ตอนที่ 11 จบเรื่องหนึ่ง เรื่องใหม่ก็มาแบบไม่พัก

หลังจากนั้นผมก็เลยเล่าเรื่องตั้งแต่วันที่เล่นเกม หลังจากส่งข้อความไป ผมกะว่าพอจบสตรีมจะแอบไปยกเลิกข้อความ แต่ไต้ฝุ่นดันอ่านไวและตอบตกลงเสียอย่างงั้น

วันต่อมาก็โดนอีกฝ่ายนัดไปกินข้าว ผมไม่กล้าบอกความจริงไต้ฝุ่น เลยกะว่าจะคบกับเขาไปก่อนแล้วค่อยบอกเลิก โดยที่ไม่รู้เลยว่าเรื่องราวมันจะบานปลายไปได้ขนาดนั้น เพราะว่ามีคนแอบถ่ายรูปไปลงเพจ

สุดท้ายผมกลัวว่าเรื่องราวมันจะบานปลายใหญ่โต ก็เลยตัดสินใจบอกความจริงอีกฝ่าย ทว่าไต้ฝุ่นกลับไม่ยอมเลิก

“ทำไมไม่เลิกวะ” เซฟบ่นอย่างหงุดหงิด ท่าทางราวกับอยากจะเขมือบหัวใครสักคน

ผมเล่าต่อถึงผลลัพธ์ว่า หากเลิกกันเร็วเกินไปมันจะทำให้ภาพลักษณ์ของไต้ฝุ่นเสียหาย สุดท้ายพวกเราเลยตกลงคบกันปลอม ๆ ไปก่อน

“อ้อ ก็คือกลัวเสียภาพลักษณ์” โอบพูดพลางพยักหน้า สีหน้าผ่อนคลายลง “ก็พอเข้าใจได้ จะบอกเลิกเองหรือโดนบอกเลิกในระยะเวลาแค่ไม่กี่วัน มันก็ดูไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ”

“แล้วไง ตอนนี้ก็คือมึงต้องไปไหนมาไหนกับมันอยู่แบบนี้?” เซฟกอดอกนั่งไขว่ห้าง เลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง เหมือนจะเท่แต่ผมมองว่าโคตรกวนประสาท “ต้องคบกันไปถึงตอนไหน มันได้บอกมึงไหม”

ผมส่ายหน้า ยกน้ำขึ้นมาดูด "ไม่รู้สิ ตอนนี้คนรู้กันทั่วแล้ว คิดว่าคงอีกสักพักละมั้ง"

“เฮ้อ ถ้ามึงเลิกทำตัวขี้เกรงใจคนอื่นไปทั่ว ก็คงไม่มาถึงขึ้นนี้หรอก” เซฟถอนหายใจออกมาเสียงหนัก ดวงตาที่มองผมมีแต่ความอ่อนใจ

“ก็กูกลัวเขารู้สึกไม่ดี” ผมก้มหน้าตอบงุบงิบในลำคอ

“นี่ไง ก็มึงเป็นแบบนี้เนี่ย กูละปวดหัว” เปาก็ถอนหายใจไปด้วยอีกคน

“...”

“แล้วมึงลำบากใจไหม” โอบถามผมท่าทางจริงจัง ไม่มีวี่แววของการล้อเล่น “ถ้ามึงไม่โอเค ควรจะต้องบอกมันตรง ๆ อย่าฝืนเด็ดขาด หรือถ้ามันไม่ยอม เดี๋ยวพวกกูไปจัดการให้ ต่อให้ต้องโดนคนรุมด่า พวกกูก็พร้อมยืนข้างมึง”

ผมหันมองหน้าเพื่อนสลับไปมาด้วยความซาบซึ้ง เงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่จะพูดออกมา “ตอนแรกก็ลำบากใจ แต่ตอนนี้กูรู้สึกผิดมากกว่า แล้วกูก็ไม่อยากทะเลาะกับไต้ฝุ่นให้เป็นเรื่องใหญ่โตด้วย กูยังต้องเรียนกับเขาอีกตั้งสองปี อีกอย่างเรื่องทั้งหมดมันก็เป็นความผิดของพวกเราไม่ใช่หรือไง”

