การรวมตัว

Damien POV

เสียงครางต่ำหลุดจากลำคอฉัน ขณะที่แขนข้างหนึ่งลากไปบนที่นอนด้านที่ว่างเปล่า

ผ้าปูที่นอนเย็นเฉียบ

ฉันลืมตาโตทันที

ชั่วขณะหนึ่ง สมองยังมึนงง — ชิ้นส่วนความทรงจำของคืนก่อนแล่นผ่านแบบสะเปะสะปะ ใบหน้าที่พร่ามัวด้วยความต้องการและความมืดมิดบางอย่าง จนกระทั่งความกระจ่างชัดพุ่งกลับมา

ฉันลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ร่างกายยังคงมีอาการหลังจากยาที่ถูกแอบใส่ในเครื่องดื่ม

“ไอ้เวร…” สายตากวาดไปทั่วห้อง ชายหนุ่มหายไปแล้ว

เหลือเพียงกลิ่นจาง ๆ ของเขาที่ยังลอยคลุ้งในอากาศ และผ้าปูที่นอนที่ยุ่งเหยิง เป็นหลักฐานเดียวว่าคืนก่อนเขาอยู่ที่นี่

สีหน้าฉันมืดครึ้ม นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรเกิดขึ้น ไม่มีใครเดินออกจากเขตของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต

ฉันสะบัดขาลงจากเตียง คว้าโทรศัพท์ทันที ไม่กี่วินาทีก็กดโทร “ลูคา” สายต่อติดเกือบทันที

“ครับ บอส”

“ฉันต้องการข้อมูลทุกอย่างของคนที่อยู่ในห้องสวีทฉันเมื่อคืน” เสียงฉันซึมซาบไปด้วยความโหดเหี้ยมขณะสั่งการ “กล้องวงจรปิด บันทึกโรงแรม บันทึกพนักงาน — ทุกอย่าง ฉันต้องการชื่อ ประวัติ ความสัมพันธ์ ถ้าเขามีตัวตน ฉันต้องการรู้หมด”

“เข้าใจแล้วครับ เขาเป็นเป้าหมายใช่ไหม?” ลูคาถาม

สายตาฉันเหลือบลงไปที่พื้นแล้วหยุดนิ่ง มีกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งโผล่พ้นออกมาจากใต้เตียง

ฉันลุกขึ้น เดินข้ามห้องด้วยก้าวช้า ๆ ก้มลงคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา

สายตาหรี่ลงขณะอ่าน “…น่าสนใจ” มือฉันบีบกระดาษแน่นขึ้นเล็กน้อย

“แก้ไขคำสั่ง” ฉันพูดกับโทรศัพท์ “เขาไม่ใช่คนธรรมดา”

“ต้องการให้จับตัวเข้ามาไหมครับ?”

“ไม่” มุมปากฉันยกขึ้น — ไม่ถึงกับยิ้ม “ยังไม่ต้อง หาเขาก่อน” แล้วตัดสาย

ฉันเหลือบมองเตียงที่ว่างเปล่าอีกครั้ง แล้วมองกระดาษในมือด้วยความคิดลึกซึ้ง

__________

ประตูหมุนของโรงแรมปิดลงด้านหลังฉัน ถนนด้านนอกเริ่มคึกคัก ผู้คนตื่นเช้าเร่งรีบไปทำงาน แท็กซี่บีบแตร ชาวบ้านออกไปหาอาหารเช้า

ฉันเดินตรงไปที่รถที่จอดรอริมฟุตบาท คนขับก้าวมาข้างหน้าเปิดประตูหลังให้อย่างสุภาพ “สวัสดีตอนเช้าครับ ท่าน”

ฉันเลื่อนตัวนั่งลง หนังเบาะเย็นสัมผัสผิว ภาพเมืองเลื่อนผ่านไปเป็นทางยาวสีเทาและทอง ขณะที่รถแล่นผ่านถนนคดเคี้ยว เส้นทางที่หลบกล้องวงจรปิดและสายตาของคนอื่น

