ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

last updateآخر تحديث : 2025-07-08
بواسطة:  นิษฐา01مستمر
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
لا يكفي التصنيفات
35فصول
1.4Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

หลังจากที่ พี่สาวของนางเอก (ธีรดา) เสียชีวิตจากภาวะแทรกซ้อนหลังคลอดลูกชาย นางเอก (ดา/รมิดา) สาวปี 1 คณะศิลปศาสตร์ ต้องรับหน้าที่เป็นแม่บุญธรรมของหลานชาย (น้องอชิ) แม้จะเป็นภาระที่ใหญ่เกินตัว แต่ธีรดาทิ้งเงินประกันชีวิตไว้ให้ ซึ่งมากพอจะเลี้ยงดูเด็กหนึ่งคนจนโตในขณะเดียวกัน พี่ชายของพระเอก (ธีรเทพ) ซึ่งเคยเป็นแฟนเก่าของธีรดา กำลังเสียใจกับการถูกปฏิเสธจากคนรักที่ทิ้งเขาไปเพื่อเลือกเส้นทางชีวิตใหม่ เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตอย่างกะทันหัน แต่ก่อนจากไป ได้ฝากฝังกับน้องชาย (ปรเมศ/เมศ) รุ่นพี่ปี 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ให้ช่วยดูแลลูกที่เขาไม่เคยรู้จัก พร้อมกับสั่งเสียให้ตามหาความจริงเกี่ยวกับเด็กคนนี้เรื่องราววุ่น ๆ ของสองครอบครัวนี้จะลงเอยอย่างไร ใครกันแน่ที่จะได้เป็นผู้ปกครองของน้องอชิ ติดตามได้ในเรื่องป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของโชคชะตา

3 ปีก่อน

บรรยากาศในโรงพยาบาลเงียบสงัด แต่ภายในใจของ รมิดา รู้สึกเหมือนมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ตลอดเวลา ภาพพี่สาวของเธอ ธีรดา ยิ้มอ่อนแรงก่อนที่จะจากไปยังคงตราตรึงอยู่ในหัวสมอง

"ดา...พี่ขอโทษนะที่ฝากเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไว้ให้เธอ..." เสียงพี่สาวยังคงก้องในความทรงจำ

"พี่ดาอย่าพูดแบบนั้น...พี่ต้องหาย พี่ต้องอยู่กับน้องอชิ" เสียงเธอสั่นไหว ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าอีกไม่นานสิ่งที่กลัวที่สุดจะกลายเป็นความจริง

หลังจากพี่สาวจากไป รมิดาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต แม้เธอจะยังเป็นเพียงเด็กมัธยมปลาย แต่หลานชายวัยแบเบาะที่ไม่มีใครดูแลคือความรับผิดชอบที่เธอไม่สามารถละเลยได้

วันนั้นเอง เธอได้รับเอกสารเกี่ยวกับ เงินประกันชีวิตของธีรดา ในห้องเล็ก ๆ ที่พี่สาวเคยอาศัยอยู่

เจ้าหน้าที่ประกันเปิดเอกสารและอธิบายรายละเอียด “คุณธีรดาได้วางแผนการเงินไว้อย่างดีครับ จำนวนเงินก้อนนี้สามารถดูแลค่าใช้จ่ายพื้นฐานของเด็กได้จนถึงอายุ 18 ปี แต่ขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการด้วยนะครับ”

ใบหน้าสวยก้มมองหลานชายตัวน้อยที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน เขาดูบอบบางเหลือเกิน แต่ก็เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอในตอนนี้

น้องอชิคือสิ่งที่พี่ดาทิ้งไว้ให้เป็นของขวัญสุดท้าย หญิงสาวคิดในใจ

หลังจากจัดการเอกสารทุกอย่างเสร็จสิ้น คนตัวเล็กกลับมาที่บ้านเล็ก ๆ ของพี่สาว กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของพี่สาว เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ระหว่างอดีตที่อบอุ่นและอนาคตที่ไม่แน่นอน

: "เราจะอยู่กันสองคนให้ดีที่สุดนะ น้องอชิ"

เรียวปากสีหวานพึมพำ

~ แง้ แง้ ~

เสียงร้องของเด็กน้อยดังขึ้นเป็นสัญญาณให้เธอรีบเข้าไปปลอบ เธออุ้มหลานขึ้นมาในอ้อมแขน พูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"อย่าร้องเลยนะตัวเล็ก...ป้าจะเลี้ยงหนูเอง จะทำให้ดีที่สุดเลยล่ะ"

น้องอชิสงบลงในที่สุด และหลับตาอย่างไว้วางใจในอ้อมแขนของเธอ ความอบอุ่นจากร่างเล็ก ๆ ในอ้อมแขนทำให้รมิดารู้ว่า ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน เธอต้องทำมันให้ได้

3 ปีต่อมา ในมหาวิทยาลัย

"ดา นี่เธอจะลาไปอีกกี่วันเนี่ย? งานกลุ่มของเรายังไม่เสร็จเลยนะ!" เสียงของเพื่อนสนิทในห้องดังขึ้น

"ขอโทษนะบี ฉันติดธุระที่บ้านจริง ๆ แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาทำงานให้ทันกำหนดแน่นอน"

แม้จะพูดแบบนั้น แต่ความจริงคือชีวิตของรมิดาในช่วงนี้ยุ่งเหยิงจนแทบไม่มีเวลาให้ตัวเอง การต้องเลี้ยงเด็กทารกไปพร้อม ๆ กับเรียนมหาวิทยาลัยเป็นเรื่องที่เกินกำลัง

เธอเดินกลับมาที่หอพัก ขณะที่ในหัวคิดถึงตารางเวลาในวันพรุ่งนี้ เลคเชอร์ตอนเช้า ซื้อนมผงตอนเที่ยง และซักผ้าให้หลานตอนเย็น ทุกอย่างต้องจัดการให้ลงตัว

จะต้องทำยังไงให้บาลานซ์ทั้งสองด้านนี้ได้ดี? หญิงสาวถามตัวเองในใจ

แต่เธอไม่รู้เลยว่า ในอนาคตอันใกล้ ชีวิตที่วุ่นวายนี้กำลังจะมีคนอีกคนเข้ามาเพิ่มความปั่นป่วน...และเขาจะเปลี่ยนหัวใจของเธอไปตลอดกาล

