บทที่10

"อย่าหัวเราะนะ"

ชลันดาทำเสียงดุ ๆ ให้กับคนที่นั่งอยู่ขั้นบันไดเดียวกับเธอ เขายังเอาผ้าขนหนูสีขาวคลุมไว้เหมือนเดิม มีมู่น้อยในอ้อมแขนกำลังตาปรือ ๆ เหมือนจะหลับ คราบน้ำตายังติดอยู่บนแก้ม พ่อลูกอ่อนจำเป็นมีนมใส่ถุงใบเล็กคล้องแขนไว้ด้วยอย่างเตรียมพร้อม แต่แม่ตัวน้อยตอนนี้ไม่ได้ต้องการนม เหมือนต้องการจะอาละวาดมากกว่า นี่ร้องจนเหนื่อยแล้ว เลยจะหลับมิหลับแหล่

"ผมพึ่งรู้หึ ๆ ว่าเจ๊ดากลัวผี"

ชลันดาหน้าแดงก่ำ เธอค้อนขวับ และดมยาดมไปด้วย

"ใครจะไม่กลัวยะ มาเดินอุ้มลูกมืด ๆ แถมยัยหนูก็ร้องไห้กระซิก ๆ ละนายเอาผ้าขนหนูยาว ๆ นี่มาคลุมทำไมยะ ฉันก็ตกใจสิ ตัวก็สูงปรี๊ด เอาผ้ามาคลุมยังกับผม แล้วก็เดินท่อม ๆ มืด ๆ บรรยากาศแบบนี้ชวนสยองจะตาย ใครจะไม่กลัวล่ะ ดีเท่าไหร่ที่ฉันไม่ช็อกอะ"

"ก็..."

ไทกลั้นหัวเราะ สองหนุ่มสาวคุยกันเบา ๆ เป็นเสียงกระซิบ แม่ตัวน้อยนอนฟังเขาและเธอคุยกันตาปรอย เคลิ้ม หมดเรี่ยวแรงอาละวาด หลังจากร้องไห้ไปล่ะหนึ่งเพลงอาดูร

"ผมคลุมผ้าไว้เพราะแสงจะได้ไม่โดนลูกมาก"

เขาว่า

"แล้วมู่น้อย...เฮ้อ...นี่เค้าเรียกอาการอะไรอะเจ๊ดา เรียกว่าอะไรลิก ๆ หรือเปล่า ผมนะทาทั้งมหาหิงส์ก็แล้ว จับเรอก็แล้ว เปิดเพลงโมสาร์ทให้ฟัง สารพัดจะทำ ก็ลุกมาร้องไห้ เวลาเดิมเปี๊ยบเลย ผมจะทำไงดี ได้แต่อุ้มพาเดิน พอเดินก็ร้องน้อยหน่อยแล้วก็ยอมหลับ พอจะเอาไปนอนที่ห้อง เหมือนจะรู้ ร้องอีกแล้ว...ผมกับไอ้เคนเมื่อคืน พาเดินวนกันทั้งคืน"

"น่ะ..."

ชลันดาย่นจมูกน้อย ๆ พลางมองแม่ตัวเล็ก

"ทน ๆ เอาหน่อย"

ไม่รู้จะพูดอะไรละงานนี้

"น้องคงไม่สบายตัว...คง...อืม...อาการประหลาดแบบนี้ บอกไม่ถูกเหมือนกันแหะ"

"ไอ้เคนมันว่าจะขอน้ำมนต์กลับมา"

"หืม..."

หนนี้เธอแทบจะขำ

"ไม่ต้องหรอก ไม่ใช่ผีสางอะไร ถ้าเกิดว่าร้ายแรงยังไงก็พาไปหาหมอเด็กดู"

"ผมกับไอ้เคนน่ะสิต้องไปหาหมอ"

ไทว่า แล้วก้มลงบนแม่ตัวน้อยที่อ้าปากหาวแล้วตาจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่

"พ่อจะทำยังไงกับหนูดีนะลูก ลูกเอ๊ย"

"เด็กยังปรับตัวไม่ได้น่ะ แกเพิ่งจะไม่กี่เดือน นี่ดีกว่าลูกของเพื่อนฉันอีกนะ นั่นก็อาการนี้เหมือนกัน แต่หนักกว่ามู่น้อย ตรงต้องพานั่งรถถึงจะหยุดร้อง ขับวนกันไปละ ทั้งคืน"

"หา..."

เขากลั้นหัวเราะจนหน้าแดง พลันคิดได้...ก็หน้าซีด

"เอ่อ...แล้วนานไหมกว่าจะหาย ตาย...ผมตายแน่ ๆ ถ้า มู่น้อยเป็นแบบนี้ทุกวันเป็นเดือน"

"ก็..."

