บทที่ 10

เรื่องที่มาสุพูดเมื่อคืนทำให้หญิงสาวนอนแทบจะไม่หลับ เช้าวันนี้จึงไม่สดชื่นเท่าที่ควร ด้วยว่าวันนี้ไม่มีเคสที่จะต้องเข้าคลินิก เธอจึงเลือกไปทำบุญที่วัดเพื่อให้จิตใจสงบขึ้น และหวังว่าผลบุญจะส่งให้เจอแต่สิ่งดีๆ ไม่มีอะไรมาแผ้วพานความสุขในชีวิตไปได้

“หนูๆ สนใจดูดวงไหมจ๊ะ”

โซนหมอดูที่อยู่บริเวณข้างวัด เป็นอีกที่ ที่เธอโปรดปรานและชอบไป เพราะมณีมันตราก็เป็นหนึ่งในชะนีที่คลั่งไคล้เรื่องการดูดวง

“แม่หมอคะ ชีวิตหนูช่วงนี้จะเป็นยังไงบ้าง”

“หยิบไพ่ขึ้นมาสิบใบเลยจ้ะแม่หนู”

เซียนหมอดูอย่างเธอรีบทำตามขั้นตอนอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะรอลุ้นผลการทำนายของไพ่ที่เลือก

หมอดูที่ล่วงเลยเข้าสู่วัยชรามองหน้าของเธอก่อนจะยิ้มให้ เมื่อได้เห็นดังนั้นหญิงสาวก็ใจชื้นว่าต้องเป็นเรื่องดีแน่นอน

“สรุปเลยแล้วกันนะ ไพ่ที่หนูหยิบขึ้นมา บอกว่าในเร็วๆ นี้จะเจอเนื้อคู่ที่เคยพลัดพรากจากกัน เขาจะกลับเข้ามาวนเวียนในชีวิตอีกครั้ง และครั้งนี้จะได้อยู่กินกันไปตลอดชีวิต ผู้ชายคนนี้มีทั้งเงินและอำนาจบารมี หูย..ป้าน่ะอิจฉาเลยนะเนี่ย”

ตอนแรกที่ได้ยินคำทำนาย หญิงสาวก็ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร เพราะไม่คิดจะมีสามีใหม่อยู่แล้ว แต่พอเอาคำพูดของป้าหมอดูมากรองอีกรอบก็เหมือนมันทะแม่งๆ ยังไงไม่รู้

‘เนื้อคู่ที่พลัดพรากจากกัน เงินและอำนาจบารมี อยู่กินกันไปตลอดชีวิต..’

เมื่อสมองกลั่นกรองคำพูดออกมา มโนภาพของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาในหัวของเจ้าหล่อน

“ม่าย! ชาตินี้ชาติหน้าอย่าหวังว่าอีตาหนูพุกจะได้แอ้มฉันอีกรอบ ป้าหมอดูคนนี้ไม่แม่นชัวร์ ทำนายได้มั่วมากๆ”

มือสองข้างไม่ว่างไว้จับผู้ชายคนไหนอีกแล้ว เพราะตอนนี้มันถูกจับจองโดยเด็กชายเมฆาและเด็กหญิงฟ้าใส ลิงน้อยทั้งสองจูงมือมารดาเดินไปทั่วสวนสัตว์อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

“แม่ครับ เมฆอยากเลี้ยงเสือ” เด็กชายดึงแขนแม่ของตนก่อนจะชี้ไปที่เสือตัวอ้วน ซึ่งแทบจะไม่เหลือความน่าเกรงขามเลยแม้แต่น้อย

“พี่เมฆไม่กลัวพี่เสือหรือลูก”

“ไม่ครับ เมฆโตขึ้นเมฆจะเป็นเสือ”

มณีมันตรามองเจ้าเสือน้อยของหล่อนอย่างมีความสุข เด็กวัยนี้กำลังอยากรู้อยากเห็น และกำลังมีพัฒนาการด้านความคิด จึงช่างพูดช่างจา คนเป็นแม่ที่แม้จะทำงานหนักแค่ไหนก็ไม่เคยลืมที่จะแบ่งเวลาให้เจ้าตัวน้อยทั้งสองเสมอ การเลี้ยงลูกมันไม่ง่าย แต่ก็ไม่ได้ยากเกินไปสำหรับลูกผู้หญิงคนหนึ่ง

“เด็กๆ อยากกินอะไรอีกครับ”

คุณพ่อจำเป็นที่อยากจะเป็นคุณแม่มากกว่า จูงแขนเด็กน้อยทั้งสอง เดินนำหน้าแม่ตัวจริงอย่างเธอ ก่อนจะชี้ชวนสองแสบเข้าร้านนั้นออกร้านนี้จนมณีมันตรากลัวว่าคุณหมอจอมงกอย่างมาสุจะโอดครวญเพราะกระเป๋าแบน

“เด็กๆ คะ อย่ารบกวนคุณลุงมากลูก อยากกินอะไร เดี๋ยวแม่ซื้อให้”

“โธ่..คุณหมอกครับ เด็กตัวเท่านี้ผมเลี้ยงได้สบายๆ”

“ก็ฉันเกรงใจแกนี่หว่า”

“แกจะเกรงใจฉันทำไม ก็บอกแล้วไงว่าลูกแกก็เหมือนลูกฉัน”

มณีมันตราทำท่ายิ้มแพรวพราวส่งให้เพื่อน(สาว) ก่อนจะแกล้งหยอดเบาๆ ใส่มาสุ

“แกพูดแบบนี้แสดงว่าแกเปลี่ยนใจจะมาเป็นผัวให้ฉันแล้วเหรอ?”

“จะบ้าเหรอชะนี! ขืนฉันเอาแกทำเมีย มีหวังฟ้าผ่าตายแน่ๆ ขนาดคิดเฉยๆ ขนแขนฉันยังแสตนอัปเลย ดูสิ”

มาสุพูดพลางยกแขนที่มีกล้ามเป็นมัดๆ ขึ้นให้เธอดู ซึ่งเจ้าหล่อนก็เห็นว่ามันเป็นจริงอย่างที่เขาพูด

“ฮ่าๆ ฉันล้อเล่นหรอกน่า..”

“เออ! ถ้าแกคิดจริงๆ ขึ้นมาจะเตะให้”

บทสนทนาของผู้ใหญ่หยุดลงเมื่อมีเด็กน้อยสองคนที่ถูกมณีจันทร์จับแต่งตัวให้เหมือนชุดคู่ชายหญิง เดินถือไอศกรีมมาคนละแท่ง

“อร่อยไหมคะเด็กๆ”

มณีมันตราดึงทิชชูออกจากกระเป๋าแล้วเอื้อมมือไปเช็ดมุมปากน้อยๆ ของฟ้าใสที่เปื้อนคราบไอติม

“สถานีต่อไปคือบ้านลูกบอลที่ห้างฯนะครับเด็กๆ”

นอกจากสวนสัตว์ที่ฟ้าใสร้องขออยากจะมาแล้ว บ้านลูกบอลที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางกรุงก็เป็นอีกที่ ที่เด็กชายเมฆาอยากจะไปเหมือนกัน จึงทำให้โปรแกรมการเที่ยววันนี้ของเด็กๆ ยาวตั้งแต่เช้าถึงเย็น