ตอนที่ 3  เขาถึงบอกว่าเล่นเกมต้องไปกับเพื่อน ไม่งั้นอาจสุ่มเจอทีมเฮงซวยเอาได้

หลังจากตบตีแซวพอหอมปากหอมคอกันเป็นพิธีแล้ว พวกเราก็กดเริ่มเกมทันที เนื่องจากมีกันสี่คน หากเป็นปกติก็จะแข่งกันทีละคู่ จนกว่าจะหาผู้ชนะได้ ซึ่งจะใช้เวลาค่อนข้างนานอย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่าชั่วโมงครึ่ง

แต่วันนี้ด้วยความที่ต้องการให้เกมจบไว เราจึงเข้าเกมพร้อมกันทั้งหมดโดยที่อยู่ทีมเดียวกัน กติกาง่าย ๆ เลยคือ ใครฆ่าฝ่ายตรงข้ามได้เยอะที่สุดคนนั้นชนะ

เกมที่พวกผมเล่นนั้นความจริงจะต้องเล่นตามตำแหน่งของใครของมัน ทว่าตรงจุดนี้คนที่เล่นเป็นเมจ ซัปพอร์ตหรือแทงก์ก็อาจจะเสียเปรียบฆ่าศัตรูไม่ทัน เพราะพลังโจมตีเบาและวิ่งช้ากว่าพวกตำแหน่งแอสซาซินหรือไฟเตอร์

และเพื่อไม่ให้ใครเสียเปรียบใคร พวกเราจึงลงมติกันว่าจะเอาแทงก์มาเลยสี่ตัว เกมนี้ทีมหนึ่งมีห้าคน แน่นอนว่าคนสุดท้ายก็ต้องสุ่มเอาเท่านั้น

[@$#^#@]

[ไอ้พวกหมา@#@%%^]

เพื่อนในเกมคนที่ห้าที่โชคร้ายสุ่มเจอพวกผมออกอาการหัวร้อนจนด่าออกมารัว ๆ นับสิบข้อความ โดยที่มีโอบตอบกลับไป

[ขอโทษนะพวก แต่นี่คือศึกแห่งโชคชะตาของพวกเรา]

[…]

ถึงจะเห็นใจ แต่ก็ทำใจซะเถอะ เหอเหอ

ช่วงเริ่มเกมนั้นไม่มีอะไรมาก พวกเราผลัดกันฆ่าศัตรูได้จำนวนใกล้เคียงกัน มองออกยากว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะในศึกนี้ ทว่าพอท้ายเกมจากที่ทีมเราฆ่าศัตรูกันสนุกสนาน กลับกลายเป็นฝ่ายโดนทีมตรงข้ามไล่ต้อนเอาเสียได้

แน่นอนว่าการเลือกแทงก์มาสี่ตัวนั้นย่อมต้องรู้แต่แรกแล้วว่ายังไงก็แพ้ ต่อให้แพ้แต่พวกเรายังมีการเดิมพันครั้งยิ่งใหญ่อยู่

ผมเปิดสเตตัสเพื่อนร่วมทีมดูคร่าว ๆ เห็นว่าคะแนนของตัวเองสูสีกับเซฟมาก ไม่ใช่สูสีว่าจะชนะหรอก แต่เป็นสูสีว่าใครจะแพ้ต่างหาก!

ในขณะที่คะแนนของเซฟเป็น 5/4/10

ส่วนของผมเป็น 5/5/12

คะแนนจะเรียงจาก จำนวนที่ฆ่าศัตรู/จำนวนครั้งที่ตัวเองตาย/และจำนวนการช่วยเหลือเพื่อนตามลำดับ

เห็นแบบนี้ผมยิ่งยอมไม่ได้ ผมไม่อยากแพ้!

และแล้วศัตรูก็บุกเข้ามาถึงบ้านฝั่งตัวเอง ผมอาศัยช่วงเวลานี้ไล่ตีศัตรูไปด้วย แม้ตอนท้ายเกมตัวแทงก์แทบจะทำอะไรฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ก็ตาม แต่มันก็ยังมีตัวเลือดน้อยอย่างเมจหรือแครีอยู่ด้วย

ทว่าในตอนที่ผมกำลังจะกดใช้อัลติอันเป็นไม้ตายสุดยอดนั้น จู่ ๆ ผมก็...

“ฮัดชิ่ว ฮัดชิ่ว”

นิ้วลื่นพรืด กดอัลติไม่ติด

ผมรีบสูดน้ำมูก พลางเงยหน้ามองจอคอมตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง บนหน้าจอปรากฏคำว่า DEFEATED อันเป็นสัญลักษณ์ที่บอกว่าทีมเราแพ้

ที่ทำเอาผมช็อกจนพูดไม่ออกเลยก็คือ คิลตัดสินชีวิตนั้นกลับโดนเซฟแย่งไปเสียได้!

“...”

สุดท้ายผมก็แพ้ ทำคะแนนได้น้อยที่สุดในทีม ทำไมต้องมาจามเอาตอนนี้ด้วยเนี่ย!

