LOGINนายมากกัดฟันแน่น เขาคำรามลึกในลำคอ เขาเพิ่งรับรู้ว่า คุณหนูคนสวยที่เขาไปรับมายังไม่เคย เขาพ่นลมหายใจออกมาสุดแรง ใบหน้าคมเข้มบิดเบ้ เพราะร่องเนื้อสาวบริสุทธิ์บีบรัดเขาตลอดทั้งลำ
ยังไปต่อไม่ได้ เขาต้องรอ ไม่อย่างนั้นได้เจ็บตัวกันทั้งสองคน
“ตาลเจ็บ...เอามันออกไป” ปาลิตาอ้อนวอนเสียงสั่น น้ำตานองเต็มสองแก้ม
“อยู่เฉย ๆ เถอะน่า เดี๋ยวผมจัดการเอง”
“ฮึก ฮึก คนใจร้าย คนชั่ว คนเลว ตาลเกลียดนายมาก เกลียด!”
ปาลิตาด่าทอเขาทั้งน้ำตา ทั้งที่เธอยังกอดลำคอเขาไว้แน่น และไม่กล้าขยับ เพราะกลัวว่าจะเจ็บมากไปกว่านี้
“เออ...อยากด่าอะไรก็ด่าไปเถอะ ด่าแล้วก็เอาคืนไม่ได้หรอก”
คนที่ต้องอดกลั้นอย่างที่สุดถอนหายใจแรง เขาผ่อนร่างสาวลงบนที่นอน กดลำกายค้างคาเอาไว้ แล้วจูบเธออย่างอ่อนโยนอ่อนหวาน หลอกล่อคนไม่ประสาให้หลงวนอยู่กับจูบ เมื่อเธอผ่อนคลายเขาจึงเริ่มขยับช้า ๆ เนิบนาบ
ลำกายใหญ่โตถอดถอน แล้วสอดใส่กลับเข้าไปใหม่ เขาทำอย่างใจเย็น ทั้งที่อยากกระแทกแรง ๆ แต่ก็ยั้งเอาไว้
จากที่เจ็บจนแทบขาดใจ ตอนนี้ ปาลิตากลับเสียววูบวาบกลางร่องสาว กล้ามเนื้ออ่อนบีบรัดแท่งใหญ่โตร้อนผ่าว น้ำหวานลื่นใสคัดหลั่งเต็มร่อง
นายมากถอนจูบ เขาถามคลอเคลียปากอิ่มว่า
“ดีขึ้นหรือยัง”
ปาลิตาพยักหน้าเร็ว ๆ
คนที่พร้อมกระแทกจึงไม่รั้งรออีกต่อไป ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะต้องอับอายขายหน้าเพราะสาวเวอร์จิ้น
ร่างสูงยกลำตัวท่อนบนขึ้น เขาเหยียดแขนสองข้าง กดสองมือลงข้างศีรษะเล็ก แล้วกระแทกกระทั้นเอาแต่ใจ ขับเคลื่อนลำกายในร่องนุ่มแน่นอย่างดุดัน
ปาลิตาหวีดร้องเสียงหลง เพราะเขาโถมถั่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง เธอจับต้นแขนแกร่งไว้แน่น กายสาวโยกคลอนไปตามแรงที่เขาสาดซัดเข้าหา แท่งร้อนผ่าวลำใหญ่ตอกลึกซ้ำ ๆ จนเธอระเบิดพร่างอย่างรุนแรง
นายมากกดแก่นกายแช่นิ่งล้ำลึก เขาเงยหน้าขึ้น กัดฟัน อดกลั้นเอาไว้ จนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน กระทั่งเธอผ่อนคลาย เขาจึงทาบตัวลงทับเธอเอาไว้ กอดเธอเต็มวงแขน แล้วโจนจ้วงเข้าใส่ไม่ยั้ง เขากระแทกจนเธอถึงไปพร้อมกับเขาอีกครั้ง
...
“เอามันออกไป” ปาลิตาบอกเสียงสั่นเบาหวิว แม้แทบไม่มีเรี่ยวแรง แต่เธอก็ยังยกมือสองข้างขึ้นมาดันหัวไหล่หนา
นายมากหัวเราะในลำคอ บอกให้เอาออกเหรอ หึ! ไม่มีทาง
“นายมาก! หยุดนะ พอได้แล้ว”
คนที่เริ่มขับเคลื่อนแก่นกายในร่องนุ่มแน่นอีกครั้งยิ้มร้าย เขากระซิบบอกเธอว่า
“ผมเพิ่งเสร็จไปครั้งเดียวเอง ยังไม่พอง่าย ๆ หรอก”
“ไม่...”
