ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

last updateLast Updated : 2025-07-08
By:  นิษฐา01Completed
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
35Chapters
1.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากที่ พี่สาวของนางเอก (ธีรดา) เสียชีวิตจากภาวะแทรกซ้อนหลังคลอดลูกชาย นางเอก (ดา/รมิดา) สาวปี 1 คณะศิลปศาสตร์ ต้องรับหน้าที่เป็นแม่บุญธรรมของหลานชาย (น้องอชิ) แม้จะเป็นภาระที่ใหญ่เกินตัว แต่ธีรดาทิ้งเงินประกันชีวิตไว้ให้ ซึ่งมากพอจะเลี้ยงดูเด็กหนึ่งคนจนโตในขณะเดียวกัน พี่ชายของพระเอก (ธีรเทพ) ซึ่งเคยเป็นแฟนเก่าของธีรดา กำลังเสียใจกับการถูกปฏิเสธจากคนรักที่ทิ้งเขาไปเพื่อเลือกเส้นทางชีวิตใหม่ เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตอย่างกะทันหัน แต่ก่อนจากไป ได้ฝากฝังกับน้องชาย (ปรเมศ/เมศ) รุ่นพี่ปี 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ให้ช่วยดูแลลูกที่เขาไม่เคยรู้จัก พร้อมกับสั่งเสียให้ตามหาความจริงเกี่ยวกับเด็กคนนี้เรื่องราววุ่น ๆ ของสองครอบครัวนี้จะลงเอยอย่างไร ใครกันแน่ที่จะได้เป็นผู้ปกครองของน้องอชิ ติดตามได้ในเรื่องป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

View More

Chapter 1

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของโชคชะตา

“벗고 누우세요.”

남자의 낮게 깔린 차가운 목소리가 귓전을 때렸다.

그 순간 온세아는 심장이 쿵 내려앉았다. 이런 수치스러운 증세가 언제부터 나타났는지도 몰랐다.

병이 도지면 욕구가 주체할 수 없을 정도로 치솟았다. 심지어 시간과 장소를 가리지 않고 찾아오는 그 욕구 때문에 일상생활이 힘들 정도였다.

더 이상 참을 수 없었던 온세아가 용기를 내어 이 병원의 산부인과에 진료 예약을 잡았다. 병원의 보안이 철저한 대신 진료비가 일반 병원의 몇 배에 달했다.

그런데 분명 40대 산부인과 여자 의사로 예약했는데 진료실에 앉아 있는 건 젊고 건장한 남자 의사였다.

“바지를... 꼭 벗어야 하나요?”

온세아가 잔뜩 긴장한 채 조심스럽게 물었다.

생판 모르는 남자 앞에서 바지를 벗어야 한다니. 아무리 의사인 걸 알아도 설명하기 힘든 민망함이 밀려왔다.

권태혁이 진지하게 말했다.

“바지를 벗지 않으면 어떻게 검사하죠?”

“하지만 저...”

온세아가 얼굴이 시뻘게진 채 머뭇거렸다.

눈앞의 남자가 마스크를 쓰고 있었지만 날카로운 눈빛만큼은 유난히 깊었고 뜻을 알 수 없었다. 문득 그가 그녀를 덮칠 것만 같은 느낌이 들었다.

온세아가 황급히 고개를 저었다.

‘맙소사. 내가 지금 무슨 생각을 하는 거야? 이 사람은 그냥 의사야. 나 같은 환자를 하루에도 수십 명을 진찰할 텐데. 이게 이 사람의 일이라고.’

그녀는 계속 스스로를 다독이며 수치심을 꾹 참았다. 그리고 천천히 바지를 내리고 침대에 누웠다.

“어디가 불편하세요?”

권태혁이 도구를 소독하면서 물었다.

그 질문에 온세아의 얼굴이 다시 화끈 달아올랐다.

“저 거기가...”

온세아가 차마 말을 잇지 못하자 권태혁이 담담하게 물었다.