“ว้าย วันนี้มึงแพ้นะ” เซฟพูดใส่ไมค์ด้วยน้ำเสียงน่าหมั่นไส้สุด ๆ

“โชคไม่ดีเลยนะ คิรินลูกพ่อ” เปาพูดตามมาอีกคน ทำทีเหมือนเห็นใจ ทว่าน้ำเสียงกลับไม่ได้ต่างไปจากเซฟเลยสักนิด

“คิริน เกมลงโทษหลังจากนี้ สู้ ๆ นะ หุหุ” โอบพูดให้กำลังใจ แต่จะดีกว่านี้ถ้าไม่มีเสียงหัวเราะอุบาทว์ตามหลังมาด้วย

แหงสิ คนโดนลงโทษไม่ใช่พวกมันนี่หว่า

“ขอบใจ” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงอู้อี้ เพราะกำลังใช้ทิชชูซับจมูกตัวเองอยู่

“เสียงบี้ ๆ นะ เป็นหวัดเหรอ เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงจามด้วย” เปาถาม

“เออ คงเพราะโดนน้ำตอนเย็นมั้ง”

“เออ ใช่ ๆ ตอนเย็นมีไอ้คนรวยนิสัยเสียขับรถเหยียบน้ำใส่กูกับรินตรงหน้ามออะสิ เปียกตั้งแต่หัวยันเท้าเลย”

เซฟรีบเสริมทันที ยิ่งพูดน้ำเสียงมันก็ยิ่งทวีความโมโหราวกับอยากจะฆ่าคน

“ช่างมันเหอะ ไหน จะลงโทษอะไรว่ามา”

ผมรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่เซฟจะทำให้บรรยากาศแย่ไปมากกว่าเดิม แน่นอนว่าเปาก็เข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการเป็นอย่างดี เขาเริ่มหันไปพูดคุยกับแฟนคลับของตัวเอง จากนั้นก็ให้แฟนคลับพิมพ์บทลงโทษมา บทลงโทษของใครที่ได้จำนวนไลก์เยอะสุดก็จะใช้อันนั้น

เต้นหน้ามหา’ลัย

“อืม อันนี้เข้าท่าแฮะ แต่มันจะซ้ำกับไอ้เซฟน่ะสิ” เปาพึมพำ

แต่งชุดผู้หญิงไปเรียนหนึ่งวัน

“เฮ้ย อันนี้ก็เจ๋งอะ อยากเห็นเหมือนกัน!” เปาพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น

ล่องเรือเลี้ยงบุฟเฟต์สุดหรู

“อืม คราวก่อนมันก็เลี้ยงข้าวพวกผมไปแล้ว ถ้าเลี้ยงอีกต้องไม่มีเงินกินข้าวแน่ ๆ ยิ่งตัวนิดเดียวอยู่ด้วย”

ผมนั่งฟังเปาคุยกับแฟนคลับพลางอ่านบทลงโทษไปด้วย บทลงโทษพวกนี้มีแต่ธรรมดา ๆ ที่เคยผ่านตามาเกือบหมดแล้ว เพราะงั้นจะอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ

นั่งฟังอยู่นานจนเกือบหลับ จู่ ๆ ผมก็ต้องสะดุ้งเฮือกขึ้นมาด้วยเสียงที่ดังขึ้นของเปา

“เฮ้ย! ทำไมข้อความนี้คนไลก์เยอะจังวะ”

“อะไร” ผมถาม

“ให้คิรินทักแชตไปขอคนที่หล่อที่สุดในคณะตัวเองคบ” เปาอ่านทวนช้า ๆ ให้ผมฟัง

“หล่อ? พิมพ์ผิดจากสวยหรือเปล่า” ผมถามซ้ำ

“เหมือนว่าจะไม่ผิดนะ เพราะหลังจากกูพูดบทลงโทษนี้เขาก็โดเนตชุดใหญ่มาด้วย” เปาพูดด้วยน้ำเสียงอึ้ง ๆ

“อะไรกัน คนที่ต้องโดนลงโทษมันกูไม่ใช่เหรอ ทำไมไปโดเนตมึงล่ะ” ผมแกล้งพูด

จบประโยคนี้ หน้าจอไลฟ์สตรีมของผมก็ขึ้นเป็นรูปพลุหลากสี กินเนื้อที่หน้าจอทั้งหมดอยู่เป็นเวลาห้าวินาทีเลยทีเดียว

“...”

