Mag-log inShare
ตอนที่ 5 อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนดวงดีได้เห็นภาพระดับ SSR เฉยเลย
Huling Na-update:
2025-11-22 17:22:02“แม่ฮะ วันนี้รินไม่กินข้าวเที่ยงที่บ้านนะ” ผมตะโกน มือก็สาละวนผูกเชือกรองเท้าอยู่ที่หน้าประตูบ้าน
“อ้าว แล้วไม่หิวเหรอลูก มื้อเช้าก็ไม่ได้กิน”
“เดี๋ยวว่าจะไปกินกับเพื่อนที่โรงอาหารน่ะครับ”
“งั้นเอานมไปกินรองท้องก่อนสักกล่องนะ เผื่อหิวจนเป็นลมไป” แม่พูดพร้อมกับเดินไปหยิบนมมายื่นให้
“เวอร์น่า” ผมตอบยิ้ม ๆ ทว่าก็รับเอาความหวังดีของผู้เป็นแม่มาอย่างไม่อิดออด พอผูกเชือกรองเท้าเสร็จก็เจาะกล่องกินมันหน้าประตูบ้านนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องหิ้วไปทิ้งนอกบ้าน
จัดการอะไรเสร็จเรียบร้อย ครั้งนี้ตัวไม่เลอะแล้ว ผมเลยกระโจนเข้าไปกอดคุณแม่สุดสวยของตัวเอง แล้วหอมแก้มท่านฟอดใหญ่
“แหม โตแล้วยังจะขี้อ้อนอยู่อีก” แม่หัวเราะคิกคัก พลางตีแขนผมไปด้วย “ถ้ามีแฟนแล้วไปอ้อนแบบนี้ อีกฝ่ายคงหลงตาย”
“...”
จากที่ผมกำลังอารมณ์ดี ๆ เจอประโยคนี้เข้าไปก็ถึงกับชะงักกึก รอยยิ้มแข็งค้าง มือไม้สับสนไปหมดอย่างไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนดี
ทำไมต้องนึกถึงหมอนั่นด้วยเนี่ย!
“หือ?”
“อ๋า! ต้องรีบไปแล้วเดี๋ยวเพื่อนจะด่าเอา งั้นรินไปก่อนนะ”
ก่อนที่แม่จะได้ทันได้สังเกตเห็นอาการประหลาด ๆ นี้ ผมรีบพูดรัวเร็ว ไม่รออีกฝ่ายตอบก็วิ่งออกจากบ้านไปทันที
“แฮก”
เมื่อกี้ตอนที่แม่พูดเรื่องแฟน จู่ ๆ เหตุการณ์เมื่อคืนก็แวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง มันเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อราวกับฝันไป และเพื่อยืนยันว่าผมไม่ได้ละเมอไปเอง เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตอ่านอีกครั้ง
[ฉันชอบนาย]
[คบกันไหม]
[OK]
ข้อความยังคงอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะสติกเกอร์โอเคนั่นที่ช่างทิ่มแทงสายตาเหลือเกิน บ่งบอกว่าผมไม่ได้คิดไปเอง และเป็นการตอกย้ำถึงสิ่งที่ผมทำลงไป
นี่สรุปผมกับหมอนั่นคบกันแล้วจริงดิ ถ้าคบกันก็หมายความว่าเป็น ฟะ แฟนดิ
“อ่า”
