ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

last updateLast Updated : 2025-07-08
By:  นิษฐา01Ongoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
35Chapters
1.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากที่ พี่สาวของนางเอก (ธีรดา) เสียชีวิตจากภาวะแทรกซ้อนหลังคลอดลูกชาย นางเอก (ดา/รมิดา) สาวปี 1 คณะศิลปศาสตร์ ต้องรับหน้าที่เป็นแม่บุญธรรมของหลานชาย (น้องอชิ) แม้จะเป็นภาระที่ใหญ่เกินตัว แต่ธีรดาทิ้งเงินประกันชีวิตไว้ให้ ซึ่งมากพอจะเลี้ยงดูเด็กหนึ่งคนจนโตในขณะเดียวกัน พี่ชายของพระเอก (ธีรเทพ) ซึ่งเคยเป็นแฟนเก่าของธีรดา กำลังเสียใจกับการถูกปฏิเสธจากคนรักที่ทิ้งเขาไปเพื่อเลือกเส้นทางชีวิตใหม่ เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตอย่างกะทันหัน แต่ก่อนจากไป ได้ฝากฝังกับน้องชาย (ปรเมศ/เมศ) รุ่นพี่ปี 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ให้ช่วยดูแลลูกที่เขาไม่เคยรู้จัก พร้อมกับสั่งเสียให้ตามหาความจริงเกี่ยวกับเด็กคนนี้เรื่องราววุ่น ๆ ของสองครอบครัวนี้จะลงเอยอย่างไร ใครกันแน่ที่จะได้เป็นผู้ปกครองของน้องอชิ ติดตามได้ในเรื่องป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

View More

Chapter 1

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของโชคชะตา

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
35 Chapters
บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของโชคชะตา
3 ปีก่อน บรรยากาศในโรงพยาบาลเงียบสงัด แต่ภายในใจของ รมิดา รู้สึกเหมือนมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ตลอดเวลา ภาพพี่สาวของเธอ ธีรดา ยิ้มอ่อนแรงก่อนที่จะจากไปยังคงตราตรึงอยู่ในหัวสมอง "ดา...พี่ขอโทษนะที่ฝากเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไว้ให้เธอ..." เสียงพี่สาวยังคงก้องในความทรงจำ "พี่ดาอย่าพูดแบบนั้น...พี่ต้องหาย พี่ต้องอยู่กับน้องอชิ" เสียงเธอสั่นไหว ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าอีกไม่นานสิ่งที่กลัวที่สุดจะกลายเป็นความจริง หลังจากพี่สาวจากไป รมิดาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต แม้เธอจะยังเป็นเพียงเด็กมัธยมปลาย แต่หลานชายวัยแบเบาะที่ไม่มีใครดูแลคือความรับผิดชอบที่เธอไม่สามารถละเลยได้ วันนั้นเอง เธอได้รับเอกสารเกี่ยวกับ เงินประกันชีวิตของธีรดา ในห้องเล็ก ๆ ที่พี่สาวเคยอาศัยอยู่ เจ้าหน้าที่ประกันเปิดเอกสารและอธิบายรายละเอียด “คุณธีรดาได้วางแผนการเงินไว้อย่างดีครับ จำนวนเงินก้อนนี้สามารถดูแลค่าใช้จ่ายพื้นฐานของเด็กได้จนถึงอายุ 18 ปี แต่ขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการด้วยนะครับ” ใบหน้าสวยก้มมองหลานชายตัวน้อยที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน เขาดูบอบบางเหลือเกิน แต่ก็เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอในตอนนี้ น้องอชิคือสิ่งที่พ
Read more
บทที่ 2 จุดตัดของสองชีวิต
