ตอนที่ 2 แค่ไม่ถนัดคุยกับคนแปลกหน้า ไม่ได้แปลว่าหยิ่งหรอกนะ

กลุ่มพวกผมนั้นมีกันอยู่สี่คน พวกเราเจอกันในเกมและคบกันมาได้หนึ่งปีแล้ว แน่นอนว่ามันเป็นโชคชะตานรกลิขิตหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถึงดลให้พวกเรามาอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันแบบไม่ได้ตั้งใจ ทั้งยังค่อนข้างสนิทกันมากอีกด้วย

เมื่อก่อนก็แค่นัดกันเล่นเกมตามปกตินั่นแหละ กระทั่งเมื่อสามเดือนก่อน จู่ ๆ ไอ้เปา เพื่อนคณะนิเทศฯ ก็คิดเกมหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นคือเกมลงโทษ

ชื่อก็ตามตัวเลย เราสี่คนจะสตรีมแข่งเกมกัน กติกาก็ง่าย ๆ คนที่ชนะอันดับหนึ่งสามารถสั่งลงโทษคนอันดับโหล่ได้หนึ่งอย่าง ส่วนที่สองกับที่สามทำเพียงแค่ชมเรื่องสนุก พร้อมกับรอแบล็กเมลเพื่อนไปด้วย กลายเป็นอีเวนต์ตลก ๆ ของกลุ่มพวกผม แถมคนดูสตรีมยังค่อนข้างชอบอีกด้วย

มีครั้งหนึ่งเซฟชนะ มันสั่งให้เปาโพสต์รูปตัวเองทำท่าแอ็ก พร้อมแคปชันเสี่ยว ๆ ลงโซเชียลเป็นเวลาสามวันอะไรแบบนั้น

หรือตอนผมแพ้ ก็โดนสั่งให้เลี้ยงข้าวร้านหรูเพื่อนทั้งแก๊งหนึ่งมื้อ เดือนนั้นเล่นเอากระเป๋าตังค์กรอบแห้ง แทบจะต้องซดมาม่ากันเลยทีเดียว

สิ่งที่พวกเราเล่นกัน คำสั่งจะอยู่ในขอบเขตที่ไม่ได้ทำร้ายเพื่อนอีกคนมากนัก อย่างการเลี้ยงข้าว พวกมันรู้ว่าผมได้ค่าขนมเยอะ ถึงได้เลือกสั่งลงโทษแบบนั้น แต่สุดท้ายพอเลี้ยงจริง ๆ ทุกคนก็จะผลัดกันสรรหาของกินมาให้ผมแทบทั้งเดือนนั่นแหละ

พวกมันบอกว่าเห็นผมตัวเล็กเกินไป พอค่าขนมหมดเดี๋ยวจะตัวหดไปมากกว่านี้ เป็นประโยคที่กวนตีนใช้ได้ แต่ก็มองออกถึงความห่วงใย จนโกรธพวกมันไม่ลง

กลับมาที่เกมของคืนนี้กันต่อ ปกติเวลานัดกันเล่นเกมลงโทษ พวกเราจะคิดบทลงโทษแล้วพิมพ์บอกกันในแชตไว้ล่วงหน้าให้เตรียมใจกันก่อนอยู่แล้ว เป็นแรงจูงใจในการพยายามเอาชนะ เพื่อไม่ต้องโดนลงโทษ

“รอบนี้เปามันบอกว่า จะให้แฟนคลับคิดบทลงโทษให้ว่ะ แบบแพ้หน้าไลฟ์ก็บอกบทลงโทษตรงนั้นเลย ลุ้นดีนะ”

เซฟพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น ราวกับลืมไปแล้วว่าบทลงโทษครั้งก่อนของแฟนคลับเปา บอกให้มันไปเต้นหน้าคณะวิศวะ ทำเอามันต้องใส่แมสก์ไปเรียนอยู่เป็นเดือนเพราะความอับอาย

“เอาจริงดิ”

ผมทำหน้าแหยง ๆ เล็กน้อย แฟนคลับพวกนี้รู้ลิมิตบทลงโทษของพวกเราดี ทว่าแต่ละอย่างก็ทำเอาอับอายขายขี้หน้าไปนานเลยทีเดียว

เราสองคนคุยเล่นกันในสภาพเปียกโชกเสื้อเขรอะอยู่นาน จนกระทั่งรถประจำทางผ่านมาก็ต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน

เพราะเสียเวลาอยู่ที่ป้ายรถเมล์นาน กว่าจะถึงบ้านก็เป็นเวลาสองทุ่มเข้าไปแล้ว ผมตรงดิ่งเข้าบ้านไปด้วยเสื้อเลอะ ๆ ที่แห้งจากการตากแอร์บนรถ แต่ยังไม่ทันได้วิ่งขึ้นชั้นสอง เสียงของแม่บังเกิดเกล้าก็ดังมาเสียก่อน

