Accueil / โรแมนติก / ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ / บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของโชคชะตา

Partager

ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ
ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ
Auteur: นิษฐา01

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของโชคชะตา

last update Date de publication: 2025-06-12 10:59:13

3 ปีก่อน

บรรยากาศในโรงพยาบาลเงียบสงัด แต่ภายในใจของ รมิดา รู้สึกเหมือนมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ตลอดเวลา ภาพพี่สาวของเธอ ธีรดา ยิ้มอ่อนแรงก่อนที่จะจากไปยังคงตราตรึงอยู่ในหัวสมอง

"ดา...พี่ขอโทษนะที่ฝากเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไว้ให้เธอ..." เสียงพี่สาวยังคงก้องในความทรงจำ

"พี่ดาอย่าพูดแบบนั้น...พี่ต้องหาย พี่ต้องอยู่กับน้องอชิ" เสียงเธอสั่นไหว ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าอีกไม่นานสิ่งที่กลัวที่สุดจะกลายเป็นความจริง

หลังจากพี่สาวจากไป รมิดาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต แม้เธอจะยังเป็นเพียงเด็กมัธยมปลาย แต่หลานชายวัยแบเบาะที่ไม่มีใครดูแลคือความรับผิดชอบที่เธอไม่สามารถละเลยได้

วันนั้นเอง เธอได้รับเอกสารเกี่ยวกับ เงินประกันชีวิตของธีรดา ในห้องเล็ก ๆ ที่พี่สาวเคยอาศัยอยู่

เจ้าหน้าที่ประกันเปิดเอกสารและอธิบายรายละเอียด “คุณธีรดาได้วางแผนการเงินไว้อย่างดีครับ จำนวนเงินก้อนนี้สามารถดูแลค่าใช้จ่ายพื้นฐานของเด็กได้จนถึงอายุ 18 ปี แต่ขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการด้วยนะครับ”

ใบหน้าสวยก้มมองหลานชายตัวน้อยที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน เขาดูบอบบางเหลือเกิน แต่ก็เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอในตอนนี้

น้องอชิคือสิ่งที่พี่ดาทิ้งไว้ให้เป็นของขวัญสุดท้าย หญิงสาวคิดในใจ

หลังจากจัดการเอกสารทุกอย่างเสร็จสิ้น คนตัวเล็กกลับมาที่บ้านเล็ก ๆ ของพี่สาว กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของพี่สาว เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ระหว่างอดีตที่อบอุ่นและอนาคตที่ไม่แน่นอน

: "เราจะอยู่กันสองคนให้ดีที่สุดนะ น้องอชิ"

เรียวปากสีหวานพึมพำ

~ แง้ แง้ ~

เสียงร้องของเด็กน้อยดังขึ้นเป็นสัญญาณให้เธอรีบเข้าไปปลอบ เธออุ้มหลานขึ้นมาในอ้อมแขน พูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"อย่าร้องเลยนะตัวเล็ก...ป้าจะเลี้ยงหนูเอง จะทำให้ดีที่สุดเลยล่ะ"

น้องอชิสงบลงในที่สุด และหลับตาอย่างไว้วางใจในอ้อมแขนของเธอ ความอบอุ่นจากร่างเล็ก ๆ ในอ้อมแขนทำให้รมิดารู้ว่า ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน เธอต้องทำมันให้ได้

3 ปีต่อมา ในมหาวิทยาลัย

"ดา นี่เธอจะลาไปอีกกี่วันเนี่ย? งานกลุ่มของเรายังไม่เสร็จเลยนะ!" เสียงของเพื่อนสนิทในห้องดังขึ้น

"ขอโทษนะบี ฉันติดธุระที่บ้านจริง ๆ แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาทำงานให้ทันกำหนดแน่นอน"

แม้จะพูดแบบนั้น แต่ความจริงคือชีวิตของรมิดาในช่วงนี้ยุ่งเหยิงจนแทบไม่มีเวลาให้ตัวเอง การต้องเลี้ยงเด็กทารกไปพร้อม ๆ กับเรียนมหาวิทยาลัยเป็นเรื่องที่เกินกำลัง

เธอเดินกลับมาที่หอพัก ขณะที่ในหัวคิดถึงตารางเวลาในวันพรุ่งนี้ เลคเชอร์ตอนเช้า ซื้อนมผงตอนเที่ยง และซักผ้าให้หลานตอนเย็น ทุกอย่างต้องจัดการให้ลงตัว

