10

“อร่อยไหมคะ”

ธีร์ยกน้ำขึ้นดื่มแล้วว่า “อือม์ ใช้ได้” รับทิชชูจากมือของเธอมาซับปากแล้วเอ่ยปากคล้ายชวน

“ได้ยินว่าตอนเย็นมีงานวัด พาผมไปหน่อยสิ”

“คุณธีร์จะไปงานวัดหรือคะ”

เลยหนึ่งทุ่มมาไม่กี่นาที ที่ณิชาเดินเคียงมากับชายหนุ่มร่างสูงบุคลิกสุขุมสง่างามในชุดลำลองสบายๆ แทบดูไม่ออกว่าเป็นผู้บริหารคนดัง ผมที่เคยจัดแต่งทรงบัดนี้ สระและปล่อยแห้งตามธรรมชาติ ปรกลงมาจนทำให้ดูน่าเกรงขามน้อยลง

ณิชานุ่งผ้าซิ่นลายสวยเสื้อหม้อห้อมพอดีตัว ดูสวยไปอีกแบบ ชี้ชวนให้เขาดูร้านรวงที่มาออกร้านไม่น้อยภายในงานวัดที่เป็นงานยกช่อฟ้า

“คุณหนูณิชขา” เด็กสาวที่ชื่อบีดีใจใหญ่ที่ได้มางานวัดสมใจยาก เรียกเสียงอ่อย

“ไงบี”

“หนูขอไปเล่นปาลูกโป่งตรงนู้นได้ไหมคะ”

“ไปสิ”

ยังไม่ทันอ้าปากบอกอะไรต่อ เด็กบีก็วิ่งปรู้ดไปยังซุ้มปาลูกโป่งแล้ว ณิชาส่ายหน้าเบาๆให้กับเด็กสาว ทำท่าจะเดินตามไป ธีร์ก็รั้งแขนเธอไว้

“ปล่อยให้เล่นไปเถอะ” ก่อนออกปากถามเธอ

“คุณอยากเล่นอะไรไหม”

“ไม่ค่ะ”

“ผมอยากขึ้นชิงช้าสวรรค์”

บอกจบเดินนำไปยังเครื่องเล่นขนาดใหญ่ที่มีคนเข้าคิวไม่มาก จัดแจงชำระเงินจนได้ตั๋วมาถือไว้แล้วยืนรอคิวขึ้นนั่ง ไม่นานตู้เหล็กขนาดไม่ใหญ่มากเคลื่อนตัวลงมาหยุดที่ทั้งสองคน ณิชายืนเม้มปากแน่น ธีร์เลยแกล้งถามยิ้มๆ

“กลัว?”

“ไม่เชิงกลัวหรอกค่ะ แต่ไม่ชอบ” บอกด้วยน้ำเสียงแข็งขึ้นนิดเดียว แล้วก้าวขาพรวดเข้าไปในนั้นทันที พอนั่งลงแล้วก็เห็นธีร์เข้ามานั่งที่ฝั่งตรงข้ามกับเธอ ได้ยินเขาว่ายิ้มๆแบบเดิม

“ปากแข็งจริง”

ประตูถูกปิดลงแล้ว ตู้เหล็กที่นั่งก็ขยับเคลื่อนขึ้นไปเพื่อให้คนที่เข้าคิวต่อหลังได้ขึ้นนั่งในตู้ลำดับถัดมา ณิชาแทบกลั้นลมหายใจมือจิกแน่นตรงเหล็กที่ทำเป็นที่นั่ง ธีร์ลอบมองคนไม่กลัวแล้วก็ว่า

“หลับตาสิ”

“ไม่ค่ะ เวียนหัว”

“งั้นมานั่งนี่มา” ธีร์ชักหงุดหงิดในความดื้อตาใสของคนเป็นภรรยาขึ้นมาบ้างแล้ว คว้ามือดึงให้เธอมานั่งที่ฝั่งเดียวกัน