“성관계 과다인가요? 상처가 났어요?”

그녀처럼 젊은 여성이 산부인과를 찾는 경우 대개는 그 문제였다. 온세아가 얼굴이 시뻘게진 채로 고개를 저었다.

“아니요. 성관계는 하지 않았어요...”

권태혁이 멈칫하더니 놀란 얼굴로 온세아를 힐끗 쳐다봤다.

눈앞의 여자는 이목구비가 수려하고 피부도 하얗고 촉촉했다. 게다가 가녀리면서도 요염한 매력을 지녔고 화려하면서도 순수한 욕망이 어린 얼굴이었다.

한 번 보면 잊히지 않을 만큼 인상적인 얼굴이었다. 이 정도 미모의 여성이라면 주변에 구애하는 남자가 끊이지 않을 텐데 놀랍게도 성관계가 없다고 했다.

“저... 그게... 거기가... 좀... 불편해요...”

권태혁의 어두운 시선 아래 온세아가 빨갛게 달아오른 얼굴로 더듬거리며 말했다.

그가 저도 모르게 소독한 프로브를 꽉 움켜쥐었다. 하지만 겉으로는 아무렇지 않은 척 온세아에게 시선을 고정했다.

“불편하다고요?”

온세아가 말을 잇지 못했다.

‘뭐라 설명하지?’

“그게 그러니까...”

그녀가 망설이며 붉은 입술을 깨물었다.

민망함에 빨갛게 달아오른 온세아의 얼굴을 보던 권태혁이 침을 꿀꺽 삼켰다. 몸속에 뜨거운 기운이 걷잡을 수 없이 치솟자 욕구를 애써 억누르며 물었다.

“어쩌다가 그렇게 된 거죠?”

온세아가 우물쭈물하며 차마 말을 꺼내지 못했다.

“그... 그게... 제가...”

‘욕구가 강해서 너무나 하고 싶었다고 어떻게 말해.’

결혼한 지 1년이 넘었지만 남편 구형민은 그녀에게 손끝 하나 대지 않았다. 온세아의 욕망이 점점 더 커지고 갈망할수록 구형민은 오히려 그녀를 피했다.

심지어 온세아가 잠자리를 요구할까 봐 극도로 두려워하는 눈치였다.

온세아는 하는 수 없이 스스로 해결책을 찾아야 했다. 하지만 그것만으로는 턱없이 부족했다. 계속 원했고 더 많은 것을 갈망했다.

권태혁이 온세아의 반응을 살피며 물었다.

“결혼했어요?”

온세아가 무의식중에 고개를 끄덕였다.

그 순간 권태혁은 왠지 모르게 실망감이 밀려왔다. 눈빛조차 눈에 띄게 어두워졌다.

“일단 누우세요. 검사해볼게요.”

그녀는 침대에 고분고분 누워 주먹을 꽉 쥐었다. 얼굴이 불덩이처럼 뜨거웠다.

권태혁이 온세아를 보면서 낮게 깔린 목소리로 말했다.

“움직이지 마세요.”

온세아가 말없이 입을 꾹 다물었다. 가뜩이나 수치심이 극에 달한 상태인데 이런 증세가 생기니 어떻게 얌전히 검사를 받을 수 있겠는가?

“혹시 여자 의사로 바꿔주실 수 있을까요?”

온세아의 요구에 권태혁의 눈빛이 더욱 어두워졌다.

“저한테 불만이라도 있으신가요?”

“아니요. 아닙니다...”

온세아가 황급히 해명했다. 그런데 말이 채 끝나기도 전에 권태혁이 차갑게 거절했다.

“오늘 환자분이 예약한 건 제 진료예요. 치료받기 싫으면 나가세요.”

‘왜 이렇게 사나워? 이따가 컴플레인 걸어야지.’

하지만 병을 더 미룰 수 없어 일단 한번 믿어보기로 했다.

“다른 뜻은 없었어요. 선생님, 제발 꼭 고쳐주세요.”

온세아가 간절히 부탁했다.

