ตอนที่ 7 หงุดหงิด

        แคนดี้กลับมาเปลี่ยนชุดที่คอนโดของเพื่อนสาวตอนเย็นมีนัดไปสังสรรค์ตามประสาวัยรุ่น มัวแต่ยุ่งๆ เลยลืมส่งข้อความไปบอกดนุพลว่าไม่ต้องมารับ มือถือกลับแบตหมดไปเสียก่อน

        ดนุพลนั่งรอในรถเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง เขาไม่สามารถติดต่อแคนดี้ได้เลย เมื่อหมดความอดทนจึงจากรถและเดินเข้าไปในตึก

        “ไปไหนทำไมไม่บอกกันเลย”

สายตาของนักศึกษาที่ยังอยู่ในตึกมองมาที่เขากลายเป็นจุดความสนใจ ด้วยความสูง 185  ซม. ทำให้เขาดูดีมีสง่า และมีนักศึกษาคนหนึ่งเข้ามาทักทายเขา แค่มองก็รู้ว่าต้องการอะไร

“มาหาใครเหรอคะ”

“คุณเห็นผู้หญิงที่ทำผมสีชมพูไหม?” สีผมก็ประหลาดถามแค่นี้คงจะรู้ คงไม่มีใครเลียนแบบทำผมสีชมพูเหมือนแคนดี้หรอกนะ

“แคนดี้เหรอ”

“ใช่ครับ”

“แล้วเป็นอะไรกับแคนดี้คะ” ชมพูอยากรู้ว่าเขาจะเป็นคนที่แคนดี้คุยด้วยหรือเปล่า หรือจะเป็นผู้ชายที่บอกว่าเป็นผัวของหญิงสาว

“แล้วยุ่งอะไรด้วยบอกได้หรือยังว่าแคนดี้ไปไหน!!” ปากอมอะไรไว้เล่นตัวฉิบหาย เขากำลังจะเดินหนีแต่เห็นไอ้เด็กหนุ่มคนนั้นเสียก่อน

“พี่แคนดี้กลับไปแล้วครับ”

“กลับแล้ว?” ทำไมไม่บอกเขาเลยสักคำดนุพลหันหลังกลับ ไม่หันมาสนใจคนที่บอกเขาด้วยซ้ำ แต่พอกลับไปถึงห้องทุกอย่างว่างเปล่าแคนดี้ไม่ได้กลับมา

“เสี่ย! ตามหาคนให้ผมหน่อย”

//อย่าบอกนะว่าทำเมียหาย//

“อย่าถามมากผมรอสายอยู่” เขากดวางสายและรอว่าเมื่อไรพ่อจะติดต่อกลับ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้วหากกลับไปนอนบ้านแทนที่จะโทรมาบอกเขาสักคำ

‘ไอ้โง่’ เป็นข้อความจากพ่อของเขาเองและมีรูปแคนดี้แนบมาด้วย แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าแคนดี้อยู่ที่ผับของเขา และแม่คุณแต่งตัวสิ...

เขาไม่รอช้าที่จะไปผับตัวเอง เขาพ้นลมหายใจออกมาเพราะตัวเองเริ่มกลายเป็นบ้าเพราะผู้หญิงคนเดียว ไหนว่าจะเอาคืนเขาแต่ตัวเองเหมือนโดนเอาคืนเสียเอง

สามสาวนั่งดื่มกันอย่างสนุกสนานส้มส้มกับเดซี่ออกไปเต้น จนลืมกลับโต๊ะทำให้แคนดี้นั่งเหงาอยู่คนเดียวเธอมองไปรอบๆ กลัวว่าวันนี้ดนุพลจะเข้าร้าน

“ชนแก้วหน่อยได้ไหมครับ”

“พี่โซ่! มากับใครคะ?” เธอดีใจที่เจอพี่รหัสจะได้มีเพื่อนคุย สองหนุ่มสาวนั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมา

ดนุพลมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ร้อนรนเขาไม่ชอบให้แคนดี้หัวเราะและแจกรอยยิ้มแสนหวานนั้นไปทั่ว ขนาดเขาเป็นผัวยังไม่เคยเห็นหญิงสาวยิ้มให้เลย

