จัดให้หลับยาวๆ

“ก็คอยดูสิ แต่ฉันว่า ยายนารารอดไม่รอดไม่รู้... แต่ฉันเดิมพันร้อยล้านว่า คืนนี้ คนที่นอนกัดฟันกรอดไม่ได้นอน คือซีอีโอหน้าตึงคนนั้นเอง" 

มินตราหยิบแก้วค็อกเทลขึ้นจิบ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก 

"ต่อให้เขาแบกความแค้นมาสิบปี แต่เจอฤทธิ์แมวป่า ที่โดนต้อนจนมุมเข้าไป... ระวังเสือจะกลายเป็นทาสเฝ้ากรงซะเอง"

ตัดภาพกลับมาที่ลิฟต์แก้วพุ่งทะยานขึ้นชั้น 45...

ธีร์ตรึงข้อมือบางไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บกระดูก แต่แฝงด้วยความกดดันดิบเถื่อนที่สะสมมานานหลายปี 

แว่นตากรอบบางใต้แสงนีออนสะท้อนแววตาวาวโรจน์

"เด็กเส้นอย่างเธอ... คิดว่าจะหนีพ้นเงาบุญคุณที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้บนหลังหรือไงนารา?" 

เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันกระซิบชิดใบหู ท่ามกลางความสูงเสียดฟ้าที่บีบอัดทุกลมหายใจ

นาราเงยหน้าสบตาคมกริบนั้น นัยน์ตากลมโตไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายท้าทายที่จุดไฟแค้นในอกเขาให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

"บุญคุณฉันทดแทนด้วยผลประกอบการบริษัทสามร้อยล้านไปหมดแล้วค่ะบอส”

“ตอนไหน ทำงานพลาด แล้วไม่เนี้ยบสักชิ้น ถ้าไม่มีฉันช่วย...รับประกันว่า เธอไม่รอดสักงาน”

“โถ่! มาตรฐานอย่างนี้ ใครจะอยู่ด้วยไหว”

“ลาออกสิ”

“เรื่องอะไรคะ ใครอยากจะโดนปรับ อีกอย่างไม่มีเงินใช้หนี้” เธอตอบออกไป หันหลังให้เขา แล้วหน้ามุ่ยสุดๆ ปากบนจะจรดติดกับปลายจมูกอยู่แล้ว 

“ชิ! เดี๋ยวได้รู้กัน ฉันจะให้คุณหลับไปสามวันสามคืนเลย”

“ว่าอะไรนะ” 

ทั้งที่เธองึมงำๆ เขายังจะมาได้ยินอีก

“ด่าฉันหรือ”

“เปล่าค่ะ ใครจะกล้าด่าคุณ”

“เอ้อ... รู้ตัวก็ดีแล้ว เจียมตัวหน่อยนะ”

“ค่ะ พูดทวงบุญคุณเป็นครั้งที่ล้านแล้วมั้ง” เธอหันมาสบตากับเขา ทำเม้มปาก สายตาแช่งชักหักกระดูก แต่เขาทำเป็นไม่สนใจ เงยหน้าขึ้นดูตัวเลขที่กำลังวิ่งขึ้นชั้นบน

ติ๊ง... เสียงสัญญาณลิฟต์

“ไม่ต้องคิดหนีนะ”

“โอ๊ย! ถ้าคิดจะหนีนะคะ หนูจะไม่บอกคุณหรอก จะหนีไปให้ไกล แบบสุดหล้าฟ้าเขียวเลย จะไม่ให้เห็นหน้าอีก”

คำประชดที่แฝงความจริงจากหัวใจของหญิงสาวทั้งหมอ

‘ฮึ! คืนนี้แหละ ฉันจะสอนให้นายได้รู้ว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนกุมรีโมทชีวิต ฮึ! เตรียมตัวนอนหลับไปสามวันสามคืนเลย" หญิงสาวกระหยิ่มยิ้มย่อง

ลิฟต์แก้วส่วนตัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้น 45 ของตึกระฟ้าด้วยความเร็วสูง 

