ตอนที่ 11

“คุณหนูหลับไปแล้วค่ะ เดี๋ยวกลางวันนี้ป้าจะทำต้มจืดผักกาดขาวหมูสับไว้ให้เธอกิน”

“ผมจะเข้าไปในเมืองสักหนึ่งสัปดาห์ ฝากดูแลเธอด้วยแล้วกัน จับตาดูเธอให้ดี อย่าให้เธอหนีไปไหนได้ เกิดไปตายในป่าขึ้นมา มันจะวุ่นวายไปกันใหญ่”

“ค่ะ”

ป้าไก่มองร่างสูงเดินออกจากบ้าน แล้วหันกลับไปมองทางห้องนั่งเล่นที่ปาลิตานอนอยู่ ผู้สูงวัยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้า แล้วเดินเข้าห้องครัวไปทำหน้าที่ของตัวเอง

พอไม่มีคนเลวมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ปาลิตาก็มีความสุขกายสบายใจ เธอกินข้าวกินยา ตรงตามเวลา และพักผ่อนอย่างเพียงพอ สองวันต่อมา เธอก็หายเป็นปกติ เธออยากให้เขาหายไปสักสิบวัน หรือหายไปตลอดกาลเลยยิ่งดี

เช้าวันที่สามที่ได้อยู่อย่างสบายใจ ปาลิตาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น หลังจากกินข้าวเช้าแล้ว เธอออกไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน ป้าไก่ตามเธอออกมาแล้วถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยว่า

“คุณหนูคะ ออกมาโดนแดดโดนลมแบบนี้ เดี๋ยวก็จะเป็นไข้อีกนะคะ”

ปาลิตาหันไปยิ้มให้ป้าไก่ ก่อนจะตอบว่า

“ตาลหายดีแล้วค่ะป้าไก่ ขอบคุณป้าไก่มาก ๆ เลยนะคะที่ช่วยดูแลตาลจนหายดี”

ปาลิตาประนมมือไหว้ผู้สูงวัย ป้าไก่จับมือของเธอเอาไว้ แล้วบอกว่า

“คุณหนูไม่ต้องไหว้ป้านะคะ ป้าเป็นแค่คนดูแลเป็นแม่บ้าน คุณหนูมาที่นี่เพื่อแต่งงานกับเจ้าของไร่สิงขร มาเป็นคุณผู้หญิงของไร่ มีศักดิ์สูงกว่าป้า”

“ตาลไหว้เพื่อขอบคุณที่ป้าไก่ช่วยดูแล ไม่เกี่ยวว่าใครศักดิ์สูงศักดิ์ต่ำกว่าเลยค่ะ”

ป้าไก่ยิ้มและมองคุณหนูลูกตาลด้วยความเอ็นดู เธอช่างน่ารักอ่อนโยนและอ่อนหวาน กิริยามารยาทก็งดงาม พูดจาก็ไพเราะ แบบนี้คนที่จะต้องแต่งงานกับเธอ อาจจะตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้ตัว ขนาดเธอเพิ่งมาอยู่เพียงไม่กี่วัน ป้าไก่ก็ยังรู้สึกดีกับเธอเลย

ธรรมชาติและอากาศดีๆ ความเงียบสงบและการได้อยู่กับตัวเอง โดยที่ไม่ต้องคอยหวาดระแวงว่าจะมีใครมารังแก ทำให้ปาลิตารู้สึกดีขึ้นมาก แต่อีกสองวันความสุขของเธอก็จะหายไป เพราะเขาก็จะกลับมาแล้ว เธอไม่อยากให้เขากลับมาเลย 

ปาลิตาก็ได้แต่ภาวนาให้คุณท่านกลับมาเร็ว ๆ เขาจะได้เลิกยุ่งกับเธอสักที

ป้าไก่เห็นคุณหนูลูกตาลอยู่แต่ในบ้าน ก็เห็นใจกลัวว่าจะเหงา ผู้สูงวัยจึงเอาจักรยานมาให้เธอ 

“คุณหนูปั่นใกล้ ๆ บ้านนะคะ อย่าไปไกลนัก ถึงแม้จะเป็นอาณาเขตของไร่สิงขร แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีคนไม่หวังดี เข้ามาก่อกวนหรือเปล่า”

“คุณท่านมีศัตรูด้วยหรือคะป้าไก่”