ลมเย็นพัดผ่านลานมหาวิทยาลัยในช่วงปลายเดือนตุลาคม นักศึกษามากมายเดินสวนกันไปมาระหว่างตึกเรียนเสียงพูดคุยผสมกับเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนทำให้รมิดาที่กำลังเดินจูงมือน้องอชิรู้สึกอบอุ่นปนประหม่า น้องอชิในชุดเสื้อยืดสีฟ้าพร้อมกางเกงขาสั้นลายไดโนเสาร์ เดินแกว่งมือเล็กๆ อย่างร่าเริง “ป้าดา เราจะไปไหนต่อครับ?” “เดี๋ยวป้าดามีเรียนก่อนนะ อชิไปนั่งเล่นในห้องสมุดกับพี่เปิ้ลก่อนนะครับ” รมิดาก้มลงพูดกับหลานชายพลางลูบหัวเบา ๆ “อชิอยากอ่านนิทานไดโนเสาร์อีก!” เด็กน้อยตาเป็นประกาย “ได้สิ เดี๋ยวป้าดายืมให้” ระหว่างที่รมิดาพาน้องอชิไปส่งที่ห้องสมุด เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของรุ่นพี่ที่กำลังทำกิจกรรมอยู่หน้าตึกวิศวกรรมศาสตร์ดึงความสนใจของเธอ “นั่นใครน่ะ?” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มนักศึกษา รมิดาหันไปมอง ก่อนจะพบสายตาคมดุของชายหนุ่มคนหนึ่งที่จ้องมาที่เธอ ปรเมศที่กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์หยุดมือและขมวดคิ้วเมื่อเห็นเด็กตัวเล็กที่เดินจูงมือหญิงสาวข้างหน้า ความรู้สึกแปลก ๆ วาบขึ้นมาในใจ ช่วงบ่ายวันเดียวกัน รมิดานั่งจดบันทึกในสมุดระหว่างฟังอาจารย์บรรยายในห้องเรียน เธอร
Read more
บทที่ 3 จุดเปลี่ยนของชีวิตทั้งสามชีวิต
ผ่านไปไม่นาน รมิดาได้หยุดเถียงกับปรเมศและพาน้องอชิไปเข้านอน ชายหนุ่มได้เดินมานั่งที่โซฟา ความเงียบที่หนักหน่วงเริ่มเข้าครอบงำทุกมุมห้อง เสียงหายใจของเขาเป็นจังหวะที่ชัดเจนขึ้นในบรรยากาศที่ว่างเปล่า แม้จะพยายามเก็บความคิด แต่บางครั้งคำพูดของรมิดากลับก้องอยู่ในหัวเขา “ถ้าคุณคิดว่าคุณจะอยู่ที่นี่แล้วทุกอย่างจะง่ายขึ้น คุณคิดผิด” “ชีวิตของฉันและน้องอชิไม่ได้เหมาะกับใครบางคนที่มองมันเป็นแค่หน้าที่” ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง แล้วมองออกไปนอกบ้าน สายลมในยามค่ำคืนพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นและความเปล่าเปลี่ยว เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องราวของธีรดาจะเกี่ยวข้องกับเขาในทางที่เขาไม่เคยตั้งใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของรมิดาดังขึ้นจากห้องนอน เธอเดินออกมาพร้อมกับความเงียบสงบที่ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่คนละฝั่งของแม่น้ำที่กว้างใหญ่ “จะไปไหนเหรอ?” รมิดาถามเสียงเรียบ เมื่อเห็นเขากำลังจะออกไป เมศหันกลับไปมองเธอ “ผมจะกลับไปคืนนี้” เขาตอบ ด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหนักใจ “แต่เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีก” รมิดาเงียบไป ไม่รู้จะตอบอย่างไร คำพูดของเขาทำให้เธอรู
Read more
บทที่ 4 ความวุ่นวายที่เริ่มเข้ามาในชีวิต
ที่หน้าตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ รถของเมศจอดนิ่งสนิทใต้ร่มไม้ใหญ่ รมิดาค่อย ๆ เปิดประตูแล้วอุ้มน้องอชิที่ยังง่วงงุนลงจากเบาะหลัง เธอปรับตัวน้องให้ยืนบนพื้นพร้อมจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเหลือบมองเมศที่ยังคงนั่งอยู่หลังพวงมาลัย “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” รมิดาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาท แต่ในแววตายังแฝงความระแวง เมศพยักหน้ารับ “ไม่เป็นไรครับ แต่ผมจะไปรออยู่ใกล้ ๆ ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกได้ทันที” รมิดาชะงักเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าการที่เขาจะ “รออยู่ใกล้ ๆ” หมายถึงอะไร และไม่อยากถามให้มากความ เธอเพียงแค่ส่งยิ้มจาง ๆ แล้วจูงน้องอชิเดินออกไป เธอพาน้องอชิเดินมายังโต๊ะม้านั่งไม้ใกล้ตึกคณะ ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ช่วยบังแดดในยามสาย แต่ด้วยความที่แดดเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ รมิดาจึงหยิบหมวกใบเล็กสีฟ้าลายการ์ตูนออกมาจากกระเป๋าแล้วค่อย ๆ สวมให้หลานชาย “ใส่หมวกก่อนนะครับ อชิ เดี๋ยวแดดจะร้อนเกินไป” เธอพูดพลางจัดสายหมวกให้พอดีกับศีรษะของเด็กชาย น้องอชิพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่จู่ ๆ ก็เอียงศีรษะมองป้าดาด้วยความสงสัย “ป้าดาไม่มีเรียนเช้าเหรอฮะ?” คำถามนั้นทำให้รมิดาหยุดมือชั่วครู่ก่อนจะยิ้มแห้งออกมา
Read more
บทที่ 5 เพื่อนใหม่ในคณะ
ที่ใต้ตึกคณะศิลปศาสตร์ รมิดาจูงมือน้องอชิเดินมาหยุดที่ม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ อากาศร่มรื่นช่วยบรรเทาความร้อนในยามสาย เธอหยิบขนมกับนมกล่องสำหรับเด็กออกมาจากกระเป๋าเป้ใบเล็กของน้องอชิ ตรวจดูว่าเตรียมของทุกอย่างครบถ้วนหรือยัง “อชิครับ หิวมั้ย? ป้าดาเตรียมนมกับขนมไว้ให้นะครับ” เธอถามพลางยิ้มอ่อนโยน “ยังไม่หิวฮะ ป้าดา” เด็กน้อยตอบเสียงใส แต่ก็ยอมรับนมกล่องไปถือไว้ ขณะนั้นเอง เสียง ติ้ง! ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของรมิดา เธอหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความจากพี่รหัสของเธอเอง—พี่ศรัณย์พร (พี่แป้ง) พี่แป้ง: “ดา พี่กำลังลงไปแล้วนะ รอแป๊บนึง” รมิดาอ่านข้อความแล้วยิ้มบาง ๆ เธอพิมพ์ตอบไปอย่างรวดเร็ว “โอเคค่ะพี่แป้ง ขอบคุณมากนะคะ” ไม่ถึงห้านาที หญิงสาวร่างสมส่วนในชุดนักศึกษามีเครื่องแบบครบถ้วนก็เดินตรงมาหา รมิดารู้จักพี่แป้งดีในฐานะพี่รหัสที่ทั้งขี้เล่นและใจดี เธอไม่ใช่คนที่ยอมใครง่าย ๆ แต่กับรุ่นน้องแล้ว เธอมักเต็มใจช่วยเสมอ “รมิดา! นี่น้องอชิใช่มั้ย?” พี่แป้งพูดขึ้นทันทีที่มาถึง เธอก้มลงมองน้องอชิที่กำลังมองเธอด้วยตาแป๋ว “ใช่ค่ะพี่แป้ง อชิ นี่คือป้าแป้งนะครับ ทักทายหน่อย” รมิดาพูดพลา
Read more
บทที่ 6 ชีวิตที่จัดการไม่ลงตัวเสียที
รมิดากำลังเร่งรีบเดินออกจากตึกคณะ มุ่งหน้าไปยังห้องสมุดของมหาวิทยาลัยเพื่อพาน้องอชิไปทานข้าว หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวลเรื่องการทิ้งหลานชายไว้กับพี่แป้งนานเกินไป เธอก้มลงมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะถึงห้องสมุด เสียงเรียกของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“นี่เธอ!”รมิดาชะงักหันกลับไปมอง พบว่ากลุ่มนักศึกษาหญิงกลุ่มเดิมที่เจอในโรงอาหารเมื่อเช้า เดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร“มีอะไรอีกคะ?” รมิดาถอนหายใจ ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหนึ่งในกลุ่ม หญิงสาวที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีม เอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มเยาะ “ตกลงเธอเป็นอะไรกับเมศกันแน่?”