تسجيل الدخول“ตื่นแล้วเหรอ...” (ตื่นมาก็หน้าเป็นยักษ์เลยเชียว!) “ยังมั้ง! ถามควาย ๆ ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว” “แป๊บนะ ขอคุยกับผัวน้อยก่อน” ฉันพลิกตัวหันกลับมาจะพิมพ์คุยกับน้ำอุ่นต่อ แต่แล้ว... ติ๊งต๊อง! ข้อความใหม่จากไลน์เสี่ยดาร์กเด้งขึ้นมาแทน ดาร์ก: ทำไรอยู่วะ ดาร์ก: อีก 2 วันกูกลับไทย น้องจูน รีบกลับมาหาน้องจูนหยอออ ดาร์ก: อืม! น้องจูน:คิดถึงน้องจูนหยอ ถึงรีบกลับ คิก ๆ ดาร์ก: อืม! กูรีบกลับ... ไปจับหมอ มึงเอาของมึงมาให้กูจับดิอีจูน ฉันกำลังจะพิมพ์ตอบเสี่ยดาร์ก แต่จู่ ๆ พี่ภูมิก็เอื้อมมือมาแย่งโทรศัพท์ไปจากมือฉันอย่างรวดเร็ว! “พี่ภูมิ!! เอาโทรศัพท์น้องจูนคืนมานะ!” ฉันพยายามจะแย่งคืน แต่พี่ภูมิใช้วงแขนอีกข้างดันตัวฉันติดเตียงไว้ เขาเอานิ้วรัวเขี่ยหน้าจอ ขมวดคิ้วทำหน้าโมโหอย่างหนัก ก้มหน้ากด ๆ อะไรบางอย่างรัว ๆ “พี่ภูมิ! เอาโทรศัพท์คืนมา!!” พี่ภูมิโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอน ฉันรีบคว้าขึ้นมากดดูทันที... พอเห็นข้อความที่เขาพิมพ์ตอบเสี่ยดาร์กไป แทบอยากจะกรี๊ด! ข้อความตอบเสี่ยดาร์กคือ (จับแม่มึงสิไอ้สัส) ส่วนของพี่น้ำอุ่นส่งไปว่า (ควย?) ยังไม่พอ อิพี่ภูมิมันยังกดบล็อกไลน์ของทั้งสองคนเรียบ
[23:50 น.] “อื้อ... พะ... พี่ภูมิ อ๊ะ... พะ... พอแล้ว” พี่ภูมิจับฉันพลิกตัวนอนหงาย แล้วจัดการดึงถางขาแยกออกกว้าง ก่อนจะตอกบดแทรกท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์เข้ามาร่องรักฉ่ำน้ำอีกครั้งอย่างรุนแรงและลึกซึ้งกว่าเดิม! “ซี้ดดด~ อื้มมม...” พี่ภูมิหลับตาแน่น กรามเกร็งพร้อมขบฟันครางกระหึ่มอยู่ในลำคอด้วยความเสียวซ่านสะใจ ส่วนฉันในตอนนี้แทบไม่เหลือเสียงจะครางหรือเรี่ยวแรงจะขัดขืนแล้ว โดนเขาตักตักสูบพลังงานไปจนหมดสิ้น ไม่รู้ว่าเขาไปอดอยากปากแห้งมาจากไหน ถึงได้กระหน่ำป๊าบ ๆ เอาเสียน้ำรักแทบทะลักหมดตัวขนาดนี้! เราสองคนจัดหนักกันตั้งแต่งออกจากสนามบินช่วงสี่โมงเย็น จนกระทั่งตอนนี้ห้าทุ่มกว่าเกือบจะเที่ยงคืน พี่ภูมิก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพักกิจกรรมบนเตียงอันดุเดือดนี้เลยสักนิด มีแต่จะจับเหวี่ยง เปลี่ยนท่า แล้วกระแทกสวบเน้น ๆ ไม่หยุด! “อ๊า... พี่ภูมิ พอแล้ว น้องจูนแสบหมดแล้ว...” “ซี้ดดด~ อื้มมม... กูใกล้จะเสร็จแล้ว ซี้ดดด!” พี่ภูมิเอามือหนาทั้งสองข้างรวบจับเอวบางของฉันยกขึ้นเล็กน้อย แล้วกระหน่ำซอยเอวกระแทกกระทั้นท่อนเนื้อเข้าออกรัวถี่ดุจม้าพยศ! “โอยยย~ อ๊าาา... อื้อ... อ๊ายยย! พี่ภูมิ เบา ๆ!” ฝ่ามือหน