“...” เพื่อนสามคนพากันเงียบกริบ เรื่องนี้พวกเขาผิดเต็มประตูจริง ๆ นั่นแหละ แก้ตัวยังไงก็ไม่ขึ้น

“กูขอโทษนะที่พาเล่นอะไรแผลง ๆ” เปาเอ่ยออกมาด้วยท่าทางสำนึกผิด

“มันก็ผิดกันหมดนั่นแหละ ตอนนั้นกูก็นึกสนุกด้วย”

ใช่แล้ว ตอนนั้นผมเห็นว่ามันเป็นแค่เรื่องขำ ๆ ทั้งยังกลัวเสียหน้า ถึงได้ใจกล้าส่งข้อความไปแบบนั้น ใครจะไปคิดว่าไต้ฝุ่นดันตอบตกลงจริง ๆ

บรรยากาศอึมครึมโรยตัวลงมา ผมนั่งมองแก้วน้ำ ตัว ขยับตัวยุกยิกไปมาอย่างอึดอัด

“เอาเถอะ! ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ทำอะไรไม่ได้แล้วละ บางทีไต้ฝุ่นอาจจะเป็นเนื้อคู่ของมึงก็ได้” เปาพูดออกมาเสียงดัง ทำลายบรรยากาศวังเวงจนหมด “ถ้ามันไม่ได้ทำไม่ดีกับมึง กูก็ไม่อะไรหรอก จะถือซะว่ามันเป็นแฟนมึงคนหนึ่งแล้วกัน”

“เนื้อคู่บ้าอะไร” ผมเงยหน้าขวับ จ้องไอ้เปาตาแทบหลุด “แล้วก็ไม่ใช่แฟนด้วย!”

บรรยากาศเริ่มกลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง จู่ ๆ ผมก็รู้สึกว่าที่ตัวเองกลัวนู่นกลัวนี่ไปก่อนหน้านี้มันน่าตลกมาก ทั้งที่พวกเพื่อนไม่ใช่คนงี่เง่าขนาดนั้น ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความตึงเครียดที่มีหายไปในทันใด

“แต่จะว่าไป…ถ้าคิรินมันไม่จาม คนที่แพ้วันนั้นก็ต้องเป็นมึงนะเซฟ นึกภาพมึงคบกับไต้ฝุ่นแล้วสยิวเลยว่ะ” เปาที่เปลี่ยนอารมณ์โคตรไวพูดออกมาพลางขำดังลั่น

เซฟชะงัก ใบหน้าเหยเก น้ำเสียงขึงขัง “ถ้าเป็นแบบนั้นกูยอมโดนด่า แถมจะยื่นหน้าให้ไต้ฝุ่นมันต่อยด้วยเลย”

“หรือกูควรเอาหน้าไปยื่นให้เขาต่อยดีนะ” ผมคิดตามแล้วก็ขำออกมา

โอบส่ายหน้าพลางเบ้ปากเหยียดหยาม “น่ารักแบบมึง แค่เห็นก็ต่อยไม่ลงแล้วว่ะ”

“แต่พวกมึงชอบตีกูนะ” ผมเถียง

“นั่นเขาเรียกว่าเอ็นดู”

ผมเหล่ตามองอย่างไม่เชื่อ ตั้งแต่รู้จักกันผมก็โดนพวกมันเอ็นดูไปหลายทีอยู่นะ โดนตีจนจะโง่กว่าเดิมอยู่แล้ว

