ตอนที่ 4 เสียรู้เด็ก

เวลาต่อมา

22:15 น.

ณ บ้านพักบอดี้การ์ดของคฤหาสน์หลังใหญ่ ภายในห้องพักของวายุ ในเวลายี่สิบสองนาฬิกาสิบห้านาที เสียงข้อความไลน์โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ขณะที่กำลังจะล้มตัวลงนอนบนหมอนใบใหญ่ก็หันไปตามเสียงไลน์ที่ดังทันที ก่อนจะหยัดกายขึ้นเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาเปิดดู

ห้องแชทLINE

มิรา : ก๊อกๆ นอนยังคะพี่วายุสุดหล่อ

เมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากใครที่ส่งมาหาเวลานี้ คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันทันที แล้วขยับกายแกร่งขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ก่อนจะเอ่ยพึมพำออกมา

"เด็กแสบ"

เขาเสียรู้ให้เด็กจนได้ นึกแล้วก็ไม่น่าให้เธอยืมโทรศัพท์ในตอนนั้นเลย

มิรา : อ่านแล้วไม่ตอบ หยิ่งอะ

เขานั่งอ่านข้อความที่เด็กสาวส่งมาเรื่อยๆด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง โดยไม่คิดจะตอบกลับข้อความไลน์ของเธอแต่อย่างใด

มิรา : งือ~ อย่าเงียบสิคะ ถ้าไม่ตอบน้องจะงอนแล้วนะ

วายุยังคงนั่งนิ่ง ไม่มีท่าทีจะตอบกลับข้อความของเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย

มิรา : รำคาญน้องเหรอ ขอโทษค่ะ งั้นน้องไม่กวนแล้วก็ได้ (อิโมจิหน้าเศร้า)

เมื่ออ่านข้อความล่าสุดของเด็กสาว ก็ทำเอาใจแกร่งอ่อนยวบลงทันที สุดท้ายเขาก็ใจอ่อนยอมส่งตอบกลับไป

วายุ : ดึกแล้วทำไมคุณหนูยังไม่นอนอีกครับ

มิรา : เย่ๆ พี่วายุตอบน้องแล้ว ดีใจจังเลยค่ะ

เมื่ออ่านข้อความล่าสุดที่เด็กสาวส่งมา ใบหน้าที่มักจะนิ่งตลอดเวลา บัดนี้มุมปากหนายกยิ้มขึ้นมาเพราะนึกเอ็นดูเจ้าของข้อความนี้ ก่อนจะพิมพ์ข้อความถามย้ำกลับไปอีก

วายุ : ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีกครับ

มิรา : น้องอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ค่ะ วันจันทร์นี้จะสอบปิดภาคเรียนที่2แล้ว น้องกำลังจะจบม.6แล้วค่ะ เลยต้องขยันอ่านหนังสือหน่อย

มิรา : แล้วพี่วายุล่ะคะทำไมยังไม่นอนอีก

วายุ : กำลังจะนอนแล้วครับ แต่คุณหนูส่งไลน์มาพอดี

มิรา : แฮๆ น้องขอโทษนะคะ งั้นน้องไม่กวนแล้วค่ะพี่วายุนอนเถอะ ฝันดีนะคะพี่วายุของมิรา จุ๊บๆ (อิโมจิรูปหัวใจสีชมพู)

"หึ" ทันทีที่อ่านข้อความสุดท้ายของเด็กสาวจบ ปากหนาก็กระตุกยิ้ม หลุดหัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู ใจแกร่งรู้สึกพองโตและใจฟูขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่กระนั้นเขาก็ไม่คิดจะตอบกลับข้อความสุดท้ายของเด็กสาวแต่อย่างใด เพราะเขาไม่อยากถลำลึกไปมากกว่านี้ ถึงเด็กสาวจะแสดงออกชัดเจนว่าชอบเขาและถึงเขาจะรู้สึกดีกับเธออยู่มากก็ตาม แต่ทว่าเขาก็ไม่อาจทำตามใจตัวเองได้ เพราะสถานะของเขากับเธอมันต่างกัน มันคนละชั้นกันเลยด้วยซ้ำ อีกอย่างเธอยังเด็ก อายุน้อยกว่าเขาเป็นสิบปี อะไรหลายๆอย่างมันไม่เหมาะสมกันเลย เขาไม่ควรดึงเธอลงมาและเธอก็ไม่ควรลงมาเกลือกกลั้วกับบอดี้การ์ดอย่างเขา...

ด้านมิรา

ภายในห้องนอนของมิรา มีเจ้าของห้องนั่งพิงหัวเตียงนอนหรูขนาดคิงไซส์ ในมือบางถือโทรศัพท์เครื่องหรูราคาแพงของตัวเองอยู่ ดวงตากลมโตมองหน้าจอสี่เหลี่ยมเล็กๆอย่างรอคอยข้อความจากคนในแชทไลน์ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีข้อความใดๆจากอีกคนส่งตอบกลับมาเลย เสียงหวานจึงพึมพำออกมาคนเดียว

"ไม่คิดจะตอบกลับหรือบอกฝันดีน้องกลับบ้างเหรอพี่วายุ ชิ! เย็นชาจริงๆเลย"

ทว่าเพียงไม่นานเธอก็หัวเราะคิกคักออกมา เปลี่ยนอารมณ์อย่างไว

"คิกๆ แต่ไม่เป็นไรถึงยังไงน้องก็ชอบ คิกๆ"

จากนั้นก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วล้มตัวลงนอนตะแคงข้าง กอดเกยหมอนข้างเอาไว้แน่น ก่อนจะหลับตาพริ้มนอนคิดถึงคนในแชทไปด้วยอย่างคนมีความสุข ไม่นานเธอก็หลับสนิทเข้าสู่ห้วงนิทราไป