บอสหน้าตายกับเลขาของเขา

"เฮ้ย ทรงนี้ไม่ได้เรียกว่าดุ เรียกว่าอาการหนัก... แล้วสรุปพวกเธอว่าไง? เกมนี้ใครจะจับใครลงไปนอนนับดาวข้างล่าง?"

บรรยากาศบนโต๊ะเปลี่ยนเป็นวงเสวนาเดิมพันเล่มใหญ่ ริสาโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาเป็นประกายสนุกสนาน 

"ฉันก่อน! ฉันขอเปิดประมูล... หมอคีนหน้าหม้อคนนั้น ดูทรงภายนอกเหมือนจะรุกเก่ง คุมเกมขาดลอย แต่เชื่อฉันเถอะ ผู้ชายที่ใช้มือผ่าตัดเย็บแผลประณีต มักจะใจร้อนเวลาเจอผู้หญิงที่เดาใจไม่ได้... คืนนี้ฉันจะแกล้งทำเป็นลืมทิ้งนามบัตรไว้ที่โซฟาเขา แล้วดูซิว่า หมอมาดนิ่งจะแปลงร่างเป็นลูกหมาตื๊อเก่งขนาดไหน"

"ดีมากนุงริส" มินตราพยักหน้าเห็นด้วย ยกแก้วชนกับเพื่อน 

"ส่วนฉัน... เจ้าพ่อคาสิโนพายุ คนนั้นของแข็งระดับเพชรเม็ดโต เขาคิดว่ากรงทองที่เขาสร้างมันแน่นหนาพอน่าดู แต่ลืมไปว่า แมวป่าอย่างฉันชอบลับเล็บกับเฟอร์นิเจอร์แพงๆ คืนนี้ฉันจะเดินเข้าไปตบชิปวางเดิมพันบนโต๊ะส่วนตัวเขา แล้วบอกว่าถ้าคุณแพ้... คืนนี้ถอดสูทมานั่งฟังฉันบรรยายแผนบริหารคาสิโนสิ ดูสิ เขาจะกล้าปฏิเสธไหมละ"

เสียงหัวเราะคิกคักของสองสาวดังประสานกันอย่างสนุกสนาน ก่อนที่สายตาทั้งคู่จะหันขวับมามองเป้าหมายสุดท้ายบนโต๊ะ

นาราหน้าคว่ำ 

มินตราหรี่ตาแคบ ยิ้มเจ้าเล่ห์ 

"เหลือเธอแล้วยัยนารา... บอสหนุ่มผู้เคร่งขรึม ธีร์ ธนทัต หน้าตาตึงระดับดึงหน้าล้านครั้งไม่ย่น คนนั้นดูทรงปราบเซียนสุดๆ หน้าตาเขาเหมือนคนไม่รู้จักคำว่าพ่ายแพ้... เธอจะเอาไง? หรือจะให้ฉันช่วยต่อรองส่วนลดค่าคอนโดให้ แลกกับการยอมตกเป็นเบี้ยล่างบอส?"

นาราสั่นหัวดิกทันที เส้นผมลอนสลวยสะบัดพริ้วตามแรงสั่น 

"ไม่เอา! เด็ดขาด!"

"เฮ้ย ทำไมปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้นวะ?" ริสาตาโต 

"ก็เห็นบอสแกมองตามมาแบบกินเลือดกินเนื้อขนาดนั้น หรือกลัวตกงาน?"

"ไม่ใช่เรื่องตกงาน" นาราถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นกุมขมับจำลอง 

"พวกเธอฟังนะ... ผู้ชายที่ทำงานเก่ง จนแยกแยะไม่ออก ระหว่างเวลาทำงานกับเวลาชีวิตส่วนตัว เวลาคลั่งรักขึ้นมา จะน่ากลัวคูณสิบ!"

นาราชูนิ้วขึ้นนับทีละข้อด้วยสีหน้าจริงจังระคนปลงตก

“หนึ่ง” เธอชูนิ้วขึ้น

"ถ้าฉันเผลอไปคุมเกมเขาบนเตียง... ตื่นเช้ามาเขาจะทำ PowerPoint สรุป KPIs ความสัมพันธ์ของเราเมื่อคืน พร้อมกราฟแท่งเปรียบเทียบความพึงพอใจแน่ๆ"