권태혁이 대진으로 나온 게 이번이 처음이었다. 처음부터 이런 특별한 여성 환자를 만날 줄은 생각지도 못했다.

이 병이 발병한 원인이... 게다가 아름답기까지...

이건 남자의 자제력을 시험하는 것이나 다름없었다.

“쓸데없는 소리 하지 말고 입 다무세요.”

권태혁이 호통치더니 다시 침을 꿀꺽 삼켰다. 장갑을 끼고 소독한 프로브를 든 채 온세아에게 천천히 다가갔다.

온세아는 수치심에 저도 모르게 눈을 질끈 감았다. 남편 구형민도 보지 못한 걸 다른 남자에게 보여줘야 했다.

상대가 아무리 의사라고 해도 마음 한구석으로는 받아들이기 힘들었다.

“웁.”

온세아가 저도 모르게 낮게 신음했다. 요염하면서도 애교 섞인 목소리였다.

순간 온몸에 소름이 돋은 권태혁이 손을 살짝 뗐다.

“아파요?”

온세아의 아름다운 눈망울에 물기가 어렸다. 붉은 입술을 달싹였으나 뭐라고 표현해야 할지 몰랐다.

이성적으로는 지금 이 순간 참아야 한다는 걸 잘 알고 있었지만 병 때문에 자꾸만 저도 모르게...

그녀의 연약한 모습을 보면 차마 힘을 줄 수가 없었다.

“살살할게요, 그럼.”

권태혁이 헛기침을 한번 하더니 시선을 다른 곳으로 돌린 채 진찰에 집중했다.

진찰이 끝난 후 온세아는 오히려 더 공허하고 참기 힘들어졌다.

“선생님, 상태가 심각한가요?”

목소리가 조금 떨렸다.

권태혁이 마음을 다잡고 천천히 장갑을 벗었다.

“호르몬 불균형으로 인한 해리성 장애입니다. 오랜 기간 성생활이 부족했던 것과 관련이 깊어요.”

‘성생활 부족?’

온세아가 고개를 떨궜다. 예쁜 얼굴에 당혹감이 스쳤다.

그녀는 성생활이 부족한 게 아니라 아예 없었다. 남편 구형민에게 심각한 결벽증이 있었다. 연애를 시작해서부터 결혼한 지금까지 두 사람은 스킨십을 한 적이 거의 없었다. 이럴수록 온세아의 갈망이 더욱 커져만 갔다.

온몸의 세포 하나하나가 스킨십을 애타게 갈구하는 듯했다.

“호르몬을 조절할 수 있게 소염제 좀 처방해드릴게요.”

권태혁이 컴퓨터 앞에 앉아 처방전을 썼다.

“집에 돌아가서 남편분과 횟수를 좀 늘려보세요. 그러면 증상이 많이 호전될 겁니다.”

온세아의 얼굴이 뻘겋게 달아올랐다. 바지를 입고 침대에서 내려온 뒤 권태혁이 건넨 약 처방전을 받았다.

“감사합니다, 선생님.”

온세아가 진료실을 나서자마자 흰 가운을 입은 여자 의사 한 명이 뒷문으로 들어왔다.

“권태혁, 내가 없는 사이에 감히 내 환자를 봤어?”

때맞춰 도착한 권민지가 분노하며 동생을 나무랐다.

권태혁이 태연하게 대답했다.

“우리 의대 다닐 때 내가 늘 수석이었던 거 잊었어? 누난 항상 2등이었잖아. 내가 무료로 진료해주는 건 누나 환자들의 복이야. 그리고 이 병원 전체가 내 거라고.”

“너!”

권민지가 권태혁을 쏘아봤다.

억지도 이런 억지가 없었다.

그나저나 평소 결벽증이 심하고 여자에게 전혀 관심이 없는 동생이 오늘 여자 환자를 진료했다는 사실이 무척이나 놀라웠다.

“날 반기지 않는 것 같으니까 이만 가볼게.”

