11

เธอต้องการที่ตรงนั้นกลับคืนมาเนื่องจากเดิมทีเป็นของมารดาที่ล่วงลับไปแล้ว คุณตาของเธอแบ่งที่ตรงส่วนนั้นให้ท่าน คาดไม่ถึงว่าบิดาจะขายมันให้กับเขา

 “ผมไม่มีสมาธิขับรถ ถึงบ้านค่อยคุย”

ธีร์ตัดบทด้วยสีหน้าที่เธอรู้ว่าเขาชักจะรำคาญขึ้นมาบ้างแล้ว จะรำคาญใครถ้าไม่ใช่เธอที่เซ้าซี้เขาอยู่นี่

หลังจากทราบเรื่องว่าธีร์ตกลงซื้อที่ที่เป็นของมารดาตนเอง

แรงฮึดจากภายในค่อยๆก่อตัวขึ้น ผลักดันให้เธอต่อต้านเขาขึ้นทีละนิด โดยที่ตนเองแทบไม่รู้ตัว

แต่ธีร์รู้ เขาเฝ้ามองพฤติกรรมของเมียตีทะเบียนตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบกัน แล้วชี้นิ้วเลือกเธอให้มาจดทะเบียนสมรสแลกกับการบริหารเครือศิวาไลของนายกำพล ที่บิดาของเขาเองและกำพลก่อตั้งขึ้นมาด้วยกัน แต่แล้วก็ถูกอีกฝ่ายใช้วิธีสกปรกทำให้กิจการตกเป็นของตัวเองได้ในเวลาต่อมา

ช่วงนั้นบิดาของธีร์เครียดจัดจนเส้นเลือดในสมองแตก ท่านกลายเป็นอัมพาตอยู่ไม่นาน ก็จบชีวิตลงด้วยภาวะแทรกซ้อน ธีร์เรียนจบพร้อมกับรู้ข่าวร้ายที่บิดาจากโลกนี้ไป เขาบินกลับมาที่เมืองไทยพร้อมกับทวงคืนทุกอย่างกลับไปเป็นของตนได้ในเวลาเพียงไม่นาน ณิชาคิดเช่นนั้น

กลับถึงบ้านในตอนที่ล่วงเข้าบ่ายไปแล้ว จอดรถช่วยกันหอบหิ้วถุงที่นางสดศรีรบเร้าให้นำมาด้วย พวกของกินเสียแยะ โดยมีณิชาช่วยถือแค่เพียงใบเดียว

          “เอามาให้ณิชช่วยถืออีกก็ได้นะคะ ท่าทางจะหนัก” บอกอย่างเกรงใจ

“เก็บแรงไว้เถอะน่า”  

เสียงทุ้มว่าก่อนดันหลังเธอให้เดินหน้าเข้าบ้านไปก่อน ที่ห้องรับแขกนั่นมีคุณอารยา มารดาของธีร์นั่งรออยู่พร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งที่มองเพียงแวบแรกก็เห็นถึงความสวยงามหมดจดปะปนกับความน่ารักที่พุ่งทะยานอวดโฉมออกมาอย่างเห็นได้ชัด ซ้ำท่าทางยังดูเรียบร้อยน่าทะนุถนอมอีกด้วย อดไม่ได้ที่จะนำมาเปรียบเทียบกับตัวเองที่หน้าตาดูธรรมดาจนกระเบียดไปทางจืดๆด้วยซ้ำ

        “นู่นพี่เขามาพอดี”

คุณอารยาบอกยิ้มๆกับหญิงสาวแสนสวยที่มาด้วยกัน แล้วหันหน้ามาสบตาบุตรชายของท่าน “แม่พาน้องเฟมาเที่ยวหาเราแน่ะธีร์”

“สวัสดีครับคุณแม่ สวัสดีค่ะน้องเฟ”

           สาวสวยที่มาพร้อมคุณอารยา ยิ้มสุภาพเหมือนถูกฝึกสอนมาอย่างดี ยกมือไหว้ธีร์แล้วเลยมาทางเธอด้วยท่าทางอ่อนน้อมน่ารัก ณิชาพนมมือไหว้ตอบแทบไม่ทันเพราะไม่ได้ตั้งตัว เหลือบไปมองทางมารดาของเขาก็พบว่าท่านมองมาด้วยสายตาไม่ใคร่ชอบใจเท่าไรนัก

