Masukดนุพลนอนมองใบหน้าคนที่นอนหลับตาพริ้วมือโอบไว้ที่เอวของเขา นอนทับแขนเขาอย่างสบายใจเป็นครั้งแรกที่เขาได้นอนมองหน้าหญิงสาวแบบเต็มตา แคนดี้สวยมากสมแล้วที่คนในครอบครัวจะหวงขนาดนั้น
“อึก อื้อ นาย!”
“ตื่นมาก็เรียกผัวยังกับคนใช้ พอตอนอยู่บนตัวผมเรียกเสียงหวานเชียว” ภาพที่แคนดี้กำลังร่อนอยู่บนตัวเขาลอยมา สองเต้าเด้งตามแรงกระแทก ยิ่งมองยิ่งน่าหลงไหล
“ฉันไม่คุยด้วยแล้วลงไปซื้อยาคุมให้ด้วย”
“แล้วถ้าคุณเกิดพลาดท้องขึ้นมาละ”
“ไม่มีทาง ฉันไม่มีวันท้องกับคุณเด็ดขาด!” ความสัมพันของเราก็เป็นแค่เรื่องสนุกๆ ใครรู้สึกก่อนคนนั้นแพ้คุณหนูแบบเธอ ไม่มีวันชายตามองเขาหรอก
“วันหลังฉันจะโทรนัดเองว่าให้มาวันไหน”
“แล้วคุณจะไปไหน?”
“ฉันก็ต้องมีเวลาส่วนตัวบ้างสิ” ไหนจะต้องเรียนทำรายงานส่งอาจารย์ส่งอาจารย์ เทอมหน้าต้องลงฝึกงานอีกดนุพลจะอยู่ที่นี่ไม่ได้
แคนดี้ทิ้งเท้าลงพื้นแต่รู้สึกเจ็บแสบที่บริเวณนั้นมาก หญิงสาวกัดฟันลุกและเดินเข้าห้องน้ำ โดยไม่สนใจชายหนุ่มเมื่อคืนก็มัวแต่สนุกกันจนลืมป้องกัน
“คุณจะต้องรักผมแคนดี้” แล้วเขาจะเฉดหัวหญิงสาวทิ้ง มันทำเขาเจ็บก่อนในเมื่อทำอะไรเซริวไม่ได้ ก็หันมาทำน้องสาวมันแทน
แคนดี้ออกมาจากห้องน้ำเห็นดนุพลกำลังนั่งอยู่ที่ปลายเตียง เขาแต่งตัวเรียบร้อยและในมือมีถุงยาที่เธอให้เขาส่งไปซื้อยาคุม ระหว่างนั้นมีเสียงออดหน้าประตูดังขึ้น หญิงสาวจึงเปิดดูผ่านกล้อง
“พี่เซริวมาทำอะไรแต่เช้า คุณรีบหลบก่อนสิ!!”
“ใครมาชู้คุณมารึไง”
“หลบก่อน ในตู้ไปเร็วๆ” แคนดี้ผลักเขาเข้าไปในตู้เสื้อผ้า และเดินออกมาเปิดประตูส่งยิ้มทักทายพี่ชายที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันเท่าไร
“ทำอะไรเปิดช้าจัง”
“แคนดี้อาบน้ำอยู่ค่ะพี่เซริวมาหาแคนดี้มีธุระอะไรเหรอคะ” ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นเซริวแวะมาเยี่ยม ช่วงนี้พอติดสาวก็หายหน้าหายตาไปนานเลย
“พี่ผ่านมาเลยแวะมาหา”
“ไม่อยู่เฝ้าสาวเหรอคะ”
สองพี่สองคุยกันสักพักประตูห้องนอนที่เปิดไม่สนิท ทำให้ดนุพลได้ยินเขานั่งฟังไปเรื่อยๆ จนไปถึงเรื่องของแพรไหมเขายิ่งโกรธเซริว ที่มันบังคับแพรไหมไปอยู่ด้วย