หมับ! ฉันรีบคว้าแขนพี่ภูมิไว้ ขณะที่เขากำลังจะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง แต่ทว่าพี่ภูมิกลับอุ้มฉันขึ้นพาดบ่า แล้วพาตรงไปที่รถของเขาทันที “พี่ภูมิ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ปึ้ก! ปึ้ก! ฉันใช้กำปั้นทุบแผ่นหลังหนาอย่างแรงเพื่อให้เขาปล่อย แต่ไร้ผล... เขาทำเหมือนกับว่าฉันเป็นแค่ลมอากาศ พี่ภูมิเปิดท้ายรถเพื่อเก็บกระเป๋า ก่อนจะแบกฉันเดินอ้อมไปทางฝั่งคนขับ เขาเปิดประตูแล้วยัดฉันเข้าไปด้านใน พร้อมกับแทรกตัวตามเข้ามาติด ๆ ฉันรีบกะเถิบหนีไปอีกฝั่งเพื่อจะเปิดประตูออก แต่ทว่ามันกลับถูกล็อกไว้แน่นหนา “พี่ปลดล็อกประตูรถเดี๋ยวนี้เลยนะ! น้องจูนจะกลับบ้าน!” “เดี๋ยวกูไปส่ง” “ไม่ต้อง! ฉันกลับเองได้ โทรบอกกิ๊กให้มารับที่สนามบินแล้ว ไม่จำเป็นต้องรบกวนให้พี่ไปส่งหรอก!” “กิ๊กเยอะนะมึง! เป็นโรคขาดผู้ชายไม่ได้หรือไง ถึงได้ร่านแหกกีไปคุยกับคนโน้นทีคนนี้ที!” จำเป็นต้องตะคอกใส่หน้ากันขนาดนี้ไหม! “สงสัยฉันคงเป็นอย่างที่พี่ว่าละมั้ง ไม่รู้เป็นอะไร ช่วงนี้เห็นคนหล่อไม่ได้เลย เห็นทีไรก็อยากได้เขามาเป็นผัวทุกคน!” “แรด!” “แล้วมันเกี่ยวกับพี่ไม่ทราบ! ฉันจะแรดมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับพี่สักห
"นี่...ไอ้พี่ภูมิ..." เพี๊ยะ! ยังไม่ทันที่ประโยคนั้นจะหลุดออกมาจนครบ ผมก็ยกมือขึ้นตีปากมันเบา ๆ หนึ่งที "โอ๊ย!" อิมึนรีบยกมือขึ้นลูบริมฝีปากตัวเองทันที ก่อนหันมาค้อนผมตาเขียว แก้มพองด้วยความไม่พอใจ สงสัยคำที่ผมพูดไปเมื่อกี้จะไม่เข้าหูมันเลยสักคำ ผมปิดหนังสือที่อ่านอยู่ลงช้า ๆ วางไว้ข้างตัว ก่อนหันไปมองหน้ามันนิ่ง ๆ "เมื่อกี้มึงเรียกใคร...ไอ้" อิมึนชะงักไปนิด แต่ยังทำเป็นเชิดหน้าใส่เหมือนไม่รู้สึกผิด ผมเลิกคิ้วมองมันตรง ๆ "กูรุ่นไหนแล้วมึงรุ่นไหน กูอายุเยอะกว่ามึงหลายปี ยังจะเรียกกูว่าไอ้อีก เดี๋ยวมึงจะโดนหลังแหวน" มันกลอกตาใส่ผมทันที ก่อนเบะปากเหมือนรำคาญเต็มทน "จะบอกว่าตัวเองแก่ก็พูดมาเหอะ ถึงพี่ไม่พูด แค่ดูรอยตีนกาบนหน้าพี่ก็รู้แล้วว่าพี่แก่" พูดจบก็ยังไม่วายมองบนใส่ผมอีก ผมถอนหายใจเบา ๆ เกลียดจริง ๆ... ไปอยู่กับไอ้ดาร์กแค่คืนเดียว ปากดีขึ้นเป็นกอง ผมวางหนังสือลงข้างตัว แล้วค่อย ๆ หันเข้าหามันทั้งตัว อิมึนที่เมื่อกี้ยังเถียงไม่หยุด พอเห็นผมขยับเข้ามาใกล้ รอยยิ้มกวน ๆ บนหน้าก็ค่อย ๆ จางลง ตัวมันเอนหนีโดยไม่รู้ตัว จนไหล่แนบกับพนักเบาะ มือที่เคยชี้หน
