ตอนที่ 5 น่ารักเกินจะห้ามใจไม่ให้รู้สึก

วันต่อมา (วันเสาร์)

บริเวณศาลาสวนหย่อมของคฤหาสน์หลังใหญ่ มีเด็กสาวคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคุณหนูของคฤหาสน์หลังนี้กำลังนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ โดยมีบอดี้การ์ดส่วนตัวอีกสองคนยืนอารักขาอยู่หน้าศาลา พวกเขาทั้งสองยืนคนละฝั่งของศาลาโดยหันหน้าเข้าหากัน

เด็กสาวนั่งอ่านหนังสือไปเรื่อยๆจนอ่านมาถึงเนื้อหาข้อที่เธอไม่เข้าใจ คิ้วเรียวเล็กขมวดเข้าหากันยุ่ง พยายามอ่านซ้ำวนไปวนมาอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่เข้าใจสักที และในเมื่ออ่านแล้วไม่เข้าใจ เธอจึงหันไปทางบอดี้การ์ดคนของใจเพื่อที่จะถามเขา เพราะรู้มาว่าเขาเรียนเก่งเรียนจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าเขาต้องให้ความกระจ่างข้อนี้แก่เธอได้

"พี่วายุคะ ช่วยมาดูตรงนี้ให้น้องหน่อยสิน้องอ่านไม่เข้าใจเลยค่ะ" มิราเรียกเขาน้ำเสียงหวาน แล้วพูดพลางชี้นิ้วลงบนหนังสือหน้าที่เปิดอ้าอยู่

ด้านวายุหันไปมองเด็กสาวนิ่งๆ ไม่ได้เดินไปดูตามที่เธอบอกแต่อย่างใด เขายืนมองหน้าเธออยู่อย่างนั้น ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ จนคนที่ถูกมองรู้สึกประหม่ากับสายตาของเขา

"เอ่อ งั้นไม่เป็นไรก็ได้ค่ะ" มิราสีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด ถึงเธออยากจะให้เขาสอนมากแค่ไหน แต่ก็เกรงว่าเขาอาจจะไม่สะดวกหรืออึดอัดกับการที่ต้องมาสอนเธอ และอีกอย่างเธอกลัวว่าเขาจะรำคาญเธอด้วย

"พี่" ภีมที่มองอยู่เอ่ยกระซิบเรียกบอดี้การ์ดรุ่นพี่ พลางพยักพเยิดหน้าไปทางคุณหนูตัวน้อย

วายุจึงหันมามองบอดี้การ์ดรุ่นน้องนิ่งๆโดยไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะหันกลับไปมองเด็กสาวครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้าวขาแกร่งย่างเท้าขึ้นไปบนศาลาที่เด็กสาวนั่งอยู่ เดินไปหยุดยืนใกล้เธอโดยเว้นระยะห่างอย่างเหมาะสม ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามออกไป

"ตรงไหนครับที่ไม่เข้าใจ"

"ตรงนี้ค่ะ" มิราเงยหน้าขึ้นมาตอบทันทีด้วยใบหน้ายิ้มๆละคนดีใจ พร้อมกับชี้นิ้วลงบนหนังสือตรงเนื้อหาข้อที่เธอจะให้เขาสอน

"คุณหนูครับงั้นเดี๋ยวผมไปเอาของว่างมาให้นะครับ" ภีมเอ่ยพูดขึ้น

"ค่ะ" มิราตอบกลับทันทีด้วยใบหน้ายิ้มๆ ด้านภีมจึงยิ้มตอบตามปกติ จากนั้นก็เดินไปเอาของว่างมาให้คุณหนูตัวน้อยทันที

แต่ทว่ารอยยิ้มของเด็กสาวที่ยิ้มให้ภีมเมื่อครู่มันช่างขัดหูขัดตาของอีกคนเสียจริง แต่กระนั้นเขาก็ยังคงนิ่งเป็นหินอยู่อย่างนั้น ไม่ได้แสดงอาการใดๆออกมา ทั้งที่ภายในใจกลับไม่นิ่งเลย

จากนั้นก็เลือกไม่สนใจ แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่ออ่านเนื้อหาในหนังสือข้อที่เด็กสาวไม่เข้าใจ โดยมือหนาข้างหนึ่งใช้ปลายนิ้วใหญ่ลากไปตามตัวหนังสือที่ตัวเองกำลังอ่าน มือหนาอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงราคาแพงของตัวเอง

"เท่จัง หล่อด้วย" มิราพูดออกมาเบาๆราวกับคนเหม่อลอย ขณะมองคนตัวโตตรงหน้าไม่ละสายตา มือบางสองข้างเท้าคางเอาไว้โดยค้ำยันข้อศอกลงบนโต๊ะ นั่งมองเขาตาแป๋วอย่างคนหลงใหล