จะต้องทำยังไงให้บาลานซ์ทั้งสองด้านนี้ได้ดี? หญิงสาวถามตัวเองในใจ

แต่เธอไม่รู้เลยว่า ในอนาคตอันใกล้ ชีวิตที่วุ่นวายนี้กำลังจะมีคนอีกคนเข้ามาเพิ่มความปั่นป่วน...และเขาจะเปลี่ยนหัวใจของเธอไปตลอดกาล

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 35 ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

    วันรุ่งขึ้นเช้านี้ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวในห้องนั่งเล่น รมิดานั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ แต่เธอแทบไม่ได้แตะมันเลย ดวงตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ซึ่งยังคงฉายข่าวเรื่องการจากไปของพ่อแม่พิชชาเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นที่หน้าบ้าน เธอหันไปมองผ่านหน้าต่าง เห็นรถของปรเมศจอดอยู่ รมิดาวางแก้วกาแฟลง ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้เขา“เห็นข่าวหรือยังคะ?” เธอถามทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในบ้าน ปรเมศพยักหน้า สีหน้าของเขาเคร่งขรึม “เห็นแล้ว”รมิดาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ฉันว่าจะไปเยี่ยมพิชชาสักหน่อยค่ะ”ปรเมศมองเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมก็ว่าจะไปเหมือนกัน”เธอเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ “คุณก็จะไป?”“ใช่” เขาพยักหน้า แล้วอธิบาย “ตระกูลดั้งเดิมของพิชชาให้ความสำคัญกับหน้าตาทางสังคมมาก ข่าวใหญ่โตขนาดนี้ ผมว่า ญาติของเธอคงไม่มีใครอยากมายุ่งเกี่ยวด้วย”รมิดานิ่งไป“ผมจะไปแสดงความเสียใจ และขอจัดงานศพแทนพ่อแม่ของเธอ” เขาพูดต่อ น้ำเสียงหนักแน่น “ถึงแม้เธอจะทำเรื่องเลวร้ายแค่ไหน สุดท้ายเธอก็เหลือตัวคนเดียว ผมไม่อยากให้เธอจากไปโดยไม่มีใครเลย”รมิดามองเ

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 34 ผลลัพธ์เกิดจากการกระทำ

    “ป้าดา ป่าป๊าอชิไปไหนฮะ ป่าป๊าเจ็บอยู่ ยังอยู่ในนั้นใช่ไหม ป่าป๊าเจ็บมากไหมฮะ ฮึก”เสียงหลานชายสะอื้นเรียกสติรมิดาอีกครั้ง เธอจะบอกอชิยังไงดีรมิดากระชับอ้อมกอดน้องอชิแน่นขึ้น ลูบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบโยนให้เด็กน้อยสงบลง“อชิไม่ร้องนะครับ ป้าดาอยู่ตรงนี้นะ”เสียงของเธอสั่นเครือพอ ๆ กับหัวใจที่เจ็บปวด ความสูญเสียครั้งนี้หนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ แต่น้องอชิยังเด็กนัก… เขาไม่ควรต้องเผชิญเรื่องแบบนี้เลยเด็กน้อยสะอื้นฮัก ซุกหน้ากับอกของเธอ พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ป่าป๊าภีมไปไหนเหรอฮะ ป้าดา… ทำไมยังไม่ออกมาหาอชิ”รมิดาหลับตาลง พยายามกลั้นน้ำตาที่ไหลรื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธออยากจะบอกความจริงทั้งหมด แต่จะให้เด็กวัยนี้เข้าใจความตายได้อย่างไร“ป๊าภีมต้องไปที่ไกล ๆ แต่เขายังรักอชิอยู่เสมอนะครับ”“แล้วป๊าจะกลับมาไหมฮะ”คำถามนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดกลางใจเธอรมิดาไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอได้แต่ลูบศีรษะเล็ก ๆ นั้นเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่ว “ป๊าภีมจะอยู่กับอชิตลอดไป… อยู่ในหัวใจของอชิไงครับ”เด็กน้อยสะอื้นหนักขึ้น ก่อนที่ร่างเล็ก ๆ จะค่อย ๆ อ่อนแรงลงจากความเหนื่อยล้า เสียงร้องแผ่วลงจนกระทั่งเ