ถ้อยคำปฏิเสธของปาลิตาถูกปิดกั้นไว้ด้วยจูบเร่าร้อน
ปาลิตาถูกคนตัวโตรังแกตลอดทั้งคืน เขาเล้าโลมให้เธออยาก แล้วเขาก็หยุดเพื่อให้เธอร้องขอ คนไม่ประสาอย่างเธอหลงกลเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เขาหลอกล่อให้เธอทำเรื่องน่าอายที่เธอไม่เคยทำ เขาผลักเธอหลงวนอยู่ในห้วงพิศวาสทั้งคืน
5 คุณหนูตกอับ
“ออกไปจากห้องตาลได้แล้วค่ะ”
ปาลิตากำผ้าห่มไว้แนบอก เธอนอนตะแคงหันหลังให้คนเลวที่รังแกเธอทั้งคืน
ร่างสูงที่ห่มผ้าผืนเดียวกับเธอลุกขึ้นนั่ง เขาบิดขี้เกียจสองสามที แล้วหันไปมองคนที่นอนนิ่งอยู่ข้าง ๆ
“ลุกไปอาบน้ำ แล้วลงไปกินข้าว”
“นายมากเป็นแค่คนสวน ไม่ต้องมาสั่ง”
คนถูกยอกย้อนอมยิ้ม โดนไปที เริ่มเถียงเป็นแล้วโว้ย!
แต่คนอย่างเขา ยอมใครที่ไหน
นายมากเลิกผ้าห่มขึ้น กระชากมันออกจากคุณหนู เขาโยนผ้าห่มลงบนพื้น
ปาลิตาตกใจ เธอลนลานจะลงจากเตียงไปเอาผ้าห่ม แต่ถูกเขาคว้าเอวบางไว้ได้ก่อน เขาดึงเธอเข้าไปกอด แผ่นหลังเนียนแนบไปกับอกกว้าง
“บอกดี ๆ ไม่ทำตาม งั้น...ผมจะอาบน้ำให้คุณหนูเองนะครับ”
ปาลิตาถูกคนสวนอุ้มลงจากเตียง เธอทุบตีเขาด้วยความโมโหและเจ็บใจ
“หยุดดิ้นได้แล้ว ไม่งั้นโดนอีกแน่”
เขาอุตส่าห์เมตตาสงสาร ไม่ซ้ำตอนเช้า ยังจะมาสะบัดสะบิ้งน่ารำคาญ ไม่คิดถึงเมื่อคืนบ้างวะ อ้อนให้เขาทำจนหมดแรง
พอถูกขู่ ปาลิตาก็สงบ เธอยอมให้เขาอุ้มไปวางลงในห้องน้ำ
“ออกไปได้แล้ว ตาลจะอาบเองค่ะ”
“รีบ ๆ อาบ เสร็จแล้วลงไปกินข้าว”
“ออกไป!” ปาลิตาหันหลังให้เขา เธอไม่อยากเห็นหน้าคนเลว
คนตัวสูงมองข้างหลังเธอแล้วก็ถอนหายใจแรง รอยดูดรอยเม้มเต็มตัวเธอไปหมด ข้างหน้าก็คงเยอะไม่แพ้กัน ยัยคุณหนูช่างบอบบางเสียจริง โดนดูดนิดหน่อยเป็นรอยทั้งตัว
“ถ้าลงไปช้า ระวังป้าไก่จะสงสัยว่าทำไมถึงตื่นสาย”
ปาลิตากำมือสองข้างไว้แน่น เธอไม่หันไปมองเขา เธอรอกระทั่งได้ยินเสียงปิดประตู แล้วเธอจึงก้าวเร็ว รีบไปปิดล็อกแน่นหนา ปิดกั้นไม่ให้เขาเข้ามารังแกเธอได้อีก
ปาลิตาพิงหลังกับบานประตู เธอเงยหน้า สูดลมหายใจเข้าและระบายออกช้า ๆ ก่อนจะก้าวไปยืนตรงหน้าเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า เธอมองไปที่กระจก เห็นสภาพตัวเองแล้ว น้ำตาก็ไหลรินออกมา
เขาทิ้งร่องรอยไว้บนตัวเธอเต็มไปหมด และที่น่าอดสูใจคือ เธอรู้ตัวดีว่า ไม่ใช่เพราะเขาฝ่ายเดียว แต่เป็นเธอเองที่หลงระเริงไปกับการหลอกล่อของเขา เธอเรียกร้อง อ้อนวอน และตอบสนองเขาอย่างน่าอาย