ผมครางออกมาเสียงอ่อนอย่างไม่รู้จะพูดอะไร ดวงตาจ้องมองข้อความในแชตซ้ำ ๆ ราวกับคนละเมอ ริมฝีปากเม้มแน่น ท่าทางเหม่อลอย ในหัวมีแต่ข้อความที่พิมพ์ไป เสียงคุยโทรศัพท์เมื่อคืน และหน้าของไต้ฝุ่นที่เคยเห็นในคลาสวนเวียนราวกับคนเป็นโรคประสาท
ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าขึ้นรถมาถึงมหาวิทยาลัยตอนไหน กระทั่งมาถึงโรงอาหารนั่นแหละถึงได้สติขึ้นมา
ท่าจะเป็นเอามาก
“เอาไงดี ๆ ๆ ๆ”
ตอนนี้มาถึงโรงอาหารแล้ว แน่นอนว่ายอดชายนายคิรินย่อมเกิดอาการวิตกจริตขึ้นมาอีกแล้วนั่นเอง
ผมเดินวนไปเวียนมาอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี ใจหนึ่งก็ตื่นเต้นราวกับนัดเจอคู่เดตในแอปที่ไม่รู้จัก อีกใจก็ไม่อยากมองหน้าหมอนั่นตรง ๆ เลย
ให้ตาย ทั้งที่ก็เรียนด้วยกันมาปีกว่าแล้ว ทำไมถึงได้มารู้สึกว่าไต้ฝุ่นมันเป็นคนแปลกหน้าเอาตอนนี้เนี่ย
“ทำอะไรอยู่” น้ำเสียงคุ้นหูที่เพิ่งได้ยินเมื่อคืนทำให้ผมตัวแข็งค้าง ใบหน้าเกร็งเล็กน้อย
ทำไมมันมาอยู่ตรงนี้!
“อ่า เอ่อ เพิ่งมาถึง” ผมหันหน้าไปทางไต้ฝุ่น ทว่าดวงตากลับมองเลยไปด้านหลังอีกฝ่ายแทน ขอร้องเถอะ ผมไม่กล้ามองจริง ๆ นะ!
ก่อนหน้านี้เราสองคนเป็นแค่คนคุ้นหน้ากัน มีมองกันผ่าน ๆ บ้างเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสถานะของผมกับมันจะเปลี่ยนไป ทั้งผมยังมีชนักติดหลังอีกด้วย เลยทำให้ออกจะกระอักกระอ่วนไปบ้าง
“พอดีเลย ฉันก็เพิ่งมาถึง งั้นไปด้วยกันเถอะ” ไต้ฝุ่นพูดออกมาด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ
ทำเอาผมที่เผลอเบนสายตาไปมองอย่างไม่ได้ตั้งใจ ถึงกับตะลึงก้าวขาแทบไม่ออก เดี๋ยวนะ...
ยิ้ม!
ไต้ฝุ่นคนนั้นเนี่ยนะ
ไอ้หมอนี่ถึงจะหล่อระเบิด มีแฟนคลับติดตามในโซเชียลหลักแสน แต่อย่างเดียวเลยที่เป็นเอกลักษณ์คือความเย็นชานี่แหละ เข้าแบบฉบับพระเอกเย็นชาในละครเปี๊ยบ
นี่ถ้าแฟนคลับได้มาเห็นภาพนี้คงกรี๊ดกันสลบแน่ ของระดับ ssr แบบนี้แต่คนแบบผมดันได้เห็นง่าย ๆ ซะงั้น นี่ถ้าเอาไปขาย...
“เป็นอะไร”
“ขอถ่ายรูปได้ปะ”
“...”
พอประโยคนี้หลุดออกจากปากไป ไต้ฝุ่นเงียบไม่ตอบคำพลางเอียงคอน้อย ๆ มองผมด้วยความสงสัย ทว่ากลับเป็นผมที่สะดุ้งโหยง เพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอพูดในสิ่งที่คิดเสียได้
ว่าแต่…ขนาดเอียงคอก็ยังหล่อเลยอะ อิจฉา!