เคล้ง
“เสียงอะไร” เซริวได้ยินเสียงของตกลงพื้นเหมือนมีใครอยู่ข้างใน เขาจะเดินเข้าไปแต่ถูกน้องสาวห้ามไว้เสียก่อน ที่เขาแวะมาหาลูกน้องเห็นว่าแคนดี้ควงอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง
“น่าจะของค่ะแคนดี้วางไม่ดีเอง แคนดี้ไปแต่งตัวก่อนนะคะเดี๋ยวสาย ไม่ต้องนะคะ”
เซริวจึงยอมกลับเพราะรู้นิสัยน้องสาวดีว่าถ้าไม่อยากบอกอะไรจะไม่มีทางพูด วันนั้นเขาเห็นแคนดี้เหมือนรู้จักกับดนุพล เขากลัวว่ามันจะเข้าหาแคนดี้
แคนดี้ปิดประตูเสียงดังและยืมมองหน้าของเขา ที่กำลังนั่งรออยู่บลายเตียงอย่างสบายใจ พร้อมกับเลิ่กคิ้วเหมือนจะถามว่ามีปัยหาอะไรกับเขาหรือเปล่า
“นายทำแบบนั้นทำไม”
“ผมก็แค่ทำของหล่นคุณนั้นแหละตื่นตระหนกเอง”
“หลีกไปฉันรีบ” วันนี้มีนัดสอบเก็บคะแนนแถมหนังสือก็ไม่ได้อ่านเลยสักนิด ดีที่เป็นคนเก่งหัวไวที่พอจะเอาตัวรอดได้ หญิงสาวแต่งตัวโดยไม่ได้หันมามองหน้าเขาเลย
“ยาของคุณ”
“ถ้าวันหลังนายลืมใส่ถุงอีก ก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”
“ดุจริงเลยแม่คุณ ใส่สั่นขนาดนี้กลัวคนไม่เห็นหรือไง” เขามองกระโปรงทรงเอของแคนดี้ มันปิดได้แค่ตูกแถมเสื้อนักศุกษายังแน่นจนกระดุมปริ
“เห็นแล้วยังไง”
“ปากดีนะวันหลังผมจะกระแทกให้คลานลงจากเตียงเลย”
“หลีกไปสักทีฉันรีบ”
“ผมจะไปส่ง”
เขาคว้ากุญแจมาถือไว้และเดินนำหน้าหญิงสาวไป แววตาที่นิ่งเงียบของเขาทำให้เธอถึงกับเดาใจเขาไม่ออก ต่างฝ่ายต่างเงียบจนรถหรูเลี้ยวมาจอดหน้าตึก
“เลิกเรียนโทรมาหาผมจะมารับ”
“นายอย่าทำตัวเหมือนเป็นผัวฉันได้ไหม”
“แล้วถ้าผมอยากเป็นละ?” ขาหันมาสบตากับแคนดี้เหมือนกำลังคากคั้นเอาคำตอบ หญิงสาวจึงรีบลงจากรถและเดินเข้าอาคารเรียนไป
“หึ! เด็กเพิ่งหัดมีความรัก”
คิดว่าจะเอาชนะเอาเขาหรือ ไม่มีวันนั้นหรอกเขาไม่ได้รักแพรไหมขนาดนั้น แต่เหมือนโดนหยามหน้ามากกว่าเลยคิดจะเอาคืน เหมือนที่แคนดี้เสียหน้าและอยากเอาชนะเขาก็เท่านั้น
“นี่ใครมาส่งแก”
“ไม่มีนะ”
“ตาฉันไม่ได้บอดแถมรถก็เป็นของแก บอกมา!”