“สอง... เวลาสวีทกัน แทนที่จะกระซิบคำหวาน เขาจะพูดว่า นารา...จากการประเมินอัตราการเต้นของหัวใจเธอเมื่อครู่ ประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น 14.8% ถือว่าผ่านเกณฑ์เป้าหมายไตรมาสนี้ แค่คิดสภาพนี้ฉันก็หมดอารมณ์โรแมนติกแล้วจ้ะ" นาราทำหน้ามุ่ย

“สาม... ที่สำคัญ... หน้าตาเขาเวลาตึงใส่ ตอนตรวจแบบบ้าน มันฝังใจฉันไปแล้ว เหมือนเจอสถาปนิกอาวุโส ตรวจโปรเจกต์จบปริญญาเอกตลอดเวลา ไม่มีทางที่ฉันจะยอมเอาหัวไปพาดไว้บนเขียง ให้บอสมาตรวจการบ้านเรื่องรักๆ เด็ดขาดย่ะ"

คำบรรยายเห็นภาพชัดเจนจนมินตรากับริสาหลุดขำก๊ากออกมาเสียงดังลั่น จนห้องข้างๆ ต้องหันมามอง

"เชี่ย... จินตนาการเธอวิปลิศมากยัยนารา" มินตราหัวเราะจนน้ำตาเล็ด

"แต่ฟังเหตุผลแล้ว... เออ ยอมรับว่าตึงจริงว่ะ"

"นั่นแหละ เพราะฉะนั้นสองคนนั้นยกให้พวกเธอจองกฐินไปเลย ส่วนฉัน..." นาราคว้าแก้วน้ำเลมอนมาดูดอึกใหญ่ แววตาร้ายกาจฉายประกายวิบวับ 

"ฉันจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วปล่อยให้บอสผู้แสนจะเป๊ะทุกระเบียดนิ้วคนนั้น คลั่งตาย เพราะหาเอกสารอนุมัติหัวใจไม่เจอเองดีกว่า รับรองสนุกกว่าเยอะ"

จังหวะที่เสียงหัวเราะของสามสาวกำลังกรุ่นสนุกสนานอยู่นั้นเอง... เงาร่างสูงตระหง่านในชุดสูทสีชาเข้ารูปก็ก้าวเข้ามาหยุดนิ่งที่ด้านข้างโต๊ะ

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายระดับนิชแบรนด์เจือกลิ่นยาสูบจางๆ ลอยมาแตะจมูก

ทั้งสามสาวชะงักกริบ มินตราเลิกคิ้วสูง ริสาหุบยิ้มแทบไม่ทัน ส่วนนาราค่อยๆ วางแก้วน้ำลงช้าๆ เหมือนนักเรียนห้องปกครองเจอครูใหญ่เดินตรวจแถว

ธีร์ ธนทัต ยืนอยู่ตรงนั้น... สวมแว่นสายตากรอบบาง ใบหน้าเรียบตึงเป็นเอกลักษณ์ แต่ดวงตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นกำลังกวาดมองโต๊ะสลัวๆ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เลขาฯ สาวตัวแสบ ผู้เพิ่งนินทาเรื่อง PowerPoint KPIs จบไปสดๆ ร้อนๆ

มือหนาลากเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามออกมาส่งเสียงครูดเบาๆ กับพื้นหินขัด แล้วหย่อนกายลงนั่งไขว่ห้างอย่างถือวิสาสะ

สายตานิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์ติดแอร์เคลื่อนที่มองตรงมาที่นารา ริมฝีปากบางเฉียบขยับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทุ้มลึก และเย็นยะเยือกในแบบฉบับซีอีโอผู้ไม่เคยแพ้ใคร

“ฉันไม่ได้พก PowerPoint มาด้วย คืนนีหากเธอสงสัยอะไรนะนารา... ทั้งเรื่องเรื่อง KPIs ความสัมพันธ์... คืนนี้ฉันจะเปิดเซสชันทดสอบภาคปฏิบัติให้ดูตัวต่อตัวที่เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดเลยดีไหม?”

ความเงียบงันสิบวิฯ แรกทิ้งตัวลงกลางโต๊ะไพรเวตเลานจ์ทันที

มินตรากับริสาเบิกตากว้าง ค่อยๆ เอนตัวถอยหลังเว้นระยะห่าง ราวกับกำลังดูการระเบิดเวลา

ส่วนนารา... ริมฝีปากที่เพิ่งเถียงฉอดๆ เมื่อครู่ เม้มเข้าหากันแน่นเป็นเส้นตรง

ให้ตายสิ... บอสได้ยินตั้งแต่คำว่า PowerPoint สินะ