ตอนที่ 10

มือบางเช็ดน้ำตาออกจากแก้มเนียน ปาลิตาสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง เธอค่อย ๆ ระบายมันออกมา ไม่รู้ว่าต่อไปนี้จะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง เรื่องที่เกิดขึ้นจะปิดเป็นความลับไปได้นานแค่ไหน หากเจ้าบ่าวตัวจริงของเธอกลับมา เขาจะสงสัยในตัวเธอไหม และถ้าเขารู้ความจริง เขาจะไล่เธอกลับบ้านหรือเปล่า

ตอนแรกเธอคิดว่า ที่นี่จะปลอดภัยกว่าที่บ้าน คิดว่าการยอมแต่งงานเพื่อล้างหนี้ ก็ยังดีกว่าใช้ชีวิตอยู่อย่างหวาดระแวงในบ้านหลังนั้น แต่ความจริงที่เธอต้องเผชิญกลับไม่ต่างกัน ไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่นี่ เธอก็ต้องอยู่อย่างหวาดระแวงเหมือนกัน ซ้ำร้าย การตัดสินใจมาที่นี่ ทำให้เธอถูกคนเลวย่ำยี โลกนี้ช่างโหดร้ายกับเธอเหลือเกิน

หลังจากอาบน้ำ สวมเสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว ปาลิตาลงมารับประทานอาหารเช้า ป้าไก่จัดโต๊ะไว้รอเธอแล้ว

ปาลิตากินข้าวอย่างหวาดระแวง กลัวว่าคนที่รังแกเธอจะเข้ามาหา กลัวว่าเขาจะมาพูดให้ป้าไก่สงสัย และกลัวว่าเธอเองจะทำพิรุธให้ป้าไก่จับได้ว่า เธอกับเขามีอะไรกันแล้ว แต่โชคดีที่เขาไม่เข้ามาหาเธอ

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ปาลิตาคิดว่าจะไปนั่งพักผ่อนในห้องนั่งเล่น เธอปวดไปทั้งเนื้อทั้งตัว เจ็บระบมซอกสาว เวียนหัว และรู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าวด้วย

ปาลิตาเดินไปนั่งลงบนโซฟา เธอหันไปด้านข้าง วางสองมือทับกันบนพนักโซฟาแล้วแนบแก้มบนหลังมือ พริ้มตาหลับลง แล้วก็ผล็อยหลับไป

ป้าไก่เดินตามเข้ามาในห้องนั่งเล่น ตั้งใจจะมาถามว่า คุณหนูลูกตาลอยากกินอะไรในมื้อเที่ยง แต่พอเห็นเธอหลับ แถมยังกรนเบา ๆ ด้วย ป้าไก่ก็คิดว่าเธอคงเพลียมาก จึงไม่รบกวนเธอ

“ตื่นได้แล้ว ลุกมากินข้าวจะได้กินยา”

คิ้วเรียวขมวดมุ่น เธอไม่แน่ใจว่า ตอนนี้เธอกำลังฝัน หรือเป็นความจริง

“คุณหนูลูกตาล ตื่นได้แล้ว”

เสียงเข้มปลุกเธออีกครั้ง ครั้งนี้เขาจับต้นแขนเธอเขย่าแรง ๆ ด้วย

ปาลิตาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เธอปวดหัว และเมื่อยไปทั้งตัว ไม่อยากขยับไปไหนเลย

คนที่เข้ามาปลุกเธอนั่งลงข้างเธอ เขาแตะไปตามผิวนุ่มเนียน

“อ่อนแอเหลือเกิน โดนไปนิดเดียว เป็นไข้ซะแล้ว”

เขาว่าแล้วถอนหายใจแรง

“ตาลไม่หิว ตาลจะนอนค่ะ”

“ไม่หิวก็ต้องกิน เดี๋ยวจะตายก่อนแต่ง”

คนใจร้ายว่าเสียงเข้ม เขาลุกขึ้นยืน แล้วอุ้มเธอขึ้นมาจากโซฟา

“นายมากจะทำอะไร ปล่อยตาลนะคะ”