권태혁이 한 손을 주머니에 넣고 온세아가 사라진 쪽을 쳐다봤다.

“가긴 어딜 가? 오늘 우리 병원 흉부외과에 새로 선생님이 오셨어. 젊고 예쁜 데다가 의술도 뛰어나서 우리 병원의 퀸카야. 게다가 지금 솔로래...”

권민지가 황급히 동생을 불러 세우며 적극적으로 추천했다.

“나중에.”

권태혁은 별 흥미가 없다는 듯 건성으로 대답하고는 휙 가버렸다.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
35 Chapters
บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของโชคชะตา
3 ปีก่อน บรรยากาศในโรงพยาบาลเงียบสงัด แต่ภายในใจของ รมิดา รู้สึกเหมือนมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ตลอดเวลา ภาพพี่สาวของเธอ ธีรดา ยิ้มอ่อนแรงก่อนที่จะจากไปยังคงตราตรึงอยู่ในหัวสมอง "ดา...พี่ขอโทษนะที่ฝากเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไว้ให้เธอ..." เสียงพี่สาวยังคงก้องในความทรงจำ "พี่ดาอย่าพูดแบบนั้น...พี่ต้องหาย พี่ต้องอยู่กับน้องอชิ" เสียงเธอสั่นไหว ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าอีกไม่นานสิ่งที่กลัวที่สุดจะกลายเป็นความจริง หลังจากพี่สาวจากไป รมิดาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต แม้เธอจะยังเป็นเพียงเด็กมัธยมปลาย แต่หลานชายวัยแบเบาะที่ไม่มีใครดูแลคือความรับผิดชอบที่เธอไม่สามารถละเลยได้ วันนั้นเอง เธอได้รับเอกสารเกี่ยวกับ เงินประกันชีวิตของธีรดา ในห้องเล็ก ๆ ที่พี่สาวเคยอาศัยอยู่ เจ้าหน้าที่ประกันเปิดเอกสารและอธิบายรายละเอียด “คุณธีรดาได้วางแผนการเงินไว้อย่างดีครับ จำนวนเงินก้อนนี้สามารถดูแลค่าใช้จ่ายพื้นฐานของเด็กได้จนถึงอายุ 18 ปี แต่ขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการด้วยนะครับ” ใบหน้าสวยก้มมองหลานชายตัวน้อยที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน เขาดูบอบบางเหลือเกิน แต่ก็เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอในตอนนี้ น้องอชิคือสิ่งที่พ
Read more
บทที่ 2 จุดตัดของสองชีวิต
ลมเย็นพัดผ่านลานมหาวิทยาลัยในช่วงปลายเดือนตุลาคม นักศึกษามากมายเดินสวนกันไปมาระหว่างตึกเรียนเสียงพูดคุยผสมกับเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนทำให้รมิดาที่กำลังเดินจูงมือน้องอชิรู้สึกอบอุ่นปนประหม่า น้องอชิในชุดเสื้อยืดสีฟ้าพร้อมกางเกงขาสั้นลายไดโนเสาร์ เดินแกว่งมือเล็กๆ อย่างร่าเริง “ป้าดา เราจะไปไหนต่อครับ?” “เดี๋ยวป้าดามีเรียนก่อนนะ อชิไปนั่งเล่นในห้องสมุดกับพี่เปิ้ลก่อนนะครับ” รมิดาก้มลงพูดกับหลานชายพลางลูบหัวเบา ๆ “อชิอยากอ่านนิทานไดโนเสาร์อีก!” เด็กน้อยตาเป็นประกาย “ได้สิ เดี๋ยวป้าดายืมให้” ระหว่างที่รมิดาพาน้องอชิไปส่งที่ห้องสมุด เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของรุ่นพี่ที่กำลังทำกิจกรรมอยู่หน้าตึกวิศวกรรมศาสตร์ดึงความสนใจของเธอ “นั่นใครน่ะ?” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มนักศึกษา รมิดาหันไปมอง ก่อนจะพบสายตาคมดุของชายหนุ่มคนหนึ่งที่จ้องมาที่เธอ ปรเมศที่กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์หยุดมือและขมวดคิ้วเมื่อเห็นเด็กตัวเล็กที่เดินจูงมือหญิงสาวข้างหน้า ความรู้สึกแปลก ๆ วาบขึ้นมาในใจ ช่วงบ่ายวันเดียวกัน รมิดานั่งจดบันทึกในสมุดระหว่างฟังอาจารย์บรรยายในห้องเรียน เธอร