เรื่องค้างคาใจถูกเคลียร์หมดแล้ว พวกเราสี่คนที่โดดเรียนแล้วไม่รู้จะไปไหนดี จึงพร้อมใจกันนั่งเล่นกันอยู่ที่คาเฟ่ต่อจนกระทั่งเที่ยง เปาเรียกพี่เจ้าของร้านมาเช็กบิล ก่อนหันมาชักชวน “ไปหาข้าวเที่ยงกินกัน”

“เอ่อ...กู” ผมเอ่ยแทรกขึ้นมา

เพื่อนทั้งสามหันมาจ้องหน้าผมอย่างพร้อมเพรียง ดวงตาสามคู่หรี่ลงท่าทางจับผิด

“กูไม่อยากเดาหรอกนะ” เซฟเบะปาก

“อยู่ ๆ กูก็อยากตีคนขึ้นมาว่ะ” เปาก็เบะปากตามไปอีกคน

“คิดซะว่ามึงมีแฟนเป็นตัวเป็นตนสินะ” โอบถอนหายใจเฮือกใหญ่

“...” กูยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยนะ รู้ได้ไงว่าจะพูดอะไร!

ท่ามกลางสายตาจับผิดระคนท้อใจ โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดังขึ้นอย่างรู้เวลา ผมลนลานรีบหยิบออกมา ละล้าละลังไม่กดรับสาย

“รับดิ” เซฟหรี่ตามอง สองแขนกอดอก ท่าทางกดดันสุด ๆ

“...”

ผมเม้มปากเล็กน้อย กดรับสายพลางเหลือบสายตามองเพื่อนทั้งสามด้วยสายตาหลุกหลิก ให้ตาย ทำไมถึงรู้สึกอายแบบนี้วะ อาการอย่างกับคนมีแฟนแล้วไม่อยากคุยต่อหน้าเพื่อนเลย!

ไม่ ไม่ใช่แฟนสักหน่อย

[อยู่ไหน ทำไมไปหาที่ห้องไม่เจอ ฉันบอกแล้วว่าจะมารับตอนเที่ยง]

ปลายสายรัวคำพูดมาไม่หยุด ผมตาโตเล็กน้อย รีบตอบกลับก่อนที่ประโยคมันจะยาวกว่านี้

“อยู่ร้าน xx ข้างมอ”

[อืม]

ตอบรับเสร็จก็ตัดสายไป ไม่มีการเกริ่นลาอะไรทั้งสิ้น หากใครไม่รู้ต้องคิดว่าอีกฝ่ายโกรธหรือไม่ก็ไม่พอใจอะไรสักอย่างแน่ ถึงผมเพิ่งมาใกล้ชิดไต้ฝุ่นได้ไม่กี่วัน แต่กลับรู้ว่าอีกเดี๋ยวเขาก็ตามมาแน่นอน

ผ่านไปห้านาที รถยุโรปคันหรูสีดำสนิทก็จอดลงหน้าคาเฟ่ ประตูรถเปิดออก ท่อนขาเรียวยาวก้าวลงมาเชื่องช้า เสื้อผ้าที่สวมยังคงเป็นแบบตอนเช้าคือ เชิ้ตสีดำ กางเกงยีนสีเข้ม ทว่าไอเทมที่เพิ่มเข้ามาก็คือแว่นกันแดดราคาแพง พอยืนเต็มความสูงบวกกับผิวขาวออราจนแสบตา นั่นจึงดูราวกับดาราท่านหนึ่งเลยทีเดียว

อืม นายแบบนี่นับเป็นดารามั้ยนะ

“เชี่ย! หล่อชิบ”

น้ำเสียงเปาตกตะลึง แม้จะเคยเห็นไต้ฝุ่นมาหลายรอบแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายหล่อกว่าปกติมาก

“เฮ้ย! นั่นมัน”