รมิดาก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือแล้วเงยหน้าตอบ “ฉันตอบคุณไปแล้วค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขา”ทุกคนในกลุ่มแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ หนึ่งในนั้นแค่นหัวเราะ “ไม่ได้เป็นอะไร? ถ้าไม่ได้เป็นอะไร แล้วทำไมเมศถึงไม่มีเวลาไปทานข้าวกับฉัน? หรือไปนอนกับฉัน? เขาติดธุระ แต่ธุระที่ว่าคืออยู่กับเธอ”คำพูดนั้นทำให้รมิดาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ฉันบอกให้คุณไปถามเขาเองค่ะ คุณถามฉันไป คุ
Read more
บทที่ 7 ฝากหลานไว้กับลุง
ณ มุมหนึ่งใกล้ ๆ โรงอาหาร บทสนทนาของรมิดากับปรเมศยังไม่จบริมฝีปากบางหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เพียงชั่วพริบตานัยน์ตาสีน้ำผึ้งมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ฉันจะให้คุณช่วยดูแลน้องอชิด้วยก็ได้”เมศเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนจะถามกลับ “จริงเหรอ?”รมิดาพยักหน้าเล็กน้อยอย่างลังเล แต่พูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง “แต่มีข้อแม้ คุณห้ามให้ใครรู้ว่าคุณอยู่กับฉันเพราะฉันกลัวสาว ๆ ของคุณจะฉีกอกฉันเอา”คำพูดของเธอทำให้เมศหลุดหัวเราะเบา ๆ พร้อมยิ้มน้อย ๆ “แน่นอน เรื่องนี้จะไม่มีใครรู้ ผมก็ไม่อยากมีปัญหาอะไรเหมือนกัน”รมิดาพยักหน้าอย่างโล่งใจที่เขาไม่คิดจะเรียกร้องอะไรไปมากกว่านี้ เธอไม่อยากให้ชีวิตตัวเองวุ่นวายไปกว่านี้แล้ว เธอสูดลมหายใจลึกก่อนจะพูดต่อ “ช่วงบ่ายนี้อาจารย์ยกคลาส ฉันไม่มีเรียน ถ้าคุณมีเรียน ฉันขอตัวก่อนค่ะ”เมศขยับตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อยก่อนจะรีบพูดขึ้น “งั้นผมไปส่ง”คำตอบของเขาทำให้รมิดาเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เธอถามกลับทันที “ไม่มีเรียนเหรอคะ?”เมศยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ พร้อมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ผมมีเรีย
Read more
บทที่ 8 ชายปริศนา
เวลาบ่ายโมงกว่า หลังจากที่รมิดาแยกตัวกับน้องอชิ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความในไลน์กลุ่มเพื่อนร่วมรายงาน“เจอกันที่ไหน?”ไม่นานข้อความตอบกลับจากเพื่อนในกลุ่มก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ“คาเฟ่ Bliss & Beans ใกล้มหาวิทยาลัยนะ รีบมาได้แล้ว!”รมิดาขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะสงสัยว่าทำไมถึงเปลี่ยนสถานที่จากในห้องสมุดเป็นคาเฟ่ แต่เธอก็ไม่มีเวลาคิดอะไรนาน มือเรียวรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วก้าวฉับ ๆ ไปยังหน้าประตูมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็วทันทีที่เธอไปถึงหน้าประตู รมิดาก็โบกมือเรียกวินมอเตอร์ไซค์“คาเฟ่ Bliss & Beans นะคะ รีบหน่อยค่ะ”พี่วินรับคำก่อนจะสตาร์ทรถพร้อมพาเธอมุ่งหน้าสู่จุดหมาย รมิดานั่งซ้อนท้ายในความเงียบ แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย ในใจก็คิดไปถึงหลานตัวเล็กของเธอที่ตอนนี้อยู่ในความดูแลของปรเมศ“วันนี้อยู่กับปรเมศ หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไร…”เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ความคิดเรื่องที่เขาจะทำอะไรแปลก ๆ หรือไม่ใส่ใจน้องอชิทำให้เธออดกังวลไม่ได้แต่ก่อนที่ความกังวลจะพุ่งไปมากกว่านั้น เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์ที่ชะลอลงทำให้รมิดาหลุดออกจากภวังค์“ถึงแล้วครับน้อง”รมิดาลงจากรถอย่างเร่