นายมากกัดฟันแน่น เขาคำรามลึกในลำคอ เขาเพิ่งรับรู้ว่า คุณหนูคนสวยที่เขาไปรับมายังไม่เคย เขาพ่นลมหายใจออกมาสุดแรง ใบหน้าคมเข้มบิดเบ้ เพราะร่องเนื้อสาวบริสุทธิ์บีบรัดเขาตลอดทั้งลำยังไปต่อไม่ได้ เขาต้องรอ ไม่อย่างนั้นได้เจ็บตัวกันทั้งสองคน“ตาลเจ็บ...เอามันออกไป” ปาลิตาอ้อนวอนเสียงสั่น น้ำตานองเต็มสองแก้ม“อยู่เฉย ๆ เถอะน่า เดี๋ยวผมจัดการเอง”“ฮึก ฮึก คนใจร้าย คนชั่ว คนเลว ตาลเกลียดนายมาก เกลียด!”ปาลิตาด่าทอเขาทั้งน้ำตา ทั้งที่เธอยังกอดลำคอเขาไว้แน่น และไม่กล้าขยับ เพราะกลัวว่าจะเจ็บมากไปกว่านี้“เออ...อยากด่าอะไรก็ด่าไปเถอะ ด่าแล้วก็เอาคืนไม่ได้หรอก”คนที่ต้องอดกลั้นอย่างที่สุดถอนหายใจแรง เขาผ่อนร่างสาวลงบนที่นอน กดลำกายค้างคาเอาไว้ แล้วจูบเธออย่างอ่อนโยนอ่อนหวาน หลอกล่อคนไม่ประสาให้หลงวนอยู่กับจูบ เมื่อเธอผ่อนคลายเขาจึงเริ่มขยับช้า ๆ เนิบนาบลำกายใหญ่โตถอดถอน แล้วสอดใส่กลับเข้าไปใหม่ เขาทำอย่างใจเย็น ทั้งที่อยากกระแทกแรง ๆ แต่ก็ยั้งเอาไว้จากที่เจ็บจนแทบขาดใจ ตอนนี้ ปาลิตากลับเสียววูบวาบกลางร่องสาว กล้ามเนื้ออ่อนบีบรัดแท่งใหญ่โตร้อนผ่าว น้ำหวานลื่นใสคัดหลั่งเต็มร่องนายมากถอนจูบ เขาถา
ปาลิตาอ่อนระทวย และนอนหอบหายใจแรง มือที่ผลักไสเขาวางแหมะอยู่บนอกกว้าง แต่เธอไม่มีแรงผลักเขาออกไปเลย เมื่อเขาจัดการถอดเสื้อผ้าออกจากเรือนกายสาว เธอพยายามขัดขืนแล้ว แต่ก็รั้งเอาไว้ไม่ได้สักชิ้นเมื่อเรือนกายสาวขาวเนียนไร้สิ่งปกปิด คนที่บุกรุกเข้ามาก็ได้โอกาสสำรวจทั่วกายเนียนนุ่ม“ออกไปนะ...”ปาลิตาไล่เขาด้วยเสียงเบาแผ่วอย่างหมดหวัง เธอใช้กำปั้นน้อยทุบไหล่บึกบึน แต่ก็ไม่ระคายผิวเขาสักนิด เขาเลื่อนใบหน้าลงซุกไซ้ลำคอระหง แล้วเลื่อนลงไปคลอเคล้ากับเต้าอวบ อ้าปากครอบครองความเด้งหยุ่นข้างซ้าย และบีบขยำเต้าอวบข้างขวาจนเนื้อนุ่มปริปลิ้นออกมาตามง่ามนิ้วมื้อเขาดูดเลียอย่างมูมมาม จนเกิดเสียงดังน่าอาย เขาตวัดลิ้นเลียเม็ดเนื้อนุ่มสีสวย เขาทำให้เธอซ่านสยิว ปลุกเร้าอารมณ์สาวจนตื่นเตลิด“หยุด พอได้แล้ว...”ปาลิตาห้ามทั้งที่เธอรู้อยู่แก่ใจว่าห้ามไม่ได้ และเมื่อเขาช้อนสองมือลงใต้ขาพับของเธอ แล้วแยกแย้มยกขึ้นจนบั้นท้ายลอยเหนือที่นอน เธอก็หลับตาแน่น พอเขาประกบปากลงกลางกลีบเนื้อชุ่มฉ่ำ กายสาวสะท้านเฮือก เธอขยุ้มเส้นผมเขาเต็มสองมือ ดึงสุดแรงเพื่อให้เขาหยุดทำ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่อาจทัดทานเขาได้เลยปาลิตาปล่