เธอไม่อยากจะตอบ ว่ารายนั้นเป็นอยู่เกือบเดือน แถมเจ้าตัวเล็กหลังจากติดนั่งรถหลับแล้ว การต่อมาก็ติดให้อุ้มเดินวนในสวนตั้งอีกเดือนเต็ม ๆ ทำเอาพ่อแม่ปู่ย่า คนเลี้ยง พากันตาเป็นหมีแพนด้า และแขนแข็งแรงกล้ามล่ำขึ้น ไปตาม ๆ กัน

เด็กนี่บางทีก็ยากแท้หยั่งถึงจริง ๆ

"ไม่นานหรอกน่า แต่อย่าไปเอาอะไรมาพรมหรือให้ลูกกินนะนายไท ไม่ได้เกี่ยวกับผีแน่ ๆ"

"เฮ้อ..."

ไทถอนหายใจ แล้วเอ่ยเสียงอ่อย

"เป็นพ่อคนนี่ก็ยากนะ"

"ย่ะ ไม่เหมือนตอนทำหรอก"

เสียงใสเอ่ยประชด คนฟังเริ่มแอบยิ้ม กับความเป็นคนช่างสอนของคนข้าง ๆ

"นี่ละ นายจะได้รู้สึก ไม่มักง่ายในการ...ทำลูก..."

แก้มของเธอแดงนิด ๆ ขณะที่ร่ายยาวต่อ การมาอบรมสั่งสอนเรื่องแบบนี้กับชายวัยฉกรรจ์ ที่แน่ละว่าแก่กว่าเธอ มันก็กระดากปากอยู่นิด ๆ แต่ก็อดว่าอดสอนไม่ได้

"ระวังป้องกันไว้ละ หนต่อ ๆ ไป คนต่อๆ ไป"

เธอว่า ไทกระแอม มองเธอด้วยหางตาราวกับจะค้อน

"นี่เจ๊เห็นว่าผมเป็นเพลย์บอย เปลี่ยนหญิงบ่อยหรือยังไงกันครับ แล้วผมก็โตแล้ว...รู้แล้วเรื่องป้องกันคุมกำเนิด แต่ก็ขอบคุณเจ๊นะ สำหรับคำพูดเตือนสติ"

"นายโตแล้วยังไงล่ะ แล้วนายก็มีความรับผิดชอบ นี่ละข้อดีของนาย"

ชลันดาหลุดปากชมเขาออกมา คนถูกชมยิ้มเขิน เขาพิศมองวงหน้าเนียนใสของคนข้าง ๆ เธอยังไม่ได้อาบน้ำแหง ๆ เพราะยังใส่ชุดเดิม หน้ามันนิด ๆ แต่...ก็ยัง...

เออ...ทำไมเขาพึ่งสังเกตนะว่าเธอน่ารัก หน้าตาอ่อนเยาว์มาก เพราะริ้วรอยตีนกายังไม่ค่อยมี แล้วทำไมถึงขานเรียกกันว่าเจ๊ ๆ เจ้าตัวก็กระไรชอบทำตัวเป็นแม่แก่ ทำหัวเหอฟูฟ่อง ทำแก่เกินวัยไปมากโข

"เจ๊อายุเท่าไหร่?"

คำถามลอย ๆ นั่นทำให้ชลันดาขมวดคิ้ว 

"ไม่รู้หรือยังไงว่าเขาห้ามถามอายุผู้หญิงหะ อีตาไท ฉันจะอายุเท่าไหร่ นาย...ยุ่งด้วยทำไม?" 

"ก็...ไหน ๆ ก็มาเป็นพี่เลี้ยงให้ลูกสาวผมแล้ว ก็ให้ผมรู้หน่อยเถอะ ผมสงสัยมานานแล้วนะ ว่าเจ๊ดาอายุเท่าไหร่กันแน่ ดูยังไงก็ไม่เกินยี่สิบ"

แนะ...แอบชมเราหรือเปล่านั่น กดอายุต่ำกว่าอายุจริงไปเกือบสิบปีแบบนั้น

"ช่างฉันเถอะย่ะ"

"จะได้เรียกถูกไง เจ๊หน้าอ่อนขนาดนี้ผมมาเรียกเจ๊ ๆ มันกระดากปาก"

ไทว่า

"เอ่อน่ะ...ฉันไม่ว่าหรอก"

"แล้วทำไมเจ๊ไม่มีแฟนใหม่สักที"

เขาถามอีก วันนี้คนพูดน้อยทำไมพูดมากจังนะ ชลันดาคิดในใจ เธอหลุบตามองใบหน้าเล็ก ๆ ในวงแขนของเขาแทน ตอนนี้แม่ตัวเล็กหลับไปแล้ว เธอจึงสะกิดไท