Read more
บทที่ 3 จุดเปลี่ยนของชีวิตทั้งสามชีวิต
ผ่านไปไม่นาน รมิดาได้หยุดเถียงกับปรเมศและพาน้องอชิไปเข้านอน ชายหนุ่มได้เดินมานั่งที่โซฟา ความเงียบที่หนักหน่วงเริ่มเข้าครอบงำทุกมุมห้อง เสียงหายใจของเขาเป็นจังหวะที่ชัดเจนขึ้นในบรรยากาศที่ว่างเปล่า แม้จะพยายามเก็บความคิด แต่บางครั้งคำพูดของรมิดากลับก้องอยู่ในหัวเขา “ถ้าคุณคิดว่าคุณจะอยู่ที่นี่แล้วทุกอย่างจะง่ายขึ้น คุณคิดผิด” “ชีวิตของฉันและน้องอชิไม่ได้เหมาะกับใครบางคนที่มองมันเป็นแค่หน้าที่” ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง แล้วมองออกไปนอกบ้าน สายลมในยามค่ำคืนพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นและความเปล่าเปลี่ยว เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องราวของธีรดาจะเกี่ยวข้องกับเขาในทางที่เขาไม่เคยตั้งใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของรมิดาดังขึ้นจากห้องนอน เธอเดินออกมาพร้อมกับความเงียบสงบที่ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่คนละฝั่งของแม่น้ำที่กว้างใหญ่ “จะไปไหนเหรอ?” รมิดาถามเสียงเรียบ เมื่อเห็นเขากำลังจะออกไป เมศหันกลับไปมองเธอ “ผมจะกลับไปคืนนี้” เขาตอบ ด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหนักใจ “แต่เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีก” รมิดาเงียบไป ไม่รู้จะตอบอย่างไร คำพูดของเขาทำให้เธอรู
Read more
บทที่ 4 ความวุ่นวายที่เริ่มเข้ามาในชีวิต
ที่หน้าตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ รถของเมศจอดนิ่งสนิทใต้ร่มไม้ใหญ่ รมิดาค่อย ๆ เปิดประตูแล้วอุ้มน้องอชิที่ยังง่วงงุนลงจากเบาะหลัง เธอปรับตัวน้องให้ยืนบนพื้นพร้อมจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเหลือบมองเมศที่ยังคงนั่งอยู่หลังพวงมาลัย “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” รมิดาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาท แต่ในแววตายังแฝงความระแวง เมศพยักหน้ารับ “ไม่เป็นไรครับ แต่ผมจะไปรออยู่ใกล้ ๆ ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกได้ทันที” รมิดาชะงักเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าการที่เขาจะ “รออยู่ใกล้ ๆ” หมายถึงอะไร และไม่อยากถามให้มากความ เธอเพียงแค่ส่งยิ้มจาง ๆ แล้วจูงน้องอชิเดินออกไป เธอพาน้องอชิเดินมายังโต๊ะม้านั่งไม้ใกล้ตึกคณะ ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ช่วยบังแดดในยามสาย แต่ด้วยความที่แดดเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ รมิดาจึงหยิบหมวกใบเล็กสีฟ้าลายการ์ตูนออกมาจากกระเป๋าแล้วค่อย ๆ สวมให้หลานชาย “ใส่หมวกก่อนนะครับ อชิ เดี๋ยวแดดจะร้อนเกินไป” เธอพูดพลางจัดสายหมวกให้พอดีกับศีรษะของเด็กชาย น้องอชิพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่จู่ ๆ ก็เอียงศีรษะมองป้าดาด้วยความสงสัย “ป้าดาไม่มีเรียนเช้าเหรอฮะ?” คำถามนั้นทำให้รมิดาหยุดมือชั่วครู่ก่อนจะยิ้มแห้งออกมา