ด้านวายุปลายตามองเด็กสาวเพียงเล็กน้อย เขาเลือกที่จะไม่สนใจและกลับมาอ่านหนังสือต่อ เพียงครู่หนึ่งเขาอ่านจนเข้าใจและก็ได้คำตอบที่แน่ชัด จึงเอ่ยอธิบายหรือสอนให้เด็กสาวเข้าใจถึงเนื้อหาในข้อนั้นทันที

"ตรงนี้เนื้อหาบอกเกี่ยวกับการประยุกต์ใช้ครับ สิ่งสำคัญคือการประยุกต์ใช้หรือนำมาดัดแปลงปรับวิธีใช้เอง"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง น้องเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่วายุเก่งจังเลย" มิราไม่ลืมที่จะเอ่ยขอบคุณพร้อมพนมสองมือน้อยๆไหว้คนตัวโตตรงหน้า ยิ้มหวานให้เขาอย่างน่ารัก

ทำเอาคนมองสตั้นนิ่งไปทันทีกับรอยยิ้มหวานของเธอ ไหนจะที่เธอยกมือไหว้เขาอีก ไม่คิดว่าคุณหนูอย่างเธอจะไหว้บอดี้การ์ดอย่างเขา ที่จริงแค่เอ่ยขอบคุณเขาเฉยๆมันก็มากพอแล้ว ขณะที่ในหัวกำลังคิดว่าเด็กคนนี้น่ารักได้มากขนาดนี้เชียวเหรอ ทำไมเธอถึงไม่มีนิสัยเหวี่ยงวีนและเอาแต่ใจตามแบบฉบับลูกคุณหนูอย่างที่เขาเคยคิดไว้ในตอนแรก ซึ่งถ้าเธอเป็นเด็กนิสัยเสียมันก็ง่ายต่อการที่เขาจะไม่รู้สึกดีกับเธอ ไม่ใช่อย่างที่เขารู้สึกดีอยู่ตอนนี้และยิ่งเอ็นดูเธอเข้าไปใหญ่ จนยากที่จะหักห้ามใจไม่ให้รู้สึกเกินเลยกับเธอได้

"พี่วายุเป็นอะไรรึเปล่าคะ" มิราเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคนตัวโตนิ่งไป

ด้านวายุกำลังสติหลุดลอยเหมือนคนตกอยู่ในภวังค์ ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหวานของเด็กสาวที่เอ่ยถามเขา จนเธอต้องเอ่ยเรียกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขายังนิ่งอยู่

"พี่วายุคะ"

ทว่าเขาก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิม จนเด็กสาวถึงกับอมยิ้มขึ้นมาอย่างซุกซนเมื่อในหัวนึกอะไรสนุกๆออก และไม่มัวรอช้า...

พรึ่บ!

ฟอด~

เธอลุกพรวดขึ้นแล้วฉกหอมแก้มเขาอย่างรวดเร็วไปหนึ่งฟอด ก่อนจะยิ้มหน้าระรื่นให้เขาละคนพอใจกับการกระทำของตัวเองเป็นที่สุด

ด้านวายุเมื่อโดนเด็กสาวหอมก็ได้สติขึ้นมาทันที มองเด็กสาวด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นเข้มดุทันควัน เขาไม่คิดว่าเธอจะทำอะไรแบบนี้ได้ ซึ่งการกระทำของเธอมันไม่เหมาะไม่ควรเอาเสียเลย เพราะเธอเป็นผู้หญิงและยังเด็กอยู่ด้วย เธอไม่ควรหอมแก้มผู้ชายก่อน และถ้าเกิดบอดี้การ์ดคนอื่นยืนอยู่แถวนี้แล้วเห็นเข้าคงไม่ดีแน่

"อย่าทำแบบนี้อีก ผมไม่ชอบ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเข้มดุไม่ต่างจากใบหน้า พูดจบก็หันหลังให้เด็กสาวแล้วเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับ

ด้านมิราที่โดนดุก็มีสีหน้าสลดทันที แต่ทว่าเธอเศร้าได้เพียงไม่นาน ใบหน้าน่ารักก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง สร้างความฮึกเหิมขึ้นมาในใจ

"วันนี้ไม่ชอบ แต่วันหน้ามิราคนนี้จะทำให้พี่วายุชอบให้ได้เลยคอยดูเถอะ" เธอพูดตามหลังเขาที่เดินออกไปไกลแล้ว ประหนึ่งพูดกับตัวเองเสียมากกว่า เธอไม่คิดย้อท้อที่จะตามตื๊อเขา ต่อให้เขาจะดุจะด่าหรือจะว่าเธอยังไงก็ช่าง เธอก็จะไม่หยุดชอบเขาอย่างเด็ดขาด จะตามตื๊อให้สุดจนกว่าเขาจะชอบเธอกลับ..