เข้าสู่ระบบ“นี่แค่หื่นหรือไม่เคยกันแน่... เอาดี ๆ” รวีผละตัวห่างแล้วเอียงหน้าถาม ถึงขั้นนี้แล้วยังไม่เริ่มทำอะไรเสียที เธอเดาว่าคงไม่ใช่แค่ไม่เคยขาย แต่ไม่เคยเอาใครจริง ๆ มากกว่า
“สรุปว่ายังไง” เสียงหวานถามย้ำอย่างไม่สบอารมณ์ เจษฎาจนใจ เขาพยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วสารภาพ...
“เคยแค่ปากกับมือ นับไหม?” บ้าจริง! ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะต้องมาสารภาพเรื่องน่าอายต่อหน้าผู้หญิงที่เขาปลื้ม
เจษฎาแอบปลื้มรวีมาตลอด ติดตามเธอทุกช่องทางโซเชียล รวีโผล่ที่ไหนเขาก็ตามไปส่องที่นั่น ตั้งแต่เธอเริ่มโด่งดังในวงการธุรกิจในฐานะนักธุรกิจสาวอายุน้อยร้อยล้าน แต่ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะได้มาเจอกัน เธอเป็นดอกฟ้า ส่วนเขามันหมาวัด
และการเจอกันครั้งแรก เขากลับต้องมาสารภาพว่าตัวเองเป็นพวกกระจอก ไม่เคยมีประสบการณ์ รู้ถึงไหนอับอายไปถึงนั่น!
“อะไรกัน! ไหนบอกว่ามีประสบการณ์?” คราวนี้รวีโวยวาย เธอไม่คิดมากเรื่องประสบการณ์ เรื่องแบบนี้มันเป็นสัญชาตญาณและสอนกันได้ สดซิง ๆ สิยิ่งดีเธอชอบ อายุยี่สิบเอ็ด รูปร่างหน้าตาเพอร์เฟกต์ขนาดนี้ แต่ยังไม่เคยนอนกับใคร หากันง่ายเสียที่ไหนล่ะ แรร์ไอเทมชัด ๆ !
ทว่าที่โวยวายเพราะไม่ชอบคำเคลมที่เกินจริง โฆษณาไม่ตรงปก หลอกว่ามีประสบการณ์ ตั้งใจหลอกย้อมแมวขาย จะค้าขายกันแต่ไม่ซื่อสัตย์รวีไม่ชอบ
“ลุก... แล้วไสหัวกลับไป” เสียงหวานแข็งกร้าวไม่ต่างจากแววตา รวีลุกขึ้นจากอ่าง เธอตั้งใจจะกลับแล้วโทรคอมเพลนเสียหน่อยที่ได้ที่โดนหลอก แต่กลับโดนมือหนารั้งไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวก่อนครับ”
“ปล่อย!” เธอมองมือเขาที่จับแขนเธอแน่น หากยังไม่ได้รับอนุญาตเธอไม่ชอบให้ใครมารุ่มร่ามกับร่างกาย แต่นอกจากเด็กหนุ่มจะไม่ยอมปล่อยแล้ว เขายังรั้งเธอไปกอดก่อนขอร้องให้เธอเห็นใจ
“นะครับ... ผมขอร้อง”
“ทำไม... ร้อนเงินเหรอ?” เห็นแววตาคมอ้อนวอนกับใบหน้าหล่อเหลาแล้วเกิดใจอ่อน
“ครับ... ผมร้อนเงิน” เจษฎาตอบตามตรง มาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่รู้จะปกปิดไปทำไม ถ้าไม่ร้อนเงินคงไม่เลือกจะขายร่างกาย
“ให้โอกาสผมเถอะนะ สัญญาว่าจะทำให้เต็มที่” ของแบบนี้มันเรื่องธรรมชาติ มนุษย์ทุกคนล้วนมีสัญชาตญาณในการสืบพันธุ์กันทั้งนั้น หนังโป๊ก็ดูแทบทุกวัน จะทำไม่เป็นก็ให้มันรู้ไป!
