บทที่ 3

ชายหนุ่มมองไปรอบๆ ห้องทำงาน หลังจากที่มณีมันตราพาตัวเองเดินออกไปจากชีวิตในวันนั้น โลกของเขาก็กลายเป็นสีเทา ความสุขแทบไม่มี แม้จะกินเหล้าเคล้านารีอย่างเช่นแต่ก่อน แต่หาได้มีผู้หญิงคนไหนที่เขาจะสุขใจยามก่ายกอดได้เท่าเจ้าหล่อนสักคน

โทรศัพท์เครื่องบางที่วางอยู่บนโต๊ะ ถูกเขาหยิบขึ้นมา ด้วยว่าตั้งใจจะเปิดดูข่าวสารต่างๆ ในอินเทอร์เน็ตเพื่อแก้ ‘เซ็ง’ เสียหน่อย หากแต่สายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรมเสียก่อน

‘กับข้าวจ้ากับข้าว #อร่อยไม่มากแต่ก็พอกินได้นะ’

พิธานมองรูปและแคปชันในอินสตาแกรมของคนที่กำลังจะเป็นอดีตภรรยาในเร็วๆ นี้ เขาไม่อยากหย่า แต่มณีมันตราส่งทนายมาฟ้องหย่า สลิปโอนเงินและภาพของเขากับผู้หญิงมากหน้าหลายตา ซึ่งบางคนก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร หรือไปด้วยตอนไหน ถูกนำมาเป็นหลักฐานในกระบวนการทางกฎหมาย

มณีมันตราที่กำลังส่งยิ้มให้เขาผ่านรูปถ่าย เหมือนกับเด็กสาวมหา’ ลัยที่เจอครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เจ้าหล่อนเป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ห้าของมหา’ ลัยรัฐอันดับต้นๆ ของประเทศ ทั้งสวยและสดใส ยิ่งมองเท่าไร ความรู้สึกหลายอย่างยิ่งไหลทะลักเข้ามา

..เจ็บปวด คิดถึง หวงแหน และอยากให้เธอหวนกลับมาสู่อ้อมกอดเขา..

คลินิกของมณีมันตราที่ร่วมหุ้นเปิดกับเพื่อนสนิท มีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาใช้บริการอย่างไม่ขาดสาย มีทั้งขาจรและลูกค้าประจำ และประจ๊ำประจำอย่างเช่นคนที่เจ้าหล่อนกำลังเสริมสวยให้ตอนนี้

“ไหนเงยหน้าสิ”

“แก ขอสวยๆ เลยนะ ฉันมีนัดเดตกับโอปาวันพุธหน้า”

“เดี๋ยวฉันจะจัดให้โอปาแกไม่อยากกลับประเทศเลย”

“แก แต่ขอถูกๆ นะ”

“ย่ะ ครั้งไหนบ้างที่แกไม่ต่อราคาฉันเนี่ย”

“เอาน่า วันนี้ฉันอุตส่าห์ซื้อกาแฟโบราณที่มันช่างเข้ากับหน้าโบราณๆ ของแกมาฝากเลยนะ”

“โอ๊ย! อิบ้า หน้าฉันออกจะอินเทรนด์”

“แล้วนี่แกไปฉีดตัวไหนมา ทำไมผิวกับหน้าของแกมันดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลแบบนี้วะ”

มือของแพทย์หญิงมณีมันตราชะงักเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำถามของเพื่อน

“ไม่ได้ฉีด สงสัยช่วงนี้ฉันออกกำลังกายแล้วก็ดูแลสุขภาพตัวเองดีมั้ง”

เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่เหตุผลนั้น แต่ยังมีเหตุผลบางอย่างที่ยังไม่สามารถบอกใครได้ในตอนนี้

“เออเนาะ สงสัยต้องมาสมัครสมาชิกฟิตเนสข้างคลินิกแกแล้ว เมื่อกี้ฉันแอบส่องมีแต่ผู้งานดีๆ กล้ามล่ำๆ ทั้งนั้นเลยแก”

“แกจะทำอะไรก็ทำเถอะ แต่ตอนนี้นอนลงให้ฉันทำหน้าให้แกก่อนได้มะ วันนี้ช่วงบ่ายฉันมีประชุมนะยะ”

“จ้า แม่หมอคิวทอง”

..ห้างแกรนด์ไดมอนด์..

“ฉันมาขอพบคุณพิธาน”

“เออ..ท่านประธาน”

เมื่อเห็นเลขาฯ สาวอ้ำๆ อึ้งๆ แถมยังไม่กล้าสบตาภรรยาที่ยังถือว่าถูกต้องตามกฎหมายอย่างเธอ มณีมันตรารู้ทันทีว่าภายในห้องของผู้บริหารไม่ได้มีแค่สามีของเธออยู่คนเดียวแน่นอน

มณีมันตรามองเลขาฯ ที่ก้มหน้างุดๆ อีกครั้งเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพาสองขาก้าวฉับไปที่ประตูหน้าห้องของผู้บริหาร ก่อนจะผลักประตูให้เปิดออก เป็นอย่างที่คิด เขาไม่ได้อยู่คนเดียว หากแต่มีชะนีหน้าสวยกำลังนั่งคลอเคลียอยู่ข้างๆ