“คนเดิม” แคนดี้ไม่อยากตอบคำถามเพื่อนแต่สายตาของส้มส้มกับเดซี่เหมือนไม่อยากเชื่อว่าเป็นแคนนั้น เมื่อคืนต้องมีอะไรมากกว่านี้
“ยุงกัดเหรอที่คอ”
“มะ ไม่ใช่ฉันน่าจะเกานะ” พอส่องกระจกดูแคนนั้นแหละดนุพลทำรอยไว้ แถมยังมองเห็นได้ชัดกลับไปต้องจัดการเขาก่อน
“โอ๊ยย ชะแกโดนผู้ เย็ .-ด มาก็บอกเถอะไม่ต้องอาย”
“เมื่อคืนแกไปกับใครมา” ส้มส้มหันมาคาดคั้นเอาคำตอบเอออกไปเด็กๆ และทิ้งเพื่อนไว้เลยไม่รู้ว่าแคนดี้ไปกับใครมา
“ก็เด็กที่เธอประมูลมาไง”
“ว้ายยย เขาแซ่บป่ะบอกหน่อยดิ”
“นั้นดิเขาเอามันไหม”
ทั้งสองรอคำตอบอยากรู้ว่าเพื่อนจะตอบว่ายังไง แต่ระหว่างนั้นมีกลุ่มเด็กนักศึกษาชั้นปีที่สี่เดินมาทางนี้ และมาหยุดตรงหน้าพวกเธอ
ซ่า!
“ว้าย แคนดี้ พวกพี่เป็นอะไรเนี้ย” ส้มส้มเห็นรุ่นพี่สาดน้ำใส่เสื้อแคนดี้จนเปียกไปหมด ดีที่ยังเป็นน้ำเปล่า
“แค่น้ำเปล่านะ น้องมาทำหลอกให้น้องชายพี่รักทั้งๆ ที่มีผัวอยู่แล้ว บ้านรวยคิดจะทำอะรก้ได้งั้นเหรอ” ชมพูโกรธแทนน้องชายที่ร้องห่มร้องไห้ไปหาเธอว่าถูกสาวรุ่นพี่ทิ้งอย่างไม่ใยดี
“แล้วพี่มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้”
“พอส้ม! ฉันจัดการเอง” แคนดี้เดินมาประจันหน้าไว้เท่าความคิดเธอหยิบแก้วกาแฟจากมือของเดซี่มา และราดไปที่ศีราะของชมพูจนเปียกไปทั้งตัว
“กรี๊ดดดด แกอีบ้า”
“แกล็อกประตูห้องน้ำ!!” เดซี่รีบไปล็อกประตูห้องน้ำเพื่อนๆ ของชมพูไม่มีใครกลบ้าเข้ามายุ่งเพราะรู้ว่าแคนดี้เป็นใคร
เพียะ!
“กรี๊ดดดด” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาเป็นระยะ เมื่อแคนดี้ตั้งสติได้จึงวางมือและลากชมพูไปหาคณบดี ชมพูร้องห่มร้องไห้ขอความเห็นใจจากอาจารย์ว่าถูกรุ่นน้องรังแกและตบหน้าหลายครั้ง
“มันตบหน้าชมพูค่ะ”
“เอ่อ..” อาจารย์บางท่านถึงกับพูดไม่ออกเพราะไม่อยากขัดใจหลานสาวเจ้าของมหาวิทยาลัย
“อาจารย์จะเอายังไงก็โทรตามที่ชายหนูมานะคะ พอดีมีสอบขอตัวก่อนค่ะ” แคนดี้ลุกออกมาจากห้องอย่างไม่สนใจเรื่องนี้ให้เซริวจัดการให้ แต่เธอเห็นเสือยืนอยู่ตรงหน้าพอดีผู้ชายไม่รู้จักโต
“ผมขอโทษแทนพี่สาวด้วยนะครับ”
“เธอไม่ควรพูดนะว่าฉันมีผัวอยู่แล้วเข้ามาหลอกเธอ พี่ฟ้องเธอได้นะ”
แคนดี้รีบกลับเข้ามาสอบตอนนี้ชุดนักศึกษาแห้งพอดี การสอบผ่านพ้นไปด้วยดีทั้งสามคนเลยไปนั่งกินข้าวที่โรงอาหารของคณะ