“น้องคิริน วันนี้กลับช้าจังเลยลูก”

“ติดฝนน่ะฮะ”

ผมหันไปตอบ ทำท่าจะพุ่งเข้าไปกอดแม่เหมือนอย่างปกติ แต่นึกได้ว่าตัวเองเพิ่งโดนน้ำโคลนสาดใส่มาจึงชะงักเอาไว้ทัน

แน่นอนว่าอีกฝ่ายก็เห็นแล้วเช่นกันว่าเสื้อของผมเละเทะ น้ำเสียงจึงดังขึ้นเล็กน้อย “ตายแล้ว! ทำไมเสื้อเปื้อนแบบนี้”

ไม่พูดอย่างเดียวแต่กลับตรงเข้ามาลอกเสื้อผ้าผมออกจนหมดจด เหลือไว้แต่กางเกงบ็อกเซอร์สีชมพูเท่านั้น

“แม่อะ รินไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ผมยู่ปากอย่างขัดใจเล็กน้อย มีอย่างที่ไหนมาถอดเสื้อผ้าลูกชายอายุยี่สิบแล้วแบบนี้

“ไปอาบน้ำสระผมไป เดี๋ยวไม่สบาย แม่เอาเสื้อผ้าไปแช่ก่อน ไม่รู้จะซักออกมั้ยเนี่ย”

ผู้เป็นแม่ไม่ได้สนใจลูกชายผู้น่ารักที่ยืนโป๊เท้าเอวงอนแต่อย่างใด เห็นดังนั้นผมจึงได้แต่วิ่งขึ้นห้องนอนด้วยความไวแสง ก่อนจะพุ่งตัวเข้าห้องน้ำ จัดการตัวเองจนเสร็จภายในห้านาที

ผมเดินนุ่งผ้าเช็ดตัวไปเปิดคอม จากนั้นก็ค้นตู้เสื้อผ้าเลือกเอาชุดนอนจั๊มสูทแบบเต็มตัวมีหมวกหน้าเสือสีชมพูออกมา

ให้ตาย ผมไม่ได้ชอบหรอกนะไอ้สีชมพูเนี่ย ทั้งหมดนี้เป็นอภินันทนาการจากคุณนายแม่ล้วน ๆ ทำไงได้ ก็ผมยังต้องขอเงินท่านใช้อยู่นี่นา เพราะงั้นก็ต้องก้มหน้ายอมรับไป ยังดีหน่อยที่ชุดไปรเวทแม่ยังยอมให้ใส่สีปกติบ้าง

จัดการตัวเองเสร็จก็รีบเข้าแชตกลุ่มเพื่อน ๆ ทันทีด้วยความตื่นเต้น อาการง่วงเมื่อตอนเย็นหายเป็นปลิดทิ้ง

โอบคุณไว้ในใจ : มาสักทีนะน้องคิริน

Kiki.rin : น้องพ่อคุณสิครับ

ผมตอกกลับประโยคกวนตีนของโอบ เพื่อนคณะทันตะด้วยความไวแสง

เคยได้ยินมาว่าพวกคณะเกี่ยวกับหมอ แพทย์อะไรพวกนี้เรียนหนักมาก แต่ไหงไอ้หมอนี่มันมาเล่นกับพวกผมได้ทุกคืนก็ไม่รู้ นี่เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่พวกเรายังไม่สามารถหาคำตอบได้เช่นกัน

โอบคุณไว้ในใจ : ทำไมเดี๋ยวนี้พูดจาหยาบคายวะ ไอ้เซฟ มึงไปสอนเหรอ!

เซฟสุดหล่อ : กูเปล่านะ

เซฟสุดหล่อ : กูก็พูดปกติ อย่ามาใส่ร้าย!

ท่านเปาเป็นของทุกคน : ปกติของมึงนี่แหละที่แม่งหยาบ น้องรินลูกกูติดเลยเป็นไง

Kiki.rin : พวกมึงอย่ามาเวอร์ได้ปะ จะเล่นมั้ยเกมเนี่ย ถ้าไม่เล่นกูจะไปนอนแล้ว

เซฟสุดหล่อ : เหมือนคนที่ตื่นเต้นสุดจะไม่ใช่กูว่ะ

ผมนั่งมองพวกเพื่อนพูดคุยหยอกล้อกันต่ออีกพักใหญ่ ระหว่างรอเพื่อนต่างคณะหารือกันว่าจะเล่นเกมอะไรดี มือก็เลื่อนไปเปิดช่องสตรีมเตรียมเอาไว้ก่อน

ตัวเลขยอดผู้เข้าชมในช่องของผมเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงร้อยกว่าก่อนจะหยุดนิ่งไป ช่องแชตรัวกระหน่ำมาจากเหล่าคนดูที่คุ้นหน้าคุ้นตา ทว่าผมกลับทำเพียงแค่ส่งยิ้มแล้วพูดประโยคสั้น ๆ เท่านั้น

“สวัสดีครับ”

[คิริน หวัดดีจ้า]

[วันนี้ก็น่ารักเหมือนเดิมเลยนะ!]

