บทที่เก้า หนูไม่อยากเดือดร้อน...

บทที่เก้า หนูไม่อยากเดือดร้อน...

“จะรีบไปไหน” อติรุจน์พูดเสียงเข้มกว่าปกติ กัดปากเขาแล้วรีบหนีความผิดว่างั้น?

ลำแขนเรียวรีบขืนตัวออกจากการเกาะกุมอย่างรวดเร็วจนหลุดพ้น ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเดินต่อ เขากลับดึงรั้งเธอให้เข้าไปในอ้อมกอดของเขาแทน

“วิว”

“…” วรดากัดปากตัวเองเบา ๆ

“วิว”

“ชะ..ช่วยปล่อยมือด้วยค่ะ” วรดาพูดทั้งพยายามขืนตัวออกอย่างสุดแรง จนสุดท้ายไม่เป็นผลเธอจึงหยุดทำ

น้ำเสียงติดสั่นเล็กน้อยจากคนตัวเล็ก อีกทั้งยังแผ่วเบาจนอติรุจน์จับสังเกตได้ ถ้าเขาจะปล่อยวรดาไปเลยมันคงไม่ใช่เขา หัวคิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจ

วรดาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้จนตัวสั่น แต่สุดท้ายก็ปล่อยโฮออกมา

อติรุจน์เลยต้องบีบไหล่มนเบาๆ เพื่อรั้งให้เธอหันกลับมาสบตากัน “ร้องไห้ทำไมครับ?”

พออติรุจน์แสดงความรู้สึกเป็นห่วง โดยการยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกให้ มันกลับทำให้หญิงสาวร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม

คนตัวเล็กร้องไห้โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่าย ๆ เขาเลยตัดสินใจพาเธอเดินออกมาทางประตูด้านหลังห้องครัวแทน ซึ่งวรดาเองก็ยอมเดินตามแรงจูงของเขาออกมาแต่โดยดี

ถัดออกไปไม่ไกลกัน มีโต๊ะม้าหินอ่อนตั้งอยู่ใต้ต้นมะยม เขาออกแรงจูงแขนหญิงสาวเดินไปที่นั่นแล้วนั่งลงด้วยกัน เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ที่ความเงียบเข้าปกคลุม จนกระทั่งเสียงสะอื้นของวรดาสงบลง

อติรุจน์จึงขยับเข้าไปใกล้คนตัวเล็กที่กำลังนั่งก้มหน้างุดอยู่

“เป็นอะไรหืม บอกพี่ได้มั้ยครับ” พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง บางทีวรดาอาจจะกลัวที่เขาเผลอทำเสียงเข้มใส่

เสียงทุ้มอ่อนโยนที่ได้รับกะทันหันจากคนตัวโต ทำให้เธอรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด

“ว่าไงครับ” อติรุจน์ถามย้ำไปอีกครั้งเมื่อยังเห็นว่าคนที่ก้มหน้าอยู่ยังคงนิ่งเงียบ

เสียงทุ้มต่ำจากเขามันยิ่งทำให้เธอมีความรู้สึกกระอักกระอวนใจ จนทำตัวไม่ถูก ตัดสินใจเงยหน้าขึ้นไปมองเขา พร้อมกับใช้มือเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนแก้มนุ่มออกไปด้วย

“อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ หนูไม่อยากเดือดร้อน” เธอไม่อยากเดือดร้อน แล้วก็ไม่พร้อมเดือดร้อนด้วย ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน

สาตาคมกริบมองสำรวจคนที่ยอมเงยหน้ามองกันทันที แววตาเว้าวอนจากคนตัวเล็ก จมูกสีแดงระเรื่อที่ผ่านการร้องไห้ ทำให้เขารู้สึกใจแกว่งไปด้วย ไหนจะน้ำที่มันยังขังอยู่หน่วยตาของวรดาอีก บ่งบอกว่ามันพร้อมจะหยดลงมาได้ทุกเมื่อ