พรึบ

“โอ๊ะ...” จู่ๆ ผ้าก็ลอยมาคลุมที่หัวของเธอจนต้องรีบเอาออก มองดีๆ เป็นเสื้อแจ็คเก็ตของใครก็ไม่รู้แต่พอหันหลังกลายเป็นเขาที่ยืนอยู่

“นายมาทำอะไร”

“ที่นี่ผับของผมใส่เสื้อไว้ด้วย!!”  นมแทบจะหกออกมาอยู่แล้ว กลับไปเขาคงต้องทำรอยไว้เยอะๆ จะได้ไม่ต้องกล้าใส่ชุดแบบนี้อีก

“นายนี่ทำไมฉันต้องฟังด้วย”

“ใครครับแคนดี้” โซ่ไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ แคนดี้เป็นใครแต่เขาคุ้นหน้ามาก

“ตามผมมาไม่อย่างนั้นผมจะบอกมันว่าผมเป็นใคร..” เขาก้มกระซิบข้างใบหูของแคนดี้ ก่อนจะเดินออกมานั่งรอแคนดี้ที่ห้องวีไอพี

“คนรู้จักค่ะแคนดี้ขอตัวก่อนนะคะ”

“ครับมีอะไรโทรพี่ได้นะ” เขาจำได้แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นเจ้าของผับและบาร์โฮสที่อยู่ข้างๆ กันแล้วแคนดี้ไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไร

พรึบ

แคนดี้โยนเสื้อคืนให้เขาเธอไม่ชอบที่เขาทำเหมือนว่าเธอเป็นของเขา ไม่ชอบที่เขาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทั้งๆ ที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน

“นายเป็นอะไร”

“ทำไมถึงไม่บอกผมว่าจะมา”

“โทรศัพท์ฉันแบตหมด” เธอจะส่งข้อความบอกเขาอยู่ แต่แบตหมดเสียก่อนพอจะชาร์จแบต เพื่อนชวนมาเที่ยวผับเธอเลยลืมไป

“ผมจะลงโทษคุณยังไงดีนะ”

“ฉันไม่ใช่เด็กที่จะต้องให้นายมาลงโทษอีกอย่างสถานะของนายก็ไม่มีสิทธิ์ทำอะไร”

“นั้นวันนี้ผมใช้สิทธิ์เจ้าของผับ เย็.-ด คุณแล้วกัน”

“มะ ไม่นะปล่อยฉัน” แคนดี้ดิ้นไปมาเมื่อเขาลากเอลงมานั่งที่โชฟาด้วยกัน ปากหนาของเขาพรมจูบซอกคอขาวผ่องและเม้มแรงๆ

“อื้ออ..ปล่อยฉันอย่าทำ!!”

“คุณดื้อกับผมก่อน ผมพอใจเดี๋ยวจะให้กลับ”  เขาถอดเข็มขัดและปลดตะขอกางเกงออก หันมาขย้ำเต้างามของเธอและจับเธอพลิกตัวให้อยู่ในท่าคลานเข่า

เขาถลกกระโปรงขึ้นไปกองที่แผ่นหลังและใช้นิ้วแพนดี้โยนทิ้งออกไปอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันมารูดกางเกงตัวเองลงไปกองที่พื้น

“อ๊ะ...อร้ายยย...นายอย่าสิ”

“อย่าอะไรที่รัก ผมเข้ามาจะสุดลำแล้ว” ความคับแน่นทำให้เขาครางออกมา เมื่อเห็นว่าหญิงสาวพร้อมแล้วเขาจึงกระแทกสะโพกตอกลงไปหนักๆ เพื่อทำโทษเด็กดื้อ

ตับ! ตับ !ตับ!