รถออกจากถนนหลัก เข้าไปในซอยแคบ ๆ ที่วกวน จนเสียงอึกทึกของเมืองค่อย ๆ เบาลง ถูกแทนที่ด้วยเสียงยางรถบนกรวดและเสียงลมพัดผ่านต้นไม้รก

เกือบครึ่งชั่วโมงต่อมา พื้นที่ปิดล้อมที่โดดเดี่ยวก็ปรากฏขึ้น กำแพงหินสีเข้มสูง ลวดหนามด้านบน และประตูเหล็กหนาเพียงบานเดียว

กล้องวงจรปิดหมุนช้า ๆ มองครอบคลุมทุกตารางนิ้ว สายตาฉันเหลือบไปที่แต่ละตัวสั้น ๆ จดจำจุดบอด

รถช้าลงและหยุด ฉันก้าวออกจากรถแล้วเดินผ่านประตูเข้าไปโดยไม่พิธีรีตอง ภายในพื้นที่ อาคารขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน: เหล็กสีดำและกระจกกันกระแทก ดูเหมือนป้อมปราการมากกว่าสำนักงาน

ภายใน บรรยากาศเปลี่ยนไปสิ้นเชิง ผู้ชายตัวใหญ่มีรอยแผลเป็นยืนเรียงรายตามผนังแน่นขนัด แต่ละคนคือหลักฐานมีชีวิตของการรอดชีวิต

กล้ามเนื้อแน่นตึงกับเสื้อรัดรูป เส้นเลือดนูนเป็นเชือกตามแขนและคอ

ทันทีที่เห็นฉัน พวกเขาทุกคนตั้งตัวตรงและยกมือไหว้ด้วยความหวาดกลัว สายตาหลบสายตาฉันโดยสิ้นเชิง

ฉันไม่ตอบสนองต่อคำทักทาย ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง

จากเงามืด มีร่างใหญ่โตอีกคนก้าวออกมา — ชายร่างกายใหญ่จนเต็มบานประตู

การปรากฏตัวของเขาไม่ได้น่ากลัว แต่แฝงความเป็นมิตรที่ขัดกับโลกโหดร้ายนี้ อย่างไรก็ตาม คนที่สนิทกับเขาจะบอกเป็นอย่างอื่น

เขายื่นมือออกมาโดยสัญชาตญาณ ฉันรับไว้สั้น ๆ

“คุณกลับมาแล้ว” เขาพูดอย่างตื่นเต้น เดินมายืนข้างฉัน สายตากวาดห้อง

สายตาฉันยังมองตรงไปข้างหน้า “ลูคาส่งรายละเอียดมาแล้วใช่ไหม?”

ชายร่างใหญ่พยักหน้าหลายครั้ง “ทุกอย่างที่เรามีเกี่ยวกับคนเมื่อคืน ชื่อ ประวัติ ความสัมพันธ์ เรียบเรียงรอคุณอยู่ แต่ว่าคุณอาจไม่ชอบใจ”

“ฉันจะดูเอง” ฉันตอบ “แล้วพวกผู้ชายล่ะ?”

ผู้ชายรอยแผลเป็นขยับตัวเล็กน้อย แต่ไม่มีใครกล้าพูด ชายร่างใหญ่ยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นฉันพยักหน้าเบา ๆ “พวกเขารู้คำสั่งดี ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวโดยปราศจากคำสั่งของคุณ ไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาเรา”

สายตาฉันกวาดห้องอีกครั้ง “ความกลัวไม่ใช่ความจงรักภักดี” ฉันพูดเบา ๆ เกือบกับตัวเอง “ฉันต้องการทั้งคู่ และถ้าฉันไม่เห็นมัน…” ฉันทิ้งประโยคค้าง แต่นัยยะชัดเจนพอ

ชายร่างใหญ่หัวเราะเบา ๆ “พวกเขาเข้าใจครับ เดเมียน พวกเขาดำเนินชีวิตตามคำพูดของคุณ เชื่อผมเถอะ พวกเขาพร้อมกว่าที่คุณคิด”