“หนูเข้ามาทำงานแลกเงิน แลกอาหาร แลกที่อยู่อาศัย ถ้าเกิดคนอื่นมาเห็นจะเข้าใจผิด คิดว่าหนูอยากจับคุณรุจ” สายตาเว้าวอนที่มองเขาในคราแรก ทว่าในตอนนี้เธอกลับเลือกมองอย่างอื่นแทนหน้าเขาแล้ว

“ใครจะคิดแบบไหนก็ช่างสิ ฉันไม่เห็นจะสนใจเลย” ชายหนุ่มว่าออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะยื่นมือเพื่อไปจับใบหน้าของวรดาให้หันมาเผชิญกัน

“นั่นมันความรู้สึกของคุณคนเดียว ไม่ใช่ความรู้สึกของคนอื่น และไม่ใช่กับหนูด้วยเพราะว่าหนูสนใจ!” ว่าแค่นั้นก่อนที่หญิงสาวจะลุกเดินหนีเขาไปทางบ้านพักของตัวเองที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้

“วิวหยุด!!” อติรุจน์รีบเดินพรวดพราดไปคว้าเอามือของคนตัวเล็กไว้อย่างรวดเร็ว จนหญิงสาวหันหน้ากลับมาตามแรง “รู้มั้ยว่าเด็กที่เดินหนีผู้ใหญ่เวลาที่ยังพูดไม่จบ เป็นเด็กยังไง”

เสียงหายใจฟึดฟัดจากคนตัวโต มันทำให้เธอรู้สึกนึกกลัวเขาขึ้นมา แต่ก็ยังถือดีทำหน้าตั้งตอบเขาออกไป

“ค่ะ เป็นเด็กที่ไม่มีมารยาท หนูทราบดี” เมื่อได้จังหวะวรดาก็ตอบสวนออกไปทันควัน คำพูดของเขามันช่างบาดลึกกินใจเธอเหลือเกิน จนร่างกายของเธอชาไปทั้งแถบ

 “ขอโทษค่ะ แต่เราควรอยู่ให้ห่างกันดีกว่า หนูยังไม่พร้อมหาที่อยู่ใหม่ในตอนนี้ ขอตัวนะคะ” หญิงสาวเม้มปากจนเป็นเส้นตรง พร้อมกับพยายามสะบัดแขนให้หลุดออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรง

ทว่าคราวนี้ กลับไม่มีวงแขนแกร่งยื่นมาฉุดรั้งเธอไว้ และไม่มีแม้กระทั่งเสียงเรียกขาน วรดารีบจ้ำฝีเท้าตรงไปยังบ้านพักอย่างรวดเร็วเพื่อหวังจะสงบอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันในยามที่ต่างฝ่ายต่างยังไม่พร้อมจะทำความเข้าใจกัน

อติรุจน์มองตามคนตัวเล็กไปจนลับสายตา ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมตัวเองขึ้นอย่างแรง

“โธ่เว้ย!!”

ชายหนุ่มสบถดังลั่นตามแรงอารมณ์ที่ยังไม่สงบนิ่ง และยังยืนปักหลักอยู่ที่เดิมเพื่อจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง กระทั่งครู่หนึ่งจึงเดินหันหลังกลับเข้าบ้านไปทางเดิม

ให้หลังเจ้านายหนุ่มเดินผ่านเข้าไปในบ้าน สองแม่ลูกที่แสร้งทำเป็นเก็บกวาดทำความสะอาดภายในห้องครัว ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว วรดาและพวกเธอช่วยกันทำไปก่อนหน้านี้แล้วรอบหนึ่ง หันหน้ากลับมามองตากัน ก่อนที่คนเป็นแม่จะละสายตาออกไปก่อน

“แม่” กวินตาเรียกคนเป็นแม่ที่ยืนอยู่ใกล้กัน ให้หันหน้ามาอีกครั้ง

“อะไร” กานดาขานรับลูกสาว พลางกวาดพื้นไปด้วย โดยที่ไม่หันหน้าไปมอง

“เห็นมั้ย กุ้งบอกแล้วว่ามันแปลก” ความรู้สึกเธอบอกว่า มันแปลกตั้งแต่ที่ตอนวรดาโดนแก้วบาดแล้ว