        “บอกให้เด็กเตรียมน้ำมาให้ นี่อะไรรอตั้งนมนานป่านนี้ยังไม่มีใครยกมาเลย ดูแลเด็กกันยังไง ปล่อยบ้านสกปรกไม่พอ หูยังตึงกันไปหมด จะเรียกใช้ไหว้วานอะไรก็ช้า”

รีบบอก “เดี๋ยวณิชไปดูให้ค่ะ”

“เชิญ! อ้อ อยู่ดูแลเด็กๆในครัวไปเลยนะ ฉันมีธุระจะคุยกับธีร์”

ณิชารับคำแล้วปลีกตัวเดินออกมายังไม่ทันลับห้องไป ก็ได้ยินเสียงคุณอารยาถามกับบุตรชายของท่านด้วยน้ำเสียงไม่พอใจดังเดิม

“อีกนานไหมธีร์กว่าเราจะหย่ากับลูกสาวนายกำพล”

หญิงสาวไม่อยู่รอฟังคำตอบของธีร์เพราะตัวเธอรู้ในรายละเอียดนั้นดีพอควรว่าเธอกับเขาตกลงแต่งงานจดทะเบียนสมรสกันเป็นเวลาหนึ่งปีเท่านั้น แน่นอนว่ามันไม่ใช่แค่การแต่งงานหลอกๆ แต่เธอกับเขาต้องเข้าหอใช้ชีวิตแบบสามีภรรยากันจริงๆ เพื่อแลกเปลี่ยนกับที่เขาจะเข้ามาช่วยบริหารในเครือศิวาไลให้อยู่รอดต่อไปและสามารถทำกำไรได้สิบห้าเปอร์เซ็นต์ต่อปี ตามที่ได้ตกลงกันไว้ ซึ่งตัวเลขนี้ถือว่าเยอะทีเดียวกับกิจการที่มีผลประกอบการติดลบอย่างเครือศิวาไล แต่มันก็ท้าทายความสามารถของธีร์ไม่น้อย

        ธีร์ยอมตกลงและเพิ่มเรื่องการแต่งงานนี้เข้าไปด้วย โดยไม่ให้เหตุผลว่าทำไมถึงต้องเป็นเธอ ตอนที่ได้ยินจากปากของบิดาว่าเขาจะแต่งงานกับเธอแลกกับการกู้วิกฤติของเครือกลับคืนมานั้น ณิชาตกใจและแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง และแล้วเหตุผลก็ค่อยๆผุดตามออกมาในภายหลังว่าเป็นเพราะเหตุใด   

        เดินมาถึงห้องครัวพอดี เมื่อสมองคิดมาถึงตรงนี้ ณิชาสั่งงานกำกับเด็กในนั้นให้ยกของว่างไปบริการคุณอารยาตามที่ได้รับคำสั่งมาแล้ว ค่อยแยกตัวขึ้นห้องของตนเองไป เพราะเจ้าของบ้านแสดงออกชัดแจ้งว่าไม่ยินดีให้เธอร่วมโต๊ะด้วยไม่ว่าจะเป็นที่ใดก็ตาม เธอจำข้อนี้ได้ขึ้นใจอยู่เสมอ

        ธีร์มองตามเงาตรงกระจกด้านในบ้านที่เห็นเพียงด้านหลังของผู้เป็นภรรยาไวไว ว่ากำลังเดินขึ้นบันไดไปด้วยสายตาคมปราบและพึงพอใจกับการปรับตัวของเธอ พลางคิดไปว่าณิชาช่างรู้หลบเลี่ยงได้ดีนัก ไม่เผชิญหน้ากับมารดาของเขาคงเพราะรู้ว่าท่านไม่ใคร่ชอบใจเธอเท่าไร

        แต่แล้วกลับมีความหงุดหงิดและคันยุบยิบในใจก่อกวนอยู่บ้าง อย่างที่ไม่อยากหาเหตุผลว่าทำไมคนเป็นภรรยาถึงไม่มีท่าทีหึงหวงเขาแม้แต่น้อย ธีร์ไม่กล้ายอมรับว่าเขาชอบในข้อนี้ของณิชา ดูเหมือนว่านานวันเข้ากลับให้รู้สึกตรงกันข้ามเสียด้วยซ้ำ

        จะเรียกว่าณิชาเจียมตัวนั่นไม่ผิดนัก แต่มันคล้ายและใกล้เคียงกับไม่ใส่ใจและไม่สนใจในตัวเขาจนเกินไป ใกล้กันมากเสียจนคนอย่างธีร์สูญเสียความมั่นใจกับรูปลักษณ์ของตนเองไปประมาณหนึ่ง