“จะพาไปกินข้าว”

“ตาลเดินไปเองได้ ปล่อยนะ”

ปาลิตาไม่อยากให้เขาทำรุ่มร่ามกับเธอ เธอกลัวว่าคนอื่นจะเห็น

แต่คนใจร้ายไม่ยอมปล่อยเธอลง เขาอุ้มเธอไปถึงห้องรับประทานอาหาร แล้วจึงวางเธอลงบนเก้าอี้

ปาลิตามองซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเห็นเขากับเธอ หญิงสาวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“กินข้าว” เขาสั่งเสียงเข้ม

ปาลิตาเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ

“หรือจะให้ป้อน” เขาว่าพลางจับช้อนที่วางอยู่ข้างชามข้าวต้มขึ้นมา

“ตาลกินเองได้ค่ะ” ปาลิตาแย่งช้อนจากมือหนามาถือไว้เอง

“ก็กินสิ” เขาว่าพร้อมกับใช้สายตาดุมองไปที่ชามข้าวต้ม

คนไม่สบาย เหนื่อยกายเหนื่อยใจที่ต้องอยู่ใกล้คนอย่างเขา เธอไม่อยากจะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ

มือบางตักข้าวต้มขึ้นมาเป่า ก่อนจะกินช้า ๆ อาการไข้ตัวร้อนทำให้เธอไม่หิว ไม่อยากกินอะไรเลย แต่ก็ต้องฝืนกิน เพราะนายมากนั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอ เขาจ้องมองเธอไม่วางตา เขาใช้สายตาบังคับให้เธอกินจนเกือบหมดชาม

“กินยาซะ”

คนที่นั่งเฝ้าคุณหนูยื่นยาไปตรงหน้าเธอ

“อ้าปาก”

ปาลิตาไม่ทำตามที่เขาสั่ง แต่เธอหยิบยามาจากมือของเขา แล้วเอามาใส่ปากตัวเอง ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

ร่างบางลุกขึ้นยืน แต่เพราะเวียนหัวมาก เธอจึงซวนเซเกือบล้ม คนที่นั่งมองเธออยู่ตลอดเวลารีบลุกขึ้นไปประคองเธอ

“อวดเก่ง จะตายอยู่แล้วยังไม่เจียมตัว”

เขาว่าพลางย่อตัวลงอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอก แล้วพาเธอเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น วางเธอลงบนโซฟา และกำชับว่า

“ห้ามลุกไปไหน อยากได้อะไร ให้บอกป้าไก่ ถ้าไม่ฟังกัน คุณหนูโดนผมเล่นหนักแน่”

ปาลิตามองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินออกจากห้องไป เธอเจ็บใจที่ทำอะไรเขาไม่ได้เลย เขาเป็นแค่คนสวน เขาไม่มีสิทธิ์มาสั่งเธอ แต่เพราะเขามันเป็นคนเลว เขาใช้กำลังทำให้เธอตกเป็นเบี้ยล่างของเขา ทำไมโชคชะตาถึงได้โหดร้ายกับเธอแบบนี้นะ

ปาลิตานอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ น้ำตาไหลริน น้อยอกน้อยใจโชคชะตา แต่เมื่อป้าไก่ถือผ้าห่มเดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตา และลุกขึ้นนั่ง

“อุ๊ย! คุณหนูคะ ไม่ต้องลุกขึ้นค่ะ นอนพักผ่อนนะคะ ป้าไก่อยู่ในบ้านนี่แหละค่ะ มีอะไรก็เรียกหาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจนะคะ”

ป้าไก่เดินเข้ามาช่วยประคองปาลิตานอนลง พร้อมกับนำหมอนมาหนุนศีรษะให้ด้วย “พักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ จะได้หายไว ๆ”

ป้าไก่ห่มผ้าให้หญิงสาว นั่งรอกระทั่งเธอหลับไปอีกครั้ง ผู้สูงวัยจึงออกจากห้องไปคุยกับคนที่เป็นต้นเหตุทำให้คุณหนูไม่สบาย