พอทำกับข้าวเสร็จแล้ว ป้าไก่ก็บอกกับปาลิตาว่า“ป้าเตรียมอาหารเย็นไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ป้าขอตัวกลับบ้านพักก่อนนะคะ”“ทำไมป้าไก่ไม่พักที่บ้านหลังนี้ล่ะคะ น่าจะสะดวกกว่าเทียวไปเทียวมานะคะ”“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณท่านไม่ชอบความวุ่นวาย ท่านชอบอยู่คนเดียว”“แล้วทำไมนายมากถึงอยู่ได้ล่ะคะ”ป้าไก่เลิ่กลั่กอีกครั้ง ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบไปว่า“นายมากเป็นคนสวนคนสนิทค่ะ คุณท่านเอ็นดูเป็นพิเศษ รักเหมือนหลานแท้ ๆ”ปาลิตาเข้าใจแล้วว่า ทำไมเขาถึงกล้าล่วงเกินเธอ คงเพราะคุณท่านรักเขามาก เขาจึงคิดว่าจะทำอะไรก็ได้ เขาไม่เกรงใจผู้มีพระคุณเลย กินบนเรือนแต่กลับขี้รดบนหลังคา คนแบบนี้ไม่ควรได้รับความรักความหวังดีจากใครหรอก“คุณหนูลูกตาลคะ”“คะ” ปาลิตาหันไปยิ้มให้ป้าไก่“กินข้าวกินปลาแล้วก็พักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ รอคุณท่านกลับมาก่อน อะไร ๆ ก็น่าจะดีขึ้น”“ค่ะ”ปาลิตายิ้มขื่นขม เธอไม่รู้ว่า เธอจะรักษาตัวรอดไปจนถึงวันที่คุณท่านของป้าไก่กลับมาไหม การที่ต้องอยู่ในบ้านหลังใหญ่กับคนเลวคนนั้น การเอาตัวรอดดูเป็นเรื่องที่ยากเหลือเกิน แต่เธอพูดอะไรไม่ได้ เพราะเธอต้องเก็บความลับเรื่องที่ถูกเขาลวนลามเอาไว้ ไม่อย่างนั้น หากคุณท่านรู้เรื่อง
ปาลิตาไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับไร่สิงขรมากนัก เธอรู้แค่ว่า เจ้าของไร่เป็นเพื่อนคุณตา และเธอต้องมาแต่งงานกับเขาเพื่อล้างหนี้“มองหาทางหนีเหรอครับ คุณหนู”ปาลิตารีบลุกขึ้นยืน แล้วถอยหนีไปหลายก้าว เธอมองเขาอย่างไม่ไว้ใจนายมากกอดอก มองคุณหนูลูกตาลด้วยสายตาลามเลียคนถูกมองอย่างไร้มารยาทยกแขนขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ แม้มันแทบไม่ช่วยอะไร แต่เธอก็อุ่นใจกว่า“ไม่มีทางหนีหรอก หรือถ้าหนีก็ไม่รอด ถ้าหนีไปทางป่าก็อาจจะหลงป่าขาดน้ำขาดอาหารตาย ถ้าหลงไปทางไร่ ไปเจอคนงานชายฉกรรจ์ ก็อาจจะถูกรุมจนหมดสภาพ เลือกเอาก็แล้วกันว่า อยากหนีไปทางไหน”ปาลิตาเมินหน้าหนีคนที่ตามมากวนให้เธอขุ่นข้องใจ หญิงสาวหันหลังให้เขา แล้วเดินเร็วกลับเข้าบ้าน“จะรีบไปไหน”นายมากตามมาจับต้นแขนเรียวไว้แน่น เขาดึงเธอเข้าหา ร่างบางปะทะอกกว้าง ปาลิตาเจ็บจนต้องนิ่วหน้า“นายมาก! ปล่อยตาลนะคะ”“จะหวงเนื้อหวงตัวทำไมล่ะครับ ลืมนิ้วแข็ง ๆ ของไอ้มากคนนี้แล้วเหรอครับ นิ้วที่ส่งคุณหนูไปสวรรค์ชั้นเจ็ดไง ผมยังจำตอนที่น้ำอุ่น ๆ ของคุณหนูไหลออกมาเปื้อนนิ้วผมได้เลยครับ แล้วทำไมคุณหนูถึงลืมไวจัง แบบนี้ผมเสียใจนะครับ”ปาลิตาเงยหน้ามองเขาด้วยความเคียดแค้น