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
35 فصول
บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของโชคชะตา
3 ปีก่อน บรรยากาศในโรงพยาบาลเงียบสงัด แต่ภายในใจของ รมิดา รู้สึกเหมือนมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ตลอดเวลา ภาพพี่สาวของเธอ ธีรดา ยิ้มอ่อนแรงก่อนที่จะจากไปยังคงตราตรึงอยู่ในหัวสมอง "ดา...พี่ขอโทษนะที่ฝากเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไว้ให้เธอ..." เสียงพี่สาวยังคงก้องในความทรงจำ "พี่ดาอย่าพูดแบบนั้น...พี่ต้องหาย พี่ต้องอยู่กับน้องอชิ" เสียงเธอสั่นไหว ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าอีกไม่นานสิ่งที่กลัวที่สุดจะกลายเป็นความจริง หลังจากพี่สาวจากไป รมิดาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต แม้เธอจะยังเป็นเพียงเด็กมัธยมปลาย แต่หลานชายวัยแบเบาะที่ไม่มีใครดูแลคือความรับผิดชอบที่เธอไม่สามารถละเลยได้ วันนั้นเอง เธอได้รับเอกสารเกี่ยวกับ เงินประกันชีวิตของธีรดา ในห้องเล็ก ๆ ที่พี่สาวเคยอาศัยอยู่ เจ้าหน้าที่ประกันเปิดเอกสารและอธิบายรายละเอียด “คุณธีรดาได้วางแผนการเงินไว้อย่างดีครับ จำนวนเงินก้อนนี้สามารถดูแลค่าใช้จ่ายพื้นฐานของเด็กได้จนถึงอายุ 18 ปี แต่ขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการด้วยนะครับ” ใบหน้าสวยก้มมองหลานชายตัวน้อยที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน เขาดูบอบบางเหลือเกิน แต่ก็เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอในตอนนี้ น้องอชิคือสิ่งที่พ
اقرأ المزيد
บทที่ 2 จุดตัดของสองชีวิต
ลมเย็นพัดผ่านลานมหาวิทยาลัยในช่วงปลายเดือนตุลาคม นักศึกษามากมายเดินสวนกันไปมาระหว่างตึกเรียนเสียงพูดคุยผสมกับเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนทำให้รมิดาที่กำลังเดินจูงมือน้องอชิรู้สึกอบอุ่นปนประหม่า น้องอชิในชุดเสื้อยืดสีฟ้าพร้อมกางเกงขาสั้นลายไดโนเสาร์ เดินแกว่งมือเล็กๆ อย่างร่าเริง “ป้าดา เราจะไปไหนต่อครับ?” “เดี๋ยวป้าดามีเรียนก่อนนะ อชิไปนั่งเล่นในห้องสมุดกับพี่เปิ้ลก่อนนะครับ” รมิดาก้มลงพูดกับหลานชายพลางลูบหัวเบา ๆ “อชิอยากอ่านนิทานไดโนเสาร์อีก!” เด็กน้อยตาเป็นประกาย “ได้สิ เดี๋ยวป้าดายืมให้” ระหว่างที่รมิดาพาน้องอชิไปส่งที่ห้องสมุด เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของรุ่นพี่ที่กำลังทำกิจกรรมอยู่หน้าตึกวิศวกรรมศาสตร์ดึงความสนใจของเธอ “นั่นใครน่ะ?” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มนักศึกษา รมิดาหันไปมอง ก่อนจะพบสายตาคมดุของชายหนุ่มคนหนึ่งที่จ้องมาที่เธอ ปรเมศที่กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์หยุดมือและขมวดคิ้วเมื่อเห็นเด็กตัวเล็กที่เดินจูงมือหญิงสาวข้างหน้า ความรู้สึกแปลก ๆ วาบขึ้นมาในใจ ช่วงบ่ายวันเดียวกัน รมิดานั่งจดบันทึกในสมุดระหว่างฟังอาจารย์บรรยายในห้องเรียน เธอร
اقرأ المزيد
บทที่ 3 จุดเปลี่ยนของชีวิตทั้งสามชีวิต
ผ่านไปไม่นาน รมิดาได้หยุดเถียงกับปรเมศและพาน้องอชิไปเข้านอน ชายหนุ่มได้เดินมานั่งที่โซฟา ความเงียบที่หนักหน่วงเริ่มเข้าครอบงำทุกมุมห้อง เสียงหายใจของเขาเป็นจังหวะที่ชัดเจนขึ้นในบรรยากาศที่ว่างเปล่า แม้จะพยายามเก็บความคิด แต่บางครั้งคำพูดของรมิดากลับก้องอยู่ในหัวเขา “ถ้าคุณคิดว่าคุณจะอยู่ที่นี่แล้วทุกอย่างจะง่ายขึ้น คุณคิดผิด” “ชีวิตของฉันและน้องอชิไม่ได้เหมาะกับใครบางคนที่มองมันเป็นแค่หน้าที่” ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง แล้วมองออกไปนอกบ้าน สายลมในยามค่ำคืนพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นและความเปล่าเปลี่ยว เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องราวของธีรดาจะเกี่ยวข้องกับเขาในทางที่เขาไม่เคยตั้งใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของรมิดาดังขึ้นจากห้องนอน เธอเดินออกมาพร้อมกับความเงียบสงบที่ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่คนละฝั่งของแม่น้ำที่กว้างใหญ่ “จะไปไหนเหรอ?” รมิดาถามเสียงเรียบ เมื่อเห็นเขากำลังจะออกไป เมศหันกลับไปมองเธอ “ผมจะกลับไปคืนนี้” เขาตอบ ด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหนักใจ “แต่เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีก” รมิดาเงียบไป ไม่รู้จะตอบอย่างไร คำพูดของเขาทำให้เธอรู
اقرأ المزيد
บทที่ 4 ความวุ่นวายที่เริ่มเข้ามาในชีวิต
ที่หน้าตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ รถของเมศจอดนิ่งสนิทใต้ร่มไม้ใหญ่ รมิดาค่อย ๆ เปิดประตูแล้วอุ้มน้องอชิที่ยังง่วงงุนลงจากเบาะหลัง เธอปรับตัวน้องให้ยืนบนพื้นพร้อมจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเหลือบมองเมศที่ยังคงนั่งอยู่หลังพวงมาลัย “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” รมิดาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาท แต่ในแววตายังแฝงความระแวง เมศพยักหน้ารับ “ไม่เป็นไรครับ แต่ผมจะไปรออยู่ใกล้ ๆ ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกได้ทันที” รมิดาชะงักเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าการที่เขาจะ “รออยู่ใกล้ ๆ” หมายถึงอะไร และไม่อยากถามให้มากความ เธอเพียงแค่ส่งยิ้มจาง ๆ แล้วจูงน้องอชิเดินออกไป เธอพาน้องอชิเดินมายังโต๊ะม้านั่งไม้ใกล้ตึกคณะ ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ช่วยบังแดดในยามสาย แต่ด้วยความที่แดดเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ รมิดาจึงหยิบหมวกใบเล็กสีฟ้าลายการ์ตูนออกมาจากกระเป๋าแล้วค่อย ๆ สวมให้หลานชาย “ใส่หมวกก่อนนะครับ อชิ เดี๋ยวแดดจะร้อนเกินไป” เธอพูดพลางจัดสายหมวกให้พอดีกับศีรษะของเด็กชาย น้องอชิพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่จู่ ๆ ก็เอียงศีรษะมองป้าดาด้วยความสงสัย “ป้าดาไม่มีเรียนเช้าเหรอฮะ?” คำถามนั้นทำให้รมิดาหยุดมือชั่วครู่ก่อนจะยิ้มแห้งออกมา
اقرأ المزيد
บทที่ 5 เพื่อนใหม่ในคณะ
ที่ใต้ตึกคณะศิลปศาสตร์ รมิดาจูงมือน้องอชิเดินมาหยุดที่ม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ อากาศร่มรื่นช่วยบรรเทาความร้อนในยามสาย เธอหยิบขนมกับนมกล่องสำหรับเด็กออกมาจากกระเป๋าเป้ใบเล็กของน้องอชิ ตรวจดูว่าเตรียมของทุกอย่างครบถ้วนหรือยัง “อชิครับ หิวมั้ย? ป้าดาเตรียมนมกับขนมไว้ให้นะครับ” เธอถามพลางยิ้มอ่อนโยน “ยังไม่หิวฮะ ป้าดา” เด็กน้อยตอบเสียงใส แต่ก็ยอมรับนมกล่องไปถือไว้ ขณะนั้นเอง เสียง ติ้ง! ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของรมิดา เธอหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความจากพี่รหัสของเธอเอง—พี่ศรัณย์พร (พี่แป้ง) พี่แป้ง: “ดา พี่กำลังลงไปแล้วนะ รอแป๊บนึง” รมิดาอ่านข้อความแล้วยิ้มบาง ๆ เธอพิมพ์ตอบไปอย่างรวดเร็ว “โอเคค่ะพี่แป้ง ขอบคุณมากนะคะ” ไม่ถึงห้านาที หญิงสาวร่างสมส่วนในชุดนักศึกษามีเครื่องแบบครบถ้วนก็เดินตรงมาหา รมิดารู้จักพี่แป้งดีในฐานะพี่รหัสที่ทั้งขี้เล่นและใจดี เธอไม่ใช่คนที่ยอมใครง่าย ๆ แต่กับรุ่นน้องแล้ว เธอมักเต็มใจช่วยเสมอ “รมิดา! นี่น้องอชิใช่มั้ย?” พี่แป้งพูดขึ้นทันทีที่มาถึง เธอก้มลงมองน้องอชิที่กำลังมองเธอด้วยตาแป๋ว “ใช่ค่ะพี่แป้ง อชิ นี่คือป้าแป้งนะครับ ทักทายหน่อย” รมิดาพูดพลา
اقرأ المزيد
บทที่ 6 ชีวิตที่จัดการไม่ลงตัวเสียที
