บทที่แปด พี่ถามว่ามองอะไร...  

บทที่แปด พี่ถามว่ามองอะไร...

“ว่าแต่ใครกันเหรอคะ? ป้าเคียงที่ชื่อวิว”

หลังทานข้าวเสร็จ อัสมาเลือกอยู่คุยเล่นกับญาติผู้ใหญ่ต่อ ก่อนจะถามถึงสิ่งที่เธอยังไม่กระจ่างดี ซึ่งตอนนี้มีเพียงเธอกับป้าแค่สองคน ที่นั่งอยู่ภายในห้องนั่งเล่น

“หลานของแม่ก้านเขานั่นแหละ”

“น้าก้านมีหลานด้วยเหรอคะ?” อัสมาถามด้วยความแปลกใจ เธอไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลย

“เปล่าหรอกลูก ไม่ใช่หลานแท้ ๆ ของแกหรอก เห็นบอกว่าเป็นลูกของคนที่รู้จักกันน่ะ”

“อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง อายุกี่ปีแล้วคะ? อ้อมต้องเรียกพี่หรือว่าน้องดี” ที่ถามเพราะว่าเธอจะได้เรียกถูก ปีนี้เธอจะยี่สิบห้าแล้ว “แล้วสวยมั้ยคะ? อ้อมอยากเห็นหน้าจังเลย”

เคียงดาวอมยิ้มก่อนจะตอบหลานสาวตัวเอง “สวย น่ารักมาก ป้าเห็นครั้งแรกยังชอบเลยลูกเอ๊ย รู้สึกถูกชะตาสุด ๆ อายุน่าจะประมาณยี่สิบยี่สิบเอ็ดนี่แหละ ป้าไม่แน่ใจเหมือนกัน เห็นแม่ก้านบอกว่าจะจบมหาลัยแล้ว ว่าอย่างงั้นนะ” เคียงดาวนึกไปถึง ตอนที่ได้เจอกับวรดาครั้งแรก ใบหน้าที่ดูอ่อนหวานใครมองเป็นต้องหลงใหล ขนาดเธอเป็นผู้หญิงด้วยกัน ยังรู้สึกชอบมากเลย นับประสาอะไรกับลูกชายของเธอ มีหรือจะไม่หวั่นไหวเลยสักนิด

“’งั้นก็แปลว่าเป็นน้องอ้อม” อัสมาบวกลบคูณหารเรื่องอายุ ก่อนจะปากอ้าตาโตพูดออกไปไหมอีกครั้ง “ห่างจากเฮียรุจสิบห้าสิบหกปีเลยนะคะ” แม่เจ้าเฮียเรากินเด็กนี่หว่าร้ายสุด ๆ เฮียรุจ “ฮั่นแน่~ ยิ้มแบบนี้มีแผนอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวมองหน้าของผู้เป็นป้าแล้วอดแซวไม่ได้ ยิ้มแบบนี้แปลว่าต้องมีอะไรในกอไผ่แหง่ๆ “แล้วๆ เฮียชอบมั้ยคะป้าเคียง” อันนี้เธออยากรู้มากที่สุดว่าหินที่ชื่ออติรุจน์ จะหวั่นไหวให้กับสาวน้อยบ้างหรือเปล่า

“หนัก” มีหรือที่เธอจะไม่รู้ เลี้ยงมาเองกับมือขนาดนี้ เธอมองปราดเดียวก็รู้แล้ว ว่าลูกชายของเธอถูกใจสาวน้อยอย่างวรดามากแค่ไหน

“คุยอะไรกันอยู่ครับสองสาว” ชายหนุ่มร่างสูง ที่ตอนนี้อยู่ในชุดพร้อมเข้านอน เดินมานั่งลงข้างผู้เป็นแม่ เขาเดินมาทันได้ยินที่อัสมาถามแม่ของตัวเองพอดี จึงยืนรอฟังคำตอบของแม่อยู่ที่หน้าประตูห้องก่อน อยากรู้ว่าแม่จะรู้ใจเขามากน้อยแค่ไหน

อัสมาหันสายตาไปมองนาฬิกาที่แขวนไว้ข้างผนัง ซึ่งอยู่เหนือทีวีถัดขึ้นไปด้านบนตรงหน้าเธอพอดิบพอดี

“อ้อมไม่เชื่อว่าเฮียจะนอนแล้วจริง ๆ” เธอจะไม่ปักใจไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น เพราะตอนนี้พึ่งจะสองทุ่มกว่า และคนอย่างพี่ชายเธอ ไม่มีทางที่จะเข้านอนตั้งแต่เวลาเท่านี้อย่างแน่นอน

“พอดีวันนี้ง่วงนอนเร็วน่ะ เชิญคุณหนูกลับบ้านได้แล้วครับดึกแล้ว”

“โห่~ อะไรกันอะเฮีย เค้ากำลังคุยกับป้าเคียงอยู่นะ มาถึงก็ไล่กันแล้ว” เธออยากจะเบะปากแล้วมองบนส่งไปให้แทนเสียจริง นึกอยากจะเธอพามาก็พามา พออยากจะให้กลับก็ไล่กันเลย

ไอ้พี่บ้า!