เกือบทั้งมหาวิทยาลัยที่รู้จักแคนดี้เพราะเป็นหลายสาวเจ้าของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ แถมยังมีพี่ชายสุดหล่อถึงสองคน สวย รวยขนาดนี้ผู้ชายเข้าหาเป็นเรื่องธนนมดา
งานแต่งสุกยิ่งใหญ่ของสองตระกูลถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติของทั้งสองฝั่ง ต่างฝ่ายต่างถกเถียงกันว่าเพราะอะไรทายาทคนเล็กของเซนต์มอร์ หยาง ถึงรีบเข้าประตูวิวาห์เพราะเพิ่งเรียนจบได้แค่ไม่กี่เดือน ส่วนมากหลายคนจะคิดว่าแคนดี้ตั้งครรภ์ถึงต้องรีบจัดงานแต่ง แต่เป็นเพียงข้อสันนิษฐานเพราะไม่มีใครรู้ว่าจริงๆ เพราะอะไร “แคนดี้พร้อมหรือยังลูก” “พร้อมแล้วค่ะ” แคนดี้ในชุดไทยสีงาช้างสวยราวกับนางในวรรณคดี งานแต่งถูกจัดขึ้นแบบไทยๆ เพราะแคนดี้ชอบชุดแต่งงานของทั้งบ่าวสาว “ลูกแม่จะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วต้องดูแลสามีเหมือนที่แม่ดูแลแคนดี้ ทะเลาะกันก็อย่าปล่อยมือกันนะลูก” “แคนดี้จะจำคำที่มามี้สอนค่ะ” แคนดี้ได้ยินเสียงขบวนขันหมากกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ จึงเข้าไปส่องที่หน้าต่างเห็นพี่ชายทั้งสองกำลังทำให้ดนุพลเต้นอยู่หน้าประตูเงินประตูทอง “มึงเต้นเป็นมั้ยวะ วิดพื้นดีกว่าไอ้เซบไปนั่งบนหลังน้องเขยดิ” “พี่ทำไมถึงเล่นอะไรพิเรนจัง” งานแต่งน้องสาวก็ไม่เว้น แต่เขาก็ยอมทำตามโดยไปนั่งบนหลังของดนุพล แต่เขาไม่ได้ลงน้ำหนักตัว “พอๆ พี่เซริว
แคนดี้ยืนยิ้มให้กับช่างภาพที่เข้ามาถ่ายภาพความสำเร็จเก็บไว้ วันนี้เป็นวันจบการศึกษาของเธอ และอีกสองเดือนข้างหน้าเป็นวันแต่งงานจองเธอกับเขา เพื่อนๆ หลายคนต่างตกใจเพราะรู้ข่าวว่าเธอกำลังจะแต่งงานทั้งๆ ที่เพิ่งจบได้ไม่กี่เดือน บางคนก็หาว่าเธอท้องเลยต้องแต่งงาน ทีแรกเธอยังไม่อยากแต่งแต่ทำยังไงได้ในเมื่อผู้ชายเขาต้องการแบบนั้น ถมยังหวงเธอมากด้วย ดนุพลให้เหตุผลว่ากลัวคนอื่นจะเข้ามาจีบ แต่งงานกันก็ยังใช้ชีวิตได้ปกติ หากยังไม่พร้อมมีลูกเขาก็รอได้ แคนดี้ไม่รอช้าที่จะตอบตกลง “ยิ้มหน่อยครับ” “อีเดซี่มึงบังกู” “ช่วยไม่ได้เตี้ยเอง” เดซี่กับส้มส้มมัวแต่ทะเลาะกันรูปที่ออกมาแต่ละภาพมีแต่รอยยิ้ม ทั้งสามถ่ายภาพด้วยกันเก็บไว้เป็นความทรงจำ “ใครกรี๊ดอะไร” ทั้งสามหันไปมองว่าสาวๆ เขากรีดร้องอะไรกัน พอเพ่งเล็งดีๆ แคนดี้ถึงกับตาโตเบิกกว้างเพราะดนุพลถือดอกไม้ขนาดใหญ่ที่พับด้วยแบงก์เทา เดาๆ ว่าน่าจะถึงล้านเดินตรงเข้ามาหาเธอ “แคนดี้วาสนาแกมากเลย” “ผู้ชายอะไรอบอุ่นมากเลย พ่อไมโครเวฟ” แคนดี้ยังคงยืมมองเขานิ่งแต่ในหัวใจก