รมิดากำลังเร่งรีบเดินออกจากตึกคณะ มุ่งหน้าไปยังห้องสมุดของมหาวิทยาลัยเพื่อพาน้องอชิไปทานข้าว หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวลเรื่องการทิ้งหลานชายไว้กับพี่แป้งนานเกินไป เธอก้มลงมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะถึงห้องสมุด เสียงเรียกของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“นี่เธอ!”รมิดาชะงักหันกลับไปมอง พบว่ากลุ่มนักศึกษาหญิงกลุ่มเดิมที่เจอในโรงอาหารเมื่อเช้า เดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร“มีอะไรอีกคะ?” รมิดาถอนหายใจ ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหนึ่งในกลุ่ม หญิงสาวที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีม เอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มเยาะ “ตกลงเธอเป็นอะไรกับเมศกันแน่?”รมิดาก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือแล้วเงยหน้าตอบ “ฉันตอบคุณไปแล้วค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขา”ทุกคนในกลุ่มแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ หนึ่งในนั้นแค่นหัวเราะ “ไม่ได้เป็นอะไร? ถ้าไม่ได้เป็นอะไร แล้วทำไมเมศถึงไม่มีเวลาไปทานข้าวกับฉัน? หรือไปนอนกับฉัน? เขาติดธุระ แต่ธุระที่ว่าคืออยู่กับเธอ”คำพูดนั้นทำให้รมิดาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ฉันบอกให้คุณไปถามเขาเองค่ะ คุณถามฉันไป คุ
اقرأ المزيد
บทที่ 7 ฝากหลานไว้กับลุง
ณ มุมหนึ่งใกล้ ๆ โรงอาหาร บทสนทนาของรมิดากับปรเมศยังไม่จบริมฝีปากบางหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เพียงชั่วพริบตานัยน์ตาสีน้ำผึ้งมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ฉันจะให้คุณช่วยดูแลน้องอชิด้วยก็ได้”เมศเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนจะถามกลับ “จริงเหรอ?”รมิดาพยักหน้าเล็กน้อยอย่างลังเล แต่พูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง “แต่มีข้อแม้ คุณห้ามให้ใครรู้ว่าคุณอยู่กับฉันเพราะฉันกลัวสาว ๆ ของคุณจะฉีกอกฉันเอา”คำพูดของเธอทำให้เมศหลุดหัวเราะเบา ๆ พร้อมยิ้มน้อย ๆ “แน่นอน เรื่องนี้จะไม่มีใครรู้ ผมก็ไม่อยากมีปัญหาอะไรเหมือนกัน”รมิดาพยักหน้าอย่างโล่งใจที่เขาไม่คิดจะเรียกร้องอะไรไปมากกว่านี้ เธอไม่อยากให้ชีวิตตัวเองวุ่นวายไปกว่านี้แล้ว เธอสูดลมหายใจลึกก่อนจะพูดต่อ “ช่วงบ่ายนี้อาจารย์ยกคลาส ฉันไม่มีเรียน ถ้าคุณมีเรียน ฉันขอตัวก่อนค่ะ”เมศขยับตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อยก่อนจะรีบพูดขึ้น “งั้นผมไปส่ง”คำตอบของเขาทำให้รมิดาเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เธอถามกลับทันที “ไม่มีเรียนเหรอคะ?”เมศยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ พร้อมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ผมมีเรีย
اقرأ المزيد
บทที่ 8 ชายปริศนา
เวลาบ่ายโมงกว่า หลังจากที่รมิดาแยกตัวกับน้องอชิ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความในไลน์กลุ่มเพื่อนร่วมรายงาน“เจอกันที่ไหน?”ไม่นานข้อความตอบกลับจากเพื่อนในกลุ่มก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ“คาเฟ่ Bliss & Beans ใกล้มหาวิทยาลัยนะ รีบมาได้แล้ว!”รมิดาขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะสงสัยว่าทำไมถึงเปลี่ยนสถานที่จากในห้องสมุดเป็นคาเฟ่ แต่เธอก็ไม่มีเวลาคิดอะไรนาน มือเรียวรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วก้าวฉับ ๆ ไปยังหน้าประตูมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็วทันทีที่เธอไปถึงหน้าประตู รมิดาก็โบกมือเรียกวินมอเตอร์ไซค์“คาเฟ่ Bliss & Beans นะคะ รีบหน่อยค่ะ”พี่วินรับคำก่อนจะสตาร์ทรถพร้อมพาเธอมุ่งหน้าสู่จุดหมาย รมิดานั่งซ้อนท้ายในความเงียบ แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย ในใจก็คิดไปถึงหลานตัวเล็กของเธอที่ตอนนี้อยู่ในความดูแลของปรเมศ“วันนี้อยู่กับปรเมศ หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไร…”เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ความคิดเรื่องที่เขาจะทำอะไรแปลก ๆ หรือไม่ใส่ใจน้องอชิทำให้เธออดกังวลไม่ได้แต่ก่อนที่ความกังวลจะพุ่งไปมากกว่านั้น เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์ที่ชะลอลงทำให้รมิดาหลุดออกจากภวังค์“ถึงแล้วครับน้อง”รมิดาลงจากรถอย่างเร่
اقرأ المزيد
บทที่ 9 ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มก่อตัวในใจ
ลมเย็นที่พัดผ่านไม่ได้ช่วยให้รมิดารู้สึกสบายใจขึ้นเลย เมื่อชายคนแปลกหน้าในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันเดินตรงเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มประหลาดที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกเธอถอยไปทางด้านซ้ายอย่างระมัดระวัง แต่แล้วชายคนนั้นก็พุ่งเข้ามาเร็วเกินคาด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธอ“คุณเป็นใครคะ? เราไม่รู้จักกัน มาทำแบบนี้ทำไม?” รมิดาถามเสียงสั่น เธอพยายามสะบัดแขนออก แต่ข้อมือของเธอกลับถูกบีบแน่นขึ้นชายคนนั้นไม่ตอบคำถามของเธอ เขากลับยิ้มเหยียดและมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ“มานี่เถอะคนสวย อย่าดิ้นเลย จะให้พี่ ๆ ดูแลเธออย่างดีเอง” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง รมิดาหันไปมองก็พบว่ามีชายอีก 3-4 คนที่ดูเหมือนนักเลงเดินเข้ามาล้อมเธอไว้“ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรพวกคุณเลย” รมิดาพูดเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว ชายที่จับข้อมือเธอเอ่ยเสียงเข้ม “เธออาจจะไม่ได้มีเรื่องกับฉัน…แต่เธอมีเรื่องกับผู้หญิงของฉัน”คำพูดนั้นทำให้รมิดาชะงัก เธอมองหน้าเขาด้วยความงุนงง “ฉันไม่เคยมีเรื่องกับใครเลยค่ะ! ฉันไม่รู้จักพวกคุณด้วยซ้ำ คุณกำล
اقرأ المزيد
บทที่ 10 ใช้ชีวิตคนเดียวในรั้วมหาวิทยาลัยเป็นครั้งแรก
เช้าวันรุ่งขึ้น รมิดาตื่นตั้งแต่ตี 5 เพราะเธอมีเรียน 8 โมงเช้าจนถึงบ่าย เธอต้องตื่นเวลานี้ทุกวันเพื่อเตรียมนม เตรียมขนมใส่กระเป๋าให้น้องอชิ หากวันไหนมีเวลาว่างก็จะทำอาหารให้น้องอชิด้วย ทว่าเช้าวันนี้แปลกไป ปรเมศชายหนุ่มหน้าขรึมคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่สาว ๆ หลายคณะต่างหมายปอง กำลังยืนทำอาหารอยู่ที่ครัว โดยใส่ผ้ากันเปื้อนรูปกระต่ายของเธอ หญิงสาวจ้องมองจนลืมตัว คิดไปว่า เขาก็มีมุมที่น่ารักเหมือนกันจนตอนนี้เป็นเวลา 7 โมงเช้ารมิดายืนพิงกรอบประตูครัว มองภาพตรงหน้าอย่างงุนงงและอดขำไม่ได้ ปรเมศ—ชายหนุ่มสุดเย็นชา หน้าขรึมที่ไม่เคยเห็นเขาสนใจเรื่องพวกนี้—กลับมายืนทำอาหารอยู่ในครัวของเธอ แถมยังใส่ผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายสีชมพูของเธออีกเธอเผลอยิ้มออกมา “คุณกำลังทำอะไรน่ะ?”ปรเมศที่กำลังคนไข่ในกระทะสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเธอ “ทำอาหารเช้าให้น้องอชิ” เขาตอบเสียงเรียบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่รมิดาขมวดคิ้ว “ตั้งแต่เมื่อไหร่คุณทำอาหารเป็น?”ปรเมศเลิกคิ้ว “ไม่ได้เก่งขนาดนั้น แต่พอทำได้บ้าง เธอจะยืนมองเฉย ๆ หรือจะมาช่วย?”หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ พลางเดินเข้าไปใกล้ “ก็แค่แปลกใจค่ะ ไม่คิดว่า
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status