Read more
บทที่ 9 ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มก่อตัวในใจ
ลมเย็นที่พัดผ่านไม่ได้ช่วยให้รมิดารู้สึกสบายใจขึ้นเลย เมื่อชายคนแปลกหน้าในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันเดินตรงเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มประหลาดที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกเธอถอยไปทางด้านซ้ายอย่างระมัดระวัง แต่แล้วชายคนนั้นก็พุ่งเข้ามาเร็วเกินคาด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธอ“คุณเป็นใครคะ? เราไม่รู้จักกัน มาทำแบบนี้ทำไม?” รมิดาถามเสียงสั่น เธอพยายามสะบัดแขนออก แต่ข้อมือของเธอกลับถูกบีบแน่นขึ้นชายคนนั้นไม่ตอบคำถามของเธอ เขากลับยิ้มเหยียดและมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ“มานี่เถอะคนสวย อย่าดิ้นเลย จะให้พี่ ๆ ดูแลเธออย่างดีเอง” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง รมิดาหันไปมองก็พบว่ามีชายอีก 3-4 คนที่ดูเหมือนนักเลงเดินเข้ามาล้อมเธอไว้“ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรพวกคุณเลย” รมิดาพูดเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว ชายที่จับข้อมือเธอเอ่ยเสียงเข้ม “เธออาจจะไม่ได้มีเรื่องกับฉัน…แต่เธอมีเรื่องกับผู้หญิงของฉัน”คำพูดนั้นทำให้รมิดาชะงัก เธอมองหน้าเขาด้วยความงุนงง “ฉันไม่เคยมีเรื่องกับใครเลยค่ะ! ฉันไม่รู้จักพวกคุณด้วยซ้ำ คุณกำล
Read more
บทที่ 10 ใช้ชีวิตคนเดียวในรั้วมหาวิทยาลัยเป็นครั้งแรก
เช้าวันรุ่งขึ้น รมิดาตื่นตั้งแต่ตี 5 เพราะเธอมีเรียน 8 โมงเช้าจนถึงบ่าย เธอต้องตื่นเวลานี้ทุกวันเพื่อเตรียมนม เตรียมขนมใส่กระเป๋าให้น้องอชิ หากวันไหนมีเวลาว่างก็จะทำอาหารให้น้องอชิด้วย ทว่าเช้าวันนี้แปลกไป ปรเมศชายหนุ่มหน้าขรึมคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่สาว ๆ หลายคณะต่างหมายปอง กำลังยืนทำอาหารอยู่ที่ครัว โดยใส่ผ้ากันเปื้อนรูปกระต่ายของเธอ หญิงสาวจ้องมองจนลืมตัว คิดไปว่า เขาก็มีมุมที่น่ารักเหมือนกันจนตอนนี้เป็นเวลา 7 โมงเช้ารมิดายืนพิงกรอบประตูครัว มองภาพตรงหน้าอย่างงุนงงและอดขำไม่ได้ ปรเมศ—ชายหนุ่มสุดเย็นชา หน้าขรึมที่ไม่เคยเห็นเขาสนใจเรื่องพวกนี้—กลับมายืนทำอาหารอยู่ในครัวของเธอ แถมยังใส่ผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายสีชมพูของเธออีกเธอเผลอยิ้มออกมา “คุณกำลังทำอะไรน่ะ?”ปรเมศที่กำลังคนไข่ในกระทะสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเธอ “ทำอาหารเช้าให้น้องอชิ” เขาตอบเสียงเรียบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่รมิดาขมวดคิ้ว “ตั้งแต่เมื่อไหร่คุณทำอาหารเป็น?”ปรเมศเลิกคิ้ว “ไม่ได้เก่งขนาดนั้น แต่พอทำได้บ้าง เธอจะยืนมองเฉย ๆ หรือจะมาช่วย?”หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ พลางเดินเข้าไปใกล้ “ก็แค่แปลกใจค่ะ ไม่คิดว่า
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status