจะให้ธีร์เป็นตัวแทนพูดหลักเหรอ?”

“ไม่! ฉันจะให้ภัทรเป็นคนพูด” ฉันรีบตอบทันที “ธีร์น่ะเหรอ? หมอนั่นต้องพูดจากวนประสาทจนเราใช้เทปไม่ได้แน่”

พิมหัวเราะขำ “จริงอย่างที่แกว่า”

ฉันจดรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับ การแบ่งหน้าที่ ลงไปในสมุด แล้วมองนาฬิกา เห็นว่าเริ่มดึกแล้ว “งั้นวันนี้เราควรรีบนอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปไซต์งานแต่บ่าย”

“โอเค ๆ” พิมพยักหน้าก่อนจะเดินไปปิดไฟ

ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงพลางคิดว่า ขอให้พรุ่งนี้ฉันรอดพ้นจากความกวนประสาทของธีร์ทีเถอะ!

เช้าวันถัดมา

ไซต์งานก่อสร้าง คณะวิศวกรรมศาสตร์

แสงแดดตอนบ่ายต้น ๆ สาดกระทบไซต์งานก่อสร้างที่เต็มไปด้วยโครงเหล็กและอิฐกองสูง ฉันกับพิมมาถึงที่นี่ก่อนเวลาเล็กน้อย เพราะต้องเตรียมอุปกรณ์สำหรับถ่ายทำ

ฉันกอดอกมองไปรอบ ๆ ไซต์งาน เสียงเครื่องมือช่างและเสียงพูดคุยของรุ่นพี่ปีสี่ดังแว่วมาเป็นระยะ กลิ่นปูนและฝุ่นลอยคลุ้งทั่วบริเวณ

“โอ้โห...นี่มันเหมือนสถานที่ถ่ายหนังเลยนะ” พิมพึมพำขณะกวาดตามอง

“ใช่ ฉันว่าเราจะได้ฟุตเทจดี ๆ เยอะเลย” ฉันตอบ

ขณะที่ฉันกับพิมช่วยกันเซ็ตกล้องและขาตั้งเสียง กลุ่มของธีร์กับภัทรก็เดินเข้ามาสมทบ ธีร์อยู่ในเสื้อช็อปสีแดงเหมือนเดิม พร้อมกับกระดาษโน้ตในมือ ส่วนภัทรก็ถือแท็บเล็ตที่ดูเหมือนจะเป็นข้อมูลของโครงการก่อสร้าง

“พวกเธอมาก่อนเวลาแฮะ” ธีร์ทักขึ้น

“ก็ดีกว่านายที่เกือบมาสายล่ะนะ” ฉันประชด

ธีร์หัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องห่วง ข้าทำงานเป็น”

“ก็ดี เพราะฉันไม่อยากเสียเวลาถ่ายซ้ำ” ฉันกอดอกมองเขาอย่างจับผิด

ภัทรเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างฉันกับธีร์ก่อนที่เราจะเริ่มเปิดสงครามกัน “งั้นเรามาเริ่มประชุมกันก่อนดีกว่า”

“โอเค~” พิมรีบหยิบสมุดจดขึ้นมา

“งั้นใครจะเป็นคนให้สัมภาษณ์ดี?” ฉันถามขึ้น

ภัทรชี้ไปที่ธีร์ “ให้ธีร์เป็นคนพูดหลัก ส่วนเราจะคอยเสริมข้อมูล”

ฉันรีบส่ายหน้าทันที “ไม่เอา! เราขอให้ภัทรพูดได้ไหม”

“เฮ้ ทำไมล่ะ?” ธีร์เลิกคิ้ว “ข้าพูดเก่งจะตาย”

“เก่งกวนประสาทน่ะสิ” ฉันจ้องเขา “ถ้านายเล่นมุกอะไรแปลก ๆ ระหว่างถ่ายทำ เราต้องเสียเวลาตัดต่อเพิ่มแน่!”

“แต่ข้าว่าข้าดูดีเวลาอยู่หน้ากล้องนะ”

“ธีร์!!!”

พิมกับภัทรพากันหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่ภัทรจะสรุป “โอเค งั้นให้ธีร์พูดหลักนี่แหละ แต่พวกเธอต้องคอยคุมสคริปต์นะ”

ฉันกัดฟันอย่างไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็ต้องยอม “งั้นเราเริ่มถ่ายกันเถอะ!”

กลางไซต์งาน

ตอนนี้ธีร์ยืนอยู่หน้ากล้อง ขณะที่ฉันกับพิมจัดเฟรมให้พอดี ฉันหรี่ตามองเขาผ่านจอมอนิเตอร์ กลัวว่าเจ้าตัวจะทำอะไรนอกเหนือสคริปต์

“พร้อมนะ?” ฉันถาม

ธีร์ยกยิ้มมุมปาก “แน่นอน”

ฉันสูดลมหายใจเข้าแล้วกดปุ่มอัด

“สวัสดีครับ วันนี้เราจะพาทุกคนมารู้จักกับโครงการก่อสร้างที่น่าสนใจ ซึ่งเป็นโปรเจกต์ของนักศึกษารุ่นพี่ปีสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์” ธีร์พูดเสียงนิ่งเป็นธรรมชาติ ฉันต้องยอมรับว่าหมอนี่พูดหน้ากล้องได้ดีจริง ๆ

แต่จู่ ๆ

ธีร์ก็แอบหันมามองฉันนิด ๆ ก่อนจะพูดต่อ “และโครงการนี้จะไม่สำเร็จเลย ถ้าไม่มีแรงบันดาลใจจากผม”

ฉันขมวดคิ้ว หยุดถ่ายทันที “ธีร์! อันนั้นไม่มีในสคริปต์นะ!!”

ธีร์หัวเราะ “แหม ก็ข้าอยากเพิ่มเสน่ห์ให้สารคดีนิดหน่อย”

“เพิ่มบ้านนายสิ! ถ่ายใหม่!” ฉันกัดฟันกรอด กดปุ่มลบไฟล์แล้วเตรียมถ่ายใหม่

ให้ตายเถอะ! หมอนี่นี่มันจริง ๆ เลย!