Read more
บทที่ 5 เพื่อนใหม่ในคณะ
ที่ใต้ตึกคณะศิลปศาสตร์ รมิดาจูงมือน้องอชิเดินมาหยุดที่ม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ อากาศร่มรื่นช่วยบรรเทาความร้อนในยามสาย เธอหยิบขนมกับนมกล่องสำหรับเด็กออกมาจากกระเป๋าเป้ใบเล็กของน้องอชิ ตรวจดูว่าเตรียมของทุกอย่างครบถ้วนหรือยัง “อชิครับ หิวมั้ย? ป้าดาเตรียมนมกับขนมไว้ให้นะครับ” เธอถามพลางยิ้มอ่อนโยน “ยังไม่หิวฮะ ป้าดา” เด็กน้อยตอบเสียงใส แต่ก็ยอมรับนมกล่องไปถือไว้ ขณะนั้นเอง เสียง ติ้ง! ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของรมิดา เธอหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความจากพี่รหัสของเธอเอง—พี่ศรัณย์พร (พี่แป้ง) พี่แป้ง: “ดา พี่กำลังลงไปแล้วนะ รอแป๊บนึง” รมิดาอ่านข้อความแล้วยิ้มบาง ๆ เธอพิมพ์ตอบไปอย่างรวดเร็ว “โอเคค่ะพี่แป้ง ขอบคุณมากนะคะ” ไม่ถึงห้านาที หญิงสาวร่างสมส่วนในชุดนักศึกษามีเครื่องแบบครบถ้วนก็เดินตรงมาหา รมิดารู้จักพี่แป้งดีในฐานะพี่รหัสที่ทั้งขี้เล่นและใจดี เธอไม่ใช่คนที่ยอมใครง่าย ๆ แต่กับรุ่นน้องแล้ว เธอมักเต็มใจช่วยเสมอ “รมิดา! นี่น้องอชิใช่มั้ย?” พี่แป้งพูดขึ้นทันทีที่มาถึง เธอก้มลงมองน้องอชิที่กำลังมองเธอด้วยตาแป๋ว “ใช่ค่ะพี่แป้ง อชิ นี่คือป้าแป้งนะครับ ทักทายหน่อย” รมิดาพูดพลา
Read more
บทที่ 6 ชีวิตที่จัดการไม่ลงตัวเสียที
รมิดากำลังเร่งรีบเดินออกจากตึกคณะ มุ่งหน้าไปยังห้องสมุดของมหาวิทยาลัยเพื่อพาน้องอชิไปทานข้าว หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวลเรื่องการทิ้งหลานชายไว้กับพี่แป้งนานเกินไป เธอก้มลงมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะถึงห้องสมุด เสียงเรียกของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“นี่เธอ!”รมิดาชะงักหันกลับไปมอง พบว่ากลุ่มนักศึกษาหญิงกลุ่มเดิมที่เจอในโรงอาหารเมื่อเช้า เดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร“มีอะไรอีกคะ?” รมิดาถอนหายใจ ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหนึ่งในกลุ่ม หญิงสาวที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีม เอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มเยาะ “ตกลงเธอเป็นอะไรกับเมศกันแน่?”รมิดาก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือแล้วเงยหน้าตอบ “ฉันตอบคุณไปแล้วค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขา”ทุกคนในกลุ่มแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ หนึ่งในนั้นแค่นหัวเราะ “ไม่ได้เป็นอะไร? ถ้าไม่ได้เป็นอะไร แล้วทำไมเมศถึงไม่มีเวลาไปทานข้าวกับฉัน? หรือไปนอนกับฉัน? เขาติดธุระ แต่ธุระที่ว่าคืออยู่กับเธอ”คำพูดนั้นทำให้รมิดาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ฉันบอกให้คุณไปถามเขาเองค่ะ คุณถามฉันไป คุ