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 33 สูญเสีย

    รมิดาเดินกลับมาถึงหน้าห้องไอซียู ร่างบางมองเห็นปรเมศที่ยืนพิงกำแพง มือหนายกขึ้นเสยผมด้วยความเครียด ก่อนจะลดมือลงมาจับมือน้อย ๆ ของน้องอชิที่กำลังหลับอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆเมื่อปรเมศเห็นเธอเดินกลับมา เขาก็รีบสาวเท้าเข้ามาหา สีหน้าของเขาดูเป็นกังวล “คุยกับคุณแม่เป็นยังไงบ้าง?”รมิดามองหน้าเขาแล้วยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรแล้วล่ะ คุณหญิงแค่… ยอมรับฉันแล้ว”แววตาของปรเมศไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้นมาอย่างโล่งใจ“จริงเหรอ?” เขาถามเสียงเบา ราวกับยังไม่อยากจะเชื่อ รมิดาพยักหน้า “ค่ะ จริง คุณหญิงยอมรับฉันแล้ว”ปรเมศมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความสุขและความโล่งใจที่สะท้อนอยู่ในนั้น มันเป็นสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาโดยตลอดเขายื่นมือไปจับมือเธอเอาไว้ “ดีแล้ว… ผมดีใจจริง ๆ”รมิดากำมือของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองน้องอชิที่ยังคงหลับสนิท เธอถอนหายใจเบา ๆ“ตอนนี้เหลือแค่ภีม…” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลง แววตาหม่นลงเล็กน้อยปรเมศบีบมือเธอเบา ๆ เป็นเชิงปลอบโยน “ภีมต้องปลอดภัย เขาแข็งแรงขนาดนั้น เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอะไรไปง่าย ๆ หรอก”รมิดาฝืนยิ้ม

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 32 ยอมรับ

    ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งรมิดานั่งอยู่หน้าห้องไอซียู มือของเธอคอยลูบศีรษะเล็ก ๆ ของน้องอชิที่หลับอยู่ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเด็กน้อยยังคงบวมแดงจากการร้องไห้หนัก ความเหนื่อยล้าทำให้เขาหลับไป แต่ถึงอย่างนั้น มือเล็ก ๆ ก็ยังจับชายเสื้อของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปรมิดามองประตูห้องไอซียูที่ปิดสนิท หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างหวาดหวั่น ทุกวินาทีที่รอคอยช่างยาวนาน ราวกับเข็มนาฬิกาเดินช้าลงอย่างน่าทรมาน“ถึงมือหมอแล้ว นายจะไม่เป็นอะไร”ริมฝีปากสีสวยพึมพำเบา ๆ เธอเคยดูละครหลังข่าวมาก็เยอะ สถานการณ์ที่พระเอกโดนยิง จะมีปาฏิหารย์ตลอด ฉะนั้นภีมคือพระเอกในเรื่องราวของเธอ เป็นป่าป๊าของน้องอชิ เขาต้องรอดเท่านั้นตึก ! ตึก !ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากปลายทางเดิน ปรเมศที่เพิ่งจัดการเรื่องราวต่าง ๆ เสร็จ รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเธอ“รมิดา!”เสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจรมิดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความกังวล “ปรเมศ…”ปรเมศทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เธอ หายใจหอบเล็กน้อยเพราะวิ่งมาอย่างรีบร้อน “เป็นยังไงบ้าง หมอบอกว่ายังไง?” เขาพูดเสียงอ่อนพลางลูบหลังเธอเ

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 31 ป่าป๊าของอชิ

    ปรเมศกับภีมซุ่มอยู่ด้านนอกโกดัง ดวงตาทั้งสองคนจับจ้องไปยังพวกโจรที่กระจายตัวกันอยู่ด้านหน้าอาคาร“มีสองคนเฝ้าหน้าประตู อีกคนเดินตรวจตราอยู่รอบ ๆ” ภีมกระซิบขณะมองผ่านช่องเล็ก ๆ บนกำแพงร้าง“ถ้าบุกตรง ๆ เสียงปืนดังแน่ ต้องจัดการเงียบ ๆ ก่อน” ปรเมศพยักหน้าเห็นด้วยภีมชี้ไปทางด้านซ้าย “ฉันจะไปจัดการไอ้คนที่เดินตรวจ นายไปดักสองตัวที่เฝ้าประตู”“เออ เจอกันข้างใน” ปรเมศตอบเสียงเรียบ ก่อนที่ทั้งสองจะแยกกันดำเนินแผนภีมเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบ อาศัยเงามืดเป็นที่กำบัง รอจนโจรที่เดินตรวจตราเผลอ ก่อนจะพุ่งเข้าไปล็อกคอจากด้านหลัง กระชากตัวมันลงกับพื้นอย่างแรง“อึก…!!”ภีมใช้แขนรัดคอแน่นจนร่างนั้นหมดสติไป ก่อนจะค่อย ๆ วางมันลงกับพื้นอย่างไร้เสียง“หนึ่งไป” เขาพึมพำเบา ๆ แล้วส่งสัญญาณให้ปรเมศที่ซุ่มอยู่ใกล้ประตูปรเมศจัดการพวกที่เฝ้าหน้าประตูอย่างรวดเร็ว เขาใช้ท่อนไม้หนัก ๆ ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของคนแรก ก่อนจะเตะเข้ากลางลำตัวของอีกคนจนมันล้มลงไป“สองไป”ภีมรีบเข้ามาสมทบ ทั้งคู่จับอาวุธจากพวกโจรมาไว้ในมือ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูโกดังเข้าไปทันทีที่เข้ามาข้างใน“ลุงภีม!! ลุงเมศ!! ช่วยป้