พอทราบว่าคุณท่านไม่อยู่ ปาลิตาก็ตกใจ“แล้วมีใครอยู่บ้านหลังนี้บ้างคะ”“ผม”“อะไรนะคะ นายมากก็อยู่ในบ้านนี้ด้วยเหรอ”“ก็ใช่ มีปัญหาอะไร”เขามองหญิงสาวด้วยสายตาดุ ปาลิตาถอยหนีไปสองก้าว เธอส่ายหน้า“ไม่มีค่ะ”“ก็ดี ตามขึ้นมา”“ค่ะ”ปาลิตาเดินตามร่างสูงใหญ่ขึ้นไปบนชั้นสอง เขาเปิดประตูห้องริมสุดทางปีกซ้าย ยกกระเป๋าของเธอเข้าไปวางไว้ในห้อง“เข้ามาสิ”นายมากบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาหงุดหงิดกับท่าทางหวาดกลัวของเธอ ไม่รู้จะกลัวทำไม ยังไงเธอก็ต้องโดนอีก และโดนเยอะกว่าที่เขาทำในป่าด้วยปาลิตาเดินเข้าไปในห้อง แล้วก็เดินถอยหลังให้ห่างจากเขา เธอมองคนที่ยืนอยู่ในห้องด้วยกันอย่างหวั่นใจนายมากมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า“สภาพดูไม่ได้เลย อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วค่อยลงไปกินข้าว”“ตาลไม่หิวค่ะ ตาลไม่กิน”“งั้นก็แล้วแต่คุณหนูนะครับ เวลาอาหารเช้าเจ็ดโมงตรง รักษาเวลาด้วย”นายมากก้าวเข้าไปรั้งเอวบางมากอดไว้ปาลิตาดันอกกว้างไว้ด้วยสองมืออ่อนแรง เธอมองเขาด้วยสายตาตื่นตระหนกนายมากยิ้มร้าย เขาก้มกระซิบขู่เธอว่า“ไม่อย่างนั้น ผมจะขึ้นมาปลุกถึงห้อง”พอขู่เธอแล้ว เขาก็ปล่อยเธอออกจากวงแขน แล้วหันหลังเดินออกจาก
ฝ่ามือที่บีบขยำเต้านมสาวชะงัก เขาหมั่นไส้ยัยคุณหนูนัก โดนเขาล่วงเกินขนาดนี้ แต่เธอด่าคำหยาบได้แค่นี้เองเหรอวะ“ถ้าเลวแล้วได้เอาคุณหนูทำเมีย ผมก็จะยอมเป็นคนเลวครับ”เขาว่าพลางเลื่อนมือลงต่ำ ถลกชายกระโปรงขึ้นมา แล้วล้วงมือบีบขยำเนินเนื้อสาวปาลิตาตื่นตระหนกและหวาดกลัวจับใจ เธอเกร็งขัดขืน แต่เขาก็ใช้หัวเข่ากดแทรกกลางหว่างขาเธอเอาไว้ ทำให้เธอหุบขาเข้าไม่ได้ และโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เขาก็สอดมือผ่านขอบกางเกงชั้นใน ล้วงลงซอกสาว นิ้วหยาบกร้านกดแทรกกลางกลีบเนื้ออ่อนนุ่ม“ตาลจะฟ้องคุณท่านว่านายมากทำร้ายตาล”น้ำตาร่วงเผาะ เจ็บใจที่สู้แรงเขาไม่ไหว“ทำร้ายที่ไหนกัน ผมกำลังจะทำให้คุณหนูมีความสุขต่างหาก”นายมากใช้มือข้างหนึ่งจับลำคอขาวผ่อง บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมา เขาก้มลงจูบเธออย่างดุดันอีกครั้ง นิ้วที่แทรกอยู่กลางกลีบเนื้อนุ่มเริ่มขยับ เขาจูบเธอพร้อมกับขยี้ติ่งเนื้ออ่อนนุ่ม ปลุกเร้าเธออย่างช่ำชองปาลิตาพยายามขัดขืนแล้ว เธอดิ้นสุดแรง แต่กลับไม่มีผลใด ๆ เลยแม้ไม่อยากรู้สึก แม้ไม่อยากยอมรับกับสิ่งที่เขากระทำ แต่ร่างกายเธอกลับตอบสนอง มันเป็นไปตามกลไกธรรมชาติ น้ำหวานลื่นใสหลั่งเต็มซอกสาว ความวูบวาบป