Read more
บทที่ 7 ฝากหลานไว้กับลุง
ณ มุมหนึ่งใกล้ ๆ โรงอาหาร บทสนทนาของรมิดากับปรเมศยังไม่จบริมฝีปากบางหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เพียงชั่วพริบตานัยน์ตาสีน้ำผึ้งมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ฉันจะให้คุณช่วยดูแลน้องอชิด้วยก็ได้”เมศเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนจะถามกลับ “จริงเหรอ?”รมิดาพยักหน้าเล็กน้อยอย่างลังเล แต่พูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง “แต่มีข้อแม้ คุณห้ามให้ใครรู้ว่าคุณอยู่กับฉันเพราะฉันกลัวสาว ๆ ของคุณจะฉีกอกฉันเอา”คำพูดของเธอทำให้เมศหลุดหัวเราะเบา ๆ พร้อมยิ้มน้อย ๆ “แน่นอน เรื่องนี้จะไม่มีใครรู้ ผมก็ไม่อยากมีปัญหาอะไรเหมือนกัน”รมิดาพยักหน้าอย่างโล่งใจที่เขาไม่คิดจะเรียกร้องอะไรไปมากกว่านี้ เธอไม่อยากให้ชีวิตตัวเองวุ่นวายไปกว่านี้แล้ว เธอสูดลมหายใจลึกก่อนจะพูดต่อ “ช่วงบ่ายนี้อาจารย์ยกคลาส ฉันไม่มีเรียน ถ้าคุณมีเรียน ฉันขอตัวก่อนค่ะ”เมศขยับตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อยก่อนจะรีบพูดขึ้น “งั้นผมไปส่ง”คำตอบของเขาทำให้รมิดาเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เธอถามกลับทันที “ไม่มีเรียนเหรอคะ?”เมศยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ พร้อมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ผมมีเรีย
Read more
บทที่ 8 ชายปริศนา
เวลาบ่ายโมงกว่า หลังจากที่รมิดาแยกตัวกับน้องอชิ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความในไลน์กลุ่มเพื่อนร่วมรายงาน“เจอกันที่ไหน?”ไม่นานข้อความตอบกลับจากเพื่อนในกลุ่มก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ“คาเฟ่ Bliss & Beans ใกล้มหาวิทยาลัยนะ รีบมาได้แล้ว!”รมิดาขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะสงสัยว่าทำไมถึงเปลี่ยนสถานที่จากในห้องสมุดเป็นคาเฟ่ แต่เธอก็ไม่มีเวลาคิดอะไรนาน มือเรียวรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วก้าวฉับ ๆ ไปยังหน้าประตูมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็วทันทีที่เธอไปถึงหน้าประตู รมิดาก็โบกมือเรียกวินมอเตอร์ไซค์“คาเฟ่ Bliss & Beans นะคะ รีบหน่อยค่ะ”พี่วินรับคำก่อนจะสตาร์ทรถพร้อมพาเธอมุ่งหน้าสู่จุดหมาย รมิดานั่งซ้อนท้ายในความเงียบ แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย ในใจก็คิดไปถึงหลานตัวเล็กของเธอที่ตอนนี้อยู่ในความดูแลของปรเมศ“วันนี้อยู่กับปรเมศ หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไร…”เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ความคิดเรื่องที่เขาจะทำอะไรแปลก ๆ หรือไม่ใส่ใจน้องอชิทำให้เธออดกังวลไม่ได้แต่ก่อนที่ความกังวลจะพุ่งไปมากกว่านั้น เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์ที่ชะลอลงทำให้รมิดาหลุดออกจากภวังค์“ถึงแล้วครับน้อง”รมิดาลงจากรถอย่างเร่