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 30 จะช่วยได้หรือไม่

    โกดังร้าง – เวลากลางคืนปรเมศกับภีมขับรถมาถึงบริเวณโกดังร้าง ก่อนจะดับเครื่องยนต์ไว้ห่างออกไปไม่เกิน 500 เมตร ทั้งสองกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาตึงเครียด บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าบางต้นที่พอให้มองเห็นโครงสร้างเก่าโทรมของโกดัง“เราจะบุกเข้าไปเลยไม่ได้” ภีมพูดเสียงเครียด “ถ้าคนร้ายรู้ตัวก่อน มันอาจจะใช้รมิดากับอชิเป็นตัวประกัน”ปรเมศพยักหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความจากตำรวจที่ตอบกลับมาแล้วว่ากำลังเดินทางมา คาดว่าจะถึงภายใน 15 นาที“เราต้องถ่วงเวลาให้ตำรวจมาถึงก่อน” ปรเมศพูดเสียงหนัก “แต่เราก็ต้องหาทางให้พวกมันไม่รู้ตัวว่าเรามาแล้วด้วย”ภีมมองไปยังโกดัง สังเกตเห็นว่ามีลูกน้องของพวกมันสองคนเดินตรวจตราอยู่ด้านหน้า ถือปืนคนละกระบอก“ทางเข้าออกมีแค่ประตูหน้า” ภีมพึมพำ “ถ้าเราจะเข้าไป ต้องหาทางกำจัดยามพวกนั้นก่อน”ปรเมศขบกรามแน่น ก่อนจะเหลือบมองไปทางซ้ายมือของโกดัง ซึ่งมีช่องหน้าต่างแตกอยู่ “หรือเราจะลองเข้าไปจากตรงนั้น?”ภีมหรี่ตา “อืม… นั่นอาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า”ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของภีมสั่นเบา ๆ เขารีบกดรับ เป็นสายจากตำรวจ“ค

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 9 ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มก่อตัวในใจ

    ลมเย็นที่พัดผ่านไม่ได้ช่วยให้รมิดารู้สึกสบายใจขึ้นเลย เมื่อชายคนแปลกหน้าในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันเดินตรงเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มประหลาดที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกเธอถอยไปทางด้านซ้ายอย่างระมัดระวัง แต่แล้วชายคนนั้นก็พุ่งเข้ามาเร็วเกินคาด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางข

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 7 ฝากหลานไว้กับลุง

    ณ มุมหนึ่งใกล้ ๆ โรงอาหาร บทสนทนาของรมิดากับปรเมศยังไม่จบริมฝีปากบางหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เพียงชั่วพริบตานัยน์ตาสีน้ำผึ้งมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ฉันจะให้คุณช่วยดูแลน้องอชิด้วยก็ได้”เมศเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนจะถามกลับ “จ

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 6 ชีวิตที่จัดการไม่ลงตัวเสียที

    รมิดากำลังเร่งรีบเดินออกจากตึกคณะ มุ่งหน้าไปยังห้องสมุดของมหาวิทยาลัยเพื่อพาน้องอชิไปทานข้าว หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวลเรื่องการทิ้งหลานชายไว้กับพี่แป้งนานเกินไป เธอก้มลงมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะถึงห้องสมุด เสียงเรียกของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“นี่เธ

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 5 เพื่อนใหม่ในคณะ

    ที่ใต้ตึกคณะศิลปศาสตร์ รมิดาจูงมือน้องอชิเดินมาหยุดที่ม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ อากาศร่มรื่นช่วยบรรเทาความร้อนในยามสาย เธอหยิบขนมกับนมกล่องสำหรับเด็กออกมาจากกระเป๋าเป้ใบเล็กของน้องอชิ ตรวจดูว่าเตรียมของทุกอย่างครบถ้วนหรือยัง “อชิครับ หิวมั้ย? ป้าดาเตรียมนมกับขนมไว้ให้นะครับ” เธอถามพลางยิ้มอ่อนโยน

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status