แอ๊ด... ฉันผลักประตูห้องน้ำออกมา มือยังถือกระเป๋าเครื่องสำอางอยู่ คิดแค่ว่าจะรีบกลับไปแกล้งน้ำอุ่นต่อ แต่พอเงยหน้าขึ้นรอยยิ้มบนหน้าก็ค้างทันที พี่ภูมิยืนขวางอยู่หน้าประตูเขาไม่ได้กอดอกไม่ได้ทำหน้าโหดไม่ได้ พูดอะไรสักคำแค่ยืนมองฉันด้วยสายตานิ่งๆคู่นั้นกดดันจนทาง เดินแคบบนเครื่องบินยิ่งดูอึดอัดกว่าเดิม ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนแกล้งยกยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "หลบหน่อยค่ะ คนสวยจะเดิน" เขายังไม่ขยับ "จะรีบกลับไปหาไอ้เด็กนั่น?"น้ำเสียงเรียบเหมือนเดิมเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่ฉันสังเกตเห็นมือของเขากำแน่นอยู่ข้างตัว เส้นเลือดบนหลังมือขึ้นชัดกว่าปกติ เหมือนกำลังใช้ทั้งแรงทั้งสติสะกดอารมณ์ตัวเอง "ใช่ค่ะ" ฉันตอบหน้าตาย "ปล่อยให้รอนาน เดี๋ยวเขาคิดถึง" พี่ภูมิหัวเราะออกมาเบา ๆแต่เสียงหัวเราะนั้นสั้น เหมือนไม่ได้ฟังแล้วดูขำเลยสักนิด "มึงสนุกมาก?" "ก็สนุกนะ" ฉันยักไหล่ "ไม่เห็นพี่เสียอาการขนาดนี้นานแล้ว" เขาเงียบอีกครั้งเงียบจนฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าควรแกล้งต่อดีไหม แต่สุดท้ายฉันก็เลือกยั่วเขาอีกนิด "หลบได้หรือยังเดี๋ยวน้ำอุ่นรอ"ฉันเพิ่งขยับตัวเดือนเบียดไปข้างหน้าเล็
...อื้อฮื้อ... หล่อจัง น้องจูนเท้าคาง มองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่วางตา งานดี...ดีแบบไม่ต้องพยายาม ผิวขาว จมูกโด่ง ดวงตาคม ใบหน้าหล่อสะอาดสะอ้าน หุ่นก็ใช่...มองเท่าไรก็เพลินตา เห็นผู้ชายหล่อทีไร หน่อแรดของน้องจูนก็ทำงานทันที โดยไม่สนใจอดีตผัวที่นั่งหน้านิ่งอยู่ข้าง ๆ "คนอะไร...ยิ่งมองก็ยิ่งหล่อ น้องจูนอยากได้จัง" "โดนตีนกูไหม" เสียงทุ้มเย็น ๆ ดังขึ้นข้างหู ฉันหันไปมองพี่ภูมิ เขายังนั่งกอดอก สีหน้าเรียบนิ่ง แต่กรามขบแน่นจนเห็นสันกรามชัด ดวงตาคมกริบเหลือบมองฉันเพียงแวบเดียว อารมณ์เสียชัด ๆ แต่ใครแคร์ล่ะ ฉันส่งยิ้มหวาน ก่อนหันกลับไปหาหนุ่มหล่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "พ่อหนุ่มสุดหล่อ...มีเมียหรือยังคะ" "ยังครับ" "งั้นสนใจมาเป็นผัวน้องจูนไหม" ฉันยิ้มตาหยีพร้อมเท้าคางมองเขา "ค่าดองไม่แพงหรอก เงินร้อยหนึ่งกับหมูน้อยหนึ่งตัว...แค่นั้นเอง" ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ "ข้อเสนอคุ้มเกินไปแล้วครับ" "เห็นไหม" ฉันยักคิ้วอย่างภูมิใจ "หาที่ไหนไม่ได้แล้วนะ" "อุ้มมันไปฆ่า" พี่ภูมิพึมพำเสียงเรียบ ไม่ได้ดัง แต่เย็นจนคนฟังขนลุก ฉันปรา