“ไปเลยไอ้อ้อม มืดมากแล้ว เดี๋ยวน้าเพียงจะเป็นห่วง”

“กลับก็ได้ ว่าแต่...เฮียชอบน้องวิวจริงป่ะ? อ้อมจะได้เตรียมของไว้รับขวัญหลานหนัก ๆ เลย”

“อย่าลืมคำพูดตัวเองด้วยล่ะ”

“อร๊ายยยย เฮียรุจร้ายมาก ไม่ปฏิเสธน้องด้วย” อัสมาหวีดร้องออกมา อย่างถูกอกถูกใจกับคำตอบของพี่ชาย “ได้ฤกษ์เมื่อไหร่อย่าลืมบอกน้องเด็ดขาด จะตัดชุดสวย ๆไว้รอนะคะพี่ชาย”

เพล้ง!!

เสียงแก้วที่ตกกระทบพื้นจนแตกกระจายดังสนั่นไปทั่วบ้าน เรียกความสนใจให้ทุกคนละทิ้งสิ่งที่กำลังทำอยู่ ออกมาดูได้เป็นอย่างดีทีเดียว รวมถึงทั้งสามคนที่กำลังสนทนากันอยู่ในห้องนั่งเล่นนั้นด้วย

วรดารีบก้มลงเก็บเศษแก้วที่แตกกระจัดกระจายตามพื้น เธอทำความสะอาดโต๊ะอาหารเกือบจะเสร็จอยู่แล้วเชียว หากแต่แก้วเจ้ากรรมกลับลื่นหลุดจากมือเธอไปเสียก่อน

หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวด้วยความรู้สึกผิด ยิ่งรู้ว่าเสียงนั้นรบกวนคนในบ้านมากแค่ไหน เธอก็ยิ่งลนลานจนมือเริ่มสั่นเทา

“จนได้เลย”

วรดารีบยกมือตัวเองขึ้นมาดูบาดแผลที่โดนแก้วบาดด้วยความเร็ว นึกไว้แล้วว่าเธอจะได้แผล ขนาดเตือนตัวเองให้ระวังแล้วแท้ ๆ

ปฏิกิริยาอาการของหญิงสาวที่กำลังสะบัดมือเบา ๆ อยู่นั้น เรียกความสนใจให้ชายหนุ่มรีบสาวเท้าเข้ามาหาโดยไม่รีรอ

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมแก้วถึงแตก” อติรุจน์ว่าพลางขณะเดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก ที่กำลังนั่งยองอยู่บนพื้นใกล้กับโต๊ะทานข้าว

“คุณ คุณรุจ ระวังเศษแก้วด้วยนะคะ” วรดาหันมาตามเสียงพูดของชายหนุ่ม รีบเอ่ยเตือนเขาด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอยังเก็บเศษแก้วไม่หมด

“ขอดูมือหน่อย” อติรุจน์ไม่สนใจคำพูดของคนตัวเล็ก รีบยื่นมือเข้าไปสัมผัสกับมือของหญิงสาวเพื่อดูบาดแผล “ลุกขึ้นไปทำแผลก่อน”

เขาพูดออกมาอย่างไม่สบตาคนที่นั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าของอติรุจน์ยังคงสงบนิ่ง ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมา กลับดูเย็นยะเยือกจนเธอรู้สึกได้

วรดาเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงด้วยความประหม่า ขณะลุกขึ้นเดินตามแรงของเขาเข้าไปในห้องครัว

“น้าก้านผมฝากด้วยนะครับ”

กานดากับลูกสาวที่ได้ยินเสียงของตกแตก รีบเดินออกมาดูด้วยเช่นกัน เพียงแต่ช้าไปกว่าคนที่อยู่ในห้องนั่งเล่น

“ได้ค่ะ” แม่ครัวประจำบ้านตอบรับคำพูดของเจ้านายหนุ่ม พลางหันมามองหน้ากันกับลูกสาว ก่อนจะช่วยกันเก็บกวาดเศษแก้วที่เหลือ

“แม่ว่ามันแปลกหรือเปล่า” กวินตาถามมารดาอย่างขอความคิดเห็น

“ไม่มีอะไรหรอก รีบเก็บจะได้รีบกลับบ้านกัน” กานดาบอกปัดไปเพราะไม่อยากยุ่งเรื่องของเจ้านายสักเท่าไหร่