[อ๊าย~ ชุดนอนสีชมพู น่าร้ากกก คืนนี้มัมหมีฝันดีแล้ว]

[แคปรัว ๆ]

ผมอมยิ้มขณะมองแชตที่เด้งขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ส่วนคนดูรู้นิสัยผมพอประมาณอยู่แล้ว จึงไม่ได้โกรธอะไรที่ผมไม่พูด

สำหรับคนธรรมดาแบบผม คนดูจำนวนร้อยกว่าเรียกได้ว่าโคตรเยอะเลยละ ทว่าเทียบไม่ได้เลยกับเพื่อนอีกสามคน เพราะพวกมันมียอดผู้ชมกันหลักพันนู่น ทั้งสามคนนั้นทั้งหล่อ ทั้งพูดเก่ง ออเซาะแฟนคลับ จนมีด้อมเป็นของตัวเองด้วยซ้ำ

ส่วนผมก็ได้อานิสงส์จากเพื่อนมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ทำไมน่ะเหรอ

เพราะว่าผมพูดกับคนแปลกหน้าไม่เก่งยังไงล่ะ!

คนดูพวกไลฟ์สตรีมมักต้องการคนที่เอนเทอร์เทนสร้างเสียงหัวเราะเก่ง ๆ เพื่อคลายเครียด ทว่าการต้องมานั่งดูผมเล่นเกมเงียบ ๆ ไม่มีปฏิสัมพันธ์อะไรเลยมันก็เลยดูจะน่าเบื่อไปสักหน่อย

ผมไม่ได้น้อยใจอะไรหรอกนะ ออกจะขอบคุณด้วยซ้ำที่อย่างน้อยก็ไม่ด่าผมน่ะ ครั้งหนึ่งเคยมีคนดูพิมพ์เอาไว้

“คิรินหน้าตาน่ารักนะ พี่ชอบมองหน้าเรา เสียแต่พูดน้อยไปหน่อย พี่ขอไปดูช่องคนอื่นนะจ๊ะ”

คิดอะไรเรื่อยเปื่อยในที่สุดแชตจากกลุ่มเพื่อนต่างคณะก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับบอกชื่อเกมและให้เข้าเกมทันที พอเข้ามาพวกเราก็สร้างห้องแล้วเปลี่ยนไปเปิดไมค์ในเกมแทน

“มา! วันนี้แข่งกันตาเดียวพอ ได้ยินมาจากไอ้เซฟว่าคิรินง่วงใช่ไหม” เปาพูดขึ้นมา น้ำเสียงอบอุ่นราวกับพ่อพระ จนแฟนคลับสาว ๆ พากันหวีดลงกลุ่มแทบทุกวัน

แต่ขอโทษเถอะ ผมไม่หวั่นไหวหรอกนะ

“ก็ไม่ขนาดนั้น” ผมตอบกลับ

“เหอะ หลับซบกูจนไหล่แทบหัก บอกไม่ขนาดนั้น” เซฟพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

จบประโยคนี้จู่ ๆ ช่องแชตคนดูของผมที่เงียบกริบไปแล้วพลันเด้งขึ้นมารัว ๆ

[อะไร ๆ ใครซบใครนะ]

[อ๊าก ฉันจิ้น ฉันฟิน]

[ฉันตายได้นะ! แต่ยังไม่ตาย ขอโมเมนต์อีกค่า]

“ไอ้เซฟ มึงทำไรลูกกู” น้ำเสียงเปาฟังเหมือนโมโห แต่พวกผมที่รู้จักกันมานานก็รู้ว่านี่เป็นการแสดงล้วน ๆ

“ลูกมึงสิทำกู บอกว่าขอพิงหน่อย กูยังไม่ทันตอบแม่งก็หลับปุ๋ยไปละ กูก็ไม่กล้าปลุกด้วย”

เซฟรีบแก้ตัว ทว่ายิ่งมันแก้ตัวกลับยิ่งเป็นการแฉผมเองเสียอย่างงั้น ยิ่งเห็นช่องแชตหวีดกันเป็นสิบ ๆ ข้อความ ผมก็เม้มปากเล็กน้อย

ทั้งที่ถ้าอยู่กันแค่กลุ่มเพื่อน ตามปกติผมคงด่าพวกมันไปแล้ว ทว่าพอต้องมาอยู่ต่อหน้าคนหลายร้อยแบบนี้ คำพูดมันดันติดอยู่ที่ปาก คิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรดีเสียอย่างงั้น

“จะเล่นไหม” ผมถามออกไปสั้น ๆ

“ฉิบ เออ ๆ เล่นครับ อย่าเพิ่งงอนนะ” เปารีบกลับมาจริงจังแบบเดิม เพราะรู้แล้วว่าผมเริ่มจะหงุดหงิด

“งอนหน้ามึงสิ”