“อืม... งั้นก็ลองดู แต่บอกไว้ก่อนว่าถ้าเธอทำไม่ถูกใจ ฉันคอมเพลนแน่” รวีไม่ได้ขู่ เธอจะคอมเพลน ยกเว้นเขาทำให้เธอพอใจได้
ไม่รอช้าเขาอุ้มร่างเพรียวสวยขึ้นในท่าเจ้าสาว พาไปที่เตียงกว้าง
“จะทำอะไร” แขนเรียวกอดคอเขาไว้หลวม ๆ เห็นสายตาเด็กหนุ่มยามมองเธอ รู้ทันทีว่าเด็กคนนี้ก็ไม่ได้ใส่ซื่อ หากฝึกนิดหน่อยไม่แน่อาจจะเป็นหมาป่าออกล่าเหยื่อได้อย่างสบาย
“บนเตียงกันครับ” เขาตอบเพียงเท่านั้นแล้วเท้าหนาก็ต้องชะงักการเดิน เพราะโดนรวีดันกรอบประตูไม่ยอมให้เขาเดินไปที่เตียง
“ไม่ต้อง”
“ครับ?” เจษฎาขมวดคิ้วมองใบหน้าสวยอย่างไม่เข้าใจ
“มันเสียเวลา” ว่าจบรวีก็ลงจากอ้อมแขนแกร่งไปยืนบนพื้น เธอดันร่างสูงให้ถอยหลังไปนั่งบนโซฟา
เจษฎาจะตกใจกับการกระทำของประธานสาว ทว่าไม่คัดค้าน ปล่อยให้เธอเป็นผู้นำ เธอชอบแบบไหนเขาได้ทั้งนั้น
“วันนี้ฉันใจดี จะสอนให้ก่อนแล้วกัน หลังจากนั้นเธอต้องจำแล้วทำให้ฉันพอใจ.. เข้าใจใช่ไหม?” เธอพูดเสียงพร่า
รวีเซ็กซี่และมีเสน่ห์จนเขาไม่อาจปฏิเสธได้ เขาสำรวจทุกสัดส่วนที่เปิดเปลือยไม่เหลือปราการปกปิดใด แล้วลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ
‘แม่งเอ๊ย ขาว เนียน สวย น่า... ฉิบหาย!’ สบถในใจไม่ทันจบเจษฎาต้องกัดฟันกรอด เพราะเอ็นกายที่แข็งชันโดนสองมือนุ่มกอบกุมไว้ รวีชักรูดท่อนลำแล้วหยิบเครื่องป้องกันมาสวมใส่
“พร้อมนะ” เธอถาม เขาไม่ทันตอบเธอก็ขึ้นมานั่งคร่อมบนหน้าตักชายหนุ่ม มือหนึ่งจับไหล่อีกมือจับท่อนเนื้อแข็งขืนมาจ่อตรงกลางกาย
“อืม...” เจษฎาร้องครางเพราะโดนกลีบดอกไม้ฉ่ำน้ำถูไถกับน้องชายเขาอย่างเอาแต่ใจ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นรัวจนแทบหลุดออกนอกอก ลมหายใจหอบถี่เพราะเสียวเกินห้ามใจ เสียวจนอยากยกสะโพกขึ้นสวน สอดเสยเข้าไปเสียเองแต่ก็ยังทำไม่ได้ เธอบอกจะเป็นฝ่ายสอน เขาจะทำนอกเหนือจากที่ครูสอนได้ยังไง
เมื่อทุกอย่างพรั่งพร้อมรวีจึงกดตัวเองลงให้ร่องสาวกลืนกินแท่งร้อนของเขาเข้าไปจนสุดลำโดยคนใต้ร่างยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ
“ปล่อย!” รวีเอ่ยเสียงเย็น คำเดียวสั้น ๆ แต่มันฟังแล้วดุดันมาก คราวนี้เธอจริงจังจนเจษฎาแอบนึกหวั่นใน เขาหันไปมองดวงตาคู่หวานที่มองมา มือหนาที่กอดเธอแน่นในคราแรกก็เปลี่ยนเป็นอ่อนแรงลงกะทันหันจนรวีสามารถลุกออกมาจากแผงอกกว้างนั่นได้“เธอละเมิดกฎหลายอย่าง ไม่ฟังคำห้ามคำเตือนจากฉัน