Read more
บทที่ 9 ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มก่อตัวในใจ
ลมเย็นที่พัดผ่านไม่ได้ช่วยให้รมิดารู้สึกสบายใจขึ้นเลย เมื่อชายคนแปลกหน้าในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันเดินตรงเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มประหลาดที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกเธอถอยไปทางด้านซ้ายอย่างระมัดระวัง แต่แล้วชายคนนั้นก็พุ่งเข้ามาเร็วเกินคาด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธอ“คุณเป็นใครคะ? เราไม่รู้จักกัน มาทำแบบนี้ทำไม?” รมิดาถามเสียงสั่น เธอพยายามสะบัดแขนออก แต่ข้อมือของเธอกลับถูกบีบแน่นขึ้นชายคนนั้นไม่ตอบคำถามของเธอ เขากลับยิ้มเหยียดและมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ“มานี่เถอะคนสวย อย่าดิ้นเลย จะให้พี่ ๆ ดูแลเธออย่างดีเอง” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง รมิดาหันไปมองก็พบว่ามีชายอีก 3-4 คนที่ดูเหมือนนักเลงเดินเข้ามาล้อมเธอไว้“ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรพวกคุณเลย” รมิดาพูดเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว ชายที่จับข้อมือเธอเอ่ยเสียงเข้ม “เธออาจจะไม่ได้มีเรื่องกับฉัน…แต่เธอมีเรื่องกับผู้หญิงของฉัน”คำพูดนั้นทำให้รมิดาชะงัก เธอมองหน้าเขาด้วยความงุนงง “ฉันไม่เคยมีเรื่องกับใครเลยค่ะ! ฉันไม่รู้จักพวกคุณด้วยซ้ำ คุณกำล
Read more
บทที่ 10 ใช้ชีวิตคนเดียวในรั้วมหาวิทยาลัยเป็นครั้งแรก
เช้าวันรุ่งขึ้น รมิดาตื่นตั้งแต่ตี 5 เพราะเธอมีเรียน 8 โมงเช้าจนถึงบ่าย เธอต้องตื่นเวลานี้ทุกวันเพื่อเตรียมนม เตรียมขนมใส่กระเป๋าให้น้องอชิ หากวันไหนมีเวลาว่างก็จะทำอาหารให้น้องอชิด้วย ทว่าเช้าวันนี้แปลกไป ปรเมศชายหนุ่มหน้าขรึมคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่สาว ๆ หลายคณะต่างหมายปอง กำลังยืนทำอาหารอยู่ที่ครัว โดยใส่ผ้ากันเปื้อนรูปกระต่ายของเธอ หญิงสาวจ้องมองจนลืมตัว คิดไปว่า เขาก็มีมุมที่น่ารักเหมือนกันจนตอนนี้เป็นเวลา 7 โมงเช้ารมิดายืนพิงกรอบประตูครัว มองภาพตรงหน้าอย่างงุนงงและอดขำไม่ได้ ปรเมศ—ชายหนุ่มสุดเย็นชา หน้าขรึมที่ไม่เคยเห็นเขาสนใจเรื่องพวกนี้—กลับมายืนทำอาหารอยู่ในครัวของเธอ แถมยังใส่ผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายสีชมพูของเธออีกเธอเผลอยิ้มออกมา “คุณกำลังทำอะไรน่ะ?”ปรเมศที่กำลังคนไข่ในกระทะสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเธอ “ทำอาหารเช้าให้น้องอชิ” เขาตอบเสียงเรียบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่รมิดาขมวดคิ้ว “ตั้งแต่เมื่อไหร่คุณทำอาหารเป็น?”ปรเมศเลิกคิ้ว “ไม่ได้เก่งขนาดนั้น แต่พอทำได้บ้าง เธอจะยืนมองเฉย ๆ หรือจะมาช่วย?”หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ พลางเดินเข้าไปใกล้ “ก็แค่แปลกใจค่ะ ไม่คิดว่า
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status