“เห็นแล้วมันจะทำไม แกอิจฉาน้องมันหรือไง” คราวนี้กานดาหยุดกวาดพื้นทันที พร้อมกับยกมือขึ้นเท้าสะเอว หันไปจ้องหน้าลูกสาวนิ่ง

“ก็ไม่ทำไมหรอกแม่ ใครเขาจะไม่อิจฉากันล่ะ นั่นมันคุณรุจเจ้าของฟาร์มโคนมที่ใหญ่ที่สุด ในแถบอีสานกลางเลยนะ แถมยังเป็นเจ้าของโรงงานผลิตปุ๋ยชั้นยอดอีกต่างหาก” ใครต่างก็รู้ว่าอติรุจน์นั้นรวยแค่ไหน อีกทั้งยังมีโรงงานผลิตด้วยตัวเองอีกต่างหากแถมยังมีร้านจำหน่ายปุ๋ยอีกตั้งสองสามสาขาในตัวจังหวัด ไหนจะจังหวัดข้างเคียงนี้อีก

“ไป ๆ เก็บของกลับบ้านกันได้แล้ว ไม่ใช่พี่แกมารอนานแล้วเหรอ” กานดาเอ่ยปากไล่ลูกสาวให้รีบเก็บของ เพราะกลัวว่าคนที่เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อสักครู่ จะได้ยินในสิ่งที่ตนกับลูกสาวกำลังนินทา

“อิจฉาน้องมันจังเลยแม่ ซินเดอเรลล่าน้อยจะได้เป็นเจ้าหญิงแล้ว”

“เพ้อเจ้อ”

“เอ้า! แม่อะคนกำลังฟินอยู่เลย”

“มาฟงมาฟินอะไร ไป ๆ”

กานดาเดินไปปิดประตูด้านหลังห้องครัว เมื่อลูกสาวเดินออกไปหาลูกชายทางหน้าบ้านแล้ว โดยทางที่กวินตาเดินออกไป เป็นทางด้านหลังของห้องครัวสามารถเดินลัดเลาะไปตามด้านข้างของตัวบ้านไปทางด้านขวามือ ก็จะเป็นหน้าบ้านหลังใหญ่พอดี

พอหันหลังกลับคืนมา เตรียมที่จะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเอง ทว่ากลับต้องสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มที่คิดว่าเดินขึ้นบ้านแล้ว เวลานี้กลับมายืนอยู่ด้านหลังเธอ

“คุณรุจ! น้าตกใจหมดเลยค่ะ” กานดายกมือขึ้นลูบหน้าอกตัวเอง พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ

“น้ารีบกลับมั้ยครับ ผมขอคุยด้วยสักสิบนาทีได้มั้ย” สายตาคมเรียบนิ่ง จ้องมองคู่สนทนาอย่างแน่วแน่ แสดงออกถึงความจริงจังอย่างชัดเจน จนคนฟังรู้สึกเกร็งไปด้วย

“น้าขอเช็คความเรียบร้อยในครัวก่อน เดี๋ยวตามออกไปนะคะ” กานดาว่าพลางพยักหน้ารับ ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังไม่ต่างกัน

อติรุจน์พยักหน้ารับคำแล้วจึงหันหลังเดินออกไป

ประมาณห้านาทีเห็นจะได้ กานดาจึงเดินตามเจ้านายออกมาจากครัว ก่อนจะหยุดชะงักเพราะเห็นอติรุจน์นั่งรอตนที่โต๊ะรับประทานอาหาร

ทีแรกเธอคิดว่าเจ้านายจะไปรอคุยที่ห้องนั่งเล่นเสียอีก สงสัยคงเป็นที่เรื่องสำคัญมากจริง ๆ

หญิงวัยกลางคนเดินเข้าไปใกล้เจ้านายหนุ่ม ประจวบเหมาะกับอติรุจน์หันมาทางนี้พอดี

“นั่งก่อนครับน้า” ชายหนุ่มพูดเป็นการอนุญาตให้คนที่มีอายุมากกว่าตนนั่งลงที่เก้าอี้ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจเขา

“สำคัญมากเลยเหรอคะ น้ายืนได้ค่ะ” กานดาพูดออกมาด้วยความเกรงใจ จริงอยู่ที่เจ้านายบ้านนี้ใจดีมาก แต่ก็ใช่ว่าแม่ครัวอย่างเธอจะทำตัวเทียบกับเจ้านายได้ ถึงแม้ว่าเจ้านายเธอไม่เคยว่าถ้าจะนั่ง แต่เธอและลูกก็มีความเกรงใจอยู่มาก

“นั่งเถอะครับน้า” ชายหนุ่มพูดอนุญาตอีกครั้ง

“ค่ะ” ครั้งนี้เธอคงต้องทำคำสั่งของเจ้านายจริง ๆ เพราะกลัวว่าเจ้านายจะไม่ยอมพูดง่าย ๆ

เก้าอี้ไว้นั่งสำหรับทานข้าว สไตล์ลักซ์ชูรี่ที่เข้ากับโต๊ะ ถูกเลื่อนออกมารอรับการนั่งของหญิงวัยกลางคน อย่างพอดิบพอดี

“น้าจะว่าอะไรหรือเปล่า ถ้าผมบอกว่าชอบหลานสาวน้า” น้ำเสียงเข้มทรงพลังพูดออกไปอย่างฉะฉานชัดถ้อยชัดคำ

แววตาแนวแน่ของเขาไม่ไหวติงเลยสักนิดเดียว จนคู่สนทนารู้สึกได้ถึงความจริงจังที่อติรุจน์ส่งมา “น้าจะว่าอะไรได้ละคะคุณรุจ ต้องไปถามเจ้าตัวเขาเองแล้ว” เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้ไม่มีผิด ความชัดเจนของเจ้านายเธอ แสดงออกมาขนาดนี้

“ถามน้าน่ะถูกแล้วครับ เพราะน้าคือญาติผู้ใหญ่ของวิว” ชายหนุ่มพูดมาแล้วอดคิดไปถึงคนตัวเล็กไม่ได้ เพราะนอกจากน้าก้านแล้ว ก็ไม่มีญาติที่ไหนแล้ว

กานดาสูดหายใจเข้าก่อนจะปล่อยมันออกมาอย่างผ่อนคลาย มองสบตากับเจ้านายนิ่ง “จริงจังถึงขั้นไหนกันคะ ถ้าแค่เล่น ๆ น้าคงไม่เห็นด้วยและคงต้องปล่อยให้วิวไปทำงานที่กรุงเทพแทน คุณรุจเข้าใจในสิ่งที่น้าพูดใช่มั้ยคะ? น้าสงสารเด็กมัน”

“ครับ”

“น้าไม่อยากให้ความสดใสของเด็กมันหายไป ถ้าคุณรุจจะแค่เล่น ๆ แบบนั้นเด็กมันคงน่าสงสารมาก”

“น้าเห็นผมเป็นคนแบบนั้นเหรอครับ?”

“เจ้านายของน้าไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกค่ะ ถ้าคุณรุจจะแค่เล่นหรือจริงจัง มันเป็นเรื่องอนาคต น้าไม่สามารถไปบอกอะไรได้ แต่ถ้าคุณรุจจริงจังอย่างที่ว่านั้นจริง น้าก็ยินดีด้วย”

“ผมจะครบสามสิบเจ็ดเดือนหน้าแล้วนะครับ อยากแต่งงานมีลูกแล้ว”

ใบหน้าของคู่สนทนาที่อายุมากกว่าชายหนุ่ม พยักหน้าขึ้นลงอย่างเขาใจ

“ค่ะ น้าเข้าใจแล้ว” รอยยิ้มแห่งความยินดี ฉายชัดบนใบหน้าของหญิงวัยกลางคน “น้าแค่อยากรู้ว่าเจ้านายของน้าจริงจังมากน้อยแค่ไหน” รอยยิ้มกว้างถูกส่งไปให้เจ้านายอีกครั้ง ก่อนจะลุกออกไปแล้วเดินออกไปจากบ้าน

อติรุจน์ยิ้มรับด้วยความยินดี พลางมองตามญาติผู้ใหญ่ที่นับถืออีกคนไปจนกระทั่งลับสายตา