แบบนี้ฉันไม่โอเค” พูดจบเธอก็ลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาสวมใส่“คุณโอเค และมีความสุขมากด้วย” เจษฎาเถียงกลับเสียงเบา เขารู้ว่าเธอชอบ ต่างฝ่ายต่างก็สุขทั้งคู่ ส่วนเขายอมรับผิดก็ได้ คนกำลังเมามันจะให้ดึงออกยังไงไหว“นี่!” รวีโมโห ถึงขั้นนี้แล้วเขาก็ยังไม่วายเถียงเสียจนเธอนึกอาย ก็ถูกของเขาที่เมื่อครู่เธอมีความสุขมาก สุขกว่าทุกครั้งที่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายกับใครมา“ผมปลอดภัย” เจษฎาเอ่ย ยื่นใบตรวจร่างกายอย่างละเอียดจากแพทย์ให้ดู ซึ่งรวีรู้อยู่แล้วเพราะจีรนันท์เคยส่งมาให้ เจษฎายอมไปตรวจร่างกายตามเงื่อนไขของเธออย่างละเอียดแล้วส่งให้เธอดูเป็นเคสพิเศษผ่านจีรนันท์ และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่เมื่อครู่เธอแอบเผลอใจยอมให้เขาสอดใส่ทั้งที่ยังไม่ได้สวมเครื่องป้องกัน“แต่มันก็ยังเสี่ยงอยู่ดี” ไม่เสี่ยงโรคก็เสี่ยงท
“หืม...” สายตาพราวระยับมองมาพร้อมกับที่เขาตอกตรึงเอ็นกายเข้าสุดลำแล้วขยับไว ๆ รวีอยากถามว่าเขารู้ชื่อของเธอได้อย่างไร เธอไม่เคยถอดหน้ากากกระต่ายนี่เลยสักครั้ง จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ได้ถอด“เธอ... อ๊า เจ หยุด” เจษฎาไม่พูดพร่ำ ไม่ไยดีคำสั่งนั้น เขากระโจนจ้วงสับเอวถี่ยิบใส่ ไม่สนเสียงเอ่ยปราม เครื่องติดขนาดนี้แล้วจะให้เขาหยุดได้อย่างไร“ฮึ่มม.. ทำไมพี่แน่นจัง” เธอตอดรัดเขาเสียเขาแทบคลั่ง และไม่กี่นาทีหลังจากนั้นเจษฎาก็ส่งรวีถึงสวรรค์อีกครั้ง ส่วนเขาตามไปติด ๆ“รู้จักชื่อฉันได้ยังไง” รวีพยุงตัวขึ้นนั่งแล้วถามเขาด้วยท่าทีจริงจัง เสียงดุดันราวกับจะกินหัวเจษฎาได้ ทว่าเด็กหนุ่มกลับเมินต่อท่าทีพวกนั้น เขาวาดวงแขนแกร่งกอดร่างบางจนเธอเซตัวล้มลงบนเตียงดังเดิม ฉับพลันก็พลิกกายขึ้นคร่อมทับร่างเธอไว้“คิดว่าหน้ากากแค่นี้มันจะปิดอะไรได้เหรอ” เขาเอ่ยพลางถือวิสาสะยกมือหนามากระชากหน้ากากกระต่ายออกจากใบหน้าหวาน“ว้าย! นี่นาย!” รวีจะตะครุบหน้ากากเอาไว้ไม่ให้เขาถอด แต่ทันเสียที่ไหน ใบหน้าสวยถูกเปิดเปลือย ดวงตาหวานเบิกกว้าง เธออยากจะอ้าปากด่าให้สาสมกับที่เจษฎากล้าแหกกฎของเธอทำแบบนี้ ทว่าเมื่อเผย