“คิริน เงียบไมวะ”

“มีคนโดเนตมาอะ”

“เอาแล้ว ๆ โดเนตให้ตามที่มึงพูด แถมยังเป็นเมนต์ที่ได้ไลก์เยอะที่สุดด้วย แบบนี้ก็ต้องทำแล้วปะวะ”

“อย่าเบี้ยวนา”

“เออ อย่าปอดนะ”

“ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไม่ทำ” ผมแหวกลับพวกเพื่อนที่พากันล้อเลียน ทั้งที่ผมยังไม่ได้พูดอะไรออกไปเลย “ว่าแต่...แค่บอกชอบไรงี้ได้ปะ ไม่ขอคบได้มั้ย”

“ไม่ได้!!!” เพื่อนต่างคณะทั้งสามพากันประสานเสียงกลับมาจนหูผมแทบแตก

“แล้วถ้าเขาตกลงอะ” ผมยังคงลีลาต่อ

“แหม คิรินลูกพ่อ มึงคิดว่าตัวเองเป็นสาวสวยหรือไง ที่ไปสารภาพรักแล้วหนุ่มหล่อจะต้องตอบตกลงน่ะ” เปา

“นี่ยังไม่นับว่ามึงเป็นผู้ชายอีกนะ” โอบ

“อีกฝ่ายคงคิดว่าเป็นคนประสาทไม่ดีทักไปนั่นแหละ เผลอ ๆ อาจจะบล็อกมึงทันทีเลยก็ได้นะ” เซฟ

“นี่ปลอบใจหรือหลอกด่า?”

ผมถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ พาให้เพื่อนทั้งสามคนขำก๊ากกันจนสำลักไม่หยุด

“ขอให้น้ำลายติดคอตายไปเลย”

“อย่าโอ้เอ้น่า ทำเดี๋ยวนี้เลย แล้วก็เอามาโชว์กล้องด้วย”

“เออ!”

หลังจากกระแทกเสียงไปผมก็ก้มหน้าก้มตาจิ้มโทรศัพท์อยู่พักใหญ่ มันคงจะนานมากเสียจนเซฟอดทนไม่ไหวส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้ง

“นานจังวะ ตกลงส่งแชตยังเนี่ย”

“คนที่หล่อที่สุดก็น่าจะเป็นหมอนั่นอะ คนที่เคยแข่งเดือนคณะ แต่กูไม่มีคอนแท็กต์เขาอะดิ เลยกำลังนั่งหาจากกลุ่มแชตรวมสมาชิกคณะบริหาร”

ผมเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มาตอบ สายตาเลื่อนดูช่องคอมเมนต์ของตัวเองที่เงียบกริบไม่มีสักข้อความ ทว่าตัวเลขคนดูกลับยังอยู่ที่หลักร้อยเหมือนเดิม

บางทีก็ชักไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่มาดูผมนี่คนจริง ๆ หรือบอตกันแน่ เพราะมันจะมีคนเป็นร้อยที่ชอบมานั่งดูสตรีมเมอร์ที่แทบไม่ตอบโต้อะไรเยอะขนาดนี้เชียวเหรอ

“แล้วเจอไหม” โอบถาม

“ไม่”

“ควายเอ๊ย คงจะเจอหรอก คณะมึงคนเป็นร้อย ไม่มีคอนแท็กต์ก็ไม่บอกแต่แรกวะ เอ้านี่”

เซฟด่าผมเสร็จก็ส่งคอนแท็กต์เหยื่อ แค่ก ผู้โชคร้ายของเกมลงโทษในคืนนี้มาให้ ผมมองผู้ติดต่อที่เพื่อนส่งมา พลางเอียงคอเล็กน้อย

มิน่าถึงหาไม่เจอ ก็รูปโพรไฟล์หมอนี่เป็นรูปแมวดำตาสีฟ้า แถมชื่อไลน์ยังเป็น Olive_2 อีกด้วย แทบจะหาความเชื่อมโยงอะไรกับหนุ่มหล่อคนนั้นไม่ได้เลย มิหนำซ้ำชื่อนี้พอปัดผ่าน ๆ ก็คล้ายกับชื่อผู้หญิงโคตร ๆ

“ขอบใจ ว่าแต่มึงไปมีคอนแท็กต์เขาได้ไง” ผมหรี่ตามองกล้อง ถามเสียงสูง

“ก็ตอนประกวดเดือน ทุกคนที่เข้าประกวดต้องเข้าไลน์กลุ่มนี่หว่า ถามเยอะจังวะ หึงกูหรือไง” ท้ายประโยคเซฟทำน้ำเสียงหล่อเข้ม น่าหมั่นไส้สุด ๆ

“ค...” ผมด่าใส่กล้องแบบไม่ออกเสียง เรียกเสียงขำของเพื่อนได้เป็นอย่างดี

ดวงตาเลื่อนไปมองช่องคอมเมนต์ที่ตอนแรกเงียบ ๆ ทว่าตอนนี้กลับเด้งรัว ๆ พากันหวีดโมเมนต์ที่เซฟขยันสร้าง

ผมถอนหายใจออกมา เคยบอกมันไปแล้วว่าไม่ต้องสร้างโมเมนต์คู่จิ้นบ่อย ๆ แต่ไอ้เพื่อนตัวดีกลับบอกว่าแบบนี้แหละดี แฟนคลับสาว ๆ ชอบ

แต่ผมขนลุกไง!