“มีค่ะ แต่ไม่ใช่ศัตรูของคุณท่านโดยตรงหรอกค่ะ เป็นศัตรูของคุณมาร์ค พวกนั้นเป็นพวกนิสัยไม่ดีน่ะค่ะ พวกลักลอบตัดไม้ในป่า คุณมาร์คเคยชี้เป้าให้ตำรวจไปจับพวกมัน เถ้าแก่ของพวกมันเลยโกรธแค้น หลังจากนั้น จากที่อยู่กันอย่างสงบสุข ก็เกิดเหตุไม่ดีอยู่บ่อย ๆ มีการลักลอบเผาไร่ของเรา แต่คนงานก็ช่วยกันดับไฟไว้ได้ทัน และก็มีเหตุการณ์คุณมาร์คเคยโดนลอบยิง แต่ก็ไม่เป็นอะไรค่ะ นับตั้งแต่นั้นมา คนไร่สิงขรก็เลยต้องระวังตัวกันให้มากค่ะ”

ปาลิตาพยักหน้า “งั้น…ตาล จะระวังตัวนะคะ จะไม่ไปไกล ๆ แน่นอนค่ะ ป้าไก่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

พอตกเย็น พระอาทิตย์อ่อนแสง ปาลิตาปั่นจักรยานออกจากบ้านหลังใหญ่ เธอปั่นไปตามทางในไร่ซึ่งเป็นทางลาดยางไม่มีหลุมบ่อ สายลมเย็นพัดโชยมาบางเบา ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นสบายใจ

คนสบายใจปั่นจักรยานไปเรื่อย ๆ เธอปั่นเพลินไปหน่อย เลยปั่นไปจนถึงเขตแดนของไร่ที่ติดกับแม่น้ำ 

ปาลิตาจอดจักรยานพิงกับต้นไม้ใหญ่ แล้วเดินไปริมตลิ่งที่อยู่สูงกว่าแม่น้ำหลายเมตร ตาคู่สวยมองไปยังสายน้ำที่ทอดยาว สะท้อนแสงสีส้มของพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน เป็นวิวที่งดงามมาก คุ้มค่ากับการปั่นจักรยานมาตั้งไกล

คนตัวเล็กหลับตา สูดลมหายใจลึก กลิ่นบริสุทธิ์สะอาดของธรรมชาติทำให้เธอผ่อนคลายและสดชื่น แต่เธอคงอยู่ที่นี่นานไม่ได้ เพราะว่ามันค่อนข้างจะไกลจากบ้าน เดี๋ยวป้าไก่จะเป็นห่วง ปาลิตาลืมตาขึ้น เธอดื่มด่ำกับทิวทัศน์ธรรมชาติอีกครั้ง แล้วจึงหันหลังให้ภาพสวยงามนั้น

แต่เมื่อหันกลับมา เพื่อจะเดินไปเอาจักรยาน ปาลิตาก็ต้องชะงัก ใจหายวาบ เพราะมีผู้ชายสูงวัยร่างสูงใหญ่กำยำยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่เธอพิงจักรยานเอาไว้ พอเห็นเธอชะงักและมีสีหน้าตกใจ ชายคนนั้นก็บอกเธอว่า

“ลุงเป็นคนงานไร่สิงขร แล้วเอ็งเป็นใครถึงมาอยู่ที่นี่”

ปาลิตาถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเป็นคนงานของไร่ ไม่มีอะไรต้องตกใจ หญิงสาวยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะแนะนำตัวว่า

“หนูชื่อลูกตาลค่ะ เพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วัน ตาลมาแต่งงานกับเจ้าของไร่สิงขรค่ะ รอคุณท่านกลับมาจากต่างประเทศก่อน เดี๋ยวคุณท่านน่าจะประกาศให้คนงานได้รับรู้กันนะคะ”

“อ้อ! คุณหนูลูกตาลนี่เอง เห็นคนงานพูดถึงกันอยู่ครับ ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนคุณหนูแล้วล่ะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ผู้สูงวัยเดินหนีไปอีกทาง เขาเดินเข้าป่าไป ปาลิตามองตามด้วยความแปลกใจ แต่เธอก็เลิกให้ความสนใจกับเขา เพราะตอนนี้ใกล้จะมืดแล้ว เธอต้องรีบปั่นจักรยานกลับบ้าน