เข้ามาก็พบว่ามีเพียงเจษฎาคนเดียว เธอไม่แปลกใจเพราะเป็นคนเรียกร้องต่อจีรนันท์ผู้จัดการคลับมาเอง รอบนี้เธอมีเป้าหมายเป็นเด็กหนุ่มที่เธอเปิดซิงไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนเท่านั้น คนอื่นเธอได้มาหมดแล้ว เบื่อแล้ว ไม่ได้ติดใจใครอีกเลยไม่จำเป็นต้องเรียกมาให้เสียเวลา ตอนนี้เด็กหนุ่มตรงหน้าต่างหากคือของเล่นชิ้นใหม่ที่เธอกำลังสนใจรวีมองสบตาเจษฎาเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินนำเข้าห้องด้านในไป ทว่าเดินได้เพียงสามเก้าเธอก็โดนมือหนากระชากไว้ ประธานสาวถลึงตา เตรียมสะบัดข้อมือหนี เธอไม่ชอบการโดนคุกคามโดยที่เธอไม่เต็มใจ ทว่าไม่ทันที่รวีจะเผยอปากด่า ริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาบนเรียวปากอิ่ม เจษฎาบดคลึง ดูดดึงลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ กวาดต้อนความหวานทั่วโพรงปากเธอแล้วดูดกลืนทุกเสียงของเธอลงคอไปจนหมดสิ้นไม่นานรวีก็หยุดดิ้นเร่าเพราะโดนเขาหว่านล้อมจนเธอเองก็เผลอไผลไปกับรสรักที่เด็กหนุ่มป้อนให้เธอปากต่อปาก เหลือแค่เพียงเสียงครางหวานอย่างพึงใจกับบทรักที่จู่โจมอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เจษฎาช่างเร่าร้อนและเป็นคนหัวไวเกินกว่าที่เธอคาดไว้ เขาดูดกลืนและสัมผัสเธอราวหมาป่าหิวกระหาย สองมือหนาสอดเข้าไปใต้เนื้อผ้าตัวบางที่เธอสวมใส
คิ้วหนาขมวดมุ่น เจษฎาครุ่นคิดครู่หนึ่ง พลันในตาคมคู่นั้นก็เปล่งประกายขึ้นมาอย่างดีใจ เป็นแบบนี้แล้วจะให้เขาคิดอย่างไรได้ เธอคงเลือกเขามาแค่เพียงคนเดียวสิท่า แปลว่าเธอคงถูกใจเขาอยู่พอตัวเหมือนกัน ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเบดตัวใหญ่ ยกขาพาดโต๊ะกระจกทรงเตี้ยแล้วกระดิกเท้าอย่างสบายใจ ไม่กี่นาทีถัดไปก็มีพนักงานต้อนรับและดูแลลูกค้าเดินผ่านประตูเข้ามา“เจ!” เจนจิราเปล่งเสียงเรียก ในตอนที่เข้ามาตรวจเช็กความเรียบร้อยก่อนที่ลูกค้าวีไอพีจะมาถึงอย่างเช่นทุกวัน เมื่อเห็นภายในห้องนั้นมีแค่เจษฎาอยู่คนเดียวก็แปลกใจ “เจมาที่นี่อีกทำไม” เสียงของเจนจิราแสดงออกถึงความไม่พอใจจนเจษฎาสัมผัสได้ เขารู้ดีว่ารุ่นพี่คนนี้คิดไม่ซื่อกับเขามาตลอด แต่เขาก็ไม่เคยสนใจ ไม่เคยให้ความหวัง หรืออะไรด้วยเลยแม้แต่น้อย“มารับงาน” เจษฎาตอบกลับเสียงราบเรียบ จิตใจเขาจดจ่อแค่กับลูกค้าสาวที่กำลังจะเข้ามาเพียงเท่านั้น คนอื่นเขาไม่ใส่ใจ เจษฎาถือวิสาสะเปิดไวน์ที่วางไว้แล้วจิบรอหญิงสาวด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ“เจ! “ เจนจิราเสียงดังใส่อย่างไม่พอใจอีกครั้งเมื่อโดนเจษฎามีท่าทีเมินใส่เธออย่างเปิดเผย เธอไม่สนใจแล้วว่าใครจะมองอย่างไร ตอนนี