“นั่นใช่มั้ยคะ? น้องวิว” ให้หลังสองหนุ่มสาว ที่เดินตามกันเข้าไปทางห้องครัว สาวห้าวที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง พร้อมกับผู้เป็นป้า อยากรู้ว่าใครอย่างอดใจไว้ไม่ไหว

“จ้ะ นั่นแหละ สวยใช่มั้ย?” เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จนเธอเดินเข้ามาถามวรดาไม่ทัน

“สวยมาก มาก ๆเลยค่ะ” อัสมาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย กับสิ่งที่ผู้เป็นป้าว่า “งั้นอ้อมกลับเลยแล้วกันค่ะ เจอสิ่งที่อยากเจอแล้วพอดี” สาวห้าวพูดอย่างคนอารมณ์ดี ก่อนที่จะฉีกยิ้มกว้างออกมา แล้วเดินมาสวมกอดป้าตัวเองเพื่อเป็นการบอกลาอีกที

“ขับรถกลับดี ๆ นะลูก ถึงบ้านแล้วโทรมาบอกป้าด้วยล่ะ” เคียงดาวพูดออกมาด้วยความเป็นห่วงหลานสาว

“รับทราบครับผม”

“ดูพูดเข้า แล้วแบบนี้เมื่อไหร่ ป้าจะได้หลานเขยกับเขาสักที”

“ไม่รีบนะคะ คุณป้าขา”

“ต้องรีบนะ ว่าไม่ได้ตัวเองจะสามสิบแล้ว หาผัวยาก”

“หูย...แรงมาก อีกหลายปีกว่าจะสามสิบค่า อ้อมไปดีกว่า อยู่นานกว่านี้เดี๋ยวคุณป้าจะจับคู่ให้” ว่าจบหญิงสาวก็เดินออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปมองข้างหลังตัวเอง แล้วหัวเราะคิกคักส่งไปให้คนเป็นป้า

“เดี๋ยวเถอะยัยอ้อม” ดวงตาของหญิงวัยกลางคนเป็นประกายขึ้น เมื่อนึกย้อนถึงคำพูดของหลานสาวก่อนหน้านี้ จับคู่ให้งั้นเหรอ ทำไมเธอถึงคิดไม่ออกตั้งแต่แรกกันนะ

“ป้าหาหลานเขยให้อ้อมได้แล้วนะลูก”

เสียงพูดของคนเป็นป้าไล่ตามหลังเธอมา ไม่ได้อยู่ในโสตประสาทของเธอเลยสักนิด เพราะในหัวของเธอตอนนี้ นึกไปถึงอีกคนที่ดูดีไม่ต่างจากอติรุจน์เลยแม้แต่น้อย

ผู้ชายตัวสูง ใบหน้าคมเข้มสมกับชายชาตรี คิ้วเข้มพาดเฉียง ดวงตาคมกริบที่มองไปข้างหน้าดุจเหยี่ยว กรามแข็งแรงของเขาดูเด่นชัด โครงหน้าที่ดูดุเกินไป ทำใจเธอสั่นไหวทุกครั้งเวลาที่นึกถึงเขา

แม้กระทั่งตอนนี้

“กุญแจรถครับ” อิทธิพลพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าสาวร่างบางเอาแต่ยืนจ้องหน้าตัวเองอยู่

น้ำเสียงคมเข้มที่เอ่ยขึ้น ทำให้สติของหญิงสาวกลับมาหลังจากที่เผลอจินตนาการ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอยู่นาน “เอ่อ..ขอบคุณค่ะ” อัสมารีบสาวเท้าเข้าไปรับกุญแจรถมาจากคนตัวสูง

“ครับ”

ชายหนุ่มเดินหันหลังกลับ เมื่อคนร่างบางเดินเข้ามารับกุญแจรถจากมือไปแล้ว รอยยิ้มแสยะขึ้นข้างหนึ่งตรงมุมปากของคนร่างสูง เป็นรอยยิ้มที่อัสมายังไม่เคยเห็น แววตาของเธอที่มองมายังเขา มันบ่งบอกเขาหมดทุกอย่างแล้วว่าหญิงสาวคนนี้รู้สึกอย่างไร

 หึ

พอเห็นว่าอิทธิพลเดินจากไปแล้ว อัสมาจึงพาตัวเองขึ้นมาบนรถ ก่อนจะสตาร์ทเอาไว้ แต่ทว่ายังไม่ได้ขับออกไป เพราะมัวแต่รวบรวมสติที่มันกระเจิดกระเจิงไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แถมใจเจ้ากรรมยังกระโดดโล้ดเต้นราวกับมีเรื่องให้น่ายินดี

อัสมานะอัสมา

เสียงของรถยนต์ด้านนอกดังออกไปไกลแล้ว ทว่าชายหนุ่มที่มีสมาธิจดจ่ออยู่กับบาดแผลยังไม่ละความสนใจของตัวเองออกไปแม้แต่น้อย นั่นเพราะเขากำลังทำแผลให้คนตัวเล็กอย่างระมัดระวัง