        “ธีร์” คุณอารยาเรียกบุตรชายเมื่อเห็นว่าเขานิ่งไปคล้ายคิดอะไรอยู่ เจ้าตัวขานรับด้วยท่าทีสุภาพอย่างที่เป็นตนเองมาเสมอ

        “ครับ คุณแม่”

        “เรื่องที่แม่ขอ ว่ายังไง” คนเป็นแม่เอ่ยขึ้นเมื่อฟาริดาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

        “เอาเถอะครับ คุณแม่อย่ากังวลเกินไปเลย ทุกอย่างผมจัดการได้อยู่แล้วล่ะครับ”

        คุณอารยาฉายแววไม่พอใจออกมาจากดวงหน้าทันที ที่บุตรชายแสร้งปัดแทนที่จะรับปากกับท่านมาเลยตรงๆ มารดาของธีร์ไม่ได้แค่มาเที่ยวเล่นอย่างที่บอก แต่พาหญิงสาวที่ชื่อฟาริดามาพบเขาด้วย และขอร้องแกมบังคับเรื่องที่เขาแต่งงานกับณิชาว่าอย่าปล่อยจนมีลูกด้วยโดยเด็ดขาด

        “คราวก่อนนั่นก็ครั้งหนึ่งแล้ว” คนเป็นแม่พูดไปให้หมั่นไส้ตามคำของตนเอง จนธีร์ต้องยั้งให้ท่านเลิกคิดถึงเรื่องเหล่านั้นในอดีตเพราะรู้ว่ากำลังจะกล่าวถึงลิลลา  

        “พอเถอะครับคุณแม่ เรื่องมันผ่านมาแล้วเอามาพูดอีกทำไม”

“ดีที่แต่งไปกับพวกแขกพวกอาบังไม่ต้องมาเกาะแกะลูกแม่” คุณอารยาบอกอย่างหมิ่นๆในเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ นึกไปถึงหญิงสาวที่บุตรชายทำท่าว่าจะรักจนฝังใจอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

คุณอารยานั้นหวงบุตรชายมากเสียจนไม่อาจยอมให้ใครก็ตามมามีอิทธิพลและบทบาทไปมากกว่าตัวท่านเอง หรือยื้อแย่งบุตรชายที่มีเพียงคนเดียวของตนไป ท่านเลี้ยงดูธีร์มาชนิดที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบทุกประการในความเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง เพียบพร้อมไปด้วยรูปลักษณ์ทรงสง่า ความคิดความอ่าน การศึกษา หน้าที่การงานหรือแม้แต่ฐานะทางสังคม ถือได้ว่าธีร์คือบุคคลที่ตรงตามใจปรารถนาของคุณอารยามากอย่างที่ท่านตั้งใจ ไว้

ท่านจึงทำใจไม่ได้หากจะมีวันนั้นวันที่ต้องแบ่งบุตรชายไปให้กับผู้หญิงที่ไม่เหมาะสม จึงเฟ้นหาให้เสียเองจนเจอเข้ากับฟาริดา เด็กสาวที่เป็นหลานของเพื่อนสนิทนัยว่าเคยพึ่งพาบารมีท่านมาก่อน ดูแล้วว่าควบคุมได้ง่ายดาย ทั้งหัวอ่อนและสวยหมดจดปะปนกับความน่ารักในแบบที่คู่ควรกับธีร์เหลือเกิน ได้แต่หวังว่าบุตรชายจะเป็นอย่างที่ใจของท่านคาดคิดเอาไว้

                       ธีร์ไม่เคยทำให้บุพการีผิดหวังแม้แต่เรื่องเดียวตั้งแต่เกิด ท่านฟูมฟัก ตีกรอบให้กับเขา เฝ้ามองความสำเร็จและชื่นชมไปพร้อมกับความสุขสมใจ เห็นจะมีให้ต้องขัดข้องก็คือเรื่องของแม่ผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้บุตรชายของท่านแปรเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

ลิลลา !

จะว่าไปท่านเองก็มีส่วนในการกำจัดให้หญิงสาวคนนั้นหลุดหายไปจากวงโคจรของธีร์ เจ้าตัวจะรู้เรื่องนี้หรือไม่ คุณอารยาไม่ใส่ใจคิดนัก