ตอนที่ 3.1 ชายที่ชื่อ เจโรม อีแวนสัน

ณ. มอซิลล่าผับ

ตึกๆๆๆ

เสียงฝีเท้าหนากระทบลงกับพื้นทางเดินกระเบื้องหินอ่อนดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะที่มั่นคง..บ่งบอกถึงนิสัยที่ดุดันและเด็ดขาดของเจ้าของร่างสูงใหญ่ผู้มีสายเลือดตะวันตกร้อยเปอร์เซ็นต์ได้เป็นอย่างดี สายตาคมกริบสีเทาเข้มคู่นั้นเพียงเหลือบหางตามองบรรดาผีเสื้อราตรีเบื้องล่างของผับ..ไม่ต่างจากอากาศธาตุที่ไม่มีประโยชน์อะไรในชีวิตเท่านั้น ก่อนริมฝีปากสีไวน์ก่ำจะค่อยๆพ่นควันบุหรี่สีขาวขุ่นขึ้นเหนือใบหน้าหล่อเหลาด้วยสายตาเรียบเฉย จากนั้นก็โยนม้วนบุหรี่ที่เหลือเพียงครึ่ง..ทิ้งลงในถังขยะสำหรับเศษบุหรี่โดยเฉพาะอย่างแม่นยำ

พรึบบบบ!!!

“มันมาถึงรึยัง..?”ลูกอมกลิ่นมิ้นท์ที่บอดี้การ์ดส่งให้อย่างรู้งาน..ถูกโยนเข้าปากเพื่อลบล้างกลิ่นบุหรี่ที่พึ่งดื่มด่ำเข้าไปก่อนหน้า จากนั้นเสียงทุ้มแหบพล่าเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวก็พึมพำถามขึ้น..เมื่อเดินมาหยุดอยู่บริเวณหน้าประตูลิฟต์แก้ว ‘ที่มีเพียงกลุ่มเพื่อนคนสนิทของเจ้าของผับเท่านั้นที่จะใช้บริการได้!’

“ครับนาย..ตอนนี้คุณเดมเคร์รอนายอยู่ที่ห้องรับรองชั้นสองของผับแล้วครับ” ‘มัลคัม’หรือบอดี้การ์ดมือขวาที่ติดตามเจโรมมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยเอ่ยขึ้นแทบจะทันทีที่เจโรมต้องการคำตอบ นั่นเพราะรู้นิสัยใจคอของผู้เป็นนายดีว่าเจโรมไม่ชื่นชอบอะไรที่ชักช้า..โดยเฉพาะการทำงานของเหล่าบอดี้การ์ดในอาณัติของตัวเอง

“อืม..”เสียงครางต่ำในลำคอหนาดังขึ้นเพียงสั้นๆเท่านั้น..ก่อนเจ้าของร่างสูงใหญ่เกินร้อยเก้าสิบห้าเซนติเมตร จะล้วงกระเป๋ากางเกงแสลกแบรนด์หรูของตัวเองแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์แก้ว..โดยที่มีบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตยืนคุมกันอย่างแน่นหนา

ติ้งงงง!!!

ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น..เสียงสัญญาณเตือนของลิฟต์ก็ดังขึ้นเมื่อเดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง สายตาเย็นยะเยือกเลื่อนไปมองยังแผงแจ้งเตือนของลิฟต์เพียงชั่วครู่เท่านั้น..ก่อนปลายลิ้นร้อนจะดุนดันเข้ากับกระพุ้งแก้มสากอย่างเป็นจังหวะ และทันทีที่บานประตูลิฟต์หรูเคลื่อนเปิดออกจากกัน..เจโรมก็ตวัดขายาวราวกับนายแบบที่หลุดออกมาจากนิตยสาร เดินออกจากกล่องลิฟต์หรูไปอย่างช้าๆไม่ได้รีบร้อนอะไร

ตึกๆๆๆ พรึบพรับๆ!!!

“สวัสดีครับคุณเจโรม”เพียงร่างสูงสง่าผู้สีรังสีจิตสังหารปรากฏตัวขึ้น..เหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนคุ้มกันอยู่หน้าห้องVVIPสำหรับคนสนิทเพื่อนเจ้าของผับ ก็พร้อมใจกันค้อมศีรษะเอ่ยทักทายเพื่อนสนิทของผู้เป็นนายตัวเองอย่างนอบน้อมถ่อมตนทันที

“นายมึง..?”เจโรมเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆตามลักษณะนิสัยไม่ชอบพูดเยอะ..แต่ถึงอย่างนั้นบอดี้การ์ดและคนใกล้ชิดทุกคนก็สามารถเข้าใจความหมายของคำถามเจโรมเป็นอย่างดี

“อยู่ข้างในครับคุณเจโรม”หนึ่งในนั้นอาสาตอบคำถามนักธุรกิจสีเทาเกือบเข้มตรงหน้าแทบจะทันทีทันใด ซึ่งในขณะเดียวกันนั้นก็มีเสียงบางอย่างดังเล็ดลอดผ่านบานประตูตรงหน้าออกมาให้ได้ยินอยู่เรื่อยๆ และแน่นอนว่าเพื่อนสนิทของคนที่อีกฟากฝั่งหนึ่งของบานประตู..ย่อมต้องรู้ดีว่าตอนนี้ภายในห้องกำลังมีสิ่งใดรอต้อนรับเขาอยู่

“หึ…คงไม่ใช่กินผู้หญิงรอกูอยู่ข้างในนะมึง”แม้จะรู้อยู่เต็มอก..ว่าตอนนี้เดมเคร์คงกำลังสนุกสนานกับผู้หญิงของมันระหว่างที่รอเขา แต่ความเบื่อหน่ายทุกอย่างของเขาในช่วงนี้ก็ยังคงพยายามหลอกตัวเองว่ามันไม่ใช่อย่างที่คิด! ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างเอือมระอา..ก่อนดวงตาสีเทาเข้มจะตวัดมองไปยังบอดี้การ์ดคนสนิทของเพื่อน พร้อมกับแสร้งถามออกไปเพื่อต้องการให้บรรยากาศรอบกายมันดีกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้

อึกกก!!!

“..ปฏิเสธไม่ได้จริงๆเลยครับ..เพราะนายเรียกเผื่อคุณเจโรมด้วยครับ”แม้พอจะรับรู้ได้ว่าร่างสูงสง่าตรงหน้าเพียงต้องการทำให้บรรยากาศมันดีขึ้น แต่ทุกชีวิตที่ยืนอยู่ในบริเวณดังกล่าวกลับไม่ได้รู้สึกโล่งอกโล่งใจแต่อย่างใด..เมื่อทุกคนยังคงเอาแต่ค้อมศีรษะลงแนบอกไม่กล้าสบประสานสายตากับซาตานเลือดเย็นตรงหน้า ก่อนหนึ่งในบอดี้การ์ดของเดมเคร์จะรวบรวมความกล้าตอบคำถามของเจโรม..โดยที่ท้ายของประโยคนั้นก็ไม่ลืมที่จะสรรเสริมความรู้ใจของผู้เป็นนายตนเองให้เจโรมได้รู้สึกภาคภูมิใจ

“=*=ไอ้เวร..!”สิ้นคำพูดสรรเสริมเยินยอของคนสนิทไอ้เพื่อนเวรของตัวเอง..เสียงเข้มดุดันก็สบถด่าขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์หมาย! นั้นเพราะเดมเคร์กำลังทำให้ความตั้งใจเข้าถ้ำจำศีลของเขาพังไม่เป็นท่า!!

เฮือกกกก!!!

“0.0!/0.0!/0.0!”