“อ่า เอ้อ เห็นว่านายยิ้มแล้วดูดี เผื่อเอาไปขายหาค่าขนม”
ผมพูดเป็นเรื่องตลก พลางหัวเราะกลบเกลื่อนไปด้วย ในเมื่อหลุดปากไปแล้วก็ไม่คิดที่จะปิดบังอะไร อย่างน้อยการพูดเล่นนี่ก็ช่วยให้ผมได้คลายความประหม่าลงไปได้บ้าง
“ถ้าชอบ งั้นฉันจะยิ้มให้นายบ่อย ๆ แต่ให้ถ่ายเก็บเอาไว้เองเท่านั้นนะ ห้ามเอาไปขาย”
ประโยคท้ายเน้นน้ำเสียงหนักอย่างกับกลัวว่าผมจะทำจริง ๆ พูดจบก็หมุนตัวเดินเข้าโรงอาหารไป ทิ้งผมที่ยืนยิ้มค้างเอาไว้แบบนั้น
“...”
ไหนว่าไอ้หมอนี่มันไม่เคยคบใครไงวะ นี่มันเสือผู้หญิงเลยไม่ใช่หรือไง ข่าวของพวกแฟนคลับนี่เชื่อถือไม่ได้แล้ว!
“มาสิ”
ก่อนที่ผมจะได้ยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นสตัฟฟ์ไปนานกว่านี้ ชายหนุ่มขายาวสูงชะลูดพ่วงตำแหน่งแฟนหมาด ๆ ก็หันมาเอ่ยเร่งผม ทำท่าจะเดินย้อนกลับออกมา
“ไปแล้ว ๆ”
ผมตะโกนเสียงดังด้วยความลนลาน วิ่งไปยังจุดที่ไต้ฝุ่นยืนอยู่ พอเห็นผมมาแล้วอีกฝ่ายก็ออกเดินต่อ ส่วนผมนั้นแน่นอนว่าต้องเดินตามหลังอยู่แล้ว!
ใครจะไปกล้าเทียบรัศมีท่านล่ะครับ
“มาเดินนี่”
คราวนี้ไต้ฝุ่นหันมาดึงแขนผมให้เดินข้าง ๆ ตัวเอง ทั้งยังแอบถอนหายใจอีกด้วย
ถึงจะเบาแต่ได้ยินนะเว้ย ขอโทษที่ทำให้เหนื่อยใจนะ!
“อือ”
ตอนนี้เป็นช่วงพักกลางวัน แน่นอนว่าประชากรนักศึกษาแทบจะล้นออกไปด้านนอกอยู่แล้ว ปกติไต้ฝุ่นก็เป็นหนุ่มฮอตประจำคณะ ทุกครั้งที่เขาไปไหนก็มักจะมีสายตาจับจ้องอยู่ตลอดเวลา พอผมมาเดินข้าง ๆ ด้วย สายตาพวกนั้นเลยเผื่อแผ่มาถึงผมเช่นกัน
เพื่อหลบเลี่ยงสายตาสอดรู้สอดเห็นพวกนั้น ผมก็เผลอขยับตัวเข้าไปชิดไต้ฝุ่นโดยไม่รู้ตัว กระทั่งแขนของพวกเราชนกัน ผมถึงได้สังเกตว่าตอนนี้เราสองคนอยู่ใกล้กันมาก
“ไม่ชอบที่มีคนมอง?”
“...เปล่า” ตอนแรกผมจะบอกว่าใช่ แต่คิด ๆ แล้วเราก็ไม่สามารถไปควบคุมให้ใครไม่มองได้ ถ้าผมยอมรับตรง ๆ อาจจะทำให้ไต้ฝุ่นหนักใจเอาก็ได้ “ก็แค่ไม่ชิน”
“อ้อ” เขาครางรับในลำคอเสียงเบา ก้มหน้ามองผมด้วยสายตาเจือรอยยิ้มที่ยากสังเกต “งั้นก็รีบชินซะนะ เพราะนายจะต้องโดนจ้องแบบนี้ตลอด”
“...” ขอบคุณนะ
เป็นอีกครั้งที่ผมแดกจุดกับผู้ชายคนนี้ ไอ้เรารึก็อุตส่าห์เป็นห่วงกลัวมันคิดมาก ดูแล้วคนที่ต้องคิดมากมันก็มีแต่ผมนี่แหละ!