“อ๊า...อ๊ะ...มันจุกทำเบาๆ”

ครืด ครืด ครืด

“รับสิ”

เขาเห็นว่าเพื่อนเธอโทรมาจึงหยิบโทรศัพท์และกดรับสายให้ และยังกดท่อนเอ็นเข้าไปลึกระหว่างที่แคนดี้คุยสายอยู่เขายังคงกระแทกท่อนเอ็นเข้าออกไม่หยุด

//แคนดี้อยู่ไหน//

“ฉันอยู่ห้องน้ำ..อ๊ะ”

//แกเป็นอะไรฉันได้ยินเสียงแปลก//

“ฉะ ฉันท้องเสียเดี๋ยวกลับนะ..อร้าย”

“ซี๊ดดด แคนดี้” เธอรีบวางสายเพราะกลัวว่าส้มส้มจะได้ยินเสียงที่น่าอายของเขา ดนุพลหัวเราะออกมาเมื่อได้แกล้งคนตัวเล็ก

“รีบๆ ทำสิฉันรีบ”

“ยังไม่ถึง 20 นาทีเลยให้ผมเสร็จแล้ว”

“ถ้าไม่เสร็จฉันจะออกไปแล้ว”

“ใจร้ายจังวะ”

เสียงกระเส่าของเขาดังขึ้น เมื่อความสุขนั้นทำให้เขาไม่อาจห้ามเสียงออกมาได้ เขารู้สึกถึงความสุขที่ท่วมท้น ความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นเมื่อชีวิตปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมา

“อ๊าาา...เสร็จแล้ว...” เธอรู้สึกเหมือนจะถูกฉีกขาดเป็นเสี่ยงๆ เมื่อถึงจุดสุดยอดร่างกายของเธอกระตุกด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

แคนดี้รีบวิ่งเข้าห้องน้ำล้างเนื้อตัวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคาบน้ำกาม ดีนะที่เธอกินยาคุมทุกวันไม่อย่างนั้นคงเครียดแน่ ขนาดบังคับให้เขาใส่ถุงเขายังไม่คิดที่จะใส่

“เอากางเกงในฉันมา”

“อยากได้เหรอ” เขาชูแพนดี้ขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะคว้าไป จึงเขารีบยัดใส่กระเป๋ากางเกงและยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินมาใกล้แคนดี้

“กลับบ้านกับผมอย่าให้ผมต้องพูดหลายรอบ”

“อ๊ะ ฉันไม่กลับ”

“ไม่กลับก็ลงไปโชว์คนอื่นแบบนั้นแหละ ผมไปรอที่รถ 10 นาทีถ้าไม่เห็นคุณจะโดนอีกรอบ” เขาเดินออกไปจากห้องทำให้แคนดี้ไม่มีทางเลือก

จะไม่กลับกับเขาก็ไม่ได้เพราะตอนนี้เธอไม่ได้ใส่กางเกงชั้นในเลย มีแค่กระโปรงสั้นๆ ที่ปิดก้นเธอไว้เธอจึงต้องโทรไปบอกเพื่อนว่าไม่ค่อยสบายขอตัวกลับก่อน

ปัง

เสียงปิดประตูรถดังขึ้นทำให้ดนุพลเลิกคิ้วมอง เด็กน้อยเอาแต่ใจเมื่อขัดใจก็ทำเป็นโมโห เขาจึงออกรถทันทีในรถตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมา

เขารู้ว่าวันนี้แคนดี้ถูกรุ่นพี่สาดน้ำใส่ ตอนที่เขากำลังจะขึ้นรถเขาได้ยินนักศึกษาแถวนั้นพูดขึ้นพอดี รุ่นพี่พี่สาวของไอ้หนุ่มคนนั้นมายืนด่าแคนดี้ถึงหน้าคณะ

ซ่า!

“ว้าย คุณทำบ้าอะไร”

“เปียกเหรอทีทำกับคนอื่นไม่เห็นคิดเลย” ดนุพลสาดน้ำใส่ชมพูจนตัวเปียกไปหมด เขาไม่สนใจว่าใครจะมองเขายังไงเพราะเขาไม่แคร์

“คุณทำพี่ผมทำไม”

“มึงสิ ไม่บอกพี่มึงปล่อยให้มารังแกคนของกูไอ้กระจอกขี้แพ้ อย่าให้เห็นว่ามาวุ่นวายกับแคนดี้” ดนุพลชี้หน้าชายหนุ่มและเดินออกมา เขาอยากจะด่าให้เยอะกว่านี้แต่กลัวว่าแคนดี้จะลำบากใจเลยจัดให้เบาๆ