"มู่น้อยหลับแล้ว พาเข้าห้องได้แล้วมั้ง ดึกแล้วด้วย ฉันจะได้กลับบ้านนอน"

"อยู่ด้วยกันก่อนสิเจ๊"

เขาโอดเสียงอ่อย ขณะที่เธอขึงตาใส่เขา

"อยู่ได้ยังไงกันยะ นายเป็นผู้ชาย ฉันเป็นผู้หญิง อยู่กันสองต่อสอง คนนินทาตาย"

"ไม่มีใครรู้หรอกน่า...อีกอย่างหนึ่ง ผมไม่มีวันทำอะไรเจ๊หรอก"

ไทว่า พลางค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วหันมามองชลันดาด้วยสายตาอ้อนวอน

"นะเจ๊ดานะ ผมกลัวว่า...เดี๋ยวถ้าเกิดว่าลูก...มีอะไร...แปลก ๆ ผมจะรับมือไม่ไหว สติจะแตกเอา"

"คือ..."

"สงสารลูกนกลูกกาตาดำ ๆ ด้วยนะเจ๊นะ นะ นะ นะ"

แนะไทมาไม้อ้อน เขาทำตาปริบ ๆ ชลันดาแทบจะหลุดขำกิ๊กออกมา เมื่อนึกถึงคำเปรียบเขา ลูกนกลูกกาอะไร ตัวยังกับหมีควาย

"เอ่อ..."

"ผมดูคนเดียวไม่ไหวจริง ๆ"

น้ำเสียงของไทอ่อยออด เขากับเธอเดินเกือบถึงหน้าห้องแล้ว ชลันดาลังเล แม่หนูมู่น้อยกำลังขยับเปลือกตาขยุกขยิก เหมือนนกรู้จริง ๆ ว่าจะถึงห้องแล้ว...จะไม่ยอมเข้า ไทเองก็เห็นอาการแล้วพาเดินวกกลับทางเดิม แม่เด็กน้อยเลยนอนหลับปุ๋ยต่อ สองหนุ่มสาวเลยเดินวนกลับไปยังบันไดหนีไฟอีกหน

ในที่สุดชลันดาก็ตัดสินใจ เธออ้าแขนออกและเอ่ยเสียงเบา

"มาส่งมาให้ฉันอุ้มบ้าง เราพาเดินอีกสักรอบ นั่งข้างนอกอีกสักชั่วโมง แล้วค่อยว่ากัน"

"ครับ...ขอบคุณมากครับ เจ๊ดา นางฟ้าชัด ๆ"

ไทเอ่ยละล่ำละลัก ทำเอาคนฟังถึงกับใจเต้นไปตุบ ก่อนจะมองค้อนเขา เธอร้องเพลงกล่อมมู่น้อยเบา ๆ โดยมีไทนั่งอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้

คืนนี้ช่างยาวนานสำหรับคุณพ่อคุณแม่จำเป็นเสียจริง ๆ

กว่ามู่น้อยจะยอมหลับสนิทก็คือตื่นขึ้นมากินนมอีกรอบ ไทกับชลันดาเดินสะโหลสะเหลกลับเข้าห้องเกือบตีสอง แม่ตัวน้อยนอนเรียบร้อยในเตียงคอกของตนเอง

"อาบน้ำไหมเจ๊ดา"

เขาถามเธอเบา ๆ พลางปิดปากหาว

"อย่ากลับห้องเลยนอนที่นี่แหละ"

"ฉันกลับไปอาบตอนเช้าทีเดียวก็ได้"

เธอว่า อาบแห้งเอาสักวันก็แล้วกัน เธอไม่กล้าจะมาทำตัวตามสบายในห้องของผู้ชายที่ไม่สนิทหรอกน่า

"งั้นก็ตามสบาย ผมยกเตียงให้ เจ๊ปิดไฟด้วยนะ"

เขาว่า แล้วเอาหมอนกับผ้าห่มลงมานอนปูง่าย ๆ ก่อนจะนอนกอดหมอนข้างหลับปุ๋ยไปอย่างง่ายดายเพราะความเพลียจัด

"คงไม่ลุกมาทำอะไรเราจริง ๆ สินะ"

ชลันดาหรี่ตามองคนตัวโตที่ตอนนี้หลับสนิทตามลูกสาวไปแล้ว เธอค่อย ๆ ย่องไปที่เตียงหลังจากปิดไฟแล้วเรียบร้อย

เฮ้อ...นี่ต้องมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นจริง ๆ สิน่า ไม่ได้เพราะเห็นแก่เงินอะไรหรอกนะ เธอเห็นแก่ตาแป๋ว ๆ ของยัยตัวน้อย และตาคม ๆ ของคนเป็นพ่อนั่นแหละ

คืนนี้ยาวนานจริง ๆ