“เจ รับงานไหม ลูกค้าสนใจ...” เสียงจีรนันท์ถามอย่างขอไปที เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วไม่รู้ภายในสัปดาห์นี้ที่ต้องถามคำเดิม ๆ ที่ก็รู้คำตอบดีว่าเจษฎาจะตอบว่า ‘ไม่’และไม่ทันที่เธอจะเอ่ยจนจบประโยคก็โดนเจษฎากลอกตาใส่ พร้อมกับตอบเสียงดังฟังชัด“ไม่! ไม่รับโว้ยย ไม่รับ!” เป็นเช่นนี้ทุกครั้งไม่ต่างกัน ไอ้เด็กบ้านี่มันไม่รับงานจากลูกค้ารายไหนทั้งนั้น ไม่ว่าจะจ่ายหนักขนาดไหนเธอเองก็ไม่ชอบพูดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ หรอกนะ แต่ลูกค้าบางรายก็งอแงเหลือเกินว่าให้ช่วยทาบทามมาให้ได้ หลายรายเสนอยอดเงินหกหลักมาเป็นค่าตอบแทน จ่ายแพงยิ่งกว่าค่าตัวดาราบางคนเสียอีก เพราะเจษฎาขึ้นชื่อเหลือเกินว่าไม่ง่าย“ไหนบอกร้อนเงินวะ ค่าเทอมมีพอแล้วเหรอ” จีรนันท์นึกหมั่นไส้ อยากเขกกบาลให้บุบถ้าไม่ติดว่าเอ็นดูที่เจษฎาขยันและทำงานดี ขนาดตอนไม่ขาย แค่คอยเต้นและเอ็นเตอร์เทนเรียกลูกค้าให้มาเที่ยวคลับอย่างไม่ขาดสายได้ไม่เว้นแต่ละวัน“หาได้แล้ว” เจษฎาไม่ใส่ใจนัก เงินจากครั้งก่อนที่ได้จากรวีมามันมากพอให้เขาจ่ายค่าเทอมแล้วยังเหลือไว้กินใช้อีกได้หลายวัน“เทอมหน้าล่ะ หาเผื่อไว้ดิวะ”“นี่เทอมสุดท้าย” อีกไม่กี่เดือนเขาจะเรียนจบแล้ว จะตุนเงินค่าเ
“อะไรของแก ครั้งเดียวก็ติดใจเลยรึไง” จีรนันท์เย้าเมื่อก่อนไม่เห็นเคยสนใจ แต่พอได้เจอวีไอพีคนนี้เจษฎาถึงกับมาขอร้องให้เธอช่วยผูกปิ่นโตให้เชียวหรือ ไม่รู้ว่าติดใจอะไรกันแน่ เม็ดเงินที่ได้รับหรือว่าตัวหญิงสาว รายนั้นก็น่าติดอยู่หรอกเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีเด็กในสังกัดมาขอให้ช่วยในเรื่องเดียวกัน ทว่าไม่เคยมีใครได้โอกาสนั้นไป“เลิกคิดเถอะ ไม่น่าได้หรอก” จีรนันท์บอกปัด ไม่อยากรับปาก และไม่อยากให้ความหวัง เพราะรู้จักฝ่ายนั้นค่อนข้างดีหากให้เทียบตามสถิติที่มีการบันทึกไว้จากการเข้าใช้บริการ“ทำไมอะพี่ ช่วยผมหน่อยเถอะ นะพี่แจงนะ นะครับ..” เจษฎาใช้ลูกอ้อนที่รู้ว่าอีกฝ่ายได้เห็นแล้วเป็นต้องอ่อนใจทุกครั้ง“ไม่ต้องมาอ้อน ไม่ต้องอ่อย ไม่ใช่ไม่อยากช่วย แต่กูช่วยไม่ได้ ลูกค้ารายนี้เขาไม่เคยนอนกับใครเกินสามครั้ง ส่วนใหญ่จะแค่สองครั้งเท่านั้นด้วยตามสถิติ” คำบอกเล่าของจีรนันท์ทำเอาเจษฎาชะงัก...ไม่เกินสามครั้งอย่างนั้นหรือ ไม่ได้สิ จะเป็นแบบนี้ไม่ได้!“เขามาใช้บริกาบ่อยแค่ไหนพี่ นานรึยังที่เป็นสมาชิกที่นี่” เสียงทุ้มเอ่ยถามจริงจัง ความกระตือรือร้นและกระวนกระวายเมื่อครู่สลายไป คิดว่ารวีมาใช้บริการที่ค