หลังจากโดนช็อตฟีลไปหลายรอบ ทั้งผมและไต้ฝุ่นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก ผมที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเดินตามอีกฝ่ายไปเรื่อย ๆ กระทั่งมาถึงโต๊ะหนึ่งที่มีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วสองคน
“ไอ้ฝุ่น กว่าจะเสด็จมานะมึง”
เสียงทักดังขึ้น ทำให้ผมที่เหม่ออยู่สติกลับเข้าร่าง หันไปมองก็เห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกันกับไต้ฝุ่นที่มักจะไปไหนมาด้วยกันตลอด
อ่า คิดว่าจะนัดกินข้าวกันสองคนซะอีก ผมไม่ได้เตรียมใจมาเจอเพื่อนเขาเลยนะ
ไม่ใช่ว่าผมอยากไปกินข้าวสองต่อสองกับไต้ฝุ่นหรอก แต่ผมแค่คุยกับคนแปลกหน้าไม่เก่ง ไม่รู้จะต้องเริ่มบทสนทนายังไงเนี่ยสิ กลัวพวกเขาว่าหยิ่ง
“แล้วนั่นใครน่ะ” ชายหนุ่มตัวเล็กที่สุดในกลุ่มของไต้ฝุ่นเอ่ยขึ้น สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยคำถาม
ยังไม่ทันที่ไต้ฝุ่นหรือผมจะได้ตอบ ชายหนุ่มอีกคนที่หน้าตาค่อนข้างดีพลันเอ่ยขึ้นมาก่อน “นี่...คิรินที่เรียนคลาสเดียวกันทุกวันศุกร์ใช่ไหม ทำไมมาด้วยกันได้ล่ะ”
ผมเบิกตาเล็กน้อย หันไปมองหน้าเขาพลางยิ้มทักทาย ไม่คิดว่านอกจากไต้ฝุ่นก็ยังมีคนอื่นที่ยังจำผมได้ด้วย เพราะปกติผมนั่งแต่หลังห้องเท่านั้น
“แฟน” ไต้ฝุ่นตอบเสียงเรียบราวกับมันเป็นเรื่องปกติ
“หา!”
สองเสียงประสานออกมาพร้อมเพรียงกัน ดวงตากวาดมองผมขึ้นลงไม่หยุด ราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
เออ ผมก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันนั่นแหละ
Pinakabagong kabanata
ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน ตอนพิเศษ รักแรกพบไม่ได้มีแค่ในนิยาย
ท่ามกลางบรรยากาศอบอ้าวยามเย็น ชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาหล่อเหลากำลังนั่งตบมือเชียร์ตามจังหวะเพลงด้วยความเบื่อหน่าย เมินทุกสายตาของเหล่ารุ่นพี่และเพื่อนร่วมชั้นปี ราวกับพวกเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ“ดังอีก! เสียงมีแค่นี้เหรอวะ!!!”รุ่นพี่ปีสองที่สถาปนาตัวเองเป็นพี่ว้ากตะโกนออกมาเสียงดัง ทั้งที่จะใช้โทรโข่งก็ได้แต่กลับไม่ทำ คงเพราะต้องการให้รุ่นน้องได้เห็นถึงความน่าเกรงขามของตัวเอง ทว่าในสายตาเขามันกลับดูเหมือนฝูงลิงที่กำลังร้องแรกแหกกระเชอมากกว่า“ไอ้ฝุ่น รุ่นพี่กำลังมองมึงนะ ตั้งใจหน่อย”ทัพ เพื่อนสนิทที่ตามมาเรียนด้วยกันเอนตัวมากระซิบเสียงเบา ส่วนใบหน้ายังคงยิ้มแย้มประหนึ่งว่าชอบไอ้กิจกรรมนี่นักหนา“เออ”ไต้ฝุ่นถอนหายใจ เปล่งเสียงดังขึ้นกว่าเดิมอีกเล็กน้อย ย้ำว่าเล็กน้อย เรื่องอะไรที่เขาต้องมาคอแตกกับกิจกรรมบ้านี่ด้วย ไม่นึกว่ายุคนี้ก็ยังต้องโดนบังคับมาทำกิจกรรมรับน้องอยู่อีกอยากรู้จริง ๆ ว่าที่ประเทศอื่นมีกิจกรรมแบบนี้กันไหม นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องอยู่ช่วยงานพี่ฝน เขาก็ไม่คิดจะเร
ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน ตอนพิเศษ รับน้ำวันสงกรานต์
ขึ้นชื่อว่าวันสงกรานต์ แน่นอนว่าต้องเล่นน้ำอยู่แล้ว!วันนี้ผมและเดอะแก๊ง รวมถึงไต้ฝุ่นกับทัพจึงนัดกันมาเล่นน้ำใจกลางกรุงเทพ ผู้คนจากทุกสารทิศพากันหลั่งไหลมารวมตัวกันที่นี่อย่างอุ่นหนาฝาคั่ง แม้แต่นักท่องเที่ยวต่างชาติที่ตั้งใจบินมาเล่นน้ำที่ไทยก็มีเยอะมาก“ทำหน้าดี ๆ หน่อย” ผมยิ้มกว้าง พลางยกมือไปหยิกแก้มไต้ฝุ่นเบา ๆคุณชายที่ไม่ชอบความแออัดกลับทำหน้าบูดยิ่งกว่าเดิม “กลับกัน”“อะไรวะ เพิ่งมากันเองนะ” ทัพพูดขึ้นมา ก่อนหันไปเล่นกับพวกเซฟ เลิกสนใจพวกผมที่ยืนง้องอนกันอยู่ “พวกกูจะไปทางนู้นนะ”“เฮ้ย ไปด้วยดิ” ผมดึงมือไต้ฝุ่นที่ไม่ค่อยเต็มใจนักให้รีบตามไปแม้ร่างกายจะเคล็ดขัดยอกบ้างเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเล่นของผมหรอกนะส่วนสาเหตุที่เคล็ดขัดยอกน่ะเหรอ ก็เพราะไอ้คนด้านข้างนี่ไงล่ะ!พอผมบอกว่าจะไปเล่นน้ำกับเพื่อน นอกจากจะไม่ยอมให้ไปแล้ว ยังจับผมกินไปอีกหลายยกจนหนำใจตอนจะออกจากบ้าน พอเห็นว่าผมใส่แค่เสื้อกล้ามตัวบางกับกางเกงขาสามส่ว
ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน ตอนพิเศษ ยังชอบอยู่ไหม
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ผมและผองเพื่อนนัดกันไว้ว่าจะไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน แน่นอนว่ารวมท่านชายไต้ฝุ่นด้วย รายนั้นต่อให้ไม่ชวนก็พาตัวเองตามมาประกบผมไม่ห่างอยู่แล้วทว่าเมื่อมาถึงทางเข้า ผมก็ได้รับข่าวร้ายโอบต้องไปติวหนังสือให้รุ่นน้องที่มาขอร้องกะทันหัน เปาต้องไปต่างจังหวัดกับที่บ้าน ส่วนทัพรายนี้ไม่ได้ตกลงมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้จึงเหลือแค่ผม ไต้ฝุ่น และเซฟ“ฉิบ” ผมสบถเสียงเบาเราสามคนยืนมองหน้ากันไปมาอย่างไม่รู้จะพูดอะไร ลำพังถ้าผมมาแค่กับไต้ฝุ่นสองคนหรือมากับเซฟแค่สองคนก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ตอนนี้ตรงหน้าผมราวกับมีเสือสองตัวอยู่ด้วยกันอย่างไรอย่างนั้นถึงทั้งสองคนจะไม่ได้ด่ากันให้ผมได้ยินนานแล้ว แต่ลึก ๆ ผมก็มองออกว่าพวกเขายังคงมีเขม่นกันอยู่บ้าง โดยเฉพาะไต้ฝุ่นที่ไม่รู้ทำไมถึงดูตั้งแง่กับเซฟนัก“เปลี่ยนไปกินข้าวแล้วแยกย้ายไหมล่ะ เหลือแค่นี้จะไปสนุกอะไร” เซฟกอดอก แม้ไม่ได้พูดออกมาแต่ดูก็รู้ว่าไม่อยากอยู่กันสามคนแบบนี้ส่วนไต้ฝุ่นรายนี้ไม่ต้องไปสนใจหรอก เพราะทุกอย่างขึ้นอยู่กับผมล้วน ๆ ถ้าผมก
ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน ตอนพิเศษ ความลับไม่มีในโลก แต่นี่มันก็ไวไปไหม?
ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด ร่างกายระบมตั้งแต่หัวยันนิ้วเท้ากันเลยทีเดียว ผมยกมือขยี้หัวอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มาเวลาบนหน้าจอคือสิบเอ็ดโมง ส่วนคนที่โทรมาก็เป็นเซฟ“ฮัลโหล” ผมกรอกเสียงแหบ ๆ ลงไป[ทำไมเสียงเป็นงั้นวะ]ผมกระแอมคอเล็กน้อย “มึงมีอะไร”[จะมีอะไรล่ะ ก็จะโทรมาชวนไปกินข้าวเที่ยงเนี่ย อย่าบอกนะว่ามึงยังไม่ตื่น]“อือ” ผมตอบกลับตามตรง ก็ยังไม่ตื่นจริง ๆ นี่[นอนบ้าอะไรขนาดนั้นวะ แล้วไต้ฝุ่นล่ะ] เซฟทำน้ำเสียงเหลือเชื่อ“...” ผมเงียบไปเล็กน้อย ดวงตาเหลือบมองคนรักที่กำลังนอนกอดเอวตัวเองอยู่ “ไต้ฝุ่นก็นอน เมื่อคืนเมามาก”ใครจะไปบอกล่ะวะว่าเมื่อคืนตัวเองเข้าหอกับไต้ฝุ่นไปจนเกือบเช้า ถ้าพวกมันรู้เข้าละก็ มีหวังผมต้องโดนล้อแน่[แต่เมื่อคืนมันไม่ได้ดูเมาขนาดนั้นนี่หว่า คนที่เมาน่าจะมีแค่มึงนี่] เซฟยังคงพูดต่อแล้วมึงจะสงสัยอะไรนักหนาวะ บอกว่าเมาก็คือเมาสิ!“มันเมาไม่แสด
ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน ตอนพิเศษ ไม่นอนกับคนสกปรก
ผมกับไต้ฝุ่น รวมทั้งแก๊งเพื่อน จัดปาร์ตี้กันเหมือนคนตายอดตายอยาก กินกันไม่ยั้งชนิดที่อาหารทะเลไม่พอจนต้องไปซื้อเพิ่มกันเลยทีเดียว แถมไม่รู้ใครมันเอาเหล้าขึ้นมาอีกด้วยหนุ่มวัยรุ่นที่บรรลุนิติภาวะแล้วย่อมที่จะพุ่งใส่เหมือนเสือกระหาย กินกันเละเทะ จากที่เป็นคนอยู่ดี ๆ ก็เริ่มกลายร่างเป็นหมากันเลยทีเดียว“ม่ายอาว จา กิน อีก เอิ๊ก” ผมโวยวาย แข้งขาอ่อนแรง ตาเริ่มโฟกัสเบื้องหน้าไม่ได้ แต่ก็รู้ว่าคนที่ลากตัวเองอยู่คือคนรัก เพราะจำกลิ่นน้ำหอมของเขาได้“พอเถอะ นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะ” ไต้ฝุ่นถอนหายใจ ผมเห็นราง ๆ ด้วยซ้ำว่าเขาหันไปเตะเซฟที่ยืนพิงทัพอยู่ “ใครใช้ให้เอาเหล้ามา”“กูใช้เอง” เซฟตอบเสียงยานคาง ดวงตาปรือปรอย ยังคงมีสติอยู่มากทีเดียว