วรดาเผลอจ้องมองคนตัวสูงจากทางด้านข้างด้วยความหลงใหล

ความรู้สึกเจ็บบนปลายนิ้วมือ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มลายหายไปตั้งแต่ถูกอติรุจน์พาเข้ามาทำแผลแล้ว

พลาสเตอร์ติดลงบนปลายนิ้วมือเรียวสวย ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งตัวเล็กน้อยเพราะรู้สึกจี๊ดที่บาดแผล เป็นจังหวะเดียวกันกับอติรุจน์ทำแผลเธอเสร็จพอดี สายตาคมกริบหันมาประสานสายตาเข้ากับเธออย่างจัง

“มองอะไรครับ?” อติรุจน์พูดขึ้นก่อนจะหันไปเก็บอุปกรณ์ทำแผลให้เรียบร้อย แล้วหันกลับมาหาคนตัวเล็กใหม่อีกครั้ง

แววตาที่เปล่งประกาย กับรอยยิ้มที่ยกขึ้นเล็กน้อยตรงมุมปากของเขา ทำให้วรดาคิดว่าตัวเองพลาดอีกแล้ว ยิ่งตรงที่เธอยืนอยู่ตอนนี้ คือหันหลังให้กับเคาน์เตอร์ในห้องครัว ถือว่าพลาดซ้ำพลาดซ้อนไปกันใหญ่

สายตาลุกลี้ลุกลนของคนตัวเล็ก ทำให้เขาไม่ลังเลสักนิด รีบวาดแขนไปทางด้านข้างของวรดา เป็นการกักขังเพื่อไม่ให้เธอหนีเขาไปไหนได้

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงเข้าไปใกล้หญิงสาวอย่างไม่เร่งรีบ

ในขณะเดียวกัน วรดาเองก็ไม่มีท่าที ว่าจะหลบสายตาเขาเหมือนอย่างเคย ทว่าเธอกลับอดเขินเขาไม่ได้ จึงเลือกหันหน้าหลบไปทางด้านข้างแทน

“พี่ถามว่ามองอะไรครับ?”

น้ำเสียงแหบพร่าของชายหนุ่ม ทำให้หญิงสาวเลือกหลับตาปี๋ ทำไมนะสถานการณ์แบบนี้หัวใจเธอดันชอบเต้นไม่เป็นจังหวะ

“อ...เอ่อ เปล่าค่ะ”

น้ำเสียงติดสั่นตอบเขากลับมา ทำให้คนฟังรู้สึกอยากแกล้งหญิงสาวมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก

 “แต่พี่เห็นว่าเรามองอยู่นะครับ” คราวนี้เขาขยับเข้ามาใกล้คนตัวเล็กมากกว่าเดิม ทำให้ปลายจมูกคมสันชนเข้ากับแก้มของวรดาเข้าอย่างจัง

“หอม” ไม่แค่นั้น เขายังจงใจหอมแก้มของวรดาซ้ำอีกครั้งหนึ่ง

หญิงสาวเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหันหน้ามาเผชิญเขา

“คุณรุ...” เสียงที่ขาดหายไปของเธอถูกผู้ชายตัวโตกลืนกินไปจนหมด

“อื้อ!” เธอรีบยกมือขึ้นพยายามผลักเขาออกไปจากตัว อีกทั้งยังดีดดิ้นไม่ยอมให้เขาได้ทำตามอำเภอใจ เธอกลัวเหลือเกินว่าจะมีใครเดินเข้ามาเห็นภาพนี้

ความคิดทุกอย่างของเธอตีรวนกันไปหมด เมื่อสัมผัสได้ว่าเขาพยายามรุกล้ำเข้ามาในปากเธอ ตัดสินใจอ้าปากขึ้นแล้วงับเข้าไปที่ปากเขาอย่างแรง ขณะเดียวกันน้ำตาแห่งความผิดหวัง ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาอาบแก้มสวย

“โอ๊ย!”

อติรุจน์ผละออกมาจากใบหน้าหวานได้ รีบก้มใบหน้าลงเล็กน้อยพลางใช้มือยกขึ้นไปแตะบริเวณริมฝีปากตัวเองที่รู้สึกเจ็บ แต่มันกลับไม่มีเลือดอย่างที่เขาคิด

จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวเล็กที่กล้าทำให้เขาบาดเจ็บ

ทันทีที่ร่างกายเป็นอิสระจากคนตัวโต เธอรีบขืนตัวออกจากการกักขังของเขาโดยไม่รอช้า รีบสืบเท้าหนีออกไปจากห้องครัวอย่างรวดเร็ว ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว แขนเรียวสวยกลับถูกคว้าเอาไว้จากทางด้านหลัง