ยังคงมีอีกคนหนึ่งที่ตกตะลึงเมื่อเห็นไต้ฝุ่น ไม่ถูกสิ ต้องบอกว่าตกตะลึงเมื่อเห็นรถสีดำนั่นต่างหาก ผมเหล่มองเซฟอย่างเข้าอกเข้าใจ เพราะตอนที่รู้ความจริง ผมก็มีท่าทางแบบนี้แหละ ถ้าไม่ติดว่าไปสร้างเรื่องเอาไว้ ก็คงจะได้ด่าอีกฝ่ายไปสักดอกแล้วเหมือนกัน

ไต้ฝุ่นเดินตรงเข้ามาในคาเฟ่ เมินเฉยต่อสายตาของบรรดาพนักงาน ลูกค้าที่พักเที่ยงแล้วมาหาอะไรกิน หรือแม้แต่สายตาของเพื่อนผม เขาสบตากับผมพลางเดินตรงมาหา

“ไปกัน”

ประโยคเรียบง่าย ทว่ากลับทำให้เพื่อนอีกสามคนคิ้วกระตุกไม่หยุด ไต้ฝุ่นเมินพวกมันอย่างสิ้นเชิง!

“อ่า”

ผมมองซ้ายมองขวา ท่าทางเลิ่กลั่กอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี ถ้าออกไปตอนนี้ก็เท่ากับผมเข้าข้างไต้ฝุ่น ไอ้พวกนี้ต้องงอนผมแน่นอน แต่ถ้าไม่ไป ไต้ฝุ่นก็คงยืนเป็นเสาค้ำอยู่กลางร้านไม่ไปไหนเหมือนกัน

“มึงสินะที่ขับรถเหยียบน้ำสาดใส่พวกกู”

ยังไม่ทันที่ผมจะได้คิดหาวิธีคลายบรรยากาศหนักอึ้งนี้ เซฟก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทางโมโห แววตาเต็มไปด้วยการหาเรื่อง

ฉิบหายแล้ว!

“หืม” ไต้ฝุ่นครางในลำคอเล็กน้อย ผินใบหน้ามาจ้องเซฟอยู่นานสองนาน ผมกลั้นใจมองพวกเขาด้วยความลุ้นระทึก คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย “จำไม่ได้”

“สีหน้ามึงไม่เหมือนคนจำไม่ได้” เซฟหงุดหงิด หน้าตาเอาเรื่อง มือกำหมัดแน่น ทำท่าจะลุกเข้าไปต่อยอีกฝ่าย เดือดร้อนเปากับโอบต้องรีบห้ามยกใหญ่ เซฟชี้หน้า “กูว่ามึงต้องตั้งใจแน่ ๆ!”

“ไม่รู้สิ” คำตอบของไต้ฝุ่นกวนประสาทสุด ๆ จนแม้แต่ผมก็ยังคิ้วกระตุกตาม

เขาลืมไปแล้วหรือไงว่าผมก็ยืนอยู่ตรงนี้

ท่าทางนี้มองยังไงก็ไม่เหมือนคนจำไม่ได้เลยสักนิด เพราะหากเขาจำไม่ได้จริง ๆ ก็ควรแก้ต่างให้ตัวเองสิ ไม่ใช่ปล่อยให้คนอื่นชี้หน้าด่าแบบนี้

ตกลงแล้ววันนั้นเขาหลอกผมสินะ

ทำไมล่ะ

ไม่ต้องปล่อยให้เซฟโวยวายคนเดียว ตอนนี้ผมเริ่มอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน ผมพูดเสียงเรียบ “พอเหอะ อายเขา”

ไต้ฝุ่นชะงัก ทั้งสองคนหยุดจ้องกันแล้วเบนสายตามาทางนี้แทน ท่ามกลางบรรยากาศมาคุ ผมสูดหายใจเข้าลึก หมุนตัวเดินออกจากร้านไป ไม่ได้ตรงไปที่รถของไต้ฝุ่น ทว่าเดินไปป้ายรถเมล์แทน

ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกของคนที่โดนโกหกแล้วละ เพราะตอนนี้ผมหงุดหงิดสุด ๆ ไปเลย