แสงไฟนีออนจากเบื้องล่างบีบอัด กลายเป็นเส้นแสงวับแวมราวกับทางช้างเผือกในอวกาศ

ในความเงียบงันและอึดอัดของตู้กระจกใส

นารายังคงยืนกอดอกพิงผนังกระจก แววตาร้ายกาจสะท้อนเงาของซีอีโอหนุ่มผู้ยืนกอดอกหน้าตึงไม่แพ้กันอยู่ตรงหน้า

ในกระเป๋าคลัตช์ใบเล็ก หลอดแก้วบรรจุของเหลวใสไร้สี ที่มินตราเคยแอบกระซิบ ตอนเอาให้เธอไปหยดใส่เครื่องดื่มของใครสักคน ที่เมาแล้วเลอะเทอะ และนาคาอยากส่งเข้านอนไปยาวๆ รับประกันว่า จะนอนไปสามวันสามคืน 

แผนของนารา พอไปถึงบนห้อง เธอจะหยดใส่แก้วให้บอสกิน แล้วตัวเองชิ่งกลับคอนโดไปนอนหลับสบาย

ติ๊ง! ประตูเลื่อนเปิดออก พร้อมรับร่างสูงสง่าก้าวออกมา 

“ตามมาสิ”

“แหม... รีบไปไหนกันคะ ฉันก็เมาหน่อยๆ แล้วนะ”

“นิสัยแย่ ยังไม่วันศุกร์ วันเสาร์ ดันเข้าบาร์ไปกินดื่ม พรุ่งนี้ทำงานไม่ได้จะเป็นไง”

“อ้าว... คุณก็อยู่ที่เดียวกับฉันนี่คะ”

“นี่! ยังจะมาเถียงอีก ถนัดนักนะ เถียงคอเป็นเอ็นนี้”

“หนูเปล่าสักหน่อย”

“ฉอดๆ ยังว่าเปล่าอีก โกหกพกลม”

“พกลมก็ดี จะได้เย็นตลอดเวลา” เธอต่อปากต่อคำกับเขาเบาๆ 

ธีร์หันมามองหน้า ก่อนจะถึงที่หน้าประตูเพนต์เฮาส์สไตล์เพียวมินิมอลโมเดิร์นคุมโทนสีเทาดำของเขา 

คลิก... เสียงการ์ดที่เสียบเข้าไป เขาเดินนำหน้าเธอเข้าไปในห้อง

“เข้ามาสิ”

“ค่ะ” นาราลากเสียงยาว 

“หนูหิวน้ำพอดี” เธอรีบบอก คิดทำตามแผน 

นาราเห็นเจ้านายเดินไปที่กระจกเงาบานยักษ์ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามดึกดื่น

ธีร์โยนสูทพาดไว้กับพนักเก้าอี้หนัง ปลดเนกไทออกลวกๆ เผยลำคอแกร่งและกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ปลดออกสองเม็ดแรก

"รีบๆ เข้า แล้วมานั่งตรงโซฟานี่ หรือจะให้ฉันยกแลปท็อปมาเปิดตรงโต๊ะบาร์ครัวกันหา?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพรางก้าวเท้ามาทางเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนสีดำขลับกลางห้อง

“แป๊บหนึ่งสิคะ ตอนที่อยู่ในบาร์ หนูสั่งเครื่องดื่มแล้ว ยังไม่ได้ดื่มสักนิดหนึ่ง บอสก็ลากที่นี่เสียก่อน”

ปากว่า ตาขยิบ นาราตาสว่างวับ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมุมปาก... 

‘ได้ อยากตรวจการบ้านนักใช่ไหมบอส? จัดให้’

ร่างระหงหยิบแก้วคริสตัลสองใบ เอื้อมมือหยิบขวดมอลต์พรีเมียมบนชั้นมาเทลงไป ก่อนจะแอบใช้นิ้วมือเรียวดึงจุกหลอดแก้วในกระเป๋า แล้วหยดของเหลวใสลงไปในแก้วด้านซ้ายที่ตั้งใจจะส่งให้บอส

‘หลับฝันดีนะบอส... ตื่นมาพรุ่งนี้ค่อยประเมิน KPI ใหม่นะจ๊ะ หรือไม่ก็อีกสามวัน อิ-อิ-’