ดนุพลนั่งมองดูกล้องวงจรปิดทั่วทุกมุม ตั้งแต่เขาเข้าไปนั่งตำแหน่งแทนพ่อ เขาเลยยกหน้าที่ดูแลผับแห่งนี้ให้กับดีน นานครั้งเขาถึงจะกลับมาดู ก๊อก ก๊อก ก๊อก “ดื่มอะไรหน่อยมั้ยคะ” “ยังทำงานอยู่ที่นี่อีกเหรอ” ทีแรกคิดว่าพนักงานรุ่นเก่าๆ ลาออกกันไปหมดแล้ว ทำงานกลางคืนส่วนมากไม่เหมาะกับคนที่คิดจะมีครอบครัว “จะให้ป่านไปไหนคะ?” “คนสวยๆ แบบป่านน่าจะมีครอบครัวได้แล้ว” เขารู้ว่าคนตรงหน้าคิดกับเขายังไง เขาไม่อยากให้เด็กมันต้องมาจมปรักอยู่กับเขา “พี่ดอมไม่คิดจะเปิดใจให้ป่านบ้างเหรอคะ” “พี่มีคนรักแล้วป่านก็น่าจะรู้ดี” “ป่านขอโทษค่ะที่ถามไปแบบนั้น” ที่ยอมทำงานอยู่ตรงนี้เพราะอยากอยู่ในสายตาของเขาบ้าง ทำไมเธอถึงไม่เป็นคนถูกเลือกกันนะ “มองหน้าพี่ทำไม” “พี่ดอมไม่ได้คบกับเขาเพียงเพราะเงินใช่มั้ยคะ” “อะไรที่ทำให้ป่านคิดแบบนั้นพี่เองก็มีเงินไม่แพ้แคนดี้” คนตรงหน้าคงจะหมายถึงว่าเขาคิดจะเกาะผู้หญิงกินแน่ๆ “ป่านไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น หากพี่ดอมไม่รักเขาป่านก็ยังอยู่ตรงนี้” ตอนที่รู้ว่ามะนาวเป็นเด็กของดนุพลเธอทั้งอิจฉาและเกลียดขี้หน้า จนถึงวันที่มะนาวถูกไล่ออกเธอยิ่งดีใจคิดว่าเขาจะหันกลับมามองเธอ “ป่
วันสุดท้ายของการทำงานในฐานะนักศึกษาฝึกงาน แคนดี้หอบข้าวของที่รุ่นพี่ทั้งหลายให้เนื่องจากอาจไม่ได้เจอหน้ากันแล้ว จนกำลังจะผ่านแผนกหนึ่งไปแต่หูกลับได้ยินพนักงานพูดคุยกันอย่างออกรส “ไม่อยากจะเชื่ออ่อยจนถูกขอแต่งงาน” “ทีแรกก็งง ว่าทำไมบอสถึงให้ไปฝึกงานหน้าห้องฝึกไปฝึกมาทำไมได้ไปฝึกอยู่บนเตียง” “ลีลาคงจะเด็ดจนถูกขอแต่งงาน” แคนดี้ต้องขมวดคิ้วเพราะสิ่งที่พนักงานพูดคุยกันเหมือนจะเป็นเรื่องของเธอ แต่เธอกับเขาคบกันมานานแล้วคงไม่น่าจะใช่ “คิดว่าสวยมากมั้งผมสีชมพูทำไมถึงกล้าทำ” “บ้านรวยแล้วยังไง” พนักงานต่างหัวเราะคิกคักกันเมื่อคิดถึงข่าวที่พวกเธอเพิ่งเห็น ว่าท่านประธานหนุ่มขอนักศึกษาฝึกงานแต่งงาน แคนดี้ยืนฟังพร้อมกับกำหมัดแน่นเธอจะไม่ทนอีกต่อไป เธอก็สวยมาตั้งแต่เกิดทำยังไงได้แถมบ้านรวยอีก คนไม่มีวาสนาก็ต้องทนหน่อยนะ “ก็รวยตั้งแต่เกิด หน้าตาก็ดีไม่ต้องเพิ่งมีดหมอมีเงินในบัญชีกี่บาทถึงกล้านินทาคนอื่น” แคนดี้ยืนมองจนกลุ่มนั้นสลายตัวกันเหลือแค่ไม่กี่คน คนพวกนี้มีดีแต่ปาก “เงียบทำไมละ เก่งแต่ปากเหรอไม่มีบุ
“คุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้น” “คุยเรื่องทั่วไปไม่รู้มาเยี่ยมพี่ได้ยังไง” ดนุพลเลือกที่จะไม่โกหกเพราะเขานั้นบริสุทธิ์ใจ และไม่ได้รู้สึกอะไรกับอิษยาอีกแล้ว “แคนดี้ลืมของไว้ที่รถขอลงไปเอาก่อนนะคะ” แคนดี้รีบออกมา เพื่อให้ทันกับหญิงสาวคนนั้นเธออยากฟังจากปากผู้หญิงคนนั้นก่อนว่าคิดจะทำอะไร “เดี๋ยวสิคุณ” “มีอะไร?” “เรื่องที่คุณบอกว่าลูกของเราคืออะไร?” อิษยาลิ้มมุมปากเพราะมีอะไรสนุกๆ ให้ทำแล้วทั้งสองจึงพากันมานั่งร้านคาเฟ่ที่อยู่ชั้นล่างของโรงพยาบาล สองนั่งมองหน้ากัน “ทำไมดอมเขาถึงชอบผู้หญิงแบบนี้” “แบบไหนที่เขาชอบเหรอคะ? หรือแบบคุณ” ไม่รู้จักแคนดี้เสียแล้วพร้อมจะบวกได้ตลอดเวลา “หึ ฉันเคยท้องกับเขา” เธอมองหน้าคนที่พูดออกมาด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำ ไม่เห็นเขาเคยพูดถึงเรื่องนี้ว่าเคยมีลูก แล้วตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน “เขาไม่เคยพูดถึงละสิเพราะเธอไม่สำคัญไง” อิษยาถือไพ่เหนือกว่า ครั้งหนึ่งเธอก็เคยเอาเรื่องนี้ไปต่อรองกับดนุพลให้เขารับผิดชอบ แต่สุดท้ายแผนก็ล่มไม่เป็นท่า “...” แคนดี้เม้มปากเพราะกำลังระ
แคนดี้มาทำงานด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวจะอยู่เฝ้าดนุพลก็ไม่ได้ เพราะเธอต้องฝึกงานจะทำตัวเป็นเมียท่านประธานที่อยู่เหนือคนอื่นไม่ได้ “แล้วแบบนี้ไม่เป็นแผลเป็นเหรอ” “เป็นอยู่แล้ว ทำไมเขาต้องซวยเพราะฉัน” “ซวยอะไรกันเขาเรียกว่าปกป้องคนที่เรารัก” ส้มส้มไม่เรียกว่าซวย คนเราหากรักใครก็อยากปกป้องคนที่เรารักเป็นเรื่องธรรมดา “น้องส้มครับพี่ซื้อกาแฟมาฝาก” แคนดี้มองหน้าเพื่อนหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นพนักงานของที่นี่ แล้วไปมากันยังไงถึงได้ซื้อกาแฟมาฝากกัน เพื่อนเธอคงไม่หลอกลูกเขามาติดกับดักหรอกนะ “แกเรื่องมันเป็นมายังไง” “ก็ตามที่เห็นเมื่อเราสองคน...” “ส้มส้มเราเพิ่งมาฝึกงานเมื่อวานเองนะ” “คนมันสวยช่วยไม่ได้” ส้มส้มไม่สนใจเรื่องเหล่านั้นเธอก็แค่สนุกๆ ไม่ได้จริงจังเขาแค่เข้ามาเธอก็แค่เหงาไม่เห็นมีอะไรต้องซีเรียส “แล้วถ้าเกิดเขามีเมียละ” “แล้วฉันบังคับให้เขามาเอาฉันเหรอ” “เมียเขามาแหกอกเอาฉันช่วยไม่ได้นะ” “ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต” แคนดี้ส่ายหน้ามองเพื่อนเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับชายหนุ่มคนน