ไม่ได้มีทีท่าว่าจะโกรธที่โดนไต้ฝุ่นเตะ “พวกมึงก็กินกันอร่อยนี่”พูดไปแล้วก็จริงนั่นแหละ พวกผมกินกันสนุก แม้แต่ไต้ฝุ่นก็ยังกระดกไปหลายแก้วเลย เห็นแบบนั้นเขาจึงไม่ได้ต่อล้อต่อเถียง แต่ลากผมกลับเข้าห้องด้วยความรวดเร็วไต้ฝุ่นเพิ่งป
ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน ตอนที่ 39 ตลอดไปนี่นานขนาดไหน
“เสร็จแล้วเหรอ” ผมถามพลางมองเขาที่แต่งตัวเต็มยศแล้วเรียบร้อยใบหน้าที่ปกติก็หล่อเหลาอยู่แล้ว ตอนนี้ถูกแต่งด้วยเครื่องสำอางอ่อน ๆ เส้นผมที่เคยปรกหน้าผากถูกเสยเก็บขึ้นไปอย่างเรียบร้อย ขับให้วงหน้าของเขาดูหล่อคมมากกว่าเดิม ไม่เหมือนคนอายุยี่สิบ แต่กลับเหมือนนักธุรกิจไฟแรงแทนร่างกายสูงโปร่ง มีความกำยำจากการออกกำลังกายเป็นประจำ พอมาอยู่ในชุดสูททางการสีขาวแล้วโคตรเข้ากันสุด ๆ ให้ตายสิ ผมชักจะหวงแล้วนะ“อืม” ไต้ฝุ่นยืนล้วงกระเป๋าพลางพยักหน้า“เอ่อ น้องคิรินก็ใกล้จะเสร็จแล้วจ้ะ ไต้ฝุ่นไปหาที่นั่งรอก่อนนะจ๊ะ” พี่คนหนึ่งพูดขึ้นด้วยอาการเหงื่อตก ท่าทางหวั่นเกรงเล็กน้อย เพราะเมื่อกี้พวกเขาเมาท์แฟนผมกันโขมงโฉงเฉงเลยนี่นา“รีบหน่อยนะครับ คิรินต้องกินข้าวก่อนถ่ายรูป” ไต้ฝุ่นพยักหน้า พูดจบก็เดินออกไปทันที“แหม ประเสริฐเหลือเกินพ่อคุณ” คล้อยหลังไต้ฝุ่นไป เหล่าช่างแต่งหน้าที่เมื่อกี้เกร็งจนแทบลืมหายใจก็พากันจีบปากจีบคอต่อ ทั้งยังหันมาคุยกับผมด้วย “ผัวพี่ไม่เห็นดูแลด
Maaari mong magustuhan
เลขาหน้าหวาน กับ ท่านประธานคลั่งรัก (Mpreg)
กุหลาบดิน3.0K viewsสาปรักบำเรอกาม (3P)
อินทิตา1.9K viewsหนุ่มร้อนรัก
ต๋อง น่ะ1.9K viewsอุบัติเหตุรักมาเฟียร้าย(ท้องได้)
otata2.4K viewsพู่กันของวรานนท์ Mpreg
กุหลาบดิน1.2K viewsพี่ติวเตอร์ครับ...ช่วยสอนผมหน่อยนะครับ[PWP]
ระมุณณ์ มิโกะ907 viewsเจ้าจันทร์
คุณบานเย็น386 viewsย้อนเวลามาเปลี่ยนรัก(Mpreg)
Melmee1.2K views