ฉันหันไปที่แฟ้มบนโต๊ะใกล้ ๆ

ข้างในคือรายงานที่ลูคาส่งมา — ภาพ ข้อมูล บันทึกโรงแรม บันทึกพนักงาน ภาพกล้องวงจรปิดที่ยังไม่สมบูรณ์ ทุกอย่างถูกเก็บอย่างละเอียด แต่ยังมีบางส่วนที่ขาดหายและไม่ตรงกัน

ฉันอ่านแต่ละหน้า จับจุดขัดแย้งและจุดอ่อน

“วิคเตอร์” ในที่สุดฉันหันไปหาชายร่างใหญ่ “ถ้ามีอะไรขาดหายหรือไม่ครบถ้วน ฉันต้องการรู้ทันที”

“คุณจะได้ทั้งหมดครับ เราตรวจสอบซ้ำสามรอบแล้ว”

ฉันยกมุมปาก “ดี เตรียมคนของเราให้พร้อม มีการเคลื่อนไหว ฉันต้องการข้อมูลข่าวกรองทั้งหมดของทุกคนที่เกี่ยวข้องกับสถานการณ์นี้ ไม่มีอะไรที่ไม่เกี่ยวข้อง”

บรรยากาศในห้องยิ่งตึงเครียดขึ้น

“คุณเชื่อใจลูคาเต็มที่หรือไม่?”

“ความเชื่อใจต้องสร้างสม” ฉันเคาะนิ้วบนโต๊ะก่อนหันไปหาเขา “และลูคาก็ส่งมอบมาได้ดีจนถึงตอนนี้ แต่ความเชื่อใจไม่ใช่สิ่งถาวร เมื่อถึงเวลา ฉันจะตรวจสอบด้วยตาตัวเอง”

ชายร่างใหญ่พยักหน้า “ตามคำสั่ง”

ความเงียบปกคลุมห้อง มีเพียงเสียงรองเท้าถูพื้นและเสียงฮัมของหลอดไฟ เดเมียนพับแฟ้มเรียบร้อย วางลงบนโต๊ะ

เขาเดินผ่านห้อง ผู้ชายรอยแผลเป็นสะดุ้งเล็กน้อยกับทุกก้าวย่าง แม้ไม่มีใครกล้าพูด ชายร่างใหญ่เดินตามหลัง

“วันนี้พวกแกจะบุกสถานที่หนึ่ง” เดเมียนพูดในที่สุด หยุดยืนตรงกลางห้อง “พวกแกทุกคน ไม่มีที่ให้พลาด ผู้ใดลังเลจะถูกส่งขึ้นไป”

ชายร่างใหญ่ยิ้มกว้าง “พวกเขาไม่มีทางปฏิเสธ คนที่เคยปฏิเสธถูกส่งขึ้นไปแล้ว”

“ดี งั้นเริ่มเตรียมการ ไม่มีอะไรเหลือไว้ให้โชคชะตา ใครที่เกี่ยวข้อง ใครที่เกี่ยวพันแม้เพียงเล็กน้อย…” เขาปล่อยคำพูดค้าง นัยยะชัดเจน

“ลูคาจะยังคงขุดข้อมูลต่อ” ชายร่างใหญ่พูดเบา ๆ “ให้ฉันติดต่อเขาเดี๋ยวนี้เพื่อเร่งส่งข้อมูลไหมครับ?”

ฉันเม้มปาก “ใช่ ฉันต้องการข้อมูลทุกชิ้น ทุกการเคลื่อนไหว ทุกชื่อ ต้องตรวจสอบข้ามกัน ฉันต้องการรายละเอียดครบถ้วน เรื่องนี้ห้ามจบแบบไม่เด็ดขาด”

ชายร่างใหญ่พยักหน้าเล็กน้อย “จะทำให้เสร็จ ไม่มีรายละเอียดใดหลุดรอด”

ฉันหันกลับไปมองเขา “ก่อนค่ำคืนนี้ ฉันต้องการเจอคนที่กล้าพอจะวางยาฉัน ออกปฏิบัติการเดี๋ยวนี้!!”

ผู้ชายทุกคนขึ้นรถบัสขนาดใหญ่ที่จอดรออยู่ด้านนอก ชายร่างใหญ่ก็ตามขึ้นไปด้วย คืนนี้ เมืองจะวุ่นวายแน่นอน