“ว้าย! ณิชกลัว” ณิชาอุทานเพราะตู้เหล็กที่น้ำหนักถูกเทไปฝั่งเดียวในทันทีเพราะถูกเขาดึงเข้าไปหาให้นั่งลงบนตัก  

ธีร์โอบแขนรอบเอวบางบอกกลั้วเสียงหัวเราะ

“ไหนใครว่าไม่กลัว”

ใบหน้าอยู่ห่างกันไม่มากนัก ณิชาแทบกลั้นหายใจเมื่อรู้สึกว่าใบหน้าของธีร์เคลื่อนเข้ามาใกล้เธอทุกขณะแล้วตอนนี้

ลมหายใจเจือกลิ่นแสนคุ้นเคย พร้อมสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่ลูบไล้แผ่วเบาราวกับปลอบ สายลมพัดโชยมาเบาๆพร้อมเสียงเพลงสลับเสียงประกาศที่ดังอยู่เบื้องหลังนั่นไม่ได้แทรกเข้ามาระหว่างกันได้เลย

แต่ฉับพลัน เสียงดังกึกกักพร้อมตู้ชิงช้าสวรรค์ที่เคลื่อนกลับลงมายังเบื้องล่างอีกครั้งในจุดที่ให้ขึ้นลงปลุกให้ทั้งคู่หลุดออกจากภวังค์ ณิชาเม้มปากแน่น หลบตาคมเข้มที่ฉายความรู้สึกเร่าร้อนของเขาพร้อมกับบอกด้วยน้ำเสียงเว้าวอนนิดๆ

“ปะ ปล่อยเถอะค่ะ เราต้องลงแล้ว”

นั่นเองธีร์ถึงยอมปล่อยเธอให้ลุกออกจากตักของเขา

ลงมาเหยียบพื้นได้ ธีร์คว้ามือของเธอมากุมพาเดินตรงไปยังเบื้องหน้า ณิชาขืนแรงที่น้อยกว่าเขาหลายเท่าตัวเอาไว้เพราะขายังสั่นอยู่ด้วยว่ากลัวความสูงเมื่อครู่ แต่ไม่อยากเอ่ยปากให้เขารู้ แรงต่อต้านนั่นทำให้ธีร์หันมามอง เขาใช้สีหน้าถามว่าทำไม เลยต้องถามเขาไปด้วยภาษาพูด

“จะไปไหนคะ”           

“อยากไปไหว้พระตรงนั้น”

ธีร์ชี้มือไปที่พระพุทธรูปองค์ใหญ่กลางลานวัดที่มีคนไปจุดธูปเทียนกราบไหว้ ณิชามอตามมือแล้วหันกลับมามองที่เขาด้วยสายตากังขา คนอย่างเขาไหว้พระไหว้เจ้าก็เป็นหรือไร นึกว่าเป็นพวกบูชาซาตานเสียอีก

“เถอะ ไหนๆก็มาแล้วอย่าให้เสียเที่ยวเลย” ชวนกึ่งบังคับ

ณิชาเดินตามแรงจูงที่เขากุมเอาไว้ไม่แน่นมากแต่ก็กระชับพอให้รู้ถึงไออุ่นเล็กๆที่ส่งผ่านเข้ามา

บูชาธูปเทียนดอกไม้แล้วค่อยตรงไปสักการะพร้อมกับเขา สาวน้อยสาวใหญ่ในงานต่างพากันมองมาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย บางคนชื่นชมในความเหมาะสมของทั้งคู่ หญิงสาวก๋ากั่นบางคนมองแค่ธีร์ด้วยสายตาเชิญชวน

จนเรียบร้อยดีก็ออกมาเมียงมองหาเด็กบี ที่หายไปไหนแล้วไม่รู้ในตอนนี้ ธีร์มองช่วยก่อนชี้มือบอก

“นั่นไง”

ทั้งคู่เดินตรงไปที่บีก่อนจะพากันกลับบ้านในเวลาต่อมา เด็กบีกลับเข้าห้องแล้วหลังปิดบ้านจนเรียบร้อย เธอเดินเคียงเขาไปจนเกือบถึงห้อง อีกฝ่ายก็เรียก

“ณิชา”

“คะ” ขานรับพร้อมกับหยุดเดิน

“ที่ห้องผมไม่มีผ้าห่ม”

ณิชาหน้าตาตื่นขึ้นทันทีที่ได้ยินเขาว่าแบบนั้น ธีร์นอนไปคืนหนึ่งแล้วโดยไม่มีผ้าห่มคลุมได้อย่างไร พอไปถึงที่ห้องก็พบว่าไม่มีผ้าห่มอย่างที่บอกจริงๆ

“สักครู่นะคะ ณิชไปหยิบในตู้ให้”

ณิชาบอกเสร็จ คิดทบทวนว่าทำไมเธอจึงบกพร่องเช่นนี้ จำได้ว่าไม่ลืมเตรียมให้เขานี่นา แต่ช่างเถอะบางทีเธออาจลืมจริงๆก็ได้ เดินเร็วๆไปที่ตู้เก็บสัมภาระพวกผ้าปูที่นอน หมอน ผ้าห่มของบ้าน พลางคิดในใจว่าเป็นไปได้อย่างไรกัน ที่เตรียมที่นอนให้เขาแต่ไม่มีผ้าห่ม

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

ธีร์ยืนมองเธอจัดการวุ่นวายกับที่หลับที่นอนแล้วบอกยิ้มๆ

“ที่ผมบอกว่าจะเปลี่ยนบรรยากาศ เอาไว้กลับบ้านก่อนดีกว่า”

ณิชาทำเป็นไม่ได้ยินก่อนเดินออกจากห้องรับแขกด้วยหัวใจสั่นไหว นึกต่อว่าเขาที่คิดกับเธอก็ไม่พ้นเรื่องอย่างว่า อารมณ์น้อยใจตีตื้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ ธีร์เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าห่มที่พับเก็บไว้ในนั้นออกมา เขาตอแยเธอแบบนี้ทำไมกัน โคลงศรีษะให้ตัวเองพอใจกับการได้เห็นสีหน้าที่ไม่ใช่แต่เพียงก้มหลบตารับคำสั่งของณิชาแล้วก็ให้สบายอารมณ์สบายใจจนไม่รู้ตัว

“ณิชไปนะคะ”

ณิชาไหว้พร้อมลานางสดศรีด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์พอกัน เธอตัดสินใจกลับในวันรุ่งขึ้น เมื่อเห็นว่าธีร์จะสร้างความอึดอัดให้เจ้าของบ้านจนเกินไป แม้ใจยังไม่อยากจากมาแต่ต้องจำยอมจากลามาก่อน

ขึ้นรถครู่หนึ่งนึกได้ถึงเรื่องที่ยังคุยกันไม่จบดี ด้วยความใจร้อนจึงออกปากอีกครั้ง

“คุณธีร์คะ”

ขานรับโดยที่จ้องถนนเบื้องหน้าไม่ได้ละสายตามามองเธอ “ฮื้อม์”

“ณิชอยากทราบว่าคุณธีร์ซื้อที่ของคุณพ่อณิชมาจริงหรือเปล่า”

“ถ้าจริงจะทำไม แล้วถ้าไม่จริงล่ะ” ธีร์พูดจาเล่นลิ้นด้วยท่าทีนิ่งๆเลยกล้าๆกลัวๆจะพูด

“ณิชเอ่อ ณิชขอ…”

เธอต้องการที่ตรงนั้นกลับคืนมาเนื่องจากเดิมทีเป็นของมารดาที่ล่วงลับไปแล้ว คุณตาของเธอแบ่งที่ตรงส่วนนั้นให้ท่าน คาดไม่ถึงว